Kierunek: filologia polska studia pierwszego stopnia



Pobieranie 1,96 Mb.
Strona1/4
Data01.11.2017
Rozmiar1,96 Mb.
  1   2   3   4






PAŃSTWOWA WYŻSZA SZKOŁA ZAWODOWA W TARNOWIE

INSTYTUT HUMANISTYCZNY

ZAKŁAD FILOLOGII POLSKIEJ
SYLABUS

KIERUNEK: FILOLOGIA POLSKA
STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

STACJONARNE



PROFIL PRAKTYCZNY
SPECJALNOŚCI:
ANIMACJA KULTURY
EDUKACJA MEDIALNA I DZIENNIKARSKA
NAUCZYCIELSKA

OBOWIĄZUJE OD ROKU AKAD. 2012/2013




SPIS TREŚCI

Materiał ortograficzny 51

Liczebnik 52

Przyimek 52

Przysłówek 53

Tematy i sytuacje 53

Dane personalne 53

Dom – życie rodzinne 53

Uczelnia 53

Zdrowie i samopoczucie 53

Określanie czasu 53

Komunikacja międzyludzka 53

Rosja i jej kultura 53

Dane personalne 53

Student i jego dom 53

Świat przyrody – środowisko naturalne 54

Czas wolny, rozrywki 54

Określanie czasu 54

Zdrowie człowieka 54

Zakupy 54

Restauracja, kawiarnia 54

Charakterystyka człowieka 54

Czas wolny 54

Student we współczesnym świecie 54

Podróże i kontakty zagraniczne 54

Środowisko naturalne 55

Rosja – kultura, nauka i gospodarka 55





III ROK

PRZEDMIOTY KIERUNKOWE

1. LITERATURA WSPÓŁCZESNA OD 1939 R. (WYKŁAD)


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Literatura współczesna od 1939 r.

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.2

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

5

10

Typ zajęć

wykład

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

dr hab. Teresa Wilkoń, prof. PWSZ

13

Prowadzący

dr hab. Teresa Wilkoń, prof. PWSZ

14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

brak

18

Efekty kształcenia

Student:

  • ma uporządkowaną wiedzę szczegółową o literaturze polskiej po roku 1939 w jej związkach z przemianami historycznymi, społecznymi, światopoglądowymi i estetycznymi (FP1P_W04, FP1P_W05);

  • potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł (FP1P_U01);

  • umie samodzielnie zdobywać wiedzę i rozwijać umiejętności zawodowe (FP1P_U04);

  • umie merytorycznie argumentować z wykorzystaniem poglądów innych autorów oraz formułować wnioski (FP1P_U14);

  • ma świadomość poziomu własnej wiedzy, umiejętności i kompetencji (FP1P_K01);

  • organizuje własny proces uczenia się zgodnie z przepisami prawa oraz zasadami etycznymi obowiązującymi i akceptowanymi we wspólnocie akademickiej, a także współuczestniczy w zewnątrz- i wewnątrzgrupowym procesie wymiany wiedzy i umiejętności na takich samych zasadach (FP1P_K09);

  • wykazuje postawę szacunku dla odmienności światopoglądowej i kulturowej (FP1P_K12);

  • ma świadomość znaczenia refleksji humanistycznej w procesie kształtowania więzi społecznych (FP1P_K13).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • wykład problemowy z elementami wykładu konwersatoryjnego;

  • prezentacja audiowizualna;

  • konsultacje indywidualne.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • prace pisemne po semestrze 5 oraz prezentacje audiowizualne (oceniane zgodnie z kryteriami zaliczenia i oceniania pracy pisemnej oraz kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP);

  • egzamin ustny (zawartość merytoryczna, kompozycja, poprawność językowa; kryteria zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP).

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia:

  • zaliczenie bez oceny po semestrze 5;

  • egzamin po semestrze 5.

Warunki zaliczenia:

    • uczestniczenie studenta w wykładach oraz pisemne prace roczne.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Wykład ma charakter autorski, zakłada poznanie najważniejszych dzieł i zjawisk literatury polskiej po roku 1939, tych zwłaszcza, których rozumienie wymaga pogłębionych kwalifikacji. Szczególny nacisk kładzie się na interpretację tekstów oraz dobór zróżnicowanych kontekstów lekturowych. Ostatecznym celem pozostaje samodzielna ocena wartości artystycznej i poznawczej dzieła literackiego.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Tematyka ogólna wykładu:

Literatura w kraju i na emigracji.

Periodyzacja rozwoju literatury współczesnej w kraju.

Okres wojny i okupacji.

Okres powojnia (1945-1948).

Literatura okresu realizmu socjalistycznego (1949-1955).

Przełom październikowy, pokolenie „Współczesności”.

Literatura w l. 1956-1980, nurt oficjalny i nieoficjalny (literatura drugiego obiegu).

Poezja polska:


  • w l. 1980-1981 oraz w l. 1981-1989;

  • literatura III Rzeczpospolitej.

Debiuty poetyckie w l. 1980-1989.

Literatura po przełomie 1989 roku.



Przemiany prozy XX wieku.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Lektury obowiązkowe

Liryka (w dowolnych wydaniach wierszy wybranych autorów wskazanych poniżej):

  1. Krzysztof K. Baczyński;

  2. Tadeusz Gajcy;

  3. Tadeusz Różewicz;

  4. Wisława Szymborska;

  5. Czesław Miłosz;

  6. Konstanty I. Gałczyński;

  7. Tadeusz Nowak;

  8. Zbigniew Herbert;

  9. Andrzej Bursa;

  10. Halina Poświatowska;

  11. Stanisław Grochowiak;

  12. Jerzy Harasymowicz;

  13. Miron Białoszewski;

  14. Rafał Wojaczek;

  15. Stanisław Barańczak;

  16. Julian Kornhauser;

  17. Adam Zagajewski;

  18. Ryszard Krynicki;

  19. Ewa Lipska;

  20. Ks. Jan Twardowski;

  21. Marcin Świetlicki;

  22. Marcin Baran;

  23. Krzysztof Koehler.

Proza (wydania dowolne):

    1. Tadeusz Borowski, Opowiadania;

    2. Zofia Nałkowska, Medaliony;

    3. Miron Białoszewski, Pamiętnik z powstania warszawskiego;

    4. Gustaw Herling-Grudziński, Wieża i inne opowiadania;

    5. Czesław Miłosz, Zniewolony umysł;

    6. Jacek Trznadel, Hańba domowa;

    7. Jerzy Andrzejewski, Ciemności kryją ziemię;

    8. Tadeusz Konwicki, Mała Apokalipsa;

    9. Marek Hłasko, Pierwszy krok w chmurach i inne opowiadania;

    10. Witold Gombrowicz, Trans-Atlantyk; Dzienniki (fragmenty);

    11. Stanisław Lem, Solaris;

    12. Ryszard Kapuściński, Cesarz;

    13. Wiesław Myśliwski, Widnokrąg;

    14. Paweł Huelle, Weiser Dawidek;

    15. Stefan Chwin, Hanemann;

    16. Andrzej Stasiuk, Biały kruk (lub Jadąc do Babadag);

    17. Olga Tokarczuk, Prawiek i inne czasy (lub Dom dzienny, dom nocny).

Dramat (wydania dowolne):

  1. Jerzy Szaniawski, Dwa teatry;

  2. Sławomir Mrożek, Emigranci; Tango;

  3. Tadeusz Różewicz, Kartoteka.

Literatura światowa (wydania dowolne):

  1. Albert Camus, Dżuma;

  2. George Orwell, Folwark zwierzęcy.

Literatura podstawowa

  1. S. Burkot, Literatura polska w latach 1939-1999, Warszawa 2002.

  2. P. Czapliński, P. Śliwiński, Literatura polska 1976-1996, Kraków 1999.

  3. Dwadzieścia lat literatury polskiej 1989-2009, red. A. Galant i I. Iwasiów, Szczecin 2008.

  4. R. Matuszewski, Literatura polska 1939-1991, Warszawa 1992.

  5. S. Stabro, Literatura polska 1944-2000 w zarysie, Kraków 2002.

Literatura uzupełniająca

  1. Literatura polska 1918-1975, t. 3: 1945-1975, cz. 1, Warszawa 1996.

  2. E. Balcerzan, Poezja polska 1939-1965, cz. 1, Warszawa 1982; cz. 2, Warszawa 1988.

  3. Słownik literatury polskiej XX wieku, red. A. Brodzka [i in.], Wrocław 1992, wyd. 2, 1999.

  4. T. Drewnowski, Próba scalenia. Obiegi, wzorce, style. Literatura polska 1944-1989, Warszawa 1997.

  5. J. Błoński, Forma, śmiech i rzeczy ostateczne. Studia o Gombrowiczu, Kraków 1994.

  6. J. Błoński, Witkacy, Kraków 2001.

  7. H. Gosk, Bohater swoich czasów. Postać literacka w powojennej prozie polskiej o tematyce współczesnej: wybrane zagadnienia, Izabelin 2002.

  8. J. Kornhauser, Uśmiech Sfinksa, Kraków 2001.

  9. Sporne sprawy polskiej literatury współczesnej, red. A. Brodzka i L. Burska, Warszawa 1998.

  10. Ruchome granice literatury. W kręgu teorii kulturowej, red. S. Wysłouch, B. Przymuszała, Warszawa 2009.

  11. S. Burkot, Spotkanie z poezją współczesną, Warszawa 1977.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




1.1. LITERATURA WSPÓŁCZESNA OD 1939 R. (ĆWICZENIA)


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Literatura współczesna od 1939 r.

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.2

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

5

10

Typ zajęć

ćwiczenia

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

dr hab. Teresa Wilkoń, prof. PWSZ

13

Prowadzący

dr hab. Teresa Wilkoń, prof. PWSZ

14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

brak

18

Efekty kształcenia

Student:

  • ma uporządkowaną wiedzę szczegółową o literaturze polskiej po roku 1939, zorientowaną na zastosowania praktyczne (FP1P_W04);

  • umie interpretować wybrane zjawiska charakterystyczne dla okresu po 1939 roku w zróżnicowanych kontekstach (FP1P_W05);

  • potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł (FP1P_U01);

  • doskonali umiejętność analizowania i interpretowania tekstów literackich powstałych po roku 1939 (FP1P_U01);

  • umie merytorycznie argumentować z wykorzystaniem poglądów innych autorów oraz formułować wnioski (FP1P_U14);

  • ma świadomość znaczenia refleksji humanistycznej w procesie kształtowania więzi społecznych (FP1P_K13);

  • jest otwarty na nowe idee i gotów do zmiany opinii i modyfikacji sposobu działania w świetle dostępnych danych i argumentów (FP1P_K14).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • ćwiczenia praktyczne (analiza i interpretacja tekstów);

  • dyskusja;

  • elementy wykładu;

  • konsultacje indywidualne.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • ocena aktywności na zajęciach (wykazanie się rozumieniem omawianych zagadnień oraz umiejętnością analizowania i interpretacji tekstów literackich; kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP);

  • pisemny sprawdzian z umiejętności analizy i interpretacji tekstów literackich (oceniany zgodnie z kryteriami oceniania wypowiedzi pisemnej przyjętymi z ZFP);

  • referaty ustne (oceniane zgodnie z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi z ZFP).

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 5.

Warunki zaliczenia:



  • zaliczenie na ocenę na podstawie aktywnego udziału w zajęciach i referatów ustnych.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Zajęcia pozostają w ścisłym związku z wykładem z literatury współczesnej po roku 1939. Główną formą realizacyjną jest lektura (w całości lub we fragmentach) takich tekstów (artystycznych, krytycznych, literaturoznawczych), które pozwolą na zarysowanie istotnych zagadnień historycznoliterackich. Przygotowanie do ćwiczeń jest zarazem przygotowaniem do końcowego egzaminu.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Tematyka ćwiczeń:

  • „Dwudziestoletni poeci Warszawy”: twórczość poległych z tzw. „pokolenia wojennego” – poezja K. K. Baczyńskiego, T. Gajcego; proza T. Gajcego.

  • „Życie na niby”: próby przemyślenia i opowiedzenia doświadczenia wojenno-okupacyjnego – proza M. Białoszewskiego.

  • „Zaraz po wojnie”: okres 1945-1949 – spór o kształt literatury lagrowej i łagrowej (T. Borowski, G. Herling-Grudziński).

  • „Jeden dzień w socrealizmie”: założenia ideologiczne i przykładowe realizacje socrealizmu, socrealizm jako przedmiot badań literaturoznawczych po roku 1990.

  • Poezja pokolenia „pryszczatych” (W Woroszylski, A. Mandalian, W. Wirpsza, A. Włodek, A. Braun).

  • Odwilż w Październiku: literatura okolic przełomu 1956 – poezja: debiuty spóźnione, tzw. pokolenie „Współczesności”, proza J. Andrzejewskiego, M. Hłaski.

  • Twórczość Gombrowicza. Rozrachunek z ustabilizowanymi wzorcami polskości w Trans-Atlantyku.

  • „Miłosz jak świat”: dzieło autora Trzech zim po roku 1939 – najważniejsze wiersze wojenne i powojenne, problem „formy bardziej pojemnej”, eseistyka.

  • „Świat nieprzedstawiony”: lata 1968-1970 i ich echa literackie – wczesne teksty krytyczne i wiersze kręgu Nowej Fali, problem „nowomowy” jako zjawiska językoznawczego, socjologicznego i jako wyzwania dla poezji.

  • Ogólny pejzaż polskiej poezji w latach 1956-1989 – interpretacja i analiza wierszy wybitnych poetów (W. Szymborska, T. Różewicz, Z. Herbert, S. Barańczak).

  • „Zwierciadło na gościńcu?”: ogólny pejzaż polskiej prozy w latach 1956-1989, nurty, zjawiska, możliwe języki opisu literaturoznawczego – nowoczesna powieść historyczna: T. Parnicki; fantastyka i filozofia: S. Lem; strategia pastiszu: T. Konwicki.

  • „A scena po co jest?”: dramat i teatr polski w latach 1956-1989 – T. Różewicz; S. Mrożek.

  • „Raport z oblężonego Miasta?”: literatura i lata 80. – najsławniejsze wiersze epoki, Mała Apokalipsa i diagnoza T. Konwickiego, nowe tony w literaturze (wchodzenie tzw. „pokolenia „bruLionu”).

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

Teksty literackie (jeśli nie zaznaczono inaczej, obowiązuje wydanie dowolne)

    1. K. K. Baczyński, wybrane wiersze.

    2. M. Białoszewski, Pamiętnik z powstania warszawskiego.

    3. T. Borowski, opowiadania obozowe, [w:] tegoż, Utwory wybrane.

    4. J. Andrzejewski, Bramy raju.

    5. M. Hłasko, Opowiadania.

    6. W. Gombrowicz, Trans-Atlantyk.

    7. Cz. Miłosz, wybrane wiersze, Traktat moralny; Traktat poetycki; Rodzinna Europa.

    8. Określona epoka. Nowa Fala 1968-1993. Wiersze i komentarze, red. T. Nyczek.

    9. Wybrane wiersze poetów polskich po roku 1945, m.in. J. Iwaszkiewicza, A. Wata, T. Różewicza, Z. Herberta, M. Białoszewskiego, W. Szymborskiej, W. Wirpszy, T. Karpowicza, S. Grochowiaka, J. M. Rymkiewicza, R. Krynickiego, S. Barańczaka, A. Zagajewskiego, M. Świetlickiego, J. Polkowskiego.

    10. S. Lem, Solaris.

    11. T. Parnicki, Tylko Beatrycze.

    12. T. Konwicki, Bohiń; Mała Apokalipsa.

    13. T. Różewicz, Kartoteka.

    14. Z. Herbert, Drugi pokój, [w:] tegoż, Dramaty.

    15. S. Mrożek, Tango.

Literatura uzupełniająca (3 pozycje do wyboru)

  1. T. Gajcy, wybrane wiersze; poemat Do potomnego.

  2. J. Andrzejewski, Ciemności kryją ziemię; Miazga.

  3. W. Gombrowicz, Pornografia; Operetka; Kosmos; Ślub; Dziennik 1953-1956.

  4. Cz. Miłosz, Dolina Issy; Zniewolony umysł; Ziemia Ulro.

  5. Wybrane wiersze poetów polskich po roku 1945, m.in. K. Wierzyńskiego, A. Świrszczyńskiej, A. Międzyrzeckiego, J. Harasymowicza, J. Kornhausera, E. Lipskiej, J. Podsiadły.

  6. T. Różewicz, Do piachu.

  7. S. Grochowiak, Po tamtej stronie świec.

Studenci winni korzystać z podręczników i literatury przedmiotu podanych w ogólnym spisie lektur obowiązującym uczestników wykładów z literatury współczesnej po roku 1939.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




2. LITERATURA POWSZECHNA


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Literatura powszechna

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.2

6

Punkty ECTS

3

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

6

10

Typ zajęć

ćwiczenia

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

dr hab. Teresa Wilkoń, prof. PWSZ

13

Prowadzący

dr Agata Przybylska

14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

  • znajomość historii literatury polskiej do 1989 r.;

  • znajomość dziewiętnasto- i dwudziestowiecznych nurtów oraz szkół literackich;

  • wiedza z zakresu poetyki dzieła literackiego zgodna z kursem przewidzianym programem studiów licencjackich.

18

Efekty kształcenia

Student:

  • pogłębia wiedzę na temat najważniejszych nurtów w literaturze i sztuce II połowy XIX i XX w. (FP1P_W04);

  • porządkuje wiedzę na temat teoretyków i przedstawicieli poszczególnych nurtów, a także związków życia artystyczno-
    -literackiego z rozwojem nauki i techniki, sytuacjami politycznymi, ruchami społecznymi i szkołami filozoficznymi (FP1P_W04, FP1P_W05, FP1P_W14);

  • potrafi umiejscowić dany artefakt na mapie szkól i prądów literacko-artystycznych dwudziestowiecznej Europy (FP1P_W04, FP1P_W05, FP1P_W14);

  • potrafi wskazać cechy prądów artystycznych w znanych sobie dziełach kultury (FP1P_U03);

  • potrafi rozpoznać cechy poszczególnych nurtów w najnowszych dziełach kultury, zwłaszcza zaś literatury (FP1P_U03);

  • w odbiorze dzieła kultury potrafi odróżnić cechy nowatorskie od biernego naśladownictwa (FP1P_U03);

  • potrafi rzeczowo bronić swego stanowiska w dyskusji na temat odbioru dzieł kultury (FP1P_U14);

  • potrafi sformułować swoją opinię w sposób przystępny, wyrażający postawę szacunku dla odmienności światopoglądowej i kulturowej (FP1P_K12);

  • potrafi ułatwić odbiór dzieł kultury osobom nie posiadającym przygotowania humanistycznego (FP1P_K11, FP1P_K15).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • miniwykład;

  • praca w grupach: analiza i interpretacja wybranych dzieł literackich, dyskusja, prezentacje i minireferaty.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Metody sprawdzania efektów kształcenia:

  • indywidualna prezentacja wybranych problemów (nurtów lub szkół literackich) ukazująca rozumienie charakteryzowanych zjawisk;

  • udział w dyskusji podczas zajęć udowadniający umiejętność zastosowania nabytej wiedzy do analizy utworów literackich.

Kryteria oceny efektów kształcenia:

  • merytoryczna ocena wypowiedzi – zarówno indywidualnych prezentacji, jak i udziału w dyskusji; ogólne zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP.

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 6.

Warunki zaliczenia:



  • uzyskanie co najmniej 60% przy następujących składnikach oceny końcowej:

25% – obecność na zajęciach;

25% – aktywność na zajęciach;



50% – indywidualna prezentacja wybranego zagadnienia.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

  1. Realizm.

  2. Naturalizm.

  3. Ekspresjonizm.

  4. Realizm magiczny.

  5. Surrealizm.

  6. Modernizm (impresjonizm, symbolizm, dekadentyzm).

  7. Postmodernizm (cechy, geografia literacka, popkultura).

  8. Oniryzm.

  9. Egzystencjalizm (teatr absurdu).

  10. Feminizm.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

  1. Realizm: cechy charakterystyczne – mimetyzm, problematyka społeczna, aktualność tematów (Stendhal, H. Balzak, K. Dickens, L. Tołstoj); odmiany r.: r. wielki, r. dojrzały; kontynuacje: nowy r., socrealizm, r. magiczny; [lit. pol.: B. Prus, E. Orzeszkowa].

  2. Naturalizm: cechy charakterystyczne – mimetyzm, dokumentalizm, turpizm; podłoże naukowe: determinizm, dziedziczność, ewolucjonizm; behawioryzm; społeczno-obyczajowa tematyka utworów (zainteresowanie proletariatem, biedotą, marginesem społecznym); teoretycy i przedstawiciele n.: G. Flaubert, J. i E. Goncourtowie, E. Zola, G. de Maupassant; [lit. pol.: G. Zapolska, A. Sygietyński].

  3. Ekspresjonizm: cechy charakterystyczne – subiektywizm, wyrazistość, dynamika, kontrast, wyolbrzymienie, karykatura, konflikt moralności z popędem; podłoże filozoficzne – pragmatyzm (W. James), dionizyjskość (F. Nietzsche), filozofia życia (H. Bergson), przykłady: poezji (G. Trakl); prozy (F. Werfel); dramatu (B. Brecht); korespondencje: e. w malarstwie – preekspresjoniści: V. van Gogh, E. Munch, P. Gauguin; ekspresjoniści: grupa „Die Brücke”; W. Kandinski; [lit. pol.: T. Miciński, S. Przybyszewski, W. Berent, S. I. Witkiewicz].

  4. Realizm magiczny: cechy charakterystyczne – rzeczywistość a fikcja, koncepcja rzeczywistości poszerzonej (Nowy Obiektywizm), metafizyczna natura świata, współistnienie kronikarskiej faktografii z wyobraźnią przekształcającą rzeczy i zjawiska, dziwność, niezwykłość, nawiązanie do tradycji, legend i mitów; r.m. w literaturze europejskiej: F. Roh, G. Grass; r.m. w lit. latynoamerykańskiej: M. Asturias, J. Borges, G. G. Márquez; r.m. w malarstwie: G. de Chirico; [lit. pol.: B. Schulz, B. Leśmian]

  5. Surrealizm: cechy charakterystyczne – alogiczność, świat przedstawiony jako pomieszanie jawy, snu, fantazji, halucynacji, groteskowe wizje, pismo automatyczne; podstawy filozoficzne: manifest teoretyczny (A. Breton); s. w sztuce (prekursor: H. Bosch, przedstawiciele: S. Dalí, G. de Chirico, M. Duchamp, J. Miró) i s. w literaturze (prekursor: Comte de Lautréamont, przedstawiciele: L. Aragon, P. Éluard, T. Tzara); zjawiska towarzyszące: hipnoza, mediumizm, psychoanaliza; [lit. pol.: J. Brzękowski, A. Ważyk, J. Czechowicz, K. I. Gałczyński].

  6. Modernizm w sztuce i literaturze:

6a. Impresjonizm: cechy charakterystyczne – wrażeniowość, ulotność, nastrojowość, polisensoryczność; odkrycia naukowe (I. Newton: widmo światła białego; prawo równoczesnego kontrastu, rozwój fotografii); malarstwo i metoda dywizjonizmu (E. Manet, C. Monet, A. Renoir, E. Degas, A. Sisley) i. w literaturze – proza: subiektywizm, wielość punktów widzenia, strumień świadomości, „momentalność akcji” (M. Proust, V. Woolf, A. Czechow, I. Turgieniew); poezja: wrażeniowość, instrumentacja głoskowa (M. Maeterlinck, S. Mallarmé, P. Verlaine); i. w muzyce (C. Debussy); [lit. pol.: K. Przerwa-Tetmajer, J. Kasprowicz].

6b. Symbolizm: cechy charakterystyczne – pojęcie symbolu, idei, subiektywność, rytm, melodyka, synestezja, korespondencja sztuk; założenia filozoficzne: transcendentalność bytu, metafizyka w życiu indywidualnym i społecznym; sztuka i jej zadania (samodzielność dzieła sztuki); s. w literaturze (francuskiej: A. Rimbaud, P. Verlaine, S. Mallarmé, Ch. Baudelaire; rosyjskiej: A. Błok, A. Bieły; belgijskiej: M. Maeterlinck; s. w malarstwie (G. Moreau, A. Böcklin, prerafaelici, S. Wyspiański, J. Malczewski, W. Podkowiński): groza, erotyka, groteska, karykatura, motywy legendarne, mitologiczne; [lit. pol.: B. Leśmian, L. Staff, S. Wyspiański].

6c. Dekadentyzm: cechy charakterystyczne – kryzys cywilizacji, zmierzch kultury, powtarzalność bytów i faktów, oczekiwanie katastrofy, egocentryzm, wyrafinowanie, atrofia uczuć, znudzenie, lęk, inercja, niemoc twórcza, nihilizm; „cyganeria artystyczna”, opozycja „artysta – filister”; podłoże filozoficzne (A. Schopenhauer, F. Nietzsche, N. Hartmann) prekursorzy: T. de Quincey; twórcy E. A. Poe, J. Keats, Ch. Baudelaire, P. Verlaine, A. Rimbaud; [lit. pol.: H. Sienkiewicz, K. Przerwa-Tetmajer, A. Lange, S. Korab-Brzozowski, L. Staff S. Przybyszewski].

7a. Postmodernizm: cechy charakterystyczne – autotematyzm, intertekstualnośćć, amimetyczność, ludyczność (K. Vonnegut, J. Kosiński); [ w lit. pol. również: M. Gretkowska, N. Goerke, M. Bieńczyk].

7b. Postmodernizm: geografia literacka – p. anglo-amerykański (W. Faulkner, V. Woolf, J. Joyce, E. Pound) [kubizm, futuryzm, konstruktywizm], p. europejski (U. Eco, M. Kundera).

7c. Postmodernizm a popkultura: autotematyzm, gra konwencjami i gatunkami, klisze (i remaki), serie, cytaty, pastisze, humor, ironia; (sagi i serie wydawnicze, komiksy, filmy, gry komputerowe, rola telewizji i mass mediów); [lit. pol.: A. Sapkowski, L. M. Kossakowska].



  1. Oniryzm: cechy charakterystyczne – płynne granice przedmiotów, przekształcenia, irracjonalność, absurdalność, poetyka marzenia sennego lub koszmaru (przewidzenia, miraże), wpływ psychoanalizy Freuda (rola podświadomości), niedopowiedzenia, wieloznaczność, kompozycja otwarta; o. w literaturze: antyczne komedie greckie i rzymskie, barok (P. Calderon de la Barca), współcześni przedstawiciele (I. Calvino, F. Kafka); o. w filmie: F. Fellini, A. Kurosawa; [lit. pol.: B. Schulz, B. Leśmian, T. Gajcy, K. K. Baczyński].

  2. Egzystencjalizm: filozofia Sørena Kierkegaarda, Martina Heideggera (humanizm, infinityzm, pesymizm, tragizm); e. w literaturze niemieckojęzycznej: F. Kafka; francuskiej: J. P. Sartre, A. Camus; [lit. pol.: W. Gombrowicz, S. Mrożek, M. Białoszewski]; teatr absurdu – S. Beckett, E. Ionesco [lit. pol.: S. I. Witkiewicz, W. Gombrowicz].

  3. Feminizm: dziewiętnastowieczna emancypacja kobiet: E. C. Stanton; proza feministyczna XX w., V. Woolf, S. de Beauvoir; feministyczna krytyka literacka: J. Butler [lit. pol.: M. Gretkowska, I. Filipiak, O. Tokarczuk].

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

(obowiązuje znajomość jednego dzieła z każdego zagadnienia)

Ad 1. Realizm



  1. Balzak [de] H., Ojciec Goriot, Kraków 2002.

  2. Dickens Ch., Klub Pickwicka, t. 1-2, Warszawa 1953.

  3. Tołstoj L., Wojna i pokój, wyd. dowolne.

  4. Stendhal, Czerwone i czarne, t. 1-2, Warszawa 1970.

Ad 2. Naturalizm

    1. Flaubert G., Madame Bovary, Warszawa 1974.

    2. Zola E., Nana, wyd. dowolne.

    3. Zola E., Germinal, Kraków 2005.

    4. Maupassant [de] G., Baryłeczka, [w:] tegoż, Baryłeczka i inne opowiadania, Warszawa 1956.

Ad 3. Ekspresjonizm

  1. Ten cały Brecht, oprac. Andrzej Kopacki, wybór wierszy, przekłady i komentarze Jacek S. Buras, Wrocław 2012.

  2. Trakl G. Wiersze z rękopisów, Warszawa 2000.

  3. Werfel F., Verdi. Powieść opery, przeł. L. Staff, Warszawa po 1924 (fragm.).

Ad 4. Realizm magiczny

  1. Borges J., Powszechna historia nikczemności, Warszawa 2005.

  2. Bułhakow M., Mistrz i Małgorzata, Kraków 2004.

  3. Grass G., Blaszany bębenek, Kraków 2004.

  4. Márquez G. G., Sto lat samotności, Warszawa 2000.

Ad 5. Surrealizm

  1. Comte de Lautréamont, Pieśni Maldorora, wyd. dowolne.

  2. Surrealizm. Teoria i praktyka literacka. Antologia, teksty wybrał i przełożył Adam Ważyk, Warszawa1976. (stąd: Louis Aragon, André Breton, Paul Éluard, Tristan Tzara).

Ad 6a. Impresjonizm

  1. Proust M., W poszukiwaniu straconego czasu, t. 1: W stronę Swanna, przełożył i wstępem opatrzył Tadeusz Żeleński (Boy), wyd. dowolne.

  2. Verlaine P., Wybór poezji, oprac. Anna Drzewicka, Wrocław 1980, BN II 200.

Ad 6b. Symbolizm

  1. Błok A., Poezje, wybór i posłowie Seweryn Pollak, Kraków 1981.

  2. Maeterlinck M., Ślepcy oraz Pelleas i Melisanda, przeł. Zenon Przesmycki (Miriam), Wrocław 2000.

  3. Rimbaud A., Wiersze. Sezon w piekle. Iluminacje. Listy, przeł. Józef Czechowicz, wybrał, oprac. i posłowiem opatrzył Artur Międzyrzecki, Kraków 1993.

Ad 6c. Dekadentyzm

  1. Baudelaire Ch., Kwiaty zła, Kraków 2005.

  2. Baudelaire Ch., Paryski splin, Gdańsk 2008.

  3. Poe E. A., Opowieści niesamowite, Kraków 2002.

  4. Poe E. A., Wybór opowiadań, Warszawa 2012.

Ad 7a. Postmodernizm

  1. Kosiński J., Pustelnik z 69 ulicy, wyd. dowolne.

  2. Vonnegut K., Rzeźnia nr 5, Poznań 2005.

Ad 7b. Postmodernizm

  1. Eco U., Imię róży, Warszawa 2004.

  2. Kundera M., Nieznośna lekkość bytu, Warszawa 2005.

Ad 7c. Popkultura

  1. Sapkowski A., Saga o Wiedźminie, t. 1-5, wyd. dowolne (fragm.).

Ad 8. Oniryzm

  1. Calderon de la Barca P., Życie snem, Wrocław 2003.

  2. Calvino I., Niewidzialne miasta, przeł. Alina Kreisberg, Kraków 2005.

  3. Kafka F., Proces, przeł. Bruno Schulz, Wrocław 1996.

Ad 9.

  1. Beckett S., Czekając na Godota, Warszawa 1997.

  2. Ionesco E., Łysa śpiewaczka, Izabelin 2004.

Ad 10.

  1. Woolf V., Własny pokój, Warszawa 1997.

Literatura uzupełniająca

Ad 1


  1. Auerbach E., Mimesis. Rzeczywistość przedstawiona w literaturze zachodu, t. 1-2, przeł. i wstępem opatrzył Zbigniew Żabicki, Warszawa 1968.

Ad 2

  1. Kulczycka-Saloni J., Knysz-Tomaszewska D., Naturalizm, Warszawa 1996.

Ad 3

  1. Czachowski K., Ekspresjonizm i neorealizm, Warszawa 1986.

Ad 4

  1. Mroczkowska-Brand K., Przeczucia innego porządku. Mapa realizmu magicznego w literaturze światowej XX i XXI wieku, Kraków 2009.

  2. Pindel T., Zjawy, szaleństwo i śmierć. Fantastyka i realizm magiczny w literaturze hispanoamerykańskiej, Kraków 2004.

  3. Realizm magiczny. Teoria i realizacje artystyczne, pod red. Johanna Biedermanna, Grzegorza Gazdy, Ireny Hübner, Łódź 2007.

Ad 5

  1. Baranowska M. Surrealna wyobraźnia i poezja, Warszawa 1984.

  2. Rundżjo K. H., Surrealizm w literaturze rosyjskiej, Poznań 2007.

  3. Światopogląd surrealizmu. Jego założenia i konsekwencje dla teorii twórczości i teorii sztuki, red. Krystyna Janicka, Warszawa 1985.

Ad 6a

  1. Knysz-Tomaszewska D., Spotkania i porównania. Studia porównawcze z pogranicza literatury, sztuki i dokumentu osobistego, Warszawa 2001.

Ad 6b

  1. Igliński G., Magia serca i słowa w modernistycznych snach i wizjach, Warszawa 2005.

  2. Peyre H., Co to jest symbolizm?, przeł. i posł. opatrzył Maciej Żurowski, Warszawa 1990.

  3. Poezja francuska. Baudelaire, Verlaine, Rimbaud, oprac. Danuta Polańczyk, Lublin 2005.

  4. Tomicka M., Symbolizm francuski w polskiej krytyce literackiej (1886-1918), Wrocław 1987.

Ad 6c

  1. Dąbrowski M., Dekadentyzm współczesny. Główne idee, motywy i postawy modernistyczne w polskiej i niemieckojęzycznej literaturze XX wieku, Izabelin 1996.

  2. Jeske-Choiński T., Dekadentyzm, wyd. nowe, popr. i uzup., Warszawa–Kraków 1905.

  3. Paglia C., Seksualne persony. Sztuka i dekadencja od Neferetiti do Emily Dickinson, przekł. Maria Kuźniak, Magdalena Zapędowska, Poznań 2006.

  4. Swoboda T., To jeszcze nie koniec? Doświadczanie czasu w powieści o dekadentach, Gdańsk 2008.

Ad 7a-b

  1. Barth J., Literatura wyczerpania, 1967.

  2. Bauman Z., Płynna nowoczesność, przekł. Tomasz Kunz, Kraków 2006.

  3. Lubaś M., Rozum i etnografia. Przyczynek do krytyki antropologii postmodernistycznej, Kraków 2003.

  4. Postmodernizm. Antologia przekładów, red. Ryszard Nycz, Kraków 1996.

Ad 7c

  1. Stasiuk-Krajewska K., Krytyka kultury jako krytyka komunikacji. Pomiędzy działaniem komunikacyjnym, dyskursem a kulturą masową, Wrocław 2003.

  2. Film: Shrek Forever (Shrek Forever After), reż. Mike Mitchell, 2010.

Ad 8

  1. Oniryczne tematy i konwencje w literaturze polskiej XX wieku, pod red. Ilony Glatzel, Jerzego Smulskiego i Anny Sobolewskiej, Toruń 1999.

  2. Filmy:

Osiem i pół, reż. Federico Fellini, 1963.

Piękność dnia, reż. Luis Buñuel, 1967.

Rękopis znaleziony w Saragossie, reż. Wojciech Jerzy Has 1964.

Sanatorium pod Klepsydrą, reż. Wojciech Jerzy Has, 1973.

Piknik pod wiszącą skałą, reż. Peter Weir, 1975.

Sny, reż. Akiro Kurosawa, 1990.

Dzień Świstaka, reż. Harold Ramis, 1993.

Ad 9


  1. Beckett S., Dramaty. Wybór, oprac. Antoni Libera, BN II 241, Wrocław 1995.

  2. Ionesco E., Kubuś, czyli Uległość (i in.), Kraków 2004.

Ad 10

  1. De Beauvoir S., Druga płeć, Warszawa 2003.

  2. Hyży E., Kobieta, ciało, tożsamość. Teorie podmiotu w filozofii feministycznej końca XX wieku, Kraków 2003.

  3. Woolf V., Pani Dalloway, Warszawa 1997.

Hasła: Modernizm; Ekspresjonizm; Impresjonizm, [w:] Słownik literatury polskiej XX wieku, Wrocław 1996.

Gazda Grzegorz, Słownik europejskich kierunków i grup literackich XX wieku, Warszawa 2000.



25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




3. WIEDZA O HISTORII JĘZYKA POLSKIEGO


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Wiedza o historii języka polskiego

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.3

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

5

10

Typ zajęć

ćwiczenia

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

prof. dr hab. Joanna Okoniowa

13

Prowadzący

prof. dr hab. Joanna Okoniowa

14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

wiedza z zakresu gramatyki opisowej, gramatyki historycznej, dialektologii

18

Efekty kształcenia

Student:

  • zna i rozumie procesy rozwojowe języka polskiego od początku jego historii po współczesność (FP1P_W11);

  • ma elementarną znajomość odmian terytorialnych i społecznych współczesnego języka polskiego (FP1P_W10);

  • ma podstawową wiedzę z zakresu leksykologii i leksykografii (FP1P_W09);

  • ma podstawową wiedzę przedmiotową, metodologiczną i metodyczną w zakresie językoznawstwa historycznego (FP1P_W03);

  • umie przygotować wystąpienia ustne dostosowane do różnych sytuacji komunikacyjnych (FP1P_U17);

  • ma świadomość poziomu własnej wiedzy, umiejętności i kompetencji (FP1P_K01);

  • ma świadomość odpowiedzialności za zachowanie narodowego i światowego dziedzictwa kulturowego w różnorodnych jego przejawach (FP1P_K11).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • referat;

  • analiza tekstu;

  • praca ze słownikami;

  • metody konwersatoryjne;

  • dyskusja;

  • praca w grupach;

  • elementy wykładu,

  • prezentacje.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • kolokwium ustne lub test;

  • praca zaliczeniowa w postaci ustnego referatu na zadany temat;

  • rozmowa ze studentem na zajęciach i podczas konsultacji;

  • rozumienie omawianych zagadnień, wykazanie się umiejętnościami i kompetencjami; ogólne kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej i pisemnej przyjętymi w ZFP.

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 5.

Warunki zaliczenia:



  • zaliczenie z oceną na podstawie kolokwium lub testu i pracy zaliczeniowej w postaci ustnego referatu na zadany temat.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

  1. Wprowadzenie do badań historycznojęzykowych.

  2. Powstanie, ewolucja i stan współczesny polskiego języka etnicznego (okres przedpiśmienny, doba staropolska, doba średniopolska, doba nowopolska, polszczyzna najnowsza).

  3. Leksykologia i leksykografia historyczna.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

  1. Wprowadzenie do badań historycznojęzykowych: historia języka a gramatyka historyczna, dorobek i metodologia badań historycznojęzykowych, praindoeuropejskie i prasłowiańskie korzenie języka polskiego (problem praojczyzny Indoeuropejczyków i Słowian), pojęcia: rodziny językowej, pokrewieństwa językowego, prajęzyka, ligi językowej; rozpad słowiańskiej wspólnoty językowej. Periodyzacja dziejów polszczyzny.

  2. Powstanie, ewolucja i stan współczesny polskiego języka etnicznego:

    1. Okres przedpiśmienny: osadnictwo na ziemiach polskich i powstanie państwa polskiego. Czynniki rozwojowe polszczyzny, zróżnicowanie odmianowe polszczyzny we wczesnym średniowieczu.

    2. Charakterystyka historycznojęzykowa doby staropolskiej: czynniki rozwojowe języka i wewnętrzna periodyzacja epoki; piśmiennictwo w Polsce, zabytki języka polskiego, polszczyzna mówiona, zróżnicowanie regionalne i funkcjonalne języka, wielojęzyczność państwa polskiego; początki stylu artystycznego, powstanie polskiego języka literackiego.

    3. Charakterystyka historycznojęzykowa doby średniopolskiej: czynniki rozwojowe języka i wewnętrzna periodyzacja epoki; piśmiennictwo w Polsce, rola drukarń w stabilizacji normy językowej i ortograficznej, rozwój języka literackiego i rozkwit stylu artystycznego, zróżnicowanie odmianowe i funkcjonalne języka, pierwsze traktaty ortograficzne; regres języka w XVII w.

    4. Charakterystyka historycznojęzykowa doby nowopolskiej: czynniki rozwojowe języka i wewnętrzna periodyzacja epoki; wzrost świadomości językowej i rozwój języka polskiego w czasach Oświecenia, polszczyzna okresu zaborów, zmiany językowe po odzyskaniu niepodległości; rozwarstwienie stylistyczno-odmianowe polszczyzny (gwary miejskie i środowiskowe).

    5. Polszczyzna po II wojnie światowej: zmiany cywilizacyjne i językowe po II wojnie światowej i po roku 1989, awans polszczyzny potocznej, zanikanie gwar; zagrożenia współczesnej polszczyzny.

    6. Rozwój ortografii polskiej.

  3. Leksykologia i leksykografia historyczna: zapożyczenia w polszczyźnie (i wpływ polszczyzny na inne języki), ewolucja systemu leksykalnego (zmiany semantyczne i pragmatyczne wyrazów, neologizmy i archaizmy), etymologia, onomastyka historyczna (toponimia i antroponimia), leksykografia polska, współczesny leksykon polski.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. Z. Klemensiewicz, Historia języka polskiego, (kilka wydań).

  2. T. Lehr-Spławiński, Język polski. Pochodzenie, powstanie, rozwój, (kilka wydań).

  3. B. Walczak, Zarys dziejów języka polskiego, (kilka wydań).

Literatura uzupełniająca

    1. W. Taszycki, Najdawniejsze zabytki języka polskiego, (kilka wydań).

    2. W. Wydra, W. R. Rzepka, Chrestomatia staropolska. Do 1543, (kilka wydań).

    3. B. Dunaj, Język polski najstarszej doby piśmiennej, Kraków 1975.

    4. B. Dunaj, Pochodzenie polskiego języka literackiego (artykuł – artykuły są udostępniane studentom w formie odbitek).

    5. J. Godyń, Biblia a polszczyzna (artykuł).

    6. J. Godyń, Elementy polszczyzny regionalnej w strukturze barokowych wierszy (artykuł).

    7. J. Godyń, Gwara krakowska w utworach Konstantego Krumłowskiego (artykuł).

    8. J. Godyń, Od Adama i Ewy zaczynać. Mały słownik biblizmów języka polskiego (dwa wydania).

    9. J. Godyń, Retoryka w pieśni pasyjnej Władysława z Gielniowa, Psałterzu floriańskim i Kazaniach świętokrzyskich (artykuł).

    10. M. Karaś, O polszczyźnie dzisiejszej, Kraków 1972.

    11. Z. Kurzowa, Polszczyzna Lwowa i kresów południowo-wschodnich do 1939 roku, Warszawa–Kraków 1985.

    12. T. Milewski, Językoznawstwo, (kilka wydań; rozdział: Językoznawstwo historyczne).

    13. E. Ostrowska, Bogurodzica – najstarszy wiersz polski, [w:] tejże, Z dziejów języka polskiego i jego piękna, Kraków 1978.

    14. E. Ostrowska, Kompozycja i artyzm językowy Kazań świętokrzyskich, [w:] tejże, Z dziejów języka polskiego i jego piękna, Kraków 1978.

    15. H. Popowska-Taborska, Wczesne dzieje Słowian w świetle ich języka, Warszawa 1993.

    16. J. Strutyński, Elementy gramatyki historycznej języka polskiego, (kilka wydań; rozdziały wstępne).

    17. S. Urbańczyk, Jaką polszczyzną mówił Jan Kochanowski i jego rówieśnicy (artykuł).

    18. A. Wilkoń, Dzieje języka artystycznego w Polsce: języki i style literatury barokowej, Kraków 2002.

    19. A. Wilkoń, Dzieje języka artystycznego: średniowiecze, Katowice 2004.

    20. A. Wilkoń, Dzieje języka artystycznego: renesans, Katowice 2004.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




4. RETORYKA Z KOMUNIKACJĄ SPOŁECZNĄ


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Retoryka z komunikacją społeczną

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

08.0

6

Punkty ECTS

5 (2+3)

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

5 i 6

10

Typ zajęć

ćwiczenia praktyczne

11

Liczba godzin

60 (30+30)

12

Koordynator

prof. dr hab. Janina Labocha

13

Prowadzący

dr Elżbieta Kwinta, dr Agata Przybylska

14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

przyswojona wiedza z gramatyki opisowej, praktycznej stylistyki, kultury języka i leksykologii

18

Efekty kształcenia

Student:

  • ma podstawową wiedzę o wybranych zagadnieniach retoryki, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej (FP1P_W06);

  • ma uporządkowaną wiedzę szczegółową o współczesnym języku polskim oraz o kulturze języka, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej (FP1P_W08);

  • ma podstawową wiedzę z zakresu pragmalingwistyki, zorientowaną na zastosowanie praktyczne w życiu zawodowym i publicznym (FP1P_W09);

  • ma podstawową wiedzę o kulturze, jej głównych odmianach, obiegach i mediach, zorientowaną na zastosowania praktyczne w wybranej sferze działalności kulturalnej, edukacyjnej, medialnej i publicznej (FP1P_W12);

  • umie merytorycznie argumentować z wykorzystaniem poglądów innych autorów oraz formułować wnioski (FP1P_U14);

  • potrafi skutecznie porozumiewać się w różnych sytuacjach komunikacyjnych (FP1P_U15);

  • umie przygotowywać wystąpienia ustne dostosowane do różnych sytuacji komunikacyjnych (FP1P_U17);

  • potrafi pracować i współdziałać w grupie, przyjmując w niej różne role (FP1P_K05).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • konwersatorium na podstawie referowanych zagadnień i czytanych tekstów;

  • referaty przygotowane i wygłaszane przez studentów;

  • ćwiczenia praktyczne wykonywane indywidualnie, w grupach oraz na forum całej grupy;

  • wygłaszanie przemówień wcześniej przygotowanych i skonsultowanych z prowadzącym.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • obecność i aktywność na zajęciach;

  • przygotowanie oraz wygłoszenie referatu;

  • wygłoszenie przemówienia;

  • jakość wykonania zadań praktycznych; ogólne kryteria zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP.

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 5 i 6.

Warunki zaliczenia:



  • ocena na podstawie jakości wygłoszenia przemówienia oraz poziomu referatu.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Zapoznanie studentów z podstawowymi metodami skutecznego, etycznego i poprawnego komunikowania w różnych sytuacjach, zwłaszcza w życiu zawodowym i działalności publicznej.

Rozwijanie umiejętności pracy w grupach w celu zwrócenia uwagi na podstawowe zasady zachowań komunikacyjnych w dyskusjach i debatach.



23

Treści kształcenia (pełny opis)

Zajęcia zawierają trzy składniki: A. teoretyczny (podstawowe zagadnienia retoryki; pragmalingwistyki, socjolingwistyki i teorii komunikacji); B. referaty (na podstawie wskazanych lektur); C. ćwiczenia praktyczne.

Ad A.


Wypowiedź mówiona a tekst pisany.

Komunikacja werbalna i niewerbalna.

Językowe i niejęzykowe sposoby nawiązywania kontaktu z odbiorcą.

Przygotowanie zapisu przyszłej mowy oraz metody jej stopniowego osadzania w głowie.

Treści niejawne i sposoby ich przekazywania; sposoby panowania nad emocjami.

Argumentowanie (rodzaje argumentów, przesłanka, teza, perswazja i manipulacja).

Pojecie roli społecznej oraz kompetencji komunikacyjnej, społeczne uwarunkowania interakcji międzyludzkich.

Streszczanie tekstu i jego referowanie.

Rozmowa, dialog, dyskusja, debata.

Gatunki wypowiedzi retorycznych.



Ad B.

Studenci przygotowują:



  1. referaty na podstawie wskazanych lektur;

  2. referują najważniejsze tezy wybranych przez siebie artykułów publicystycznych (ćwiczenie na ustne streszczanie tekstu pisanego).

Ad C.

  1. Cztery zasady przygotowania tekstu do wygłoszenia:

    1. temat uchwycony w formie zdania orzekającego;

    2. ustalenie funkcji wypowiedzi (intencji, z jaką zamierza wygłosić ją nadawca-mówca);

    3. doprecyzowanie adresu odbiorczego, czyli „kim jestem jako nadawca w stosunku do odbiorcy; czego odbiorca ode mnie jako nadawcy oczekuje, jak mnie widzi, czy jestem dla niego autorytetem, czy osobą mało wiarygodną itp.”;

    4. przewidywanie sytuacji komunikacyjnej.

  2. Tworzenie zapisu przyszłej wypowiedzi i osadzanie go w głowie (ćwiczenie w zakresie uchwycenia na konkretnych przykładach różnic między strukturą językową tekstu pisanego i mówionego).

  3. Opracowywanie i wygłaszanie następujących gatunków wypowiedzi retorycznej: w semestrze zimowym: autoprezentacja, prezentacja produktu, firmy, szkoły, zespołu itp., toast, mowa powitalna i pożegnalna; w semestrze letnim: mowa oskarżająca i obrończa, stosowne reakcje werbalne na akty zniewagi, lekceważenia, agresji słownej itp., głos w dyskusji, prowadzenie obrad, debata (udział kilku studentów w jednej debacie).

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. M. Kuziak, Sztuka mówienia. Poradnik praktyczny, Warszawa–Bielsko-Biała , wyd. II, 2008 (można korzystać z wyd. I).

  2. Z. Nęcki, Komunikacja międzyludzka, Kraków 2000.

  3. T. Pszczołowski, Umiejętność przekonywania i dyskusji, Warszawa 1974.

  4. M. Rusinek, A. Załazińska, Retoryka podręczna, czyli jak wnikliwie słuchać i przekonująco mówić, Kraków 2005.

  5. A. Wiszniewski, Jak przekonująco mówić i przemawiać, Warszawa–Wrocław 1994.

Literatura uzupełniająca

  1. M. Tokarz, Argumentacja, perswazja, manipulacja. Wykłady z teorii komunikacji, Gdańsk 2006.

  2. J. Wasilewski, Retoryka dominacji, Warszawa 2006.

  3. A. Załazińska, Niewerbalna struktura dialogu, Kraków 2006.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




PRZEDMIOTY UZUPEŁNIAJĄCE

5. SZTUKI AUDIOWIZUALNE


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Sztuki audiowizualne

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

08.0

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

6

10

Typ zajęć

ćwiczenia praktyczne

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

prof. dr hab. Joanna Okoniowa

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

podstawowa wiedza humanistyczna o sztuce i komunikacji międzyludzkiej

18

Efekty kształcenia

Student:

  • ma podstawową wiedzę o nowych mediach komunikacyjnych i ich roli społeczno-kulturowej, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej (FP1P_W18);

  • ma podstawową wiedzę o kulturze, jej głównych odmianach, obiegach i mediach, zorientowaną na zastosowania praktyczne w wybranej sferze działalności kulturalnej, edukacyjnej i medialnej (FP1P_W12);

  • ma podstawowe umiejętności w zakresie oceny jakości usług związanych z wybraną dziedziną kultury, działalności edukacyjnej i medialnej (FP1P_U09);

  • potrafi wskazać i wykorzystać dostępne media do popularyzowania kultury języka i kultury czytelniczej (FP1P_U22);

  • jest świadomym uczestnikiem kultury, kształtującym i zaspokajającym własne potrzeby kulturalne i wpływającym na upodobania otoczenia (FP1P_K15).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • prezentacje multimedialne;

  • dyskusje nad dziełami sztuki audiowizualnej;

  • ćwiczenia praktyczne;

  • konsultacje indywidualne.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • dyskusja;

  • ćwiczenia praktyczne;

  • sprawdzian pisemny;

  • rozumienie omawianych zagadnień, poprawność wykonania zadań; ogólne kryteria zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej i pisemnej przyjętymi w ZFP.

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 6.

Warunki zaliczenia:



  • zaliczenie z oceną na podstawie obecności, aktywności na zajęciach, wykonania ćwiczeń praktycznych i końcowego sprawdzianu pisemnego.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Współczesne media – rola kulturotwórcza i zagrożenia.

Fotografia, radio, telewizja, Internet, reklama jako przedmiot badań.



23

Treści kształcenia (pełny opis)

Celem ćwiczeń jest zdobycie kompetencji i umiejętności praktycznej orientacji we współczesnym świecie mediów audiowizualnych i krytycznego dyskursu nad ich kulturotwórczą rolą. Ćwiczenia mają na celu pokazanie praktyczne konsekwencji mediów audiowizualnych dla współczesnej kultury masowej oraz sposobów przezwyciężania zagrożeń i odpowiedzi na wyzwania, jakie rodzi współczesna cywilizacja medialna.

Główne zagadnienia:



  1. Literatura wobec malarstwa, problematyka ekfrazy.

  2. Fotografia (wobec malarstwa, literatury, jako przedmiot refleksji humanistycznej, fotografia cyfrowa).

  3. Radio. Słuchowisko jako tekst słowno-dźwiękowy. Audiosfera na przełomie stuleci.

  4. Film jako powieść naszego wieku. Realizm i kreacja w filmie. Film kinowy w perspektywie audiowizualności. Dekonstrukcje widzenia.

  5. Video ergo sum: telewizja, teledysk, wideo.

  6. Komputer: maszyna i narzędzie. Rzeczywistość wirtualna. Interaktywność gier komputerowych. Net art – nowe terytorium sztuki.

  7. Sztuka a świat reklamy.

  8. Sztuka multimediów. Nowe środki masowego przekazu a przyszłość książki. Sztuka w cyberkulturze. Przestrzenie interaktywności. Internet – nowe terytorium sztuki. Literatura i jej promocja w nowych formach audiowizualnych.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. M. Drożdż, Media. Teorie i fikcje, Kielce 2005.

  2. T. Goban-Klas, Cywilizacja medialna. Geneza, ewolucja, eksplozja, Warszawa 2005.

  3. G. Godlewski [red.], Antropologia słowa. Zagadnienia i wybór tekstów, Warszawa 2003.

  4. M. Hopfinger [red.], Nowe media w komunikacji społecznej w XX wieku, Warszawa 2002.

  5. A. Mencwel [red.], Antropologia kultury. Zagadnienia i wybór tekstów, Warszawa 2001.

  6. T. Goban-Klas, Media i komunikowanie masowe, Warszawa 2004.

  7. M. Drożdż, Logos i ethos mediów, Tarnów 2005.

  8. M. Czubaj, Biodra Elvisa Presleya. Od paloherosów do neofanów, Warszawa 2007.

  9. W. Godzic, Znani z tego, że są znani. Celebryci w kulturze tabloidów, Warszawa 2007.

  10. K. Krzan, Ekstaza w wersji pop. Poszukiwania mistyczne w kulturze popularnej, Warszawa 2008.

  11. Gadżety popkultury. Społeczne życie przedmiotów, Warszawa 2007.

  12. M. Radkowska-Walkowicz, Od Golema do Terminatora. Wizerunki sztucznego człowieka w kulturze, Warszawa 2008.

  13. L. Manovich, Język nowych mediów, Warszawa 2006

  14. A. Keen, Kult amatora. Jak Internet niszczy kulturę, Warszawa 2007.

  15. H. Jenkins, Kultura konwergencji. Zderzenie starych i nowych mediów, Warszawa 2006.

  16. M. Sokołowski [red.], Kulturowe kody mediów. Stan obecny i perspektywy rozwoju, Toruń 2008.

Literatura uzupełniająca

    1. M. Krajewski, Kultury kultury popularnej, Poznań 2005.

    2. A. Karpiński, Kryzys kultury współczesnej, Gdańsk 2004.

    3. L. Pułka, Kultura mediów i jej spektakle na tle przemian komunikacji społecznej i literatury popularnej, Wrocław 2004.

    4. M. Sokołowski [red.], (Kon)teksty kultury medialnej. Analizy i interpretacje, t. 1, Olsztyn 2007.

    5. M. Sokołowski [red.], (Kon)teksty kultury medialnej. Analizy i interpretacje, t. 2, Olsztyn 2007.

    6. M. Golka [red.], W cywilizacji konsumpcyjnej, Poznań 2004.

    7. A. Kobyliński, Media i kultura, Płock 2002.

    8. G. Ritzer, Mcdonaldyzacja społeczeństwa, Warszawa 1999.

    9. G. Ritzer, Magiczny świat konsumpcji, Warszawa 2001.

    10. Nowa audiowizualność – nowy paradygmat kultury?, Kraków 2008.

    11. A. Bard, J. Soederqvist, Netokracja. Nowa elita władzy i życie po kapitalizmie, Warszawa 2006.

    12. M. Hopfinger [red.], Nowe media w komunikacji społecznej w XX wieku. Antologia, Warszawa 2002.

    13. T. Szlendak, T. Kozłowski, Naga małpa przed telewizorem, Warszawa 2008.

    14. A. Gwóźdź [oprac.], Pejzaże audiowizualne. Telewizja, wideo, komputer, Kraków 1997.

    15. Re: Internet – społeczne aspekty medium. Polskie konteksty i interpretacje, Warszawa 2006.

    16. R. W. Kluszczyński, Społeczeństwo informacyjne. Cyberkultura. Sztuka multimediów, Kraków 2002.

    17. J. Storey, Studia kulturowe i badania kultury popularnej. Teorie i metody, Kraków 2003.

    18. A. Turek, Sacrum na sprzedaż, Lublin 2002.

    19. M. Filipiak, Od subkultury do kultury alternatywnej, Lublin 2003.

    20. E. Goffman, Człowiek w teatrze życia codziennego, Warszawa 2000.

    21. N. Postman, Technopol. Triumf techniki nad kulturą, Warszawa 1995.

    22. M. Halawa, Życie codzienne z telewizorem, Warszawa 2006.

    23. A. Tofler, Trzecia fala, Warszawa 1997.

    24. A. Nacher, Telepłeć. Gender w telewizji doby globalizacji, Kraków 2008.

    25. G. Ptaszek, Talk show. Szczerość na ekranie?, Warszawa 2007.

    26. L. Lessig, Wolna kultura, Warszawa 2004.

    27. D. Tapscott, A. D. Williams, Wikinomia. O globalnej współpracy, która zmienia wszystko, Warszawa 2008.

    28. D. Dajan, E. Katz, Wydarzenia medialne. Historia transmitowana na żywo, Warszawa 2008.

    29. A. Gwóźdź [oprac.], Widzieć, myśleć, być. Technologie mediów, Kraków 2001.

    30. M. Filiciak, Wirtualny plac zabaw. Gry sieciowe i przemiany kultury współczesnej, Warszawa 2006.

    31. N. Postman, Zabawić się na śmierć, Warszawa 2002.

    32. T. Miczka, O zmianie zachowań komunikacyjnych. Konsumenci w nowych sytuacjach audiowizualnych, Katowice 2002.

    33. Ch. Barker, Studia kulturowe. Teoria i praktyka, tłum. A. Sadza, Kraków 2005.

    34. J. Baudrillard, Symulakry i symulacja, tłum. S. Królak, Warszawa 2005.

    35. B. Jung [red.], Media, komunikacja, biznes elektroniczny, Warszawa 2001.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




PRZEDMIOTY DO WYBORU

6.1. ELEMENTY ANTROPOLOGII KULTURY


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Elementy antropologii kultury

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

08.0

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

6

10

Typ zajęć

ćwiczenia

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

prof. dr hab. Aleksander Wilkoń

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

brak

18

Efekty kształcenia

Student:

  • ma podstawową wiedzę o kulturze (FP1P_W12);

  • potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł i sposobów (FP1P_U01);

  • przejawia zainteresowanie lokalnymi inicjatywami i zdarzeniami kulturalnymi, naukowymi i społecznymi (FP1P_K06);

  • ma świadomość odpowiedzialności za zachowanie narodowego i światowego dziedzictwa kulturowego w różnorodnych jego przejawach (FP1P_K11);

  • wykazuje postawę szacunku dla odmienności światopoglądowej i kulturowej (FP1P_K12).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • dyskusja;

  • referat;

  • analiza tekstów z zakresu antropologii kultury;

  • elementy wykładu;

  • prezentacje multimedialne.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • dyskusja;

  • przygotowanie i wygłoszenie referatu połączonego z prezentacją multimedialną;

  • rozumienie omawianych zagadnień, wykazanie się aktywnością, umiejętnościami i kompetencjami; ogólne kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP.

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 6.

Warunki zaliczenia:



  • zaliczenie na ocenę na podstawie obecności, aktywności na zajęciach i referatu.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Zakres zainteresowań, problemów, terminologia antropologii kultury.

Człowiek jako twórca i twór kultury.

Literaturoznawstwo wobec antropologii kultury.


23

Treści kształcenia (pełny opis)

Zajęcia służą wprowadzeniu do problematyki kulturoznawczej, w centrum uwagi znajduje się człowiek jako twórca kultury oraz kultura jako rzeczywistość, w której istnieje człowiek.

Główne zagadnienia:



  1. Próby sformułowania definicji podstawowych pojęć oraz ich relacji („kultura”, „wiedza o kulturze”, „teoria kultury”, „antropologia”, „antropologia kultury”).

  2. Wybrane koncepcje przedstawiające człowieka jako twórcę i twór kultury (np. S. Brzozowski, S. Freud, M. Weber, W. Benjamin, R. Benedict, M. Foucault, Z. Bauman).

  3. Wielkie tematy antropologii kultury (np. ciało – kulturowe reprezentacje cielesności, święto – człowiek obrzędujący, miasto – odczytywanie, interpretowanie przestrzeni miejskiej).

  4. Przykładowe analizy współczesnych praktyk kulturowych (np. strategie konstruowania medialnych reprezentacji rzeczywistości).

  5. Kulturowe analizy wybranych dzieł literackich (np. Jądro ciemności – między konstrukcją a dekonstrukcją kolonialnej wizji świata).

Podstawową formą pracy jest wspólna, porównawcza lektura tekstów powiązanych z wyżej sygnalizowanymi zagadnieniami, analiza materiału ikonograficznego (np. przy temacie „miasto”).

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. Antropologia kultury. Zagadnienia i wybór tekstów, oprac. G. Godlewski, L. Kolankiewicz, A. Mencwel, P. Rodak, Warszawa 2005.

  2. E. Baldwin, B. Longhurst, S. McCracken, M. Ogborn, G. Smith, Wstęp do kulturoznawstwa, Poznań 2007.

Literatura uzupełniająca

  1. C. Geertz, Interpretacja kultur. Wybrane eseje, Kraków 2005.

  2. Ch. Barker, Studia kulturowe. Teoria i praktyka, przeł. A. Sadza, Kraków 2005.

  3. W. J. Burszta, Antropologia kultury. Tematy, teorie, interpretacje, Poznań 1998.

  4. Antropologia kultury – antropologia literatury. Na tropach koligacji, red. E. Kosowska, A. Gomóła, E. Jaworski, Katowice 2007.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




6.2. KULTURA REGIONU


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Kultura regionu

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

08.0

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

6

10

Typ zajęć

ćwiczenia

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

dr Anna Pachowicz

13

Prowadzący

dr Anna Pachowicz

14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

brak

18

Efekty kształcenia

Student:

  • ma podstawową wiedzę o kulturze (FP1P_W12);

  • potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł i sposobów (FP1P_U01);

  • przejawia zainteresowanie lokalnymi inicjatywami i zdarzeniami kulturalnymi, naukowymi i społecznymi (FP1P_K06);

  • ma świadomość odpowiedzialności za zachowanie narodowego i światowego dziedzictwa kulturowego w różnorodnych jego przejawach (FP1P_K11);

  • wykazuje postawę szacunku dla odmienności światopoglądowej i kulturowej (FP1P_K12).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • metody poszukujące – problemowa i ćwiczeniowa;

  • dyskusja;

  • referat;

  • pokaz multimedialny.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • ocena aktywności studenta podczas zajęć;

  • przygotowanie i wygłoszenie dwóch referatów połączonych z prezentacjami multimedialnymi;

  • rozumienie omawianych zagadnień, wykazanie się aktywnością, umiejętnościami i kompetencjami; ogólne kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania wypowiedzi ustnej przyjętymi w ZFP.

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia: zaliczenie z oceną po semestrze 6.

Warunki zaliczenia:



  • średnia ocen cząstkowych uzyskanych w ciągu semestru z aktywności podczas zajęć i referatów.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Zapoznanie studentów z wybranymi zagadnieniami dotyczącymi kultury regionu, odnoszącymi się zwłaszcza do wielokulturowości oraz związków z dziedzictwem narodowym i europejskim.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

1-2. Historia regionu na tle historii Polski.

3-4. Tarnów, „którego nie ma”, zmiany w krajobrazie miasta.

5-6. Działalność instytucji kulturalno-oświatowych w regionie.

7. Rynek wydawniczy w regionie.

8. Kontakty międzynarodowe miast regionu.

9-10. Wpływ kultury europejskiej na region.

11-12. Grupy etniczne i mniejszości narodowe.

13-14. Społeczność żydowska w regionie.



15. Znani przedstawiciele w dziejach państwa polskiego.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. Tarnów. Dzieje miasta i regionu, t. 1-3, pod red. F. Kiryka, Z. Ruty, Tarnów 1981-1987.

  2. Encyklopedia Tarnowa, red. nacz. A. Niedojadło, Tarnów 2010.

Literatura uzupełniająca

  1. Wielki przewodnik po Tarnowie, t. 1-16, Tarnów 1993-2007.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




7. LEKTORAT JĘZYKA OBCEGO

7.1. JĘZYK ANGIELSKI


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Lektorat języka obcego / Język angielski

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.0

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

III

9

Semestr

5

10

Typ zajęć

lektorat

11

Liczba godzin

60

12

Koordynator

Studium Języków Obcych PWSZ

13

Prowadzący

lektor Studium Języków Obcych PWSZ

14

Język wykładowy

angielski, polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

umiejętności nabyte w poprzednich etapach edukacji w zależności od poziomu grupy

18

Efekty kształcenia

Student:

  • posiada ogólną wiedzę dotyczącą kultury obszaru nauczanego języka (FP1P_W12);

  • zna zasady z zakresu prawa autorskiego (FP1P_W24);

  • posiada podstawową wiedzę o regułach gramatycznych wybranego języka (FP1P_U21);

  • ma zasób słownictwa i znajomość struktur językowych, umożliwiające mu formułowanie poprawnych językowo wypowiedzi ustnych i pisemnych na różne tematy związane z życiem codziennym i zawodowym (FP1P_U15, FP1P_U16, FP1P_U17);

  • posiada praktyczną znajomość wybranego języka niezbędną w różnych sytuacjach komunikacyjnych (FP1P_U15);

  • zna podstawowe słownictwo związane z jego specjalnością (FP1P_U21);

  • potrafi posługiwać się danym językiem na poziomie B2 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego (FP1P_U21);

  • potrafi wypowiedzieć się na różne tematy w formie pisemnej i ustnej (FP1P_U15);

  • potrafi prowadzić rozmowę z rodzimym użytkownikiem języka (FP1P_U15);

  • rozumie znaczenie głównych wątków przekazu pisanego i słuchanego oraz umie wyszukać w nich i przetworzyć potrzebne informacje (FP1P_U01);

  • potrafi prowadzić rozmowę na tematy związane z jego specjalnością (FP1P_U15, FP1P_U21);

  • potrafi samodzielnie przetłumaczyć z języka polskiego na język obcy i odwrotnie średnio trudny tekst z zakresu studiowanej specjalności (FP1P_U21);

  • potrafi przygotować typowe prace pisemne i wystąpienia ustne w języku obcym z wykorzystaniem podstawowych ujęć teoretycznych, a także różnych źródeł (FP1P_U16, FP1P_U17);

  • umie samodzielnie korzystać ze zdobytej wiedzy (FP1P_U04);

  • wie, kiedy i jak korzystać z dokumentów autentycznych (FP1P_U18);

  • rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie (FP1P_K04);

  • potrafi właściwie ocenić swoją wiedzę i kompetencje, jest świadomy własnych ograniczeń (FP1P_K01);

  • potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę i umiejętności do realizacji postawionych mu zadań (FP1P_K07);

  • potrafi pracować w grupie, przyjmując w niej różne role (FP1P_K05);

  • uczestniczy w życiu kulturalnym, korzystając z różnych mediów w języku obcym (FP1P_K15).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • metody podające: objaśnienie, opis;

  • metody problemowe aktywizujące: metoda sytuacyjna, dyskusja w podgrupach, wypowiedzi indywidualne, debata;

  • metody eksponujące: nagrania audio i video;

  • metody praktyczne: praca z podręcznikiem, ćwiczenia leksykalne, ćwiczenia sprawdzające znajomość struktur gramatycznych, ćwiczenia rozwijające sprawność pisania.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

  • aktywność na zajęciach;

  • prace pisemne;

  • projekty;

  • zadania domowe;

  • prezentacje.

Kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania przyjętymi w SJO.

Zasady uczestnictwa studentów PWSZ w Tarnowie w lektoratach

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia:

  • zaliczenie z oceną po semestrze 5;

  • egzamin po semestrze 5.

Warunki zaliczenia:

    • po zrealizowaniu 150 godzin zajęć – zaliczenie pisemne (obejmujące m.in. rozumienie ze słuchu), dopuszczające do egzaminu składającego się z części pisemnej i ustnej.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Podczas zajęć rozwijane są cztery sprawności językowe: słuchanie ze zrozumieniem, czytanie ze zrozumieniem, mówienie i pisanie.

Słuchanie ze zrozumieniem umożliwia zapoznanie się z użyciem języka w naturalnych warunkach, ze sposobem wymowy, akcentowania, intonacji.

Czytanie ze zrozumieniem przejawia się w umiejętności wyszukania konkretnych informacji lub zrozumienia ogólnego sensu tekstu.

Mówienie to umiejętność uczestniczenia w rozmowie wymagającej bezpośredniej wymiany informacji na znane uczącemu się tematy, posługiwania się ciągiem wyrażeń i zdań niezbędnych, by wziąć udział lub podtrzymać rozmowę na dany temat, relacjonowania wydarzeń, opisywania ludzi, przedmiotów, miejsc, przedstawiania i uzasadniania swojej opinii.

Umiejętność pisania dotyczy wyrażenia myśli, opinii w sposób pisany uwzględniający reguły gramatyczno-ortograficzne, dostosowujący język i formę do sytuacji. Przejawia się w redagowaniu listu, maila, rozprawki, referatu, relacji, krótkich i prostych notatek lub wiadomości wynikających z doraźnych potrzeb.


23

Treści kształcenia (pełny opis)

Kurs opiera się na podręczniku i programie uwzględniającym różnorodne bloki tematyczno-leksykalne dotyczące życia codziennego i o charakterze społeczno-kulturowym, a także zagadnienia gramatyczne dostosowane do poziomu kursu.

Zagadnienia gramatyczne

Czasowniki: regularne, nieregularne, czasowniki frazowe, wybrane czasowniki, po których stosuje się formę gerund lub bezokolicznik.

Czasowniki modalne.

Czasy gramatyczne; główny podział; wyrażanie teraźniejszości, wyrażanie przeszłości, wyrażanie przyszłości.

Rzeczowniki: policzalne i niepoliczalne, złożone (compound nouns).

Przymiotniki: podział, stopniowanie.

Przysłówki: tworzenie, rodzaje, funkcje, pozycja w zdaniu;

przedimki: rodzaje, użycie.

Zdania przydawkowe.

Mowa zależna.

Zdania warunkowe.

Strona bierna.

Konstrukcje pytające.

Tryb przypuszczający; wyrażenia: I wish, if only.



Zagadnienia leksykalne

Przyjaciele: relacje międzyludzkie, cechy charakteru, nawiązywanie znajomości.

Media: rodzaje, zastosowanie, rozmowa o filmach, czasopismach – wyrażanie opinii.

Styl życia: miejsce zamieszkania, nazwy budynków, opis mieszkania/domu.

Bogactwo: pieniądze, sukces, zakupy, reklama.

Czas wolny: czynności czasu wolnego – preferencje/opis, ulubiona restauracja jako miejsce spędzania czasu wolnego – opis/rekomendacja, opis przedmiotu: kształt, waga, rozmiar, zastosowanie.

Wakacje: rodzaje, doświadczenia związane z podróżą, miejsce, które warto zobaczyć, zwiedzić – opis.

Edukacja: uczenie się – zwroty, wyrażenia, wspomnienia o latach szkolnych, cechy dobrego/złego nauczyciela – opis.

Zmiany: kwestie ogólnoświatowe (środowisko naturalne, polityka itp.) – opis wybranego problemu / proponowanie zmian.

Praca: warunki zatrudnienia, wymagania/cechy charakteru potrzebne do wykonywania różnych zawodów, rozmowa kwalifikacyjna



Wspomnienia: opis wspomnień z dzieciństwa, biografia – opis osoby sławnej, pożegnania – różnice kulturowe.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. Roberts R., Clare A., Wilson J. J., New Total English. Intermediate, Students’ Book, Harlow: Pearson Education Limited, 2011.

Literatura uzupełniająca

  1. Clare A., Wilson J. J., Cosgrove A., New Total English. Intermediate, Workbook, Harlow: Pearson Education Limited, 2011.

  2. Evans V., Milton J., FCE Listening and Speaking Skills 1-3, Newbury: Express Publishing, 2002.

  3. Cieślak M., English. Repetytorium tematyczno-leksykalne 1-3, Poznań: Wagros, 2004.

  4. Misztal M., Tests In English. Thematic Vocabulary, Warszawa: WSiP, 1994.

  5. Evans V., FCE Use of English 1, Newbury: Express Publishing, 1997.

  6. Evans V., CPE Use of English. Examination Practice, Swansea: Express Publishing, 1998.

  7. Materiały z Internetu/prasy – teksty fachowe z dziedziny związanej z kierunkiem studiów.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




7.2. JĘZYK FRANCUSKI


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Lektorat języka obcego / język francuski

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.0

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu

 

8

Rok studiów

III

9

Semestr

5

10

Typ zajęć

lektorat

11

Liczba godzin

60

12

Koordynator

Studium Języków Obcych PWSZ

13

Prowadzący

lektor Studium Języków Obcych PWSZ

14

Język wykładowy

francuski, polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

umiejętności nabyte w poprzednich etapach edukacji w zależności od poziomu grupy

18

Efekty kształcenia

Student:

  • posiada ogólną wiedzę dotyczącą kultury krajów frankofońskich (FP1P_W12);

  • zna zasady z zakresu prawa autorskiego (FP1P_W24);

  • posiada praktyczną znajomość języka francuskiego niezbędną w różnych sytuacjach komunikacyjnych (FP1P_U21);

  • ma zasób słownictwa i znajomość struktur językowych, umożliwiające mu formułowanie poprawnych językowo wypowiedzi ustnych na różne tematy związane z życiem codziennym i zawodowym oraz typowych tekstów pisemnych (FP1P_U15, FP1P_U16, FP1P_U17);

  • posiada podstawową wiedzę o regułach gramatycznych wybranego języka (FP1P_U21);

  • zna podstawowe słownictwo związane z jego specjalnością (FP1P_U21);

  • potrafi posługiwać się danym językiem na poziomie B2 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego (FP1P_U21);

  • potrafi wypowiedzieć się na różne tematy w formie pisemnej i ustnej (FP1P_U15);

  • potrafi prowadzić rozmowę z rodzimym użytkownikiem języka, także na tematy związane z jego specjalnością (FP1P_U15, FP1P_U21);

  • rozumie znaczenie głównych wątków przekazu pisanego i słuchanego oraz umie wyszukać w nich i przetworzyć potrzebne informacje (FP1P_U01);

  • potrafi samodzielnie przetłumaczyć z języka polskiego na język obcy i odwrotnie średnio trudny tekst z zakresu studiowanej specjalności (FP1P_U21);

  • potrafi przygotować typowe prace pisemne i wystąpienia ustne w języku obcym z wykorzystaniem podstawowych ujęć teoretycznych, a także różnych źródeł (FP1P_U16, FP1P_U17);

  • umie samodzielnie korzystać ze zdobytej wiedzy (FP1P_U04);

  • wie, kiedy i jak korzystać z dokumentów autentycznych (FP1P_U18);

  • rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie (FP1P_K04);

  • potrafi właściwie ocenić swoją wiedzę i kompetencje, jest świadomy własnych ograniczeń (FP1P_K01);

  • potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę i umiejętności do realizacji postawionych mu zadań (FP1P_K07);

  • potrafi pracować w grupie, przyjmując w niej różne role (FP1P_K05);

  • uczestniczy w życiu kulturalnym, korzystając z różnych mediów w języku obcym (FP1P_K15).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • metody podające: objaśnienie, opis;

  • metody problemowe aktywizujące: metoda sytuacyjna, dyskusja w podgrupach, wypowiedzi indywidualne, konwersacje, debata, mapa myśli, burza mózgów, gry fabularne (jeux de rôles);

  • metody eksponujące: materiał audiowizualny, prezentacje;

  • metody praktyczne: praca z podręcznikiem, tekstem, materiałem ikonograficznym, ćwiczenia leksykalno-gramatyczne, ćwiczenia rozwijające umiejętność wypowiedzi pisemnej.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

    • wypowiedź ustna na zajęciach;

    • aktywność na zajęciach;

    • prace pisemne;

    • prezentacje;

    • zadania domowe;

    • testy.

Kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania przyjętymi w SJO.

Zasady uczestnictwa studentów PWSZ w Tarnowie w lektoratach

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia:

  • zaliczenie z oceną po semestrze 5;

  • egzamin po semestrze 5.

Warunki zaliczenia:

    • po zrealizowaniu 150 godzin zajęć – zaliczenie pisemne (obejmujące m.in. rozumienie ze słuchu), dopuszczające do egzaminu, składającego się z części pisemnej i ustnej.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Podczas zajęć rozwijane są cztery sprawności językowe: słuchanie ze zrozumieniem, czytanie ze zrozumieniem, mówienie i pisanie.

Słuchanie ze zrozumieniem umożliwia zapoznanie się z użyciem języka w naturalnych warunkach, ze sposobem wymowy, akcentowania, intonacji.

Czytanie ze zrozumieniem przejawia się w umiejętności wyszukania konkretnych informacji lub zrozumienia ogólnego sensu tekstu.

Mówienie to umiejętność uczestniczenia w rozmowie wymagającej bezpośredniej wymiany informacji na znane uczącemu się tematy, posługiwania się ciągiem wyrażeń i zdań niezbędnych, by wziąć udział lub podtrzymać rozmowę na dany temat, relacjonowania wydarzeń, opisywania ludzi, przedmiotów, miejsc, przedstawiania i uzasadniania swojej opinii.

Umiejętność pisania dotyczy wyrażenia myśli, opinii w sposób pisany uwzględniający reguły gramatyczno-ortograficzne, dostosowujący język i formę do sytuacji. Przejawia się w redagowaniu listu, maila, rozprawki, referatu, relacji, krótkich i prostych notatek lub wiadomości wynikających z doraźnych potrzeb.


23

Treści kształcenia (pełny opis)

Kurs opiera się na podręczniku i programie uwzględniającym różnorodne bloki tematyczno-leksykalne dotyczące życia codziennego i o charakterze społeczno-kulturowym, a także zagadnienia gramatyczne dostosowane do poziomu kursu.

Zagadnienia gramatyczne

Zaimki osobowe, dzierżawcze, pytające, względne, wskazujące, zaimek en, y.

Czasowniki regularne, nieregularne, zwrotne.

Rodzaj żeński.

Liczba mnoga.

Przysłówek.

Stopniowanie przymiotników i przysłówków.

Liczebniki główne i porządkowe.

Zdania oznajmujące, pytające, rozkazujące, przeczące.

Rodzajnik określony, nieokreślony, cząstkowy, ściągnięty.

Przyimki.

Czasy przyszłe: le futur proche, le futur simple.

Czasy przeszłe: le passé camposé, l’imparfait, le passé récent, le plus-
-que-parfait
.

Tryby: le subjonctif présent, le conditionnel présent.



Le gérondif.

Zdania warunkowe.

Strona bierna.

Mowa zależna.

Słowotwórstwo.

Zagadnienia leksykalne

Człowiek i jego otoczenie.

Miejsce zamieszkania.

Życie rodzinne i towarzyskie.

Uczucia i emocje.

Życie codzienne.

Wyrażanie czasu.

Praca i życie zawodowe.

Żywienie.

Ubrania i moda.

Orientacja w terenie.

Zdrowy tryb życia i sport.

Pogoda.

Środowisko i ekologia.



Zakupy.

Pieniądze i bankowość.

Podróżowanie.

Środki masowego przekazu.

Kultura i sztuka.

Korespondencja formalna i nieformalna.



Elementy wiedzy o Frankofonii, Francji oraz o kraju ojczystym z uwzględnieniem kontekstu międzykulturowego.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. Mérieux R., Loiseau Y., (Lainé E.), Latitudes 1, 2, wyd. Didier, Paris 2008 (2009).

Literatura uzupełniająca

  1. Grégoire M., Grammaire progressive du français: niveau débutant, intermédiaire, CLE International, 2007, 1999.

  2. Skoraszewski M., Français. Repetytorium tematyczno-leksykalne dla młodzieży szkolnej, studentów i nie tylko…, wyd. Wagros.

  3. Kochan B., Zaręba L., Tematyczny słownik języka francuskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 2001.

  4. Miquel C., Vocabulaire progressif du français avec 250 exercices – niveau intermédiaire, avancé, wyd. CLE International, 2001, 1999.

  5. Słowniki francusko-polski, polsko-francuski (wydawnictwo do wyboru).

  6. Dokumenty autentyczne i materiały przygotowane przez lektora.

  7. Materiały i teksty prasowe, internetowe (związane ze studiowaną specjalnością).

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




7.3. JĘZYK NIEMIECKI


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Lektorat języka obcego / Język niemiecki

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

09.0

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu

 

8

Rok studiów

III

9

Semestr

5

10

Typ zajęć

lektorat

11

Liczba godzin

60

12

Koordynator

Studium Języków Obcych PWSZ

13

Prowadzący

lektor Studium Języków Obcych PWSZ

14

Język wykładowy

niemiecki, polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

umiejętności nabyte w poprzednich etapach edukacji w zależności od poziomu grupy

18

Efekty kształcenia

Student:

  • posiada ogólną wiedzę dotyczącą kultury obszaru nauczanego języka (FP1P_W12);

  • zna zasady z zakresu prawa autorskiego (FP1P_W24);

  • posiada podstawową wiedzę o regułach gramatycznych wybranego języka (FP1P_U21);

  • ma zasób słownictwa i znajomość struktur językowych, umożliwiające mu formułowanie poprawnych językowo wypowiedzi ustnych i pisemnych na różne tematy związane z życiem codziennym i zawodowym (FP1P_U15, FP1P_U16, FP1P_U17);

  • posiada praktyczną znajomość wybranego języka niezbędną w różnych sytuacjach komunikacyjnych (FP1P_U15);

  • zna podstawowe słownictwo związane z jego specjalnością (FP1P_U21);

  • potrafi posługiwać się danym językiem na poziomie B2 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego (FP1P_U21);

  • potrafi wypowiedzieć się na różne tematy w formie pisemnej i ustnej (FP1P_U15);

  • potrafi prowadzić rozmowę z rodzimym użytkownikiem języka (FP1P_U15);

  • rozumie znaczenie głównych wątków przekazu pisanego i słuchanego oraz umie wyszukać w nich i przetworzyć potrzebne informacje (FP1P_U01);

  • potrafi prowadzić rozmowę na tematy związane z jego specjalnością (FP1P_U15, FP1P_U21);

  • potrafi samodzielnie przetłumaczyć z języka polskiego na język obcy i odwrotnie średnio trudny tekst z zakresu studiowanej specjalności (FP1P_U21);

  • potrafi przygotować typowe prace pisemne i wystąpienia ustne w języku obcym z wykorzystaniem podstawowych ujęć teoretycznych, a także różnych źródeł (FP1P_U16, FP1P_U17);

  • umie samodzielnie korzystać ze zdobytej wiedzy (FP1P_U04);

  • wie, kiedy i jak korzystać z dokumentów autentycznych (FP1P_U18);

  • rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie (FP1P_K04);

  • potrafi właściwie ocenić swoją wiedzę i kompetencje, jest świadomy własnych ograniczeń (FP1P_K01);

  • potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę i umiejętności do realizacji postawionych mu zadań (FP1P_K07);

  • potrafi pracować w grupie, przyjmując w niej różne role (FP1P_K05);

  • uczestniczy w życiu kulturalnym, korzystając z różnych mediów w języku obcym (FP1P_K15).

19

Stosowane metody dydaktyczne

  • metody podające: objaśnienie, opis;

  • metody problemowe aktywizujące: metoda sytuacyjna, dyskusja w podgrupach, wypowiedzi indywidualne, konwersacje, debata, mapa myśli, burza mózgów, gry fabularne;

  • metody eksponujące: materiał audiowizualny, prezentacje;

  • metody praktyczne: praca z podręcznikiem, tekstem, materiałem ikonograficznym, ćwiczenia leksykalno-gramatyczne, ćwiczenia rozwijające umiejętność wypowiedzi pisemnej.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

    • aktywność na zajęciach;

    • prace pisemne;

    • projekty;

    • zadania domowe;

    • prezentacje.

Kryteria oceny zgodne z kryteriami oceniania przyjętymi w SJO.

Zasady uczestnictwa studentów PWSZ w Tarnowie w lektoratach

21

Forma i warunki zaliczenia

Forma zaliczenia:

  • zaliczenie z oceną po semestrze 5;

  • egzamin po semestrze 5.

Warunki zaliczenia:

    • po zrealizowaniu 150 godzin zajęć – zaliczenie pisemne (obejmujące m.in. rozumienie ze słuchu), dopuszczające do egzaminu pisemnego i ustnego na poziomie B2.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Podczas zajęć rozwijane są cztery sprawności językowe: słuchanie ze zrozumieniem, czytanie ze zrozumieniem, mówienie i pisanie.

Słuchanie ze zrozumieniem umożliwia zapoznanie się z użyciem języka w naturalnych warunkach, ze sposobem wymowy, akcentowania, intonacji.

Czytanie ze zrozumieniem przejawia się w umiejętności wyszukania konkretnych informacji lub zrozumienia ogólnego sensu tekstu.

Mówienie to umiejętność uczestniczenia w rozmowie wymagającej bezpośredniej wymiany informacji na znane uczącemu się tematy, posługiwania się ciągiem wyrażeń i zdań niezbędnych, by wziąć udział lub podtrzymać rozmowę na dany temat, relacjonowania wydarzeń, opisywania ludzi, przedmiotów, miejsc, przedstawiania i uzasadniania swojej opinii.

Umiejętność pisania dotyczy wyrażenia myśli, opinii w sposób pisany uwzględniający reguły gramatyczno-ortograficzne, dostosowujący język i formę do sytuacji. Przejawia się w redagowaniu listu, maila, rozprawki, referatu, relacji, krótkich i prostych notatek lub wiadomości wynikających z doraźnych potrzeb.


23

Treści kształcenia (pełny opis)

Kurs opiera się na podręczniku i programie uwzględniającym różnorodne bloki tematyczno-leksykalne dotyczące życia codziennego i o charakterze społeczno-kulturowym, a także zagadnienia gramatyczne dostosowane do poziomu kursu.

Zagadnienia gramatyczne

Składnia

Zdania pojedyncze: oznajmujące, pytające, rozkazujące.

Szyk wyrazów: prosty, przestawny, szyk zdania podrzędnie złożonego.

Przeczenia: nein, nicht, kein, nie i ich miejsce w zdaniu.

Zdania złożone współrzędnie ze spójnikami: aber, denn, oder, sondern, und, deshalb i inne.

Zdania podrzędnie złożone: podmiotowe, dopełnieniowe, okolicznikowe przyczyny, celu, czasu, warunkowe rzeczywiste, przyzwalające, zdania przydawkowe z zaimkiem względnym, wyrażanie życzeń możliwych i niemożliwych do spełnienia, stosowanie strony biernej czasownika, konstrukcje bezokolicznikowe.



Czasownik

Formy czasowe: strona czynna czasownika: Präsens, Präteritum, Perfekt, Plusquamperfect.

Czasowniki zwrotne.

Czasowniki rozdzielnie i nierozdzielnie złożone.

Czasowniki modalne.

Tryb rozkazujący.

Rekcja czasowników.

Przymiotnik

Odmiana przymiotnika z rodzajnikiem określonym, nieokreślonym, zaimkiem dzierżawczym, z przeczeniem kein, keine, bez rodzajnika.

Stopniowanie przymiotnika i zastosowanie w zdaniach porównawczych.

Zaimek

Odmiana zaimków osobowych, dzierżawczych, zwrotnych.

Zaimek nieosobowy es.

Zaimki względne.

Zaimki pytające.

Liczebnik

Liczebniki główne.

Liczebniki porządkowe.

Rzeczownik

Typy odmian rzeczownika: słaba, mocna.

Użycie rodzajnika określonego, nieokreślonego, użycie rzeczownika bez rodzajnika.

Rzeczowniki tworzone od nazw miast, krajów i części świata.



Przyimek

Przyimki z celownikiem.

Przyimki z biernikiem.

Przyimki z celownikiem i biernikiem.

Przyimki z dopełniaczem.

Zagadnienia leksykalne

Dane personalne (znajomość języków obcych, rodzina, cechy charakteru, życiorys).

Dom (miejsce zamieszkania, wygląd domu, poszukiwanie mieszkania, wynajmowanie mieszkania, sąsiedztwo).

Czas wolny (zainteresowania, sport, wakacje, telewizja, urlop w kraju i za granicą).

Żywienie (restauracja, posiłki, jadłospis).

Zakupy (rodzaje sklepów, wyprzedaż, przecena, reklamacja).

Usługi (poczta, bank, urzędy).

Życie rodzinne i towarzyskie (święta, korespondencja, zaproszenia).

Zdrowie (higieniczny tryb życia, lekarz, dentysta, alternatywne metody leczenia, postępy w medycynie).

Kultura i sztuka (kino, teatr, wystawa).

Podróże (lotnisko, dworzec, kasy biletowe, rezerwacja, informacja, hotel, biuro podróży, plan miasta, pytanie o drogę).

Biografie znanych ludzi, wspomnienia.

Partnerstwo, przyjaźń, miłość.

Świat mediów, książki.



24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa

  1. Rosa-Maria Dallapiazza [i in.],Tangram aktuell 1-3, Max Hueber Verlag 2006.

Literatura uzupełniająca

  1. M. Nieczepka, S. Ostalak, Alles Klar Grammatik, WSiP 2004.

  2. Gabriele Kniffka, Barbel Gutzat, Training TestDaF, KG Langenscheidt 2006.

  3. Materiały z Internetu/prasy – teksty fachowe z dziedziny związanej z kierunkiem studiów.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym






  1   2   3   4


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna