Jeśli idzie o występowanie pomocy publicznej w projektach dotyczących transportu, to można je podzielić na dwie grupy



Pobieranie 231,35 Kb.
Strona2/4
Data24.02.2019
Rozmiar231,35 Kb.
1   2   3   4

Podmiot wewnętrzny- odrębna prawnie jednostka podlegająca kontroli jednostki samorządu terytorialnego lub grupy takich jednostek analogicznej do kontroli, jaką sprawują one na własnymi służbami, gdy jednocześnie jednostka ta wykonuje swoją działalność w zasadniczej części na rzecz kontrolującego ją organu lub grupy organów. W celu uniknięcia sytuacji wątpliwych, w odniesieniu do projektów realizowanych z udziałem dofinansowania z Programów Operacyjnych, przyjmuje się w Wytycznych, że charakter podmiotu wewnętrznego posiadają jedynie te spółki komunalne, których kapitał zakładowy w 100% należy do jednostki(ek) samorządu terytorialnego.

Przedsiębiorca zewnętrzny- osoba fizyczna, prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej nieposiadająca statusu podmiotu wewnętrznego.
Jednostka samorządu terytorialnego – w tym przypadku Województwo Lubelskie może przekazać wykonywanie swoich zadań przedsiębiorcy zewnętrznemu. Przedsiębiorca ten, przyjmuje zobowiązanie do świadczenia usług publicznych w zawartej z jednostką samorządu terytorialnego umowie o powierzenie wykonywania zadań związanych z zaspokajaniem potrzeb mieszkańców w zakresie transportu zbiorowego. Podmiot zewnętrzny przyjmuje zobowiązanie w zamian za wynagrodzenie. Nałożenie na takiego przedsiębiorcę zewnętrznego obowiązku świadczenia usług publicznych w drodze aktu władczego jest w świetle polskich przepisów niedopuszczalne.

Szczegółowe określenie zakresu obowiązku świadczenia usług publicznych realizowanego przez przedsiębiorcę zewnętrznego następuje w umowie o świadczenie usług publicznych.


Zgodnie z art. 14 Rozporządzenia Nr 1191/69, każda umowa o świadczenie usług publicznych

powinna zawierać m. in. następujące elementy:

a) określenie charakteru świadczonej usługi ze wskazaniem norm ciągłości, regularności

zdolności przewozowej i jakości,

b) cenę usług oraz szczegółowe dane dotyczące stosunków finansowych między stronami,

c) postanowienia dotyczące trybu wprowadzania zmian do umowy,

d) wskazanie okresu obowiązywania umowy,

e) określenie kar związanych z nie wywiązywaniem się z obowiązków umownych,

f) wskazanie, czyją własnością pozostaną aktywa zaangażowane w świadczenie usług

przewozowych, w tym w szczególności tabor i infrastruktura.

Niezależnie od wymagań określonych przez Rozporządzenie Nr 1191/69, wskazane jest, aby

każda umowa o świadczenie usług publicznych zawierała elementy określone, jako obligatoryjne elementy takich umów w Rozporządzeniu Nr 1370/07 w zakresie, w jakim nie są one sprzeczne z elementami określonymi powyżej.

Rozporządzenie Nr 1191/69 nie przewiduje maksymalnego okresu, na jaki mogą być zawierane umowy o świadczenie usług publicznych. Mając na względzie przepisy Rozporządzenia Nr 1370/07 dotyczące długości zawieranych umów (art. 4 ust. 3 – 4), zalecane jest jednak, aby okres ten już przed 3 grudnia 2009 r. był nie dłuższy niż:

a) 10 lat w przypadku umów dotyczących przewozów autobusowych, autokarowych albo

trolejbusowych, oraz 15 lat w przypadku umów dotyczących przewozów kolejowych oraz

innych przewozów transportu szynowego.

b) 15 lat w przypadku, gdy dana umowa dotyczy różnych rodzajów transportu (np. transportu autobusami i tramwajami), pod warunkiem, że transport szynowy stanowi ponad 50% wartości usług określonych umową.

Wskazane w lit. „a” i „b” okresy mogą być wydłużone o połowę zgodnie z art. 4 ust. 4

Rozporządzenia Nr 1370/07, jeśli jest to uzasadnione okresem amortyzacji składników

majątkowych, zapewnionych przez przedsiębiorcę a składniki te są przede wszystkim związane ze świadczeniem usługi i stanowią znaczącą część składników majątkowych koniecznych dla jej realizacji. Jeśli ponadto z umową wiąże się inwestycja w wyjątkową infrastrukturę albo tabor, a usługa została powierzona w drodze przetargu, okresy powyższe mogą być dodatkowo wydłużone w zakresie uzasadnionym okresem ich amortyzacji. W odniesieniu do umów zawartych od 3 grudnia 2009 r. ww. okresy powinny być ściśle przestrzegane.

W odniesieniu do umów zawartych przed 3 grudnia 2009 r. okresy, o których mowa w poprzednim punkcie, mogą trwać nawet do lat 30 licząc od 3 grudnia 2009 r., o ile operator został wybrany w przetargu (patrz szczegółowe przepisy przejściowe zawarte w art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Nr 1370/07) . W odniesieniu do przedsiębiorców zewnętrznych w sektorze transportu autobusowego, trolejbusowego oraz tramwajowego działających na innej podstawie niż koncesja na usługi, podlegających przepisom dyrektyw wskazanych w art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1370/07 okresy te powinny być zgodne z art. 142 ustawy Prawo

zamówień publicznych (zgodnie z art. 8 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1370/07 umów tych nie dotyczą przepisy art. 8 ust. 2 – 4 tego Rozporządzenia).

Zgodnie z art. 4 Rozporządzenia Nr 1370/07, każda umowa o świadczenie usług publicznych zawarta od 3 grudnia 2009 r. musi zawierać następujące elementy:

a) określenie zobowiązania z tytułu świadczenia usług oraz obszar geograficzny, którego te zobowiązania dotyczą,

b) określenie (w sposób obiektywny i przejrzysty) parametrów, według których obliczane są ewentualne rekompensaty oraz rodzaju i zakresu ewentualnie przyznanych praw wyłącznych, przy czym należy zapewnić przede wszystkim, aby rekompensata nie była nadmierna,

c) określenie zasad podziału kosztów związanych ze świadczeniem usług,

d) określenie zasad podziału przychodów z biletów (czy zatrzymuje je operator, jednostka samorządu terytorialnego, czy też są dzielone pomiędzy te podmioty),

e) określenie norm jakości świadczenia usług,

f) wskazanie, czy i w jakim zakresie dopuszczalne jest zlecanie świadczenia usług

podwykonawcom,

g) wskazanie, czyją własnością pozostaną aktywa zaangażowane w świadczenie usług przewozowych, w tym w szczególności tabor i infrastruktura.

Umowa musi zawierać wszystkie inne obligatoryjne elementy wynikające z przepisów Rozporządzenia Nr 1370/07 oraz respektować maksymalne okresy zawierania umów przewidziane w tym Rozporządzeniu.
Zgodnie z art. 142 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych okresy zawierania umów, podlegają, co do zasady ograniczeniu terminem 4 – letnim. Zawarcie umów na okresy dłuższe jest możliwe, o ile zachodzą wskazane w powołanym przepisie wyjątki (w szczególności, gdy jest to uzasadnione zakresem poniesionych w związku z umową nakładów i okresem niezbędnym do ich spłaty).

Wybór przedsiębiorcy zewnętrznego następuje według zasad określonych w Prawie zamówień publicznych. Przede wszystkim jest on wybierany w drodze przetargu przeprowadzonego po podjęciu przez organ stanowiący uchwały w kwestii upoważnienia organu wykonawczego do przeprowadzenia postępowania przetargowego i zawarcia z przedsiębiorcą zewnętrznym umowy o wykonywanie zadań w zakresie transportu zbiorowego.


Od 3 grudnia 2009 r., zgodnie z Rozporządzeniem Nr 1370/07 możliwe jest zawarcie umowy bez przeprowadzania procedury przetargowej z każdym operatorem w dwóch przypadkach:

1) zgodnie z art. 5 ust. 4 Rozporządzenia Nr 1370/07, w przypadku, gdy jest to dopuszczone w prawie krajowym- co na gruncie prawa polskiego w obecnej chwili nie występuje, dotyczy to jednak sytuacji, kiedy średnia wartość roczna umowy jest szacowana na mniej niż 1.000.000 EUR lub wymiar roczny transportu nie przekroczy 300.000 kilometrów (Rozporządzenie Nr 1370/07 dopuszcza podwyższenie powyższych limitów do odpowiednio 2.000.000 EUR i 600.000 kilometrów, jeżeli zamówienie takie będzie bezpośrednio udzielone małemu lub średniemu przedsiębiorstwu eksploatującemu nie więcej niż 23 pojazdy)

2) wynika ze znajdującego bezpośrednie zastosowanie w krajowym porządku prawnym art. 5 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1370/07, dotyczy sytuacji zakłócenia w świadczeniu usług publicznych lub samego bezpośredniego zagrożenia powstania takiego zakłócenia. W razie ziszczenia się któregokolwiek z tych warunków, jednostka samorządu terytorialnego może zastosować jeden z trzech tzw. środków nadzwyczajnych:

a) udzielić zamówienia na świadczenie usług bez przeprowadzania

przetargu,

b) wyrazić zgodę na przedłużenie umowy o świadczenie usług,

c) nałożyć (w zakresie posiadanego władztwa) zobowiązanie do świadczenie usług na przedsiębiorcę.

Zastosowanie środka nadzwyczajnego może być wprowadzone na okres nieprzekraczający dwóch lat.

W obecnym stanie prawnym art. 5 ust. 5 swoim zakresem pokrywa się częściowo z przepisem art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo zamówień publicznych – zamówienie z wolnej ręki.




Omówione wyżej wyjątki wyboru przedsiębiorcy zewnętrznego bez przetargów nie dotyczą jednak przedsiębiorców działających w sektorze transportu autobusowego, trolejbusowego

oraz tramwajowego działających na innej podstawie niż koncesja na usługi, których sytuację w tym zakresie regulują przepisy dyrektyw wskazanych w art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1370/07.



Zadanie polegające na zaspokajaniu potrzeb mieszkańców w zakresie transportu zbiorowego

może być również realizowane samodzielnie przez jednostkę samorządu terytorialnego działająca w formie zakładu budżetowego.
Zakład budżetowy tworzony jest na podstawie ustawy o finansach publicznych przez organ stanowiący w formie uchwały. Tworząc zakład budżetowy, organ stanowiący nadaje mu (również w formie uchwały) statut określający m.in. przedmiot działalności i cel, w jakim został powołany oraz wskazujący, jakim mieniem dysponuje zakład.

Obowiązek świadczenia usługi publicznej nałożony na utworzony w tym celu zakład budżetowy powinien być określony w jego statucie, poprzez stwierdzenie, że podstawą działalności danego zakładu budżetowego jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w zakresie transportu publicznego. W statucie należy również określić, jakie mienie zostanie przekazane temu zakładowi.

Odpowiedni akt prawa wewnętrznego, w którym zostaje przekazany obowiązek w zakresie transportu publicznego poprzez świadczenie usług publicznych powinien zawierać w szczególności:

zakres obowiązku świadczenia usługi, czas jego obowiązywania oraz zasięg terytorialny,

zasady obliczania rekompensaty,

trasy przewozu,

parametry częstotliwości kursu na danej trasie,

określenie poziomu opłat za każdy rodzaj usługi przewozowej na każdej trasie z uwzględnieniem zniżek przysługujących osobom uprawnionym na podstawie właściwych przepisów,



obowiązki zakładu budżetowego wobec odbiorców usług oraz zasady korzystania z usług świadczonych przez zakład budżetowy.
Ponadto akt wewnętrzny powinien zawierać elementy, o których mowa w art.4 ust.1-4 oraz 6-7 Rozporządzenia 1370/07:
Art.4

1. Umowy o świadczenie usług publicznych oraz zasady ogólne:

a) jednoznacznie określają zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, które musi wypełniać podmiot świadczący usługi publiczne, jak również obszar geograficzny, którego zobowiązania te dotyczą;

b) określają z góry, w sposób obiektywny i przejrzysty,

(i) parametry, według których obliczane są ewentualne rekompensaty; oraz

(ii) rodzaj i zakres wszelkich ewentualnie przyznanych praw wyłącznych,

w sposób zapobiegający nadmiernemu poziomowi rekompensaty. W przypadku zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych udzielanych zgodnie z art. 5 ust. 2, 4, 5 i 6 parametry te określane są w taki sposób, aby rekompensata nie mogła przekroczyć kwoty koniecznej do pokrycia wyniku finansowego netto uzyskanego jako rezultat kosztów i przychodów, które powstały podczas realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów uzyskanych przez podmiot świadczący usługi publiczne z tytułu świadczenia tych usług oraz rozsądnego zysku;

c) określają zasady podziału kosztów związanych ze świadczeniem usług. Koszty te mogą obejmować w szczególności koszty personelu, energii, opłaty za użytkowanie infrastruktury, koszty utrzymania i napraw pojazdów przeznaczonych do transportu publicznego, taboru oraz instalacji niezbędnych do świadczenia usług transportu pasażerskiego, koszty stałe oraz odpowiedni zwrot z kapitału własnego.

2. Umowy o świadczenie usług publicznych oraz zasady ogólne określają zasady podziału przychodów ze sprzedaży biletów, tzn. czy może je zatrzymać podmiot świadczący usługi publiczne, czy mają być przekazywane właściwym organom lub dzielone pomiędzy obie strony.

3. Okres obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych jest ograniczony i nie przekracza dziesięciu lat — w odniesieniu do usług autokarowych i autobusowych oraz 15 lat — w odniesieniu do usług kolejowego transportu pasażerskiego i innych środków transportu szynowego. W przypadku, gdy transport koleją i za pomocą innych środków transportu szynowego stanowi ponad 50 % wartości danych usług, okres obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych obejmujących kilka rodzajów transportu jest ograniczony do 15 lat.

4. W razie konieczności, przy uwzględnieniu warunków amortyzacji środków trwałych, okres obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych może być przedłużony maksymalnie o połowę, jeżeli podmiot świadczący usługi publiczne zapewnia środki trwałe, które mają istotne znaczenie dla wszystkich środków trwałych potrzebnych do realizacji usług transportu pasażerskiego stanowiących przedmiot umowy o świadczenie usług publicznych oraz są związane przede wszystkim z usługami w zakresie transportu pasażerskiego stanowiącymi przedmiot tej umowy.

Okres obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych, o których mowa w ust. 3, w regionach najbardziej oddalonych może zostać przedłużony maksymalnie o połowę, o ile jest to uzasadnione kosztami związanymi ze szczególnym położeniem geograficznym tych regionów.

Umowa o świadczenie usług publicznych może zostać zawarta na dłuższy okres, o ile jest to uzasadnione amortyzacją kapitału w związku z wyjątkowymi inwestycjami w infrastrukturę, tabor kolejowy lub pojazdy oraz o ile zamówienie prowadzące do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych zostało udzielone na podstawie procedury przetargowej zapewniającej uczciwą konkurencję. Aby zachować przejrzystość w takich przypadkach, właściwy organ w ciągu roku od zawarcia umowy przekazuje Komisji umowę o świadczenie usług publicznych i przedstawia powody uzasadniające dłuższy okres jej obowiązywania.

6. Gdy właściwe organy określone zgodnie z prawem krajowym wymagają, by podmioty świadczące usługi publiczne przestrzegały określonych norm jakości, normy te muszą być zawarte w dokumentacji przetargowej i w umowach o świadczenie usług publicznych.

7. Dokumenty przetargowe i umowy o świadczenie usług publicznych jasno określają, czy i w jakim zakresie dopuszczalne jest podwykonawstwo. W razie zlecania świadczenia usług podwykonawcom operator zawierający umowę, któremu udzielono zamówienia na zarządzanie i świadczenie publicznych usług w zakresie transportu pasażerskiego na podstawie niniejszego Rozporządzenia, jest zobowiązany do samodzielnego wykonywania znaczącej części publicznych usług transportu pasażerskiego. Umowa o świadczenie usług publicznych obejmująca równocześnie projekt, budowę i zarządzanie usługami publicznymi w zakresie transportu publicznego może dopuszczać pełne podwykonawstwo przy świadczeniu tych usług. Umowa o świadczenie usług publicznych, zgodnie z prawem krajowym i wspólnotowym, określa warunki mające zastosowanie do podwykonawstwa.

Zadanie polegające na zaspokajaniu potrzeb mieszkańców w zakresie transportu zbiorowego

może być również realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego działającą za pośrednictwem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej, tzw. „spółki komunalnej”.

Spółki komunalne działają na podstawie Kodeksu spółek handlowych, jednak pierwszeństwo

zastosowania mają wobec nich przepisy ustawy o gospodarce komunalnej oraz inne przepisy

szczególne.

Nałożenie obowiązku świadczenia usług publicznych na spółkę komunalną następuje w trybie

władczym w uchwale organu stanowiącego o zawiązaniu spółki, o ile zostanie w niej w sposób jasny wyrażone, iż celem działalności spółki komunalnej jest wykonywanie zadania własnego jednostki samorządu terytorialnego dotyczącego zaspakajania potrzeb mieszkańców w zakresie

transportu zbiorowego. Nałożenie tego obowiązku powinno być w sposób wyraźny potwierdzone w umowie albo statucie spółki komunalnej. Powierzenie takiego zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego ( w omawianym przypadku przez Województwo Lubelskie) nie wymaga zawierania dodatkowej umowy o zamówienie publiczne, między to jednostką a jej usamorządowioną spółką, pod warunkiem, że obowiązek realizacji tych zadań wynika wyraźnie z innego aktu prawnego (uchwały organu, który ją ustanowił lub jej aktu założycielskiego).

Dokładne określenie zakresu zadań następuje w uchwale organu, który daną spółkę komunalną ustanowił, w zarządzeniu organu wykonawczego upoważnionego uchwałą organu stanowiącego, umowie albo statucie spółki albo w odpowiednim akcie wewnętrznym spółki (plan, strategia, regulamin itp.) uchwalonym przez zgromadzenie wspólników spółki komunalnej. Zlecenie takiego zadania spółce komunalnej powinno zawierać przede takie same elementy, jak przy zakładzie budżetowym.

Niezależnie jednak od uchwał i zarządzeń, o których mowa powyżej możliwe jest zawarcie umowy między Województwem Lubelskim, a jego usamorządowioną spółką. Umowa wykonawcza z podmiotem wewnętrznym- w tym przypadku spółką komunalną, regulowałaby szczegółowy zakres obowiązku świadczenie zadań publicznych przez tą spółkę. Umowa ta jednak nie będzie umową o świadczenie usług w rozumieniu Rozporządzenia Nr1191/69. Może ona jedynie regulować kwestie odpowiedzialności spółki z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania powierzonego jej zadania. Ponadto umowa może określić kwestie przekazywania rekompensaty na pokrycie strat w związku ze świadczeniem usług publicznych.

Jeżeli tylko spółka komunalna posiada status podmiotu wewnętrznego (wykonywanie przez nią świadczeń na rzecz macierzystej jednostki samorządu terytorialnego stanowi realizację zobowiązania wynikającego z innego tytułu prawnego niż umowa), to nie musi być ona wybierana w drodze przetargu. Warunkiem tego jest, co do zasady, posiadanie statusu podmiotu wewnętrznego. W odniesieniu do przewozów autobusowych i tramwajowych rozporządzenie ogranicza tę możliwość do przypadków, gdy zawarta umowa (w tym akty władcze dotyczące spółki) przenosi ryzyko kontraktu na spółkę – ma charakter tzw. koncesji (dochody spółki uzyskiwane ze świadczenia usługi są choćby w części czerpane z określonego w umowie prawa np. do pobierania opłat za bilety) i nie ma pewności- ponoszone jest, więc ryzyko, a gmina nie gwarantuje, że w razie ziszczenia się ryzyka pokryje wynikające z tego straty). Dla umów niemających charakteru koncesji,

bezpośrednie udzielenie zamówienia podmiotowi wewnętrznemu znajduje uzasadnienie w

orzecznictwie TSWE (analogicznie jak w okresie przed 3 grudnia 2009 r.).

W przypadku, jeśli spółka komunalna będzie świadczyła te usługi poza terytorium swojej macierzystej jednostki samorządu terytorialnego – Województwa Lubelskiego utraci ona charakter podmiotu wewnętrznego i będzie wówczas traktowana jak przedsiębiorca zewnętrzny (przypadek opisany powyżej).

Przekazanie składników majątkowych
Aby prawidłowo wypełnić obowiązek świadczenia usług publicznych w zakresie przewozów pasażerskich niezbędny może się okazać zakup (lub modernizacja) składników majątkowych służących do komunikacji zbiorowej.

Pod pojęciem taboru kryją tu także inne składniki majątkowe, a przez zakup rozumie się również modernizację.


Tabor przeznaczony do świadczenia usług publicznych może zostać:

1) zakupiony bezpośrednio przez jednostkę samorządu terytorialnego (Województwo Lubelskie) i przekazany operatorowi usamorządowionej spółce, zakładowi budżetowemu lub przedsiębiorcy zewnętrznego.

2) zakupiony bezpośrednio przez operatora.


Ad 1)

W przypadku, gdy Województwo Lubelskie nałoży na podmiot wewnętrzny obowiązek świadczenia usług publicznych (względnie zleci świadczenie usług publicznych przedsiębiorcy zewnętrznemu), może mu udostępnić, w celu świadczenia tych usług własny tabor.

W sytuacji gdy jednostka samorządu nie ma taboru, który może przekazać do używania może go zakupić wykorzystując środki z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego.
a) zakład budżetowy

Dla prawidłowej realizacji zadań zleconych przez Województwo Lubelskie zakład budżetowy musi zostać wyposażony przez swoją macierzystą jednostkę w mienie- w tym przypadku tabor. Podstawą do takiego przekazania jest uchwała organu stanowiącego Województwa Lubelskiego.



b) spółka komunalna

Jeżeli idzie o przekazanie taboru spółce to może to nastąpić w drodze odpłatnej lub nieodpłatnej umowy cywilnoprawnej (np. najem, dzierżawa, użyczenie). Czas obowiązywania takiej umowy nie może być jednak dłuższy niż czas obowiązywania umowy o świadczenie usług publicznych, którą spółka ta zawrze z Woj. Lubelskim. Zawarcie takiej umowy ma wpływ na wysokość rekompensaty.

W przypadku jednak, gdy spółkę komunalną wiążę z Województwem umowa wykonawcza powinna ona sprecyzować zasady przekazania taboru i wówczas nie będzie konieczne zawieranie odrębnej umowy. Jeżeli jednak tabor zostanie przekazany w drodze odrębnej umowy, to powinna ona odwoływać się do umowy wykonawczej w zakresie przekazania taboru.


c) przedsiębiorca zewnętrzny

Jeżeli usługi publiczne będzie świadczyć wybrany przedsiębiorca zewnętrzny to Województwo Lubelskie może mu również przekazać własny tabor. O tym, na jakich zasadach zostanie on przekazany będzie nam precyzowała umowa o świadczenie usług publicznych zawarta pomiędzy tym przedsiębiorstwem a Województwem Lubelskim, przy czym fakt przekazania taboru ma wpływ na wysokość wynagrodzenia.

Dopuszcza się również przekazanie operatorowi taboru na podstawie odrębnej odpłatnej lub

nieodpłatnej umowy cywilnoprawnej (np. najem, dzierżawa, użyczenie). Czas obowiązywania takiej umowy nie może być jednak dłuższy niż czas obowiązywania umowy o świadczenie usług publicznych, którą przedsiębiorca ten zawrze z Woj. Lubelskim. Obligatoryjne będzie wówczas wyraźne powiązanie tej umowy z umową o świadczenie usług publicznych.


Ad2)

Sytuacji tej nie rozpatrujemy w przypadku zakładu budżetowego, który będzie operatorem, gdyż majątek zakładu budżetowego jest tożsamy z majątkiem swojej macierzystej jednostki- Województwa Lubelskiego


a) spółka komunalna

Spółka może otrzymać tabor z posiadanych przez siebie środków.

Przekazanie taboru spółce komunalnej przez Województwo Lubelskie może nastąpić m.in. w postaci aportu. Będzie to jednak miało wpływ na wysokość rekompensaty. Aport może być wniesiony na etapie tworzenia tej spółki, lub później na podwyższenie kapitału zakładowego.

Usamorządowiona spółka może ubiegać się o pozyskanie dotacji na zakup tabor z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego. Zarówno przypadek samodzielnego nabycia taboru, lub pozyskanie wsparcia na jego zakup ma wpływ na wysokość rekompensaty, którą spółka ma otrzymać od Województwa Lubelskiego.


b) przedsiębiorca zewnętrzny

Przedsiębiorca wewnętrzny również może uzyskać tabor z własnych środków lub ubiegać się o dofinansowanie z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego. Ma to również wpływ na wysokość wynagrodzenia, jakie przedsiębiorca uzyska od Województwa Lubelskiego.






1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna