Jednakże uznanie tej grupy za kombatantów jest sprzeczne z aksjologią polskiego prawa kombatanckiego. Uczestników misji trudno uznać za osoby walczące za wolność I suwerenność państwa Polskiego



Pobieranie 121,35 Kb.
Strona1/3
Data10.03.2018
Rozmiar121,35 Kb.
  1   2   3

UZASADNIENIE

Aktywna polityka zagraniczna Polski i udział polskich żołnierzy i pracowników wojska w licznych operacjach militarnych i pokojowych wymaga regulacji prawnej nadającej tej grupie odrębny status i związane z nim uprawnienia. W latach 1953 – 2010 w misjach wojskowych wzięło udział ponad 95.000 uczestników. Udział Polaków w utrwalaniu międzynarodowego pokoju jest wysoko ceniony przez opinię światową. Światowa Federacja Kombatantów i Weteranów, zrzeszająca organizacje kombatanckie z ponad 80 państw – w tym także z Polski - uznała, że byli uczestnicy misji pokojowych są kombatantami stosownie do zmienionego w 1997 r. Statutu Federacji.

Jednakże uznanie tej grupy za kombatantów jest sprzeczne z aksjologią polskiego prawa kombatanckiego. Uczestników misji trudno uznać za osoby walczące za wolność i suwerenność państwa Polskiego. Powyższa kwestia wymaga więc uregulowania odrębną ustawą, która powinna precyzyjnie określać beneficjentów ustawy oraz stanowić zadośćuczynienie oczekiwaniom polskich uczestników misji. Wnioskodawcom projektu znany jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnośnie zastosowania art. 19 Konstytucji w zakresie otoczenia szczególną opieką państwa weteranów walk o niepodległość. W wyroku tym wskazano również na konieczność utrzymania uprawnień, wynikających z powołanego wyżej artykułu Konstytucji, w granicach, które nie przekroczą nakazu urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej. Specjalna opieka państwa musi pozostawać w zgodzie z tą zasadą. Norma wynikająca z art. 19 Konstytucji ma charakter pozytywny, nakazujący zagwarantowanie stosownych uprawnień określonemu kręgowi osób. Wykonanie jej nie jest w żaden sposób związane z ograniczeniem uprawnień innych podmiotów. Nie łączy się także z koniecznością ustalenia (poziomu) świadczeń, którego ewentualne przekroczenie jest zabronione. Projekt szanuje tę normę przez to, że zakłada, iż szczególną opieką powinni być objęci przede wszystkim ci weterani, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu w wyniku pełnienia służby oraz wykonywania pracy w misjach zagranicznych. Osoby te uczestniczyły w działaniach poza granicami państwa na zaproszenie, bądź prośbę organizacji międzynarodowych lub też konkretnego kraju, skierowaną do Rzeczypospolitej Polskiej (jego konstytucyjnych organów to znaczy Rady Ministrów albo Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej). W związku z powyższym, w świetle przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, proponowane rozwiązania nie wydają się sprzeczne. Przyznanie uprawnień dla weteranów poszkodowanych w wyniku działań bojowych, bądź działań skierowanych przeciwko tym weteranom jest w tej sytuacji w pełni uzasadnione. Weterani ci z narażeniem zdrowia, a bardzo często również życia, wypełniali i wypełniają nadal postawione przed nimi zadania poza granicami państwa, tak aby pomóc w utrzymaniu pokoju na świecie, którego stabilność jest gwarantem pokoju dla Rzeczypospolitej Polskiej.

Przewidziane w projekcie uprawnienia choć częściowo różne z uprawnieniami przysługującymi weteranom walk o niepodległość nie podważają konstytucyjnej zasady ich szczególnego traktowania.

Dlatego uzasadnionym jest, aby weteranom poszkodowanym pomóc w powrocie do pełnej kondycji fizycznej i psychicznej, po ranach doznanych w trakcie pełnionej służby/odbywanej pracy na rzecz pokoju. Ważne jest, aby za swoje poświęcenie i trud nie zostali wyrzuceniu na margines życia społecznego z powodu posiadanego kalectwa. Dlatego też podstawowym celem projektu ustawy jest przywrócenie ich do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Będzie to możliwe przez udzielenie dodatkowej pomocy zdrowotnej, w tym wsparcia psychologicznego, pomocy w podniesieniu kwalifikacji zawodowych w postaci podniesienia poziomu wykształcenia lub jego zmiany, czy też przyznanie dodatkowego wsparcia finansowego, często koniecznego na zakup drogich leków, bądź dostosowanie mieszkania (domu) do potrzeb osób niepełnosprawnych. Nie można zapominać o tym, że świat weteranów poszkodowanych, po powrocie do domu uległ całkowitym zmianom, ich plany życiowe związane zarówno z dalszą drogą zawodową, jak również rodziną często legły w gruzach. Wszystko trzeba budować od nowa i tylko od zakresu wsparcia zewnętrznego zależy w jakim stopniu ta odbudowa może się dokonać.

Zasługi Polaków z tytułu udziału w działaniach poza granicami państwa znajdują również często swoje odzwierciedlenie w tytułach i odznaczeniach, jakie zostają im nadane, bądź przez organizacje międzynarodowe, bądź bezpośrednio przez państwa współpracujące z nami w ramach prowadzonych działań, a także kraje, w których Polacy pomagają w zachowaniu stabilności państwa i jego bezpieczeństwa.

Działania na rzecz utrzymania i budowania pokoju międzynarodowego, poprzez uczestnictwo w działaniach poza granicami państwa, podejmują nie tylko Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, ale również inne umundurowane i uzbrojone formacje takie jak: Policja, Straż Graniczna, Biuro Ochrony Rządu i Państwowa Straż Pożarna, dlatego celowym jest rozszerzenie procedowanej regulacji o wskazane formacje resortu spraw wewnętrznych i administracji.

Zgodnie z art.145a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) – policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w misji pokojowej, akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom, akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej, szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych oraz przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

Zakłada się, że zakresem podmiotowym ustawy objęci zostaną tylko funkcjonariusze
i pracownicy Policji, którzy uczestniczyli w działaniach podjętych w ramach misji pokojowej, akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom, akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej.

Zgodnie natomiast z art. 147c ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997, z późn. zm.) do realizacji zadań poza granicami państwa może zostać wydzielony kontyngent Straży Granicznej, w celu udziału w organizowaniu i kontroli ruchu granicznego, organizowaniu ochrony granicy państwowej, zapewnieniu bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej, rozpoznawaniu i przeciwdziałaniu zagrożeniom terroryzmem, szkoleniu i ćwiczeniach służb granicznych oraz przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

W konsekwencji przepisami projektowanej ustawy objęci zostaną tylko funkcjonariusze i pracownicy Straży Granicznej, którzy uczestniczyli w działaniach podjętych w celu: organizowania i kontroli ruchu granicznego, organizowania ochrony granicy państwowej, zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej, rozpoznawania i przeciwdziałaniu zagrożeniom terroryzmem.

Dodatkowo do grupy weteranów zostaną włączeni funkcjonariusze


i pracownicy Biura Ochrony Rządu, którzy brali udział w zadaniach służbowych wykonywanych na terytorium państw w całości lub w części uznanych za strefę działań wojennych oraz państw, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60a ust. 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712, z późn. zm.).

Formacją zamykającą katalog osób, do których będzie miała zastosowanie projektowana ustawa, są funkcjonariusze i pracownicy Państwowej Straży Pożarnej, którzy realizują swoje zadania poza granicami państwa na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68, z późn. zm.). Jednym z podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej jest współdziałanie ze strażami pożarnymi i służbami ratowniczymi innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi na podstawie wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych i odrębnych przepisów. Udział w działaniach międzynarodowych w ramach pomocy ratowniczej lub humanitarnej wynika również ze zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej związanych z członkowstwem w Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Pakcie Północnoatlantyckim.

Szczególne zobowiązanie Polski do udziału w międzynarodowych akcjach ratowniczych wynika z posiadania w strukturach Państwowej Straży Pożarnej ciężkiej grupy poszukiwawczo-ratowniczej legitymującej się certyfikatem międzynarodowym według standardów Międzynarodowej Grupy Doradczej ds. Poszukiwania i Ratownictwa (INSARAG), nadanym przez Organizację Narodów Zjednoczonych, a dokładniej Biuro do Koordynacji Spraw Humanitarnych ONZ (UN OCHA). Standardy INSARAG są wyznacznikiem tworzenia grup poszukiwawczo-ratowniczych oraz definiowania metod ich pracy przy udzielaniu pomocy ratowniczej państwom dotkniętym klęską lub katastrofą.

Resort spraw wewnętrznych i administracji szacuje w ramach:

Policji – 2735 weteranów, 30 weteranów poszkodowanych.


  1. UNPROFOR – United Nations Protection Force (1992 – 1995) – 92 policjantów;

  2. UNGCI – United Nations Guards Contingent (1995 – 1996) – 5 policjantów;

  3. UNTAES – United Nations Transitional Authority in Eastern Slavonia, Baranja and Western Sirmium. (1996 – 1998) – 8 policjantów;

  4. UNMIBH – United Nations Mission in Bosnia and Hercegovina (1995 – 2002) – 327 policjantów;

  5. UNMOT – United Nations Mission of Observers to Tajikistan – 2 policjantów;

  6. UNMIS – United Nations Mission in the Sudan – 1 policjant;

  7. OBWE (1998 – 2001) – 7 policjantów;

  8. MAPE – Multi -Advisory Police Element, Albania (1997 – 2001) – 5 policjantów;

  9. EUPOL Proxima – Macedonia (2004 – 2005) – 6 policjantów;

  10. Jordania (2004 – 2005) – 6 policjantów, 10 ekspertów szkoleniowych;

  11. UNMIK – United Nations Interim Mission in the Kosovo (1999 – nadal) –

I. Jednostka Specjalna Polskiej Policji (JSPP) ze stanem osobowym 115 policjantów. Służbę JSPP rozpoczęła w 2000 r. zakończała z dniem 01.12.2008 r. 15 zmian – 1746 policjantów.

II. 83 ekspertów policyjnych, od 2000 r. do 30.11.2008 r., od 01.12.2008 r. po rekonfiguracji misji UNMIK służbę pełni 2 ekspertów policyjnych.



  1. UNOMIG - United Nations Observer Mission in Georgia (27.11.2003 r. – nadal) –
    8 ekspertów policyjnych;

  2. UNMIL – United Nations Mission in Liberia (14.01.2004 r. – nadal) – 20 ekspertów policyjnych

  3. EUPM BiH – European Union Police Mission in Bośnia and Herzegowina (06.01.2003 r. – nadal) – 53 ekspertów policyjnych;

  4. EUPOL AFGHANISTAN European Union Police Mission in Afganistan
    (21 stycznia 2008 r. – nadal) – 9 ekspertów policyjnych;

  5. EUMM – European Union Monitoring Mission in Georgia (26.09.2008 r. nadal) – 18 ekspertów policyjnych;

  6. EULEX Kosovo, Misja w zakresie praworządności w Kosowie (01.12.2008 r. – nadal) – I. Jednostka Specjalna Polskiej Policji, 350 policjantów, II. 15 Ekspertów policyjnych.

Straży Granicznej – brak realizacji przez funkcjonariuszy Straży Granicznej zadań
w ramach kontyngentu Straży Granicznej, o którym mowa w art. 147c ustawy z dnia
12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997, z późn. zm.).

Biura Ochrony Rządu – 231 weteranów, 5 weteranów poszkodowanych.

Funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu uczestniczyli w działaniach poza granicami w:


  1. Ambasada RP w Bagdadzie (Irak) 2003 r. – 2010 r. – 132 funkcjonariuszy;

  2. Ambasada RP w Kabulu (Afganistan) 2007 r. – 2010 r. – 57 funkcjonariuszy;

  3. Ambasada RP w Al. Kuwejt (Kuwejt) 2004 r. – 2008 r. – 16 funkcjonariuszy;

  4. Ambasada RP w Taszkiencie (Uzbekistan) 2002 r. – 2003 r. – 4 funkcjonariuszy;

  5. Ambasada RP w Istambadzie (Pakistan) 2009 r. – 2010 r. – 22 funkcjonariuszy.

Państwowej Straży Pożarnej – 11 weteranów, BRAK weteranów poszkodowanych.

Strażacy Państwowej Straży Pożarnej uczestniczyli w następujących akcjach pomocy ratowniczej i humanitarnej:

Akcje ratownicze:


  1. Turcja (czerwiec i sierpień 1999)

Akcje poszukiwawczo-ratownicze po dwóch trzęsieniach ziemi. W każdej brało udział
po 50 ratowników.

  1. Węgry (kwiecień 2000)

Likwidacja skutków powodzi. 90 ratowników prowadziło działania przez 10 dni.

  1. Republika Czeska (sierpień 2002)

100 ratowników Państwowej Straży Pożarnej usuwało skutki powodzi.

  1. Niemcy (sierpień 2002)

41 ratowników Państwowej Straży Pożarnej usuwało skutki powodzi.

  1. Algieria (maj 2003)

Akcja poszukiwawczo-ratownicza po trzęsieniu ziemi prowadzona przez 5 dni, przez 27 ratowników.

  1. Iran (grudzień 2003)

Akcja poszukiwawczo-ratownicza po trzęsieniu ziemi prowadzona przez 6 dni, przez 28 ratowników.

  1. Pakistan (październik 2005)

Akcja poszukiwawczo-ratownicza po trzęsieniu ziemi prowadzona przez 10 dni przez 22 ratowników.

  1. Haiti (styczeń 2010)

Akcja poszukiwawczo-ratownicza po trzęsieniu ziemi prowadzona przez 54 ratowników przez 10 dni.

Akcje pomocy humanitarnej:



  1. Pomoc medyczna dla uchodźców z Kosowa w Albanii (1999)

66 ratowników i 33 osoby personelu medycznego prowadziło akcję pomocy medycznej przez 4 miesiące.

  1. Rumunia (2000)

11 ratowników i 5 lekarzy prowadziło akcję pomocy medycznej przez 7 dni.

  1. Indie (styczeń 2001)

21 ratowników i lekarzy zbudowało szpital polowy i udzieliło pomocy 300 poszkodowanym po trzęsieniu ziemi.

  1. Indonezja (czerwiec 2006)

Akcja pomocy ludności poszkodowanej w wyniku trzęsienia ziemi prowadzona przez 14 dni przez 16 ratowników i lekarzy.

Cele do osiągnięcia przez projektowane rozwiązania:



  1. Zapewnienie weteranom – uczestnikom odpowiedniego uhonorowania (podziękowania) za udział w działaniach poza granicami państwa mających na celu utrzymanie pokoju na świecie, przez nadanie im odrębnego statusu.

  2. Zapewnienie pomocy w przystosowaniu do życia i pracy osobom poszkodowanym.

  3. Związanie zakresu wsparcia z rzeczywistymi potrzebami wynikającymi z doznanego uszczerbku na zdrowiu.

  4. Zapewnienie spójności pomiędzy istniejącymi przepisami regulującymi uprawnienia osób poszkodowanych.

Realizując powołane wyżej cele w projekcie ustawy uregulowano następujące kwestie:

W rozdziale 1 zawarto określenie definicji „weterana działań poza granicami państwa”. Definicja ta obejmuje zarówno żołnierza, funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego, a także pracownika wojska, uczestniczącego w misji przez cały okres jej trwania jednak nie krócej niż przez okres 60 dni. Od tej ogólnej zasady przewidziano jeden wyjątek, a mianowicie niezależnie od wymienionych okresów status weterana oraz weterana poszkodowanego będzie przysługiwał osobie, która doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby powstałych podczas pobytu na misji, i z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze.

Definicja ta obejmuje również funkcjonariuszy podległych resortowi spraw wewnętrznych i administracji. Funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej będą uznani za weteranów działań poza granicami państwa w przypadku udziału w działaniach poza granicami państwa na podstawie skierowania w ramach odpowiednio kontyngentu policji – działań podjętych na podstawie art. 145a ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; kontyngentu straży granicznej – działań podjętych w celach, o których mowa w art. 147c pkt 1 – 3a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej; zadań ochronnych BOR – wykonywania zadań służbowych na terytorium państw w całości lub w części uznanych za strefę działań wojennych oraz państw, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60a ust. 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, a także grupy ratowniczej PSP – działań podjętych na podstawie art. 49b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

W odniesieniu do funkcjonariuszy Policji, SG i BOR – nieprzerwanie przez okres na jaki funkcjonariusz został skierowany jednak nie krócej niż przez okres 60 dni, zaś funkcjonariusze PSP ze względu na specyfikę prowadzonych działań – łącznie przez okres 60 dni.

Art. 3 określa komu będzie można przyznać status weterana poszkodowanego w działaniach poza granicami państwa. Przyjęto, iż o status ten będzie mogła ubiegać się osoba, która brała udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa i doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadania lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. Dotyczy to w szczególności sytuacji w których osoba została poszkodowana w wyniku np. wybuchu miny pułapki lub zachorowała na chorobę występującą tylko w rejonie działania misji, czy kontyngentu ( np. choroby tropikalne). Nie przewiduje się możliwości nadania statusu weterana poszkodowanego osobie ewakuowanej do kraju z innych powodów medycznych nie związanych z wypadkiem lub chorobą nabytą w rejonie działania poza granicami państwa.

Art. 4 stanowi słowniczek ustawowy, w którym konieczne było wyjaśnienie pojęć zastosowanych na potrzeby regulacji, tak aby spełniała ona wymogi czytelności i przejrzystości oraz pozwoliła zastosować w miarę jednolitą terminologię do żołnierzy oraz służb resortu spraw wewnętrznych i administracji, których specyfika jest niezwykle różnorodna.

W definicjach zawarto m.in. określenie warunków, jakie winna spełniać misja. Proponuje się, zatem aby wszystkie misje wskazane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117, z późn. zm.) uprawniały do uzyskania statusu weterana. Zasady w tej ustawie opisane obowiązują jednak dopiero od 1998 r., a udział żołnierzy i pracowników wojska w operacjach pokojowych datuje się od 1953 r., kiedy to rozpoczęła się pod auspicjami ONZ misja w Korei. W związku z powyższym za misje równorzędne uznaje się działania podejmowane przez ONZ, NATO, OBWE oraz UE, w szczególności mające na celu utrzymanie lub przywrócenie pokoju, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom.

Przyznanie statusu weterana będzie odbywało się na wniosek osoby zainteresowanej w drodze decyzji administracyjnej wydawanej odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Art. 6 i art. 11 regulują sytuację kiedy status weterana lub weterana poszkodowanego
nie będzie przysługiwał – w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie lub przestępstwo skarbowe popełnione umyślnie w związku z wykonywaniem zadań lub obowiązków służbowych w czasie udziału w działaniach poza granicami państwa oraz przestępstwo przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej. Odnoszą się również do kwestii pozbawienia przyznanego statusu w ww. przypadkach oraz obowiązku zwrotu legitymacji. Nakładają także na sąd obowiązek powiadomienia odpowiednio Ministra Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrznych o skazaniu weterana albo weterana poszkodowanego prawomocnym wyrokiem. Ograniczenie to zostało wprowadzone w celu wyłączenia z potencjalnego grona osób posiadających status weterana, tych którzy przez swoje zawinione zachowanie mogli wpłynąć na negatywny obraz udziału Polaków w działaniach poza granicami państwa.

Następnie określono dokumenty jakie osoba ubiegająca się o przyznanie statusu będzie musiała dołączyć do wniosku, tj.: zaświadczenie wydane przez odpowiedni dla żołnierza i funkcjonariusza organ, zawierające imię i nazwisko, numer PESEL, nazwę i rodzaj działania poza granicami państwa, w którym uczestniczyła osoba ubiegająca się o przyznanie statusu weterana, okres uczestnictwa w działaniu poza granicami państwa, zajmowane stanowisko służbowe lub pełnioną funkcję, a także zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego. W odniesieniu do weterana poszkodowanego poza dokumentami wskazanymi dla weterana wymagane są dodatkowo – protokół powypadkowy lub w przypadku choroby orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o związku choroby z udziałem w działaniach poza granicami państwa oraz decyzja o przyznaniu świadczeń odszkodowawczych albo prawomocny wyrok sądu zasądzający odszkodowanie.

Dodatkowo projekt przewiduje upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia wzoru zaświadczenia potrzebnego do wydania decyzji.

Dokumentem potwierdzającym przyznanie statusu będzie legitymacja weterana lub weterana poszkodowanego, z odpowiednią adnotacją o przysługujących uprawnieniach.

W rozdziale 2 zawarto kwestie związane z szeroko pojętym uhonorowaniem weteranów.

Ustanawia się Dzień Weterana Działań poza Granicami Państwa. Proponuje się, aby dniem tym był dzień 29 maja wskazany przez organizacje zrzeszające uczestników misji, który stosownie do uchwały Organizacji Narodów Zjednoczonych jest jednocześnie Międzynarodowym Dniem Uczestników Misji Pokojowych.

W związku z postulatem osób reprezentujących środowisko poszkodowanych uczestników misji zakłada się wprowadzenie Wojskowej Odznaki Honorowej nadawanej za rany i kontuzje odniesione podczas działań bojowych lub operacyjnych prowadzonych w czasie użycia Sił Zbrojnych na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa lub w trakcie udziału w działaniach podejmowanych przez organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) oraz Unia Europejska (UE).

Odznaka ta nawiązywałaby do przedwojennych tradycji historycznych i pozwalała na uhonorowanie osób, które podczas wykonywania obowiązków w celu utrzymania pokoju na świecie doznały uszczerbku na zdrowiu.

Powyższa odznaka może być przyznana przez Ministra Obrony Narodowej nie tylko poszkodowanym uczestnikom misji, ale wszystkim weteranom poszkodowanym.

Dodatkowo wskazuje się na możliwość przyznania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji weteranowi-funkcjonariuszowi albo weteranowi poszkodowanemu za zasługi dokonane podczas działań poza granicami państwa Odznaki Honorowej „Za zasługi w działaniach poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej”.

Weteranom-rezerwistom przyznaje się prawo do noszenia umundurowania oraz odznak i oznak wojskowych na zasadach określonych w przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

Dodatkowo, weterani poszkodowani, którzy zostali zwolnieni ze służby wojskowej, a którym w trakcie jej pełnienia nie przysługiwały należności umundurowania wyjściowego będą mieli prawo do jednorazowego bezpłatnego jego otrzymania. Uprawnienie to dotyczyć będzie przede wszystkim żołnierzy nadterminowej zasadniczej służby wojskowej.

Projekt ustawy przewiduje również prawo do zwrotu kosztów przejazdu, z uwzględnieniem przysługujących ulg w tym zakresie, i zakwaterowania w przypadku udziału weterana poszkodowanego w uroczystościach organizowanych przez Ministra Obrony Narodowej lub dowódców jednostek wojskowych, a także ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Zwrot kosztów w danym roku kalendarzowym nie może być wyższy niż 700 zł.



  1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna