Jakie warstwy wystepują w modelu tcp/IP?



Pobieranie 93,22 Kb.
Data13.06.2018
Rozmiar93,22 Kb.

  1. Jakie warstwy wystepują w modelu TCP/IP?




  • Warstwa aplikacji – zawiera aplikacje do usuwania błędów w sieci, transmisji plików, zdalnego sterowania przepływem i działań internetowych.

  • Warstwa transportowa – odpowiada za sterowanie przepływem informacji, sprawdzanie danych oraz potwierdzanie otrzymania danych w sieci. Służy jako interfejs dla aplikacji sieciowych.

  • Warstwa internetowa – umożliwia logiczne adresowanie niezależne od sprzętu, co pozwala danym przenosić się między sieciami o różnej strukturze fizycznej. Zapewnia routing redukujący ruch oraz zapewniający dostarczanie przesyłek międzysieciowych. Łączy adresy fizyczne (używane w warstwie interfejsu sieciowego) z adresami logicznymi.

  • Warstwa interfejsu sieciowego – zapewnia interfejs z siecią fizyczną. Formatuje dane do transmisji przez nośnik oraz adresuje dane do podsieci, opierając się na adresach fizycznych. Zapewnia sprawdzanie błędów przesyłu w sieci fizycznej.




  1. Jakie warstwy modelu OSI odpowiadają warstwie interfejsu sieciowego TCP/IP ?

Warstwie interfejsu sieciowego odpowiadają warstwy: Łącza danych i Warstwa Fizyczna.


  1. Jakie warstwy występują w modelu OSI ?

  • warstwa fizyczna - umożliwia przesyłanie pojedynczych bitów (są one jednostką usług i jednostką protokołu) między stacjami połączonymi łączem. Dostępne usługi tej warstwy to przesłanie ciągu bitów z zachowaniem ich sekwencji, wykrywanie nieprawidłowości transmisji przez odbiorcę (odrzucenie bitu) i wykrywanie stanów specjalnych łącza. Decydującym czynnikiem określającym parametry transmisji danych jest jakość łącza. Wpływa ona na opóźnienia transmisyjne, szybkość transmisji oraz na liczbę błędów. Warstwa ta szczegółowo określa fizyczne cechy interfejsu sieciowego stacji takie jak: elementy mechaniczne i elektryczne, złącza, poziomy napięć i inne aspekty elektryczne. Znanymi interfejsami łącza fizycznego są np.: RS-232, RS-449. Warstwa ta określa też cechy funkcjonalne takie jak: założenie, utrzymywanie i zdemontowanie łącza fizycznego;

  • warstwa łącza danych - definiuje reguły przesyłania i otrzymywania informacji, zapewnia prawidłową transmisję między stacjami lub węzłami sieci. Umożliwia wykrywanie i korygowanie błędów powstałych w warstwie fizycznej. Jeśli wiele stacji jest połączonych jednym nośnikiem to warstwa ta realizuje funkcję wykrywania stanu łącza oraz bezkolizyjnego dostępu do tego łącza (w wypadku gdyby wiele stacji chciało nadawać jednocześnie). Warstwa ta jest najniższą warstwą, która realizuje transmisję ramek (sekwencje bitów) o określonej strukturze oraz jawnie określonym początku i końcu. Protokoły tej warstwy dobiera się w zależności od jakości łączy. W wypadku gdy łącza są bardzo dobrej jakości pomija się wykrywanie błędów (można to przenieść do wyższych warstw) co daje znaczne przyspieszenie transmisji. W warstwie tej pracują mosty (bridges). Typowe protokoły tej warstwy to HDLC, sterowniki i metody dostępu w sieciach lokalnych (np.: Ethernet, Token Ring), NDIS (Microsoft), ODI (Novell) oraz sieci rozległe z szybką komutacją pakietów (Frame Relay, ATM);

  • warstwa sieci - umożliwia utworzenie (przy pomocy węzłów sieci) drogi transmisji między stacjami końcowymi oraz, co się z tym wiąże, wybór drogi lub dróg transmisji (routing). Funkcje tej warstwy umożliwiają unikanie przeciążeń w sieci. Znaczenie jej jest tym większe im więcej jest możliwych dróg przekazywania informacji oraz im bardziej są zróżnicowane charakterystyki poszczególnych fragmentów sieci. W warstwie tej pracują routery. Funkcje tej warstwy odczytują adres docelowy pakietu i kierują go bezpośrednio do stacji w sieci (jeśli adres dotyczy sieci lokalnej) lub przez router do innego segmentu sieci. Typowe protokoły tej warstwy to: IP, X.25, IPX (Novell);

  • warstwa transportowa - zapewnia transmisje z wymaganymi charakterystykami, takimi jak: przepustowość, stopa błędów, opóźnienia transmisyjne. Warstwa ta optymalizuje użycie usług sieciowych tak, aby wymagane warunki techniczne spełnić w sposób jak najbardziej ekonomiczny. Warstwa ta „przesłania” usługi oferowane przez niższe warstwy aby ukryć przed wyższymi warstwami szczegóły związane ze znajdującą się niżej siecią. Warstwa ta gwarantuje ponadto dostarczenie danych do odbiorcy oraz realizuje kontrolę błędów i inne operacje związane z niezawodnością transmisji jeśli nie są one realizowane w niższych warstwach (np.: Frame Relay, ATM). Warstwa ta oferuje usługi połączeniowe (ustalane jest łącze przez które pakiety wędrują do miejsca przeznaczenia i docierają tam w kolejności sekwencyjnej) lub bezpołączeniowe. W razie gdy pakiet nie dotrze do odbiorcy lub dojdzie uszkodzony to protokół warstwy transportowej zażąda retransmisji tego pakietu. Typowe protokoły tej warstwy to: TCP, UDP, SPX (Novell), NetBIOS / NetBEUI (Microsoft);

  • warstwa sesji - rozszerza funkcje warstwy transportowej o środki umożliwiające synchronizację dialogu i zarządzanie wymianą danych między jej usługobiorcami (aplikacjami). Ustala, który z partnerów ma prawo do nadawania oraz to, czy komunikacja jest naprzemienna, czy równoczesna w obu kierunkach. Warstwa ta umożliwia tworzenie punktów synchronizacji służących do powrotu przez obu uczestników dialogu do takiego punktu w razie wystąpienia nieprawidłowości (np. utrata wysłanych danych w wyniku awarii łącza);

  • warstwa prezentacji - w różnych systemach używane są różne postaci informacji, np. kod znaku, typ danych, itd. Warstwa ta zapewnia przekształcenie tych postaci w jednorodną formę sieciową. Przekształcenie to dotyczy składni (syntaktyki) a nie sensu (semantyki) informacji. W warstwie tej następuje również kompresja i szyfrowanie transmitowanych danych. Nadchodzące dane są zamieniane na postać, którą można przedstawić użytkownikowi (na ekranie lub wydruku);

  • warstwa aplikacji - oferuje całość usług komunikacyjnych procesom użytkowników. Dostępne są funkcje takie jak: ustalenie protokołu transmisji, zawieszanie i wznawianie połączenia, dotyczące synchronizacji działań i stwierdzanie autentyczności partnerów. Typowymi usługami tej warstwy są również: transfer plików i działanie zdalne na plikach, dostęp i działanie na zdalnych bazach danych, praca procesu użytkowego jako terminala zdalnego komputera, poczta elektroniczna i inne;




  1. Jaka jest zasadnicza różnica między UDP i TCP ?

UDP jest protokołem bezpołączeniowym, a TCP połączeniowym.

W metodzie bezpołączeniowej system sieciowy odpowiada jedynie za przesłanie pakietów. Wykrywanie błędów i sterowanie przepływem realizowane jest przez nadawcę i odbiorcę. W przypadku, gdy zostanie wykryty fakt, że pakiet nie dotarł do odbiorcy to musi on wysłać żądanie retransmisji w celu otrzymania pakietu. Brak pakietu wykrywany jest podczas składania z nadesłanych pakietów pierwotnej informacji.

W metodzie połączeniowej system sieciowy przejmuje odpowiedzialność za bezbłędne dostarczenie pakietów we właściwej kolejności i wykrywanie zagubionych lub uszkodzonych pakietów. Przed przesyłaniem danych między nadawcą i odbiorcą ustanawiany jest kanał komunikacyjny (kanał logiczny, połączenie wirtualne). Kanał ten stanowi ustalony tor, po którym pakiety mogą być przesyłane w sposób uporządkowany. Kanał określony jest przez stacje końcowe, tzn. ważne jest utrzymywanie kontaktu między stacjami, nie zaś rzeczywisty fizyczny tor w sieci.


  1. Mechanizmy kontroli dostepu (CSMA/CD)

Carrier Sense Multiple Access with Collision Detect (CSM/CD) oznacza, że wiele komputerów może korzystać z łącza, a każda maszyna sprawdza czy eter jest wolny. Polega to na tym, że zanim urządzenie działające w sieci (np. karta sieciowa) rozpocznie wysyłanie danych, sprawdza czy aktualnie jakieś inne urządzenie nie transmituje danych. Jeśli medium transmisji jest wolne urządzenie rozpoczyna transmisję równocześnie nasłuchując czy jakieś inne urządzenie nie rozpoczęło transmisji w tym samym czasie (sytuacja taka nazywana jest kolizją). Jeśli nastąpi kolizja, oba komputery czekają losowy kwant czasu nim zaczną ponownie nadawać.


  1. W jaki sposób TCP zapewnia niezawodny transport ?

Dla zapewnienia niezawodnej transmisji TCP wykorzystuje sekwencyjną numerację bajtów oraz mechanizm pozytywnych potwierdzeń z retransmisją. Numer sekwencyjny przypisany do każdego przesyłanego bajtu danych pozwala na jego jednoznaczną identyfikację, a także jest używany w mechanizmie przesyłania potwierdzeń. Ponieważ kolejne bajty są numerowane począwszy od INS, a zatem numer pierwszego bajtu wysłanego w połączeniu wirtualnym wynosi INS+1 ( zazwyczaj INS=0).

Nadawczy moduł TCP dokonuje retransmisji danych do czasu, aż otrzyma potwierdzenie poprawnego ich przyjęcia przez odbiorczy moduł TCP. Rozpoczęcie retransmisji uwarunkowane jest przekroczeniem wcześniej ustalonego czasu oczekiwania na nadejście potwierdzenia.

Po stronie odbiorczej poprawność odbioru danych sprawdzana jest przy użyciu pola suma kontrolna znajdującego się w nagłówku segmentu. Jeżeli dane są akceptowane to moduł TCP wysyła zwrotnie pozytywne potwierdzenie. Jest ono zawarte w polu numer potwierdzenia. Wszystkie bajty danych o numerach sekwencyjnych mniejszych od wartości zawarte w tym polu zostały odebrane poprawnie.

W sytuacji, gdy dane zostały odebrane poprawnie, a nadawczy moduł TCP retransmitował je np. z powodu zaginięcia segmentu z pozytywnym potwierdzeniem, odbiorczy moduł TCP ma możliwość odrzucenia nadmiarowych danych (duplikatów).




  1. W jaki sposób zachodzi proces nawiązywania połączenia za pomocą TCP ?

Ustanowienie połączenia odbywa się w następujących etapach :

-nadawczy moduł TCP wysyła do odbiorczego modułu TCP segment z bitem SYN=1 i z proponowanym numerem INS w polu numer sekwencyjny,

-odbiorczy moduł TCP, jeśli zgadza się na ustanowienie połączenia, to przesyła zwrotnie segment z bitami SYN=1 i ACK=1, a w polu numer sekwencyjny podaje numer INS, z którym rozpocznie działanie

-nadawczy moduł TCP wysyła segment z potwierdzeniem otrzymania zgody (ACK=1) na ustanowienie połączenia i równocześnie zawierający dane.



W ten sposób zostaje ustanowione połączenie wirtualne między dwoma modułami TCP i mogą zostać przesyłane segmenty z danymi. Segmenty te mogą być przesyłane tym połączeniem w obu kierunkach, ponieważ TCP umożliwia transfer danych między dwoma modułami w trybie dupleksowym.


  1. W jaki sposób zachodzi proces zakończenia połączenia za pomocą TCP ?

Ponieważ połączenie TCP jest połączeniem full-duplex, to każdy z kierunków musi zostać zamknięty niezależnie. Zasadą jest, że jeden z końców wysyła pakiet FIN po zakończeniu przesyłania danych. Kiedy stacja odbierze segment FIN, musi powiadomić aplikację, że druga strona połączenia zakończyła ten kierunek przepływu danych. Odebranie FIN oznacza jedynie, że w tym kierunku połączenia nie będą płynęły już dane. TCP może nadal wysyłać dane po odebraniu FIN (połączenie półzamknięte). W celu pełnego zamknięcia połączenia druga strona musi wykonać podobną sekwencję operacji (FIN, oraz potwierdzenie ACK FIN).


  1. W jaki sposób dokonuje się transmisji danych za pomocą TCP?

TCP opiera się na mechanizmie pozytywnych potwierdzeń. Wysłane pakiety muszą zostać potwierdzone przed upływem maksymalnego czasu oczekiwania na potwierdzenie albo zostają wysłane ponownie. W celu zwiększenia szybkości transmisji stosowany jest mechanizm przesuwnych okien. Nadawca i odbiorca ustalają ze sobą szerokośćokna. Okno jest to maksymalna ilość pakietów jaką można wysłać bez potwierdzenia. Następne datagramy są wysyłane dopiero po potwierdzeniu poprzednich. Odbiorca wysyła potwierdzenie otrzymania z numerem pakietu, którego oczekuje. Odpowiedzi mają ustawioną flagę ACK w pakiecie TCP.





  1. Suma kontrolna w nagłówkach protokołów IP i TCP

Pole suma kontrolna jest 16 - bitowym jedynkowym uzupełnieniem jedynkowo uzupełnionej sumy wszystkich 16 - bitowych słów w segmencie. Ta suma obejmuje zarówno nagłówek jak i dane segmentu.


  1. Co to jest CRC i gdzie jest stosowane?

cykliczną sumą kontrolną (CRC - Cyclic Redundancy Check). W metodzie tej elementy transmitowanego ciągu traktuje się jako współczynniki kolejnych wyrazów wielomianu W(x) stopnia m-1. Na słowo kodowe składa się ciąg wejściowy oraz r bitów nadmiarowych, stanowiących współczynniki wielomianu będącego resztą z dzielenia modulo 2 wielomianu W(x) przez tzw. wielomian generacyjny G(x) stopnia r. Odbiorca dokonuje dzielenia odebranego słowa kodowego przez ten sam wielomian generacyjny, a kryterium poprawności transmisji jest reszta z dzielenia równa 0. Ciąg r bitów nadmiarowych nazywa się wartością CRC. Skuteczność tej metody zależy w decydującej mierze od doboru stopnia i postaci wielomianu generacyjnego. Prawidłowo dobrany wielomian G(x) zapewnia wykrycie wszystkich występujących w słowie kodowym błędów: pojedynczych, podwójnych (dwóch izolowanych błędów pojedynczych), błędów polegających na przekłamaniu nieparzystej liczby bitów oraz wszystkich błędów seryjnych o długości serii mniejszej lub równej r. Stosowana jest w
12. Pole identyfikacja w nagłówku IP

Pole identyfikacja (16 bitów) jest używane do jednoznacznego oznaczenia każdego fragmentu pierwotnego datagramu. Identyfikator zamieszczony w tym polu jest powtarzany we wszystkich fragmentach składających się na pierwotny datagram.


13. Pole flagi w nagłówku IP.

Pole flagi zawiera 3 bity. (pierwszy - zawsze zero, drugi określa czy można (1) czy nie można (0) fragmentować datagram, trzeci - identyfikacja ostatniego fragmentu składającego się na pierwotny datagram (wartość 0 określa ostatni, 1 oznacza kolejny fragment)).


14. Do jakiej warstwy należy ICMP ?

ICMP należy do warstwy internet stosu protokołów TCP/IP.


15. Czy 123.10.25.127 może być adresem hosta w podsieci z maską 255.255.255.224 ?

Nie, adres ten jest broadcastem.


16. Jaka jest domyślna maska stosowana przez host o adresie IP 135.240.24.67 ?

Adres ma klasę B wiec moim zdaniem 255.255.0.0


17. Co to jest rekord zasobów?

Rekordy typu MX (Mail Exchanger), NS (name server), A (Address), PTR (Pointer) i CNAME (Canonical Name). Odpowiadają różnym rodzajom zasobów, które mają swoje wpisy w strukturze DNS.


18. Jaka jest zasadnicza różnica w strukturze serwerów DNS i nazw domenowych?

Serwery nazw domenowych są głębsze (mają 7 poziomów) podczas gdy DNS ma 4 poziomy głębokości.


19. Do czego służy polecenie nslookup?

Nslookup jest narzędziem, które służy do kierowania zapytań bezpośrednio do serwera nazw i uzyskiwanie wszystkich informacji dostępnych w systemie DNS. Domyślnie odpytuje się o rekordy typu A (czyli address), można go jednak przestawic w trybie interakcyjnym na odpytywanie się o wszystkie rekordy.


20. Z którego rekordu zasobów korzysta klient SMTP?

Korzysta zrekordu MX servera DNS.


21. Co to jest nr inicjujący w TCP?

Podczas ustanawiania połączenia, i jeśli bit syn w polu znaczniki jest ustawiony na 1, to w tym polu zawarty jest inicjujący numer sekwencyjny ins, od którego rozpoczyna się numerację bajtów w połączeniu. Zatem pierwszy wysłany bajt ma numer ins + 1.


22. Zasadnicza różnica między protokołem RIP i OSPF

Protokół RIP (Routing Information Protocol) zaliczamy do kategorii protokołów dystansowo-wektorowych. Protokół ten zwykle wybiera trasy o najmniejszej liczbie "przeskoków", czyli najmniejszej liczbie routerów (węzłów), przez które muszą przejść datagramy na trasie od routera źródłowego do docelowego. Najdłuższa trasa może składać się z co najwyżej piętnastu przeskoków. Jeżeli wyznaczona trasa posiada więcej niż piętnaście przeskoków to protokół RIP przyjmuje, że router docelowy jest nieosiągalny. Z tego powodu protokół ten nie może być stosowany w systemach autonomicznych składających się z dużej liczby routerów.


Protokół OSPF (Open Shortest-Path-First - protokół wyboru najkrótszej ścieżki) zaliczymy do protokołów stanu połączenia. W porównaniu z protokołami dystansowo-wektorowymi protokoły stanu połączenia wymagają większej mocy obliczeniowej, zapewniają większy stopień kontroli nad procesem kierowania ruchem datagramów w sieci i szybciej dostosowują się do zmian struktury sieci. Protokół OSPF jest przystosowany do pracy w dużych systemach autonomicznych. Każdy router pracujący z protokołem OSPF musi znać strukturę sieci, w której pracuje. W związku z tym wykonuje on dwa podstawowe zadania:

- testowanie stanów sąsiednich routerów i własnych linii wyjściowych w celu potwierdzenia ich sprawności. Wymiana informacji między sąsiednimi routerami jest dokonywana z użyciem protokołu "hello".

- okresowe przesyłanie (rozgłaszanie) informacji o stanie połączeń sąsiednimi routerami do wszystkich routerów pracujących w sieci.
23. Co oznacza 0.0.0.0 lub *.*.*.* w tabeli routingu?

Oznacza to, że docelowa sieć jest bezpośrednio przyłączona do komputera i, że „bramą” do tej sieci jest interfejs sieciowy komputera.


24. Co oznacza flaga PUSH w TCP?

Flaga PUSH wymusza jak najszybsze wysłanie dalej pakietu przez odbiorcę. Znacznik ten jest uwagą przekazywaną odbiorcy aby przekazał odebrane dane aplikacji, przekazane dane mają zawierać wszystko, co znajduje się w segmencie


ze znacznikiem PUSH a także inne dane znajdujące się w kolejce. W oryginalnej specyfikacji TCP założono, że interfejs programowy będzie pozwalał procesowi wysyłającemu na przekazanie TCP informacji o tym, kiedy należy ustawić znacznik PUSH, można przez to zawiadomić klienta, że proces nie chce przechowywać danych w buforze wyjściowym w oczekiwaniu na nadejście kolejnych danych. Znacznika tego używa się najczęściej przy przesyłaniu danych interaktywnych.
25. Co to jest domena wyszukiwania odwrotnego?

Domena ta zajmuje się tłumaczeniem adresów IP na nazwy domenowe.


26. Co to są „root-servers”?

Na najwyższym poziomie systemu DNS znajdują się główne serwery nazw (root level servers), podłączone do dużych i szybkich sieci szkieletowych Internetu. Przechowują adresy serwerów nazw dla domen najwyższego poziomu (a więc .com, .edu, .org, itp. oraz domen krajowych) a ich adresy muszą być znane każdemu innemu serwerowi nazw.


27. Jakiego protokołu transportowego używa DNS?

DNS używa celu protokołu UDP a więc bezpołączeniowego.


28. W jaki sposób blokuje się usługi za pomocą pliku inetd.conf?

Robimy to wstawiając znak komentarza (#) na początku lini, w której znajduje się linia dotycząca interesującej nas usługi. Plik, w którym musimy to zrobić nazywa się inetd.conf. Np. linię:

netbios-ns dgram udp wait root /usr/local/samba/bin/nmbd nmbd

wykomentujemy w ten sposób:

#netbios-ns dgram udp wait root /usr/local/samba/bin/nmbd nmbd
29. Co to jest port w protokołach warstwy transportowej?

Umożliwia wielu działającym na jednej maszynie programom użytkowanym jednoczesne komunikowanie się oraz rozdziela między programy użytkowe przybywające pakiety TCP. UDP podobnie jak i TCP używa numerów portów protokołu do identyfikacji w ramach maszyny końcowego odbiorcy. Każdy z tych portów ma przypisaną małą liczbę całkowitą, która jest używana do jego identyfikacji. W przychodzącym datagramie IP znajduje się informacja na temat protokołu, która obok numeru portu jest używana przy identyfikacji.


30. Mechanizm multipleksacji

Dane z sieci docierają do komputera w postaci jednego strumienia. Strumień ten może zawierać pakiety danych pochodzące z wielu źródeł i mogą one być przeznaczone dla różnych aplikacji. Taki strumień nazywamy zmultipleksowanym, aby dane zostały dostarczone do właściwych aplikacji taki strumień musi zostać zdemultipleksowany.



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna