International law Jeremy Bentham (1780)



Pobieranie 0,74 Mb.
Strona1/10
Data08.11.2017
Rozmiar0,74 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

international law - Jeremy Bentham (1780)
Holenderska spółka EUREKO nabyła w 1999 roku od polskiego Skarbu Państwa 20% akcji prywatyzowanego PZU. Z umowy sprzedaży wynikało, że Polska zamierza sprzedać, a EUREKO zamierza kupić dalsze akcje PZU, by holenderska spółka uzyskała ich większościowy pakiet.

Zgodnie z art. 3 ust. 5 polsko-holenderskiej umowy z 1992 roku o popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji: „Każda Umawiająca się Strona będzie dotrzymywać każdego zobowiązania podjętego względem inwestycji dokonywanych przez inwestorów drugiej Umawiającej się Strony”.

EUREKO wystąpiła do międzynarodowego trybunału arbitrażowego ze skargą przeciwko Polsce, zarzucając jej m. in. naruszenie art. 3 ust. 5 opisanej wyżej umowy międzynarodowej.
Wyrok Międzynarodowego Trybunału Arbitrażowego:

W sprawie Arbitrażu Ad Hoc prowadzonego na mocy umowy o Popieraniu i Wzajemnej

Ochronie Inwestycji pomiędzy Królestwem Holandii i Rzecząpospolitą Polską

pomiędzy



EUREKO B.V., jako Powodem

i

RZECZĄPOSPOLITĄ POLSKĄ, jako Pozwanym


WYROK CZĘŚCIOWY

Trybunał postanawia:

Że Rząd Polski naruszył wobec Eureko B.V. swoje zobowiązania z art. 3.1., 3.5. i 5

Umowy między Rzecząpospolitą Polską i Królestwem Holandii o popieraniu i

wzajemnej ochronie inwestycji

Że drugi etap postępowania w sprawie środków naprawczych z tytułu tych naruszeń

będzie przedmiotem następnego Zarządzenia, które zostanie wydane w porozumieniu ze

stronami.

Bruksela, 19 sierpnia 2005 roku.

Sędzia Stephen M. Schwebel, Współarbiter

Profesor Jerzy Rajski, Współarbiter

L. Yves Fortier, C.C., Q.C. Przewodniczący


Trybunał w wyroku wstępnym stwierdził m. in., że „działania i zaniechania Rządu Polskiego zostały uznane za nieuczciwe i niesprawiedliwe i w efekcie wywłaszczające […]. Naruszają [one] zobowiązania z art. 3.5. Traktatu do „przestrzegania zobowiązań, jakie mógł zaciągnąć w odniesieniu do inwestycji inwestorów” Królestwa Holandii”.
Zasady prawa międzynarodowego:

a) bez swobodnie wyrażonej woli państwa nie powstaje zobowiązanie międzynarodowe.



STSM Lotus (1927): „normy prawa obowiązujące państwa pochodzą z ich woli wyrażonej w umowach albo w praktyce powszechnie przyjętej jako uświęcającej zasady prawne a ustalonej w celu normowania współistnienia tych niezawisłych społeczności albo w celu dążenia do wspólnych celów”.

Treaty of Versailles:



ARTICLE 435.

The High Contracting Parties, while they recognise the guarantees stipulated by the Treaties of 1815, (…) constituting international obligations for the maintenance of peace, declare nevertheless that the provisions of these treaties, conventions, declarations and other supplementary Acts concerning the neutralized zone of Savoy, as laid down in the Final Act of the Congress of Vienna, are no longer consistent with present conditions. For this reason the High Contracting Parties take note of the agreement reached between the French Government and the Swiss Government for the abrogation of the stipulations relating to this zone which are and remain abrogated. The High Contracting Parties also agree that the stipulations of the Treaties of 1815 and of the other supplementary Acts concerning the free zones of Upper Savoy and the Gex district are no longer consistent with present conditions, and that it is for France and Switzerland to come to an agreement together with a view to settling between themselves the status of these territories under such conditions as shall be considered suitable by both countries.

STSM Sprawa Górnej Sabaudii i Gex (1932) – „nie można nałożyć na państwo (Francję) bez jego zgody żadnego ograniczenia przekraczającego te, które wynikają z zobowiązań międzynarodowych (...). [art. 435 traktatu wersalskiego] nie wiąże Szwajcarii, która nie jest strona tego traktatu, ponad miarę, w której sama go przyjęła”.

b) wyrażonej zgody na zobowiązanie międzynarodowe nie można (w zasadzie) cofnąć.

Jellinek – „tam, gdzie stosowanie się do prawa narodów wchodzi w konflikt z istnieniem państwa, tam ustępuje norma prawna; prawo narodów istnieje dla państw, a nie państwa dla prawa narodów”.

Sąd Rzeszy w 1922 roku – „jest zasadą uznaną w prawie międzynarodowym, że prawo samozachowania państwa jest wyższe od wszelkich zobowiązań przyjętych w traktatach”.

Doktryna Busha (2002): "for centuries, international law recognized that nations need not suffer an attack before they can lawfully take action to defend themselves against forces that present an imminent danger of attack. Legal scholars and international jurists often conditioned the legitimacy of preemption on the existence of an imminent threat—most often a visible mobilization of armies, navies, and air forces preparing to attack. We must adapt the concept of imminent threat to the capabilities and objectives of today’s adversaries. Rogue states and terrorists do not seek to attack us using conventional means. They know such attacks would fail. Instead, they rely on acts of terror and, potentially, the use of weapons of mass destruction—weapons that can be easily concealed, delivered covertly, and used without warning. The targets of these attacks are our military forces and our civilian population, in direct violation of one of the principal norms of the law of warfare. As was demonstrated by the losses on September 11, 2001, mass civilian casualties is the specific objective of terrorists and these losses would be exponentially more severe if terrorists acquired and used weapons of mass destruction. The United States has long maintained the option of preemptive actions to counter a sufficient threat to our national security. The greater the threat, the greater is the risk of inaction— and the more compelling the case for taking anticipatory action to defend ourselves, even if uncertainty remains as to the time and place of the enemy’s attack. To forestall or prevent such hostile acts by our adversaries, the United States will, if necessary, act preemptively".

Text of order signed by President Bush on Feb. 7, 2002, outlining treatment of al-Qaida and Taliban detainees:

1. Our recent extensive discussions regarding the status of al-Qaida and Taliban detainees confirm that the application of Geneva Convention Relative to the Treatment of Prisoners of War of August 12, 1949, (Geneva) to the conflict with al-Qaida and the Taliban involves complex legal questions. By its terms, Geneva applies to conflicts involving "High Contracting Parties," which can only be states. Moreover, it assumes the existence of "regular" armed forces fighting on behalf of states. However, the war against terrorism ushers in a new paradigm, one in which groups with broad, international reach commit horrific acts against innocent civilians, sometimes with the direct support of states. Our nation recognizes that this new paradigm -- ushered in not by us, but by terrorists -- requires new thinking in the law of war, but thinking that should nevertheless be consistent with the principles of Geneva.

2. Pursuant to my authority as commander in chief and chief executive of the United States, and relying on the opinion of the Department of Justice dated January 22, 2002, and on the legal opinion rendered by the attorney general in his letter of February 1, 2002, I hereby determine as follows:


a. I accept the legal conclusion of the Department of Justice and determine that none of the provisions of Geneva apply to our conflict with al-Qaida in Afghanistan or elsewhere throughout the world because, among other reasons, al-Qaida is not a High Contracting Party to Geneva.
b. I accept the legal conclusion of the attorney general and the Department of Justice that I have the authority under the Constitution to suspend Geneva as between the United States and Afghanistan, but I decline to exercise that authority at this time. Accordingly, I determine that the provisions of Geneva will apply to our present conflict with the Taliban. I reserve the right to exercise the authority in this or future conflicts.

c. I also accept the legal conclusion of the Department of Justice and determine that common Article 3 of Geneva does not apply to either al-Qaida or Taliban detainees, because, among other reasons, the relevant conflicts are international in scope and common Article 3 applies only to "armed conflict not of an international character."

d. Based on the facts supplied by the Department of Defense and the recommendation of the Department of Justice, I determine that the Taliban detainees are unlawful combatants and, therefore, do not qualify as prisoners of war under Article 4 of Geneva. I note that, because Geneva does not apply to our conflict with al-Qaida, al-Qaida detainees also do not qualify as prisoners of war.

3. Of course, our values as a nation, values that we share with many nations in the world, call for us to treat detainees humanely, including those who are not legally entitled to such treatment. Our nation has been and will continue to be a strong supporter of Geneva and its principles. As a matter of policy, the United States Armed Forces shall continue to treat detainees humanely and, to the extent appropriate and consistent with military necessity, in a manner consistent with the principles of Geneva.

4. The United States will hold states, organizations, and individuals who gain control of United States personnel responsible for treating such personnel humanely and consistent with applicable law.

5. I hereby reaffirm the order previously issued by the secretary of defense to the United States Armed Forces requiring that the detainees be treated humanely and, to the extent appropriate and consistent with military necessity, in a manner consistent with the principles of Geneva.

6. I hereby direct the secretary of state to communicate my determinations in an appropriate manner to our allies, and other countries and international organizations cooperating in the war against terrorism of global reach.

c) zasada dobrej wiary.

d) zasada umożliwienia wykonania (zasada efektywności)

MTS (opinia doradcza w sprawie szkód poniesionych w służbie ONZ; 1949) – „w świetle prawa międzynarodowego organizacja musi być uważana za posiadającą kompetencje (które nie zostały wyraźnie przewidziane w Karcie), nadane jej w drodze koniecznego wniosku jako niezbędne do spełnienia jej funkcji”.

e) zasada proporcjonalności.

f) zasada równości i wzajemności.

Prawo międzynarodowe a prawo wewnętrzne. Różnice:
a) źródła prawa:

b) sposób powstawania norm:

c) brak jednolitego systemu władzy:

Sądy międzynarodowe:

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (Haga)

Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej (Haga)

Europejski Trybunał Praw Człowieka (Strasburg)

Europejski Trybunał Sprawiedliwości (Luksemburg)

Trybunał Prawa Morza (Hamburg)

Międzynarodowe sądy karne:

MTKJ (Haga)

MTKR (Arusza):

MTK (Haga)

d) kwestia sankcji w prawie międzynarodowym:

(John Austin – negatorzy prawa międzynarodowego).

Sankcje międzynarodowe:

- psychologiczne

- zorganizowane (organizacyjne, gospodarcze, polityczne i wojskowe).

- odwetowe (represalia, retorsje)

Karta Narodów Zjednoczonych:


Rozdział VII. 

AKCJA W ZWIĄZKU Z ZAGROŻENIEM POKOJU, ZAKŁÓCENIEM POKOJU I AKTAMI AGRESJI.


Artykuł 39.

Rada Bezpieczeństwa powinna stwierdzić istnienie wszelkiej okoliczności, zagrażającej pokojowi, zakłócenia pokoju albo aktu agresji, i udzielić zaleceń lub postanowić, jakie środki należy przedsięwziąć zgodnie z artykułami 41 i 42, żeby utrzymać albo przywrócić międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo.

Artykuł 40.

Żeby zapobiec zaostrzeniu sytuacji, Rada Bezpieczeństwa jest władna, zanim udzieli zaleceń albo poweźmie decyzję co do zarządzeń przewidzianych w artykule 39, wezwać strony zainteresowane, żeby zastosowały się do takich środków tymczasowych, jakie ona uzna za konieczne lub pożądane. Te środki tymczasowe nie powinny przesądzać praw, roszczeń albo położenia stron zainteresowanych. Rada Bezpieczeństwa wyciągnie należyte wnioski z niezastosowania się do takich środków tymczasowych.


S/RES/660 (1990)

2 August 1990

RESOLUTION 660 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2932nd meeting,

on 2 August 1990

The Security Council,

Alarmed by the invasion of Kuwait on 2 August 1990 by the military forces of Iraq,

Determining that there exists a breach of international peace and security as regards the Iraqi invasion of Kuwait,

Acting under Articles 39 and 40 of the Charter of the United Nations,


1. Condemns the Iraqi invasion of Kuwait;

2. Demands that Iraq withdraw immediately and unconditionally all its forces to the positions in which they were located on 1 August 1990;

3. Calls upon Iraq and Kuwait to begin immediately intensive negotiations for the resolution of their differences and supports all efforts in this regard, and especially those of the League of Arab States;

4. Decides to meet again as necessary to consider further steps with to ensure compliance with the present resolution.

Artykuł 41.

Rada Bezpieczeństwa jest władna uchwalić, jakie zarządzenia, nie pociągające za sobą użycia siły zbrojnej, powinny być zastosowane, żeby zapewnić skuteczność jej decyzjom, oraz może zwrócić się do członków Narodów Zjednoczonych z żądaniem zastosowania takich zarządzeń. Mogą one polegać na zupełnym lub częściowym przerwaniu stosunków gospodarczych i środków komunikacyjnych, kolejowych, morskich, powietrznych, pocztowych, telegraficznych, radiowych i innych, oraz na zerwaniu stosunków dyplomatycznych.


S/RES/661 (1990)

6 August 1990

RESOLUTION 661 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2933rd meeting on 6 August 1990

The Security Council,

Acting under Chapter VII of the Charter of the United Nations,

1. Determines that Iraq so far has failed to comply with paragraph 2 of resolution 660 (1990) and has usurped the authority of the legitimate Government of Kuwait;

2. Decides, as a consequence, to take the following measures to secure compliance of Iraq with paragraph 2 of resolution 660 (1990) and to restore the authority of the legitimate Government of Kuwait;

3. Decides that all States shall prevent:

(a) The import into their territories of all commodities and products originating in Iraq or Kuwait exported therefrom after the date of the present resolution;

(b) Any activities by their nationals or in their territories which would promote or are calculated to promote the export or trans-shipment of any commodities or products from Iraq or Kuwait; and any dealings by their nationals or their flag vessels or in their territories in any commodities or products originating in Iraq or Kuwait and exported therefrom after the date of the present resolution, including in particular any transfer of funds to Iraq or Kuwait for the purposes of such activities or dealings;

(c) The sale or supply by their nationals or from their territories or using their flag vessels of any commodities or products, including weapons or any other military equipment, whether or not originating in their territories but not including supplies intended strictly for medical purposes, and, in humanitarian circumstances, foodstuffs, to any person or body in Iraq or Kuwait or to any person or body for the purposes of any business carried on in or operated from Iraq or Kuwait, and any activities by their nationals or in their territories which promote or are calculated to promote such sale or supply of such commodities or products;

4. Decides that all States shall not make available to the Government of Iraq or to any commercial, industrial or public utility undertaking in Iraq or Kuwait, any funds or any other financial or economic resources and shall prevent their nationals and any persons within their territories from removing from their territories or otherwise making available to that Government or to any such undertaking any such funds or resources and from remitting any other funds to persons or bodies within Iraq or Kuwait, except payments exclusively for strictly medical or humanitarian purposes and, in humanitarian circumstances, foodstuffs;

5. Calls upon all States, including States non-members of the United Nations, to act strictly in accordance with the provisions of the present resolution notwithstanding any contract entered into or licence granted before the date of the present resolution;
S/RES/665 (1990)

25 August 1990

RESOLUTION 665 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2938th meeting on 25 August 1990

The Security Council,

Calls upon those Member States co-operating with the Government of Kuwait which are deploying maritime forces to the area to use such measures commensurate to the specific circumstances as may be necessary under the authority of the Security Council to halt all inward and outward maritime shipping in order to inspect and verify their cargoes and destinations and to ensure strict implementation of the provisions related to such shipping laid down in resolution 661 (1990);


Artykuł 42.

Jeżeli Rada Bezpieczeństwa uzna, że środki przewidziane w artykule 41 mogłyby okazać się niewystarczającymi albo już okazały się niewystarczającymi, jest ona władna podjąć taką akcję przy pomocy sił powietrznych, morskich lub lądowych, jaka mogłaby okazać się konieczną do utrzymania albo przywrócenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Akcja taka może polegać na demonstracjach, blokadzie i innych operacjach sił zbrojnych powietrznych, morskich lub lądowych członków Narodów Zjednoczonych.


S/RES/678 (1990)

29 November 1990

RESOLUTION 678 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2963rd meeting on 29 November 1990

The Security Council,

Noting that, despite all efforts by the United Nations, Iraq refuses to comply with its obligation to implement resolution 660 (1990) and the above-mentioned subsequent relevant resolutions, in flagrant contempt of the Security Council,

Mindful of its duties and responsibilities under the Charter of the United Nations for the maintenance and preservation of international peace and security,

Determined to secure full compliance with its decisions,

Acting under Chapter VII of the Charter,

1. Demands that Iraq comply fully with resolution 660 (1990) and all subsequent relevant resolutions, and decides, while maintaining all its decisions, to allow Iraq one final opportunity, as a pause of goodwill, to do so;

2. Authorizes Member States co-operating with the Government of Kuwait, unless Iraq on or before 15 January 1991 fully implements, as set forth in paragraph 1 above, the foregoing resolutions, to use all necessary means to uphold and implement resolution 660 (1990) and all

subsequent relevant resolutions and to restore international peace and security in the area;

3. Requests all States to provide appropriate support for the actions undertaken in pursuance of paragraph 2 of the present resolution;

Traktat o Unii Europejskiej:

Artykuł 6

1. Unia opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego, które są wspólne dla Państw Członkowskich.

2. Unia szanuje prawa podstawowe, zagwarantowane w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie 4 listopada 1950 roku, oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.

3. Unia szanuje tożsamość narodową Państw Członkowskich.

4. Unia zapewnia sobie środki niezbędne do osiągnięcia swych celów i prowadzenia swych polityk.


Artykuł 7

1. Na uzasadniony wniosek jednej trzeciej Państw Członkowskich, Parlamentu Europejskiego lub Komisji, Rada, stanowiąc większością czterech piątych swych członków po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może stwierdzić istnienie wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez Państwo Członkowskie zasad wymienionych w artykule 6 ustęp 1 i skierować do tego Państwa stosowne zalecenia. Przed dokonaniem takiego stwierdzenia Rada wysłuchuje dane Państwo Członkowskie i stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, może wezwać osoby niezależne do przedłożenia w rozsądnym terminie sprawozdania w sprawie sytuacji w tym Państwie.

Rada regularnie bada czy powody dokonania takiego stwierdzenia pozostają aktualne.

2. Rada zebrana w składzie szefów państw lub rządów, stanowiąc jednomyślnie na wniosek jednej trzeciej Państw Członkowskich lub Komisji i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, po wezwaniu rządu Państwa Członkowskiego do przedstawienia swoich uwag, może stwierdzić poważne i stałe naruszenie przez to Państwo Członkowskie zasad określonych w artykule 6 ustęp 1.

3. Po dokonaniu stwierdzenia na mocy ustępu 2, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zdecydować o zawieszeniu niektórych praw wynikających ze stosowania niniejszego Traktatu dla tego Państwa Członkowskiego, łącznie z prawem do głosowania przedstawiciela rządu tego Państwa Członkowskiego w Radzie. Rada uwzględnia przy tym możliwe skutki takiego zawieszenia dla praw i obowiązków osób fizycznych i prawnych.

Obowiązki, które ciążą na tym Państwie Członkowskim na mocy niniejszego Traktatu, pozostają w każdym przypadku wiążące dla tego Państwa.

4. Rada może następnie, stanowiąc większością kwalifikowaną, zdecydować o zmianie lub uchyleniu środków podjętych na podstawie ustępu 3, w przypadku zmiany sytuacji, która doprowadziła do ich ustanowienia.


Retorsje - środek odwetowy stosowany przez państwo w odpowiedzi na krzywdzące, niesłuszne, niesprawiedliwe, dyskryminujące czy szykanujące postępowanie drugiego państwa, którego zachowanie z reguły nie wykracza poza ramy i z reguły nie stanowi naruszenia prawa międzynarodowego:

Represalia - identyczna lub analogiczna reakcja na bezprawne zachowanie danego państwa przez państwo dotknięte skutkami naruszenia prawa międzynarodowego.

Naulila case – (1928).


Kryteria legalności represaliów:
1. Uprzedni akt bezprawny (prior act contrary to international law) usprawiedliwiający skorzystanie z represaliów).

2. Niezaspokojone roszczenie satysfakcji (preceded by an unsatisfied demand)

3. Środki konieczne do położenia kresu naruszeniu prawa, zapobieżeniu dalszemu naruszeniu powinny być proporcjonalne do rodzaju naruszenia i wyrządzonej szkody (principle of proportionality).

Sprawa zakładników USA w Teheranie (MTS, USA v. Iran, 1980): "with regard to the operation undertaken in Iran by United States military units on 24-25 April 1980, the Court says that it cannot fail to express its concern. It feels bound to observe that an operation undertaken in those circumstances, from whatever motive, is of a kind calculated to undermine respect for the judicial process in international relations. Nevertheless, the question of the legality of that operation can have no bearing on the evaluation of Iran's conduct on 4 November 1979. The findings reached by the Court are therefore not affected by that operation" (par. 93 i 94 wyroku).


Oficjalne stanowisko USA:

Restatement (Third): par. 905: "a state victim of a violation of an international obligation by another state may resort to countermeasures that might otherwise be unlawful, if such measures:

a) are necessary to terminate the violation or prevent further violation; and:

b) are not out of proportion to the violation and the injury suffered;

The threat or use of force in response to a violation of international law is subject to prohibitions on the threat or use of force in the United Nations Charter".

Memorandum Departamentu Stanu z 1978 roku:

"jest jasne, że USA zajmują kategoryczne stanowisko, że represalia polegające na użyciu siły są nielegalne w świetle prawa międzynarodowego. USA nie będą jednak potępiać aktów użycia siły w ramach represaliów bez jednoczesnego potępienia prowokacyjnych aktów terrorystycznych poprzedzających zastosowanie środków odwetowych. USA przyjmują do wiadomości trudności w odróżnieniu między proporcjonalną samoobroną a represaliami, ale mimo to dostrzegają taka różnicę. Czym innym jest kolektywna samoobrona, czym innym "reprisal raids" dokonywane przez Izrael. Z pewnością powtarzające się ataki mogą osiągnąć poziom "użycia siły", uzasadniającego użycie siły w samoobronie".
Hans Kelsen (Pure Theory of Law): jedna z norm prawa międzynarodowego stworzonych przez zwyczaj międzynarodowy upoważnia państwa do regulowania wzajemnych stosunków w formie traktatów. Przyczyną sprawczą mocy obowiązującej norm zawartych w traktatach międzynarodowych jest norma stworzona w drodze zwyczaju międzynarodowego: pacta sunt servanda. Ta zakładana (presupposed) norma podstawowa prawa międzynarodowego, która ustanawia zwyczaj tworzony przez państwa jako fakt prawotwórczy: należy zachowywać się w taki sposób, w jaki zachowują się inni.

Źródła prawa międzynarodowego.


a) w znaczeniu materialnym
b) w znaczeniu formalnym
c) w znaczeniu poznawczym

Katalog źródeł prawa wewnętrznego - art. 87 ust. 1 Konstytucji: źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są:

Konstytucja

ustawy


ratyfikowane umowy międzynarodowe

rozporządzenia.


Katalog źródeł prawa międzynarodowego - art. 38 Statutu MTS:



Artykuł 38.

1. Trybunał, którego zadaniem jest orzekać na podstawie prawa międzynarodowego w sporach, które będą mu przekazane, będzie stosował:


a) konwencje międzynarodowe, bądź ogólne, bądź specjalne, ustalające reguły, wyraźnie uznane przez państwa spór wiodące;

b) zwyczaj międzynarodowy, jako dowód istnienia powszechnej praktyki, przyjętej jako prawo;
c) zasady ogólne prawa, uznane przez narody cywilizowane;

d) z zastrzeżeniem postanowień artykułu 59, wyroki sądowe tudzież zdania najznakomitszych znawców prawa publicznego różnych narodów, jako środek pomocniczy do stwierdzania przepisów prawnych.

2. Postanowienie niniejsze nie stanowi przeszkody, aby Trybunał mógł orzekać ex aequo et bono, o ile strony na to zgadzają się.

Karta Narodów Zjednoczonych

- zwyczaj może uchylić normę traktatową
Klauzula si omnes. (IV Konwencja haska oraz załączony do niej regulamin dotyczący praw i zwyczajów wojny lądowej; art. 2): postanowienia, zawarte w regulaminie, wspomnianym w art. 1 oraz niniejszej konwencji, obowiązują tylko w stosunku pomiędzy Mocarstwami Układającemi się i tylko jeśli (si omnes) wszyscy wojujący należą do konwencji.

Dwa wyjątki od zasady, że normy są równorzędne.


- art. 103 KNZ: w razie sprzeczności pomiędzy obowiązkami członków Narodów Zjednoczonych, wynikających z niniejszej Karty, a ich obowiązkami wynikającymi z jakiegoś innego porozumienia międzynarodowego, pierwszeństwo będą miały ich obowiązki wynikające z niniejszej Karty.

Sprawa Lockerbie.


Konwencja montrealska z 1971 roku o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego:




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna