Instrukcja sporządzania Studium Wykonalności Inwestycji (Projektu) dla wnioskodawców ubiegających się o wsparcie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata



Pobieranie 0,51 Mb.
Strona5/7
Data02.01.2018
Rozmiar0,51 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

Analiza wykonalności, analiza popytu oraz analiza opcji


Analiza wariantów projektu jest decydująca dla właściwej identyfikacji zakresu projektu oraz wyboru najbardziej opłacalnego rozwiązania technicznego. Wybierając możliwe warianty realizacji projektu, należy zwrócić uwagę, czy faktycznie przyczyniają się one do określania różnych zakresów i możliwości realizacji projektu. Chodzi tu o to, aby skupić się na ograniczonej liczbie istotnych i technicznie wykonalnych opcji. Dla ułatwienia wyboru wariantów, należy odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania:

a) w jaki sposób można rozwiązać wcześniej zidentyfikowane problemy oraz potrzeby?

b) w jakim stopniu zidentyfikowane warianty odpowiadają na potrzeby społeczności?

Cele projektu mogą z reguły być osiągnięte nie tylko w jeden sposób, lecz poprzez wiele różnych rozwiązań. Analizę wariantów osiągnięcia zaplanowanych celów należy przeprowadzić na możliwie wczesnym etapie planowania projektu i w możliwie szerokim zakresie. Praktyka pokazuje, iż bardzo często projektodawca przeprowadza niesformalizowaną analizę wariantów przed podjęciem decyzji inwestycyjnej. Tym niemniej, jeżeli ta analiza jest niekompletna, a poniesione zostały już koszty prac przygotowawczych (np. projekty budowlane), bardzo trudno jest go skłonić do przyjęcia innego rozwiązania, nawet jeżeli stanowi ono opcję bardziej opłacalną z ekonomicznego i społecznego punktu widzenia.

Często przyjmuje się z góry założenie o tym, że zaplanowana inwestycja jest najlepszym z możliwych wariantów, bez prowadzenia i formalizowania stosownych analiz. Natomiast to wnioskodawca zobligowany jest wykazać, że wybrany przez niego wariant realizacji projektu jest najlepszy spośród wszelkich możliwych alternatywnych rozwiązań. W tym celu wymaganym jest przeprowadzenie:

1. Analizy wykonalności (identyfikacja rozwiązań inwestycyjnych, które można uznać za wykonalne).

2. Analizy popytu (identyfikacja i ilościowe określenie społecznego zapotrzebowania na realizację planowanej inwestycji).

3. Analizy opcji (porównanie i ocena możliwych do zastosowania rozwiązań inwestycyjnych zidentyfikowanych na etapie analizy wykonalności).

Po przeprowadzeniu ww. analiz wnioskodawca w pkt. 5.4 powinien dokonać wyboru rozwiązania do zastosowania i sformułować jego uzasadnienie.


Analiza wykonalności


W niniejszym rozdziale należy zidentyfikować możliwe do zastosowania rozwiązania, które można uznać za wykonalne m.in. pod względem technicznym, ekonomicznym, środowiskowym i instytucjonalnym.

Wymaganym jest scharakteryzowanie istniejących zasobów i infrastruktury pod kątem funkcjonalności i ewentualnego wykorzystania dla osiągnięcia zakładanych celów (opis punktu wyjścia, a następnie opis proponowanych zmian).

Analiza wykonalności powinna w szczególności wykazać, że zaproponowane rozwiązanie jest:


  1. wykonalne pod względem technicznym i/lub technologicznym;

  2. zgodne z najlepszą praktyką w danej dziedzinie;

  3. zgodne z obowiązującymi normami prawnymi;

  4. optymalne pod względem zaspokojenia popytu ze strony użytkowników;

  5. przedstawia optymalny stosunek jakości do ceny;

  6. zgodne z wymogami ochrony środowiska.

Wnioski płynące z analizy wykonalności powinny wyraźnie wskazywać i potwierdzać zasadność wyboru planowanego do wdrożenia rozwiązania.

Analiza popytu


Analiza popytu ma za zadanie zidentyfikować i ilościowo określić społeczne zapotrzebowanie na realizację planowanej inwestycji. W ramach analizy należy uwzględnić zarówno bieżący (w oparciu o aktualne dane), jak również prognozowany popyt (w oparciu o prognozy uwzględniające m.in. wskaźniki makroekonomiczne i społeczne). Analizę prognozowanego popytu należy przeprowadzić dla scenariusza z inwestycją oraz bez inwestycji. Ponadto, analiza ta powinna odwoływać się do kwestii bieżącego oraz przyszłego zapotrzebowania inwestycji na zasoby, przewidywanego rozwoju infrastruktury oraz efektu sieciowego (jeżeli występuje lub może wystąpić w wyniku realizacji inwestycji).

W celu prawidłowego wykonania analizy popytu należy opisać założenia oraz metodykę wykonania prognoz popytu.

Analiza popytu powinna mieć charakter dynamiczny tzn. przedstawiać rozwój popytu w określonym horyzoncie czasowym ze wskazaniem przewidywanej stopy % wykorzystania po ukończeniu projektu oraz jej wzrostu w dalszej perspektywie czasowej.

Zaleca się przeprowadzenie analizy popytu w arkuszu kalkulacyjnym Excel, a następnie przedstawienie jej w formie załącznika do niniejszego SW. Przy czym załącznik ten musi zawierać jawne (nie ukryte) i działające formuły przedstawiające przeprowadzone analizy i ich wyniki.


Analiza opcji (rozwiązań alternatywnych)


Przystąpienie do realizacji projektu oznacza jednoczesną decyzję o rezygnacji z realizacji innych wykonalnych rozwiązań alternatywnych. Dlatego analizę opcji przeprowadza się, aby ocenić i porównać różne alternatywne warianty realizacji celów projektów i wybrać ten, który zapewni najlepsze (najkorzystniejsze) rozwiązanie. Warianty należy porównać z różnymi kryteriami w tym m.in. kryteriami technicznymi, instytucjonalnymi, ekonomicznymi, środowiskowymi i społecznymi.

Kluczowe aspekty wybierania najlepszego wariantu:

a) w celu właściwego uzasadnienia poszukiwanego rozwiązania przedstawia się dowody, że wybrany projekt jest najlepszym wariantem spośród różnych wariantów rozważanych podczas kryterium technicznego;

b) jeżeli różne warianty mają ten sam, unikatowy cel i takie same lub bardzo podobne efekty zewnętrzne, zaleca się, aby wybór opierał się na najmniej kosztownym rozwiązaniu w przeliczeniu na jednostkę produkcji wytwarzaną z uwzględnieniem długoterminowych kosztów operacyjnych i kosztów utrzymania związanych z danym wariantem;

c) jeżeli w ramach różnych wariantów wyniki i efekty zewnętrzne różnią się (przy założeniu, że wszystkie warianty wpisują się w ten sam cel), zaleca się przeprowadzenie uproszczonej AKK dla wszystkich głównych wariantów w celu wybrania tego najlepszego poprzez ustalenie, który wariant jest bardziej korzystny z punktu widzenia społeczno-ekonomicznego. Przy czym wybór ten powinien opierać się na parametrach ekonomicznych projektu, w tym na jego ekonomicznej zaktualizowanej wartości netto (ENPV). Uproszczoną AKK przeprowadza się w oparciu o przybliżone szacunki kluczowych danych finansowych i gospodarczych, w tym danych dotyczących popytu, kosztów inwestycji i kosztów operacyjnych, dochodu, korzyści bezpośrednich i efektów zewnętrznych w stosownych przypadkach.

Analizę opcji należy przeprowadzić w dwóch etapach:

1. Etap pierwszy dotyczy podstawowych wariantów strategicznych tj. rodzaju infrastruktury i lokalizacji projektu (np. odpowiada na pytanie, czy bardziej korzystna będzie modernizacja już funkcjonującej infrastruktury, czy też budowa nowej). Etap ten, co do zasady, przyjmuje formę analizy wielokryterialnej i opiera się na kryteriach jakościowych.

W punkcie tym kluczowe jest przedstawienie wiedzy wnioskodawcy o wszelkich możliwych wariantach realizacji celów projektu. Dlatego w pierwszej kolejności należy zidentyfikować wszystkie możliwe do realizacji strategiczne warianty inwestycyjne, które można uznać za wykonalne pod względem technicznym, ekonomicznym, instytucjonalnym i środowiskowym. Trzeba wskazać, czym się kierowano i w jaki sposób wybrano warianty strategiczne do analizy.

Do analizy należy wybrać co najmniej dwa warianty strategiczne realizujące cele projektu. Nie bierze się pod uwagę wariantu bezinwestycyjnego (zaniechanie inwestycji).

Wybierając warianty, należy zwrócić uwagę, aby przyczyniały się one do realizacji celów projektu w różnym zakresie, skali, a także w różny sposób.

Generalnie rzecz biorąc, wybór wariantów do analizy może dotyczyć:

a) lokalizacji (np. zlokalizowanie budowanego obiektu na działkach należących do wnioskodawcy czy ulokowanie go w innej lepszej lokalizacji, którą trzeba będzie zakupić, itp.),

b) zakresu inwestycyjnego projektu (budowa nowego obiektu czy przybudowa/modernizacja istniejącego obiektu budowlanego, wydzielenie pasu dla rowerów na istniejących chodnikach czy wybudowanie nowej drogi rowerowej, itp.),

c) skali i zasięgu projektu (w zależności od zgłaszanych potrzeb oraz prognoz dotyczących przyszłego popytu np. na usługi turystyczne, przejazdy komunikacją publiczną, miejsca w szkole, sieć ścieżek w gminie, co może mieć wpływ na wielkość inwestycji, która musi obsłużyć zwiększoną liczbę użytkowników).

Niektóre przykłady wariantów strategicznych przedstawiono poniżej11:

a) różne trasy lub czas budowy w projektach transportowych (drogi/linie kolejowe);

b) scentralizowane i zdecentralizowane systemy wodociągowe lub oczyszczalnie ścieków;

c) nowy główny kanał ściekowy systemu kanalizacji grawitacyjnej i nowa oczyszczalnia a przepompownia i rury ciśnieniowe pompujące ścieki w kierunku istniejącej oczyszczalni, o przepustowości, która wymaga zwiększenia;

d) różne lokalizacje centralnego składowiska odpadów w ramach projektu zagospodarowania odpadów w regionie;

e) doposażenie starej elektrowni lub wybudowanie nowej;

f) różne rozwiązania dotyczące obciążenia szczytowego w zakresie dostaw energii;

g) budowa podziemnych zbiorników na gaz a nowy terminal LNG;

h) duże struktury szpitalne zamiast mającej szerszy zakres oferty usług ochrony zdrowia świadczonych przez lokalne przychodnie;

i) ewentualne wykorzystanie już istniejącej infrastruktury (np. kanały, słupy, sieci kanalizacyjne) lub jej wykonanie wspólnie z innymi sektorami (energetyka, transport) w celu zmniejszenia kosztów projektów zapewniających dostęp do łączy szerokopasmowych12.



W ramach analizy strategicznej nie należy porównywać wariantów różniących się pod względem technologicznym, które będą przedmiotem analizy rozwiązań technologicznych w punkcie drugim.

Warto jednak zaznaczyć, że jeżeli najbardziej logiczne rozwiązanie (np. budowa jakiegoś obiektu) jest z jakichś przyczyn (np. technicznych czy lokalizacyjnych) niemożliwe do wykonania wówczas należy to w tym punkcie wskazać i opisać. W ten sposób zostanie wykazane, że wnioskodawca brał pod uwagę dane rozwiązanie, ale nie jest ono według niego wykonalne.

Analizę wariantów strategicznych należy przeprowadzić za pomocą analizy wielokryterialnej – AW (patrz: słownik pojęć i skrótów, definicja analizy wielokryterialnej), do której co do zasady powinny zostać przyjęte kryteria o charakterze jakościowym.

Tym niemiej, stosowanie kryteriów ilościowych, o ile są one łatwe do zmierzenia w poszczególnych wariantach może być również zasadne. Ich stosowanie pozwala łatwiej uzasadnić oceny przyznawane w poszczególnych kryteriach. Zastosowane kryteria oceny powinny odzwierciedlać cele, którymi kierują się decydenci. Co do zasady powinny być one zbieżne z celami projektu, choć możliwe jest zastosowanie również innych celów w zależności od specyfiki dokonywanych wyborów.

Po ustaleniu kryteriów należy przypisać im wagi. Powinny one sumować się do 100% oraz odpowiadać znaczeniu poszczególnych kryteriów z punktu widzenia decydentów. Ustalić należy maksymalną i minimalną ilość punktów w poszczególnych kryteriach. Następnym etapem jest analiza (ilościowa lub jakościowa – w zależności od rodzaju przyjętego kryterium) wpływu poszczególnych wariantów na poszczególne kryteria i przypisanie ocen punktowych. Analizę kończy obliczenie dla każdego analizowanego wariantu sumarycznego wskaźnika oceny punktowej, zgodnie z przypisanymi wcześniej wagami i wybór wariantu optymalnego.



W ramach niniejszej instrukcji pozostawiono projektodawcy swobodę w zakresie określenia dokładnego sposobu postępowania w analizie strategicznej. Możliwe jest np. porównanie wszystkich wariantów w jednym kroku (stosując analizę wielokryterialną tylko raz), bądź w kilku krokach (np. osobna analiza w zakresie podjęcia decyzji co do lokalizacji inwestycji oraz co do operatora inwestycji – inwestor lub jednostka od niego zależna). Minimalny zakres analizy strategicznej stanowi jednak porównanie przynajmniej dwóch wariantów.Przykładową AW zaprezentowano w tabeli poniżej:


Kryterium (niemierzalne pieniężnie cele projektu)

Stopień wpływu projektu na cel społeczny (ocena punktowa)*

Waga celu (%)

Wpływ

Projekt nr 1 (wariant A)

Sprawiedliwość społeczna (cena)

2

60

1,2

Równość szans

1

20

0,2

Ochrona środowiska (np. zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych)

4

20

0,8

Razem

umiarkowany wpływ

2,2

Projekt nr 2 (wariant B)

Sprawiedliwość społeczna (cena)

4

60

2,4

Równość szans

1

20

0,2

Ochrona środowiska (np. zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych)

2

20

0,4

Razem

istotny wpływ

3,0

(*) Zastosowana skala: 0 - brak wpływu 1 - niewielki wpływ 2 - umiarkowany wpływ 3 - istotny wpływ 4 - bardzo duży wpływ.

Zsumowanie poszczególnych ocen punktowych dla różnych kryteriów w oparciu o ujawnione preferencje, daje ocenę liczbową poszczególnych wariantów. W podanym przykładzie projekt nr 2 ma większe oddziaływanie społeczne ze względu na preferencje przyznane wybranym kryteriom społecznym.

Należy jednak pamiętać, aby dobierane kryteria do przeprowadzanej analizy opcji dostosować do rodzaju realizowanego projektu.

2. Etap drugi – analiza rozwiązań technologicznych – na tym etapie należy przeanalizować poszczególne rozwiązania pod kątem technologicznym. Do przeprowadzenia tego etapu zazwyczaj zastosowanie mają metody oparte na kryteriach ilościowych.

Dla wybranego wariantu w analizie strategicznej, do dalszej analizy należy poddać co najmniej dwa warianty technologiczne. Wybór wariantów technologicznych musi być uzasadniony przez wnioskodawcę, np. poprzez wskazanie, że są to najbardziej wykonalne warianty realizacji celów projektu (np. najtańsze, najszybsze, najłatwiejsze – w zależności od przyjętych celów).

Zgodnie z Przewodnikiem AKK w pewnych okolicznościach warto jako pierwszy wariant technologiczny rozważyć rozwiązanie „minimum”, które zakłada ponoszenie pewnych nakładów inwestycyjnych, np. na częściową modernizację istniejącej infrastruktury, wykraczających poza bieżące koszty działania i utrzymania. Wariant ten uwzględnia zatem pewną kwotę kosztów niezbędnych udoskonaleń w celu uniknięcia sankcji, bądź pogorszenia się stanu infrastruktury (np. gdy projekty są wynikiem potrzeby dostosowania do przepisów UE). Należy również wziąć pod uwagę synergię w zakresie budowy infrastruktury (np. infrastruktura transportowa/energetyczna i infrastruktura szybkich sieci szerokopasmowych) w celu lepszego wykorzystania funduszy publicznych, zwiększenia oddziaływania społeczno-ekonomicznego i zredukowania oddziaływania na środowisko.

Po zidentyfikowaniu co najmniej dwóch możliwych rozwiązań technologicznych, należy nadać im krótkie nazwy, a następnie opisać i uzasadnić wybór poszczególnych technologii. Elementem uzasadnienia może być np. zgodność z normami PN dla odpowiednich parametrów infrastruktury, zgodność ze standardami polskimi i unijnymi, możliwymi trudnościami wynikającymi z zastosowaniem urządzeń technicznych, czy rozwiązań technologicznych, negatywnym wpływem na środowisko, itp.

Opis każdego wariantu musi dać pewność, że wybrano wykonalne pod względem techniczno-technologicznym sposoby realizacji celów projektu.

Zgodnie z Przewodnikiem AKK stosuje się następujące kryteria:

a) jeżeli różne rozwiązania alternatywne mają ten sam niepowtarzalny cel (np. w przypadku projektów mających na celu zapewnienie zgodności, które posiadają z góry określone cele polityki i cele ilościowe) i podobne efekty zewnętrzne, wyboru można dokonać w oparciu o kryterium najniższych kosztów13 na jednostkę wytworzonego produktu;

b) w przypadku gdy produkty lub efekty zewnętrzne, zwłaszcza oddziaływanie na środowisko, różnią się w ramach poszczególnych wariantów (zakładając, że mają one taki sam cel), zaleca się przeprowadzenie uproszczonej analizy kosztów i korzyści dla wszystkich głównych wariantów w celu wybrania najlepszego z nich. Uproszczona analiza kosztów i korzyści zwykle oznacza skupienie się na pierwszych wstępnych szacunkach popytu i przybliżonych szacunkach głównych parametrów finansowych i ekonomicznych, w tym kosztów inwestycji i kosztów operacyjnych, głównych korzyściach bezpośrednich i efektach zewnętrznych. Obliczenia wskaźników efektywności finansowej i ekonomicznej w ramach uproszczonej analizy kosztów i korzyści należy dokonać za pomocą metody przyrostowej.

Zatem analiza rozwiązań alternatywnych co do zasady, powinna zostać oparta o jedną z metod analizy kosztów i korzyści, tj. o analizę efektywności kosztowej (której przykładem jest analiza dynamicznego kosztu jednostkowego - DGC) lub o analizę ekonomiczną (a dokładnie – o wskaźnik korzyści/koszty B/C). W praktyce łatwiejsza w stosowaniu jest metoda analizy efektywności kosztowej (AEK) i jeżeli tylko jest to możliwe i uzasadnione, powinna być zastosowana przez osoby opracowujące SW.

Wyjątkiem w tym zakresie może być sytuacja polegająca na analizowaniu rodzaju projektu, dla którego określone zostaną w regulaminie konkursu kryteria oceny odnoszące się bezpośrednio do wartości wskaźników efektywności ekonomicznej obliczanych za pomocą analizy ekonomicznej (ERR, ENPV, B/C). W takim przypadku, w ramach analizy kosztów i korzyści, konieczne będzie zastosowanie właśnie tej metody. Wówczas celowym może być wykonanie analizy rozwiązań technologicznych przy pomocy analizy ekonomicznej. Dla wybranego wariantu optymalnego będzie ona stanowiła jednocześnie analizę kosztów i korzyści.



Wyjątek od reguły, polegającej na stosowaniu metody analizy efektywności kosztowej lub analizy ekonomicznej, stanowią projekty termomodernizacyjne, dla których prawidłowo opracowano audyt energetyczny. Z punktu widzenia analizy rozwiązań technologicznych kluczowe jest, aby zawierał on porównanie przynajmniej różniących się technologicznie wariantów poszczególnych ulepszeń.

Porównanie to powinno być dokonane przy pomocy metodologii wskazanej w odpowiednich przepisach prawnych14.

Analiza efektywności kosztowej (AEK) jest metodą oceny projektów, którą stosuje się gdy zmierzenie korzyści w kategoriach pieniężnych nie jest w praktyce możliwe. Polega ona na wyliczeniu jednostkowego kosztu korzyści generowanych przez projekt. Warunkiem przeprowadzenia takiej analizy jest możliwość skwantyfikowania korzyści, a następnie odniesienia ich do pieniężnych kosztów projektu. Nie jest natomiast konieczne przypisanie im konkretnej ceny lub ekonomicznej wartości.

AEK należy przeprowadzić za pomocą wskaźnika dynamicznego kosztu jednostkowego – DGC.



Zgodnie z powyższą definicją, dynamiczny koszt jednostkowy jest równy cenie, która pozwala na uzyskanie określonej miary rezultatu (korzyści generowanych przez projekt). Cena ta będzie równa zdyskontowanym kosztom jednostkowym – przy założeniu, że inwestycja nie jest dochodowa, ale nie może być też nierentowna. Zdyskontowane przychody muszą być równe zdyskontowanym kosztom, aby powyższy warunek został spełniony.

Sposób ustalenia wskaźnika DGC

Ustalenie zdyskontowanego kosztu całkowitego (ZKC) jaki trzeba ponieść na realizację i utrzymanie projektu:



  • KIt – koszty inwestycyjne poniesione w danym roku;

  • KEt – koszty eksploatacyjne poniesione w danym roku;

  • I – stopa dyskontowa;

  • t – rok, przyjmuje wartości od 0 do n, gdzie 0 jest rokiem, w którym ponosimy pierwsze koszty, natomiast n jest ostatnim rokiem, działania projektu.

Zdyskontowane koszty całkowite (ZKC) są sumą zdyskontowanych kosztów inwestycyjnych (KIt), kosztów eksploatacyjnych (KEt), czyli kosztów operacyjnych i kosztów odtworzenia majątku, poniesionych w każdym roku t z całego okresu odniesienia projektu. Wartość zdyskontowanych przychodów (ZP) jest sumą iloczynów rezultatów osiąganych przez projekt w każdym roku (EEt) oraz ceny jednostkowej danego rezultatu (PEE).

Ustalenie zdyskontowanych przychodów (ZP):

Każdego roku uzyskamy pewien efekt/miara rezultatu (EE), któremu przypisujemy cenę PEE za jednostkę. Zakładamy, że cena ta jest stała w całym okresie analizy.





Ustalenie ceny „równowagi:

Warunkiem koniecznym, aby przedsięwzięcie było rentowne jest to, żeby zdyskontowany strumień przychodów był większy lub równy zdyskontowanemu strumieniowi kosztów. Tak więc ustalamy, jaka cena pozwala na spełnienie równania.





Po przekształceniu uzyskujemy definicję dynamicznego kosztu jednostkowego:

DGC pokazuje, jaki jest techniczny koszt uzyskania jednej jednostki miary rezultatu. Koszt ten jest wyrażony w złotówkach na jednostkę miary rezultatu. Dzięki temu, projektodawca, który chce osiągnąć pewien cel i rozważa wybór najlepszej opcji, może uszeregować warianty od najtańszego do najdroższego. Należy pamiętać, że kwestie jakościowe były brane pod uwagę w analizie strategicznej, dlatego dzięki przyjętemu procesowi – wybierany jest wariant najtańszy z najlepszych pod względem jakości.

Należy zaznaczyć, iż dla powodzenia AEK kluczowy jest dobór odpowiedniej miary rezultatu. Powinna ona obrazować możliwie wiele efektów projektu (lub efekt o kluczowym znaczeniu), nie zaś któryś z efektów mało istotnych czy pobocznych. Dla przykładu przy analizie AEK dla inwestycji z zakresu odprowadzania i oczyszczania ścieków, jako miarę rezultatu można stosować ilość oczyszczonych ścieków, dla inwestycji z zakresu systemów wodociągowych – ilość wody dostarczonej do odbiorców, w przypadku infrastruktury kulturowej – liczbę odwiedzających. W przypadku projektów polegających na rozbudowie lub przebudowie istniejącej infrastruktury należy rozważyć stosowanie względnych miar rezultatu (opisujących zmianę wskaźnika w wyniku realizacji inwestycji).

Przyjęta miara rezultatu projektu powinna zapewniać porównywalność poszczególnych wariantów realizacji inwestycji. Niedopuszczalne jest analizowanie opcji przy dobieraniu do każdej z nich innej miary rezultatu.

Dobrą praktykę stanowi stosowanie jako miary rezultatu jednego ze wskaźników rezultatu spośród wskazanych we wniosku o dofinansowanie. Oczywiście, każdy projekt wymaga indywidualnej analizy co do możliwości zastosowania takiego wskaźnika.

Alternatywnie można dobrać inne wskaźniki rezultatu dla zastosowania którego zostanie przedstawione odpowiednie uzasadnienie.

Analizę efektywności kosztowej, podobnie jak analizę ekonomiczną przeprowadza się w cenach stałych, stosując stopę dyskontową na poziomie 5%. Pozostałe założenia powinny być przyjmowane jak dla analizy finansowej/ekonomicznej, chyba że występuje wyraźna i uzasadniona konieczność ich zmiany.

AEK należy przeprowadzić za pomocą arkusza kalkulacyjnego Excel, a następnie przedłożyć ją w wersji papierowej i elektronicznej (płyta CD/DVD) w formie załącznika do SW. Wersja elektroniczna analizy musi zawierać jawne (nie ukryte) i działające formuły przedstawiające przeprowadzone analizy i ich wyniki.

Interpretacja wskaźnika DGC.

DGC jest łatwy do zrozumienia nawet przez osoby, które nie znają go, ponieważ posługuje się wielkościami, z którymi każdy człowiek spotyka się na co dzień. Jeżeli ktoś dowiaduje się, że DGC wynosi 10 zł za zebranie i oczyszczenie m³ ścieków, a jedna osoba produkuje miesięcznie 3,5 m³ ścieków, to może łatwo wyliczyć, jakie są miesięczne koszty obsługi jednej osoby.

Wskaźnik DGC może być odniesiony do ceny rynkowej jednak takiego porównania nie da się interpretować wprost, np. DGC poniżej ceny stosowanej przez przedsiębiorstwo nie oznacza, że realizowany projekt jest rentowny. Takie stwierdzenie nie jest uprawnione, ponieważ nie zostały uwzględnione koszty finansowe (trzeba by przeprowadzić analizę finansową, zbadać przepływy pieniężne i wyliczyć odpowiednie wskaźniki). Tak więc, porównanie DGC z ceną rynkową (netto) daje nam jedynie wyobrażenie, jaką część kosztów technicznych pokrywają konsumenci. Jest to cenna własność, która może być argumentem w dyskusji spełnieniu zasady „zanieczyszczający płaci".

Na wskaźnik DGC można patrzeć na dwa sposoby. Po pierwsze z punktu widzenia przedsiębiorstwa, które chce osiągnąć pewien cel i rozważa wybór najlepszej opcji. Analiza kosztu technicznego pozwala uszeregować alternatywy od najtańszej do najdroższej. W tym przypadku aspekty finansowe są drugorzędne, bo każdą opcję można sfinansować (w przybliżeniu) w ten sam sposób. Po drugie możemy patrzeć na inwestycje z perspektywy społecznej. W tym przypadku traktujemy społeczeństwo, jako inwestora, który może wesprzeć wybrane projekty. Jeżeli jest rozważana grupa projektów, charakteryzujących się jednorodnym efektem, to społeczeństwo powinno wspierać te inwestycje, które charakteryzują się najniższym wskaźnikiem DGC (przy czym wysokość wsparcia zależy od charakterystyki finansowej danego projektu). Dzięki temu, dana suma pieniędzy, wyasygnowana ze środków publicznych, przyniesie największy, łączny efekt. Czyli im niższy jest DGC tym lepiej.




1   2   3   4   5   6   7


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna