Instrukcja obsługi stanowiska laboratoryjnego knx



Pobieranie 0,69 Mb.
Strona2/3
Data23.10.2017
Rozmiar0,69 Mb.
1   2   3

Instrukcja obsługi stanowiska i program ćwiczenia – założenia ogólne

Urządzenia znajdujące się w makiecie laboratoryjnej KNX zostały tak dobrane, aby możliwe było poznanie ważniejszych funkcji systemu:



  • Załączanie obwodów, np. oświetlenia

  • Ściemnianie - oprawa z żarówką 60 W

  • Sterowanie roletami – ruch rolet symulowany jest za pomocą lampek (górna lampka oznacza ruch rolety w górę, dolna ruch rolety w dół), a krótkie mignięcie sygnalizuje krok w ruchu rolety

  • Sterowanie ogrzewaniem – w przycisk czterokrotny wbudowany jest czujnik temperatury. Symulowanie podnoszenia temperatury odbywa się albo płynnie za pomocą aktora regulującego natężenie oświetlenia albo skokowo za pomocą aktora załączającego. Ogrzewanie symbolizuje czerwona żarówka

  • Realizowanie scen – na przykład jednoczesne załączanie określonej oprawy, ustawienie lampy podłączonej do aktora regulującego natężenie oświetlenia na określony procent jej maksymalnej mocy, opuszczenie rolety oraz nastawienie wyższej temperatury

  • Wykorzystanie funkcji alarmowych – przycisk czterokrotny posiada funkcję alarmu. Istnieje możliwość zaalarmowania o przepaleniu się żarówki (symulowane przez jej wykręcenie) przez wykorzystanie funkcji pomiaru prądu w aktorze załączającym



Programowanie urządzeń – informacje ogólne

Do pracy ze stanowiskiem niezbędne jest zapoznanie się z programem narzędziowym ETS. W standardowym widoku dostępne są trzy okna:



  • Buildings in nazwisko – okno z układem pomieszczeń budynku oraz przypisanymi do nich urządzeniami. W ćwiczeniu jest jako budynek „C-2” i pomieszczenie „109”. W pomieszczeniu 109 jako umieszcza się urządzenia KNX. Innym przykładem może być: Dom jednorodzinny (budynek), Parter (część budynku), Pomieszczenie socjalne (pomieszczenie). W pomieszczeniach umieszcza się urządzenia KNX.

  • Group Addresses in nazwisko – w tym oknie znajdują się utworzone grupy.
    W przykładzie z rysunku 5 utworzone są grupy składające się z trzech członów. Adres oprawy lewej jest następujący: 0.0.1. W oknie tym umieszczane będą obiekty komunikacyjne urządzeń, które mają się ze sobą komunikować.

  • Topology in nazwisko – okno z topologią urządzeń. Z tego poziomu jest dostęp do obiektów komunikacyjnych urządzeń oraz do adresów fizycznych urządzeń. Na przykładowym rysunku widać obiekty komunikacyjne aktora ściemniającego: Switch, Dimming, Brightness value.

Ten sam adres grupowy może zostać nadany wielu urządzeniom. W przypadku wystąpienia zdarzenia (np. naciśnięcie przycisku) urządzenia te będą się ze sobą komunikować (np. przycisk z aktorem załączającym), tzn. wysyłać do siebie telegramy. Adres grupowy może być dwu- lub trzyczłonowy – np. adres 0.2.1. W podanym przykładzie cyfra 0 może oznaczać, że jest to grupa parter, cyfra 2 – grupę oświetlenie, cyfra 1 – konkretną lampę. Rysunek 5 przedstawia okno programu ETS w wersji 3, gdzie występują następujące grupy: C-2 (0), Oswietlenie (0) i Lewa (1). W grupie tej znajdują się obiekty komunikacyjne pochodzące z dwóch urządzeń (obiekt komunikacyjny przycisku i aktora załączającego). Naciśnięcie przycisku, którego obiekt komunikacyjny znajduje się w tej grupie spowoduje, że do aktora załączającego zostanie wysłany telegram (w tym przypadku z informacją jednobitową – załącz/wyłącz), aby kanał, którego obiekt komunikacyjny znajduje się w tej grupie został z
amknięty bądź otwarty.

Rysunek 5. Okno programu ETS3
Obiektem komunikacyjnym nazywa się informację o określonej długości (np. 1 bit – załącz/wyłącz, 4 bity – regulacja natężenia oświetlenia, 8 bitów – ustawienie wartości natężenia oświetlenia, 2 bajty – wyświetlanie temperatury), która przypisana jest do danej funkcji określonego urządzenia. Na przykład aktor regulujący natężenie oświetlenia posiada
3 obiekty: obiekt 1-bitowy służący do załączania oświetlenia, drugi obiekt 4-bitowy do płynnej regulacji natężenia oświetlenia i obiekt jednobajtowy do ustawiania wartości natężenia oświetlenia. Umieszczenie obiektu komunikacyjnego 4-bitowego w grupie Duza regulacja, w której znajduje się obiekt 4-bitowy z przycisku, spowoduje, że w wyniku dłuższego naciśnięcia przycisku zostanie wysłany telegram do aktora regulującego natężenie oświetlenia i w efekcie rozjaśnienie lub ściemnienie lampy podłączonej do kanału tego aktora.

W tej samej grupie nie mogą znajdować się obiekty komunikacyjne o różnych długościach. Natomiast jeżeli obiekt przycisku znajduje się w dwóch grupach, to telegram zostanie wysłany do urządzeń znajdujących się w pierwszej z tych grup.

Do konfiguracji urządzeń KNX służą programy aplikacyjne, które pobiera się ze stron internetowych producentów tych urządzeń – tzw. „plug-in”. Aby móc taką aplikację uruchomić, importuje się ją do programu ETS. Przykład takiej aplikacji dla przycisku dwukrotnego przedstawia rysunek 6. Dostępne są w niej opcje dla przycisków górnych
i dolnych. Zależnie od tego, jaka funkcja zostanie wybrana – włączanie/wyłączanie, regulacja natężenia oświetlenia czy sterowanie żaluzjami, to dla tego przycisku pojawią się w oknie programu ETS określone obiekty komunikacyjne.

Programowanie urządzeń, tzn. zapisywanie w nich nowych ustawień oraz wskazanie, do których urządzeń mają wysyłać bądź odbierać telegramy, odbywa się również za pomocą programu ETS. W przypadku takiego programowania nie ma potrzeby wciskania przycisku programowania. Urządzenie, do którego przeznaczony jest program, jest wybierane na podstawie wcześniej nadanego adresu fizycznego w programie ETS.


Rysunek 5. Przykład okna aplikacji urządzenia KNX



Pierwszą czynnością po rozpoczęciu nowego projektu jest umieszczenie urządzeń
w pomieszczeniu oraz nadanie im adresów fizycznych. Każdemu urządzeniu oprócz zasilacza magistrali nadaje się adres fizyczny. Wpisuje się go w oknie, które wywołuje się przez podwójne naciśnięcie urządzenia, któremu ma być nadany nowy adres lub adres może być automatycznie nadawany w momencie wstawiania nowego urządzenia. Programowania dokonuje się przez wybranie opcji Download w menu (prawy przycisk na urządzeniu).
W oknie Download (rysunek 7) dostępnych jest kilka opcji. Do zaprogramowania
w urządzaniu adresu fizycznego wybiera się opcję Program Individual Address. Wszystkie urządzenia oprócz portu RS 232 mają być zaprogramowane z zaznaczoną opcją Remote
w polu Access. Port RS 232 programuje się z zaznaczona opcją Local. W trakcie programowania adresu fizycznego należy wcisnąć przycisk programowania na urządzeniu,
o który poprosi program, wskazując w ten sposób urządzenie, które ma otrzymać ten adres. Po zakończeniu procesu programowania czerwona dioda gaśnie.



1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna