Inhaltsverzeichnis



Pobieranie 1,56 Mb.
Strona13/13
Data23.10.2017
Rozmiar1,56 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13

Regionalne organizacje ds. rybołówstwa

58. wzywa UE do objęcia przewodnictwa nad wzmocnieniem regionalnych organizacji ds. rybołówstwa w celu poprawy ich wyników, między innymi w drodze regularnych, prowadzonych przez niezależne organy przeglądów stopnia osiągnięcia ich celów, oraz do zapewnienia szybkiego i pełnego wykonania zaleceń określonych w ramach takich przeglądów; wzywa UE do dopilnowania, aby w ramach każdej regionalnej organizacji ds. rybołówstwa skutecznie działał komitet ds. zgodności, oraz uważa, że udowodnione przypadki braku przestrzegania zasad przez państwa muszą prowadzić do nałożenia odstraszających, proporcjonalnych i niedyskryminujących sankcji, w tym zmniejszenia kwot, nakładów, dopuszczalnych zdolności itd.;

59. wzywa Komisję do przydzielenia regionalnym organizacjom ds. rybołówstwa większych funduszy, ponieważ mają one do odegrania kluczową rolę w zwalczaniu nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów;

60. uważa, że UE powinna dążyć do usprawnienia systemu podejmowania decyzji w regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa, co pozwoli wyjść poza podejście oparte na poszukiwaniu „najmniejszego wspólnego mianownika”, które może wynikać z konsensusu, uznając przy tym potrzebę dialogu, zanim jedynym rozwiązaniem pozostanie głosowanie w przypadku niemożności dojścia do porozumienia; uważa, że należy popierać plany wieloletnie;

61. uważa, że Unia musi poprawić koordynację swojej polityki rybołówstwa i polityki rozwoju oraz zaangażować się w systematyczne, długoterminowe i pogłębione dialogi i partnerstwa z innymi państwami bandery, państwami zbytu i państwami nadbrzeżnymi w celu osiągnięcia lepszego zarządzania rybołówstwem oraz większego bezpieczeństwa żywnościowego na świecie;

62. wzywa Komisję do objęcia przewodnictwa w propagowaniu utworzenia wszechstronnej sieci obejmującej regionalne organizacje ds. rybołówstwa, tak aby wszystkie połowy na morzach otwartych podlegały skutecznemu zarządzaniu przy zastosowaniu podejścia ekosystemowego i podejścia ostrożnościowego zapewniających ochronę zasobów; w związku z tym przypomina o swoim poparciu dla powołania nowych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa tam, gdzie ich brakuje, oraz dla zwiększenia kompetencji istniejących regionalnych organizacji ds. rybołówstwa w drodze przeglądu ustanawiających je konwencji;

63. zauważa, że w wyniku zmiany klimatu i zmian w rozmieszczeniu gatunków na wodach arktycznych tworzą się nowe łowiska; uważa, że UE powinna podjąć inicjatywy mające na celu dopilnowanie, aby operacje połowowe były skutecznie zarządzane (przez istniejące regionalne organizacje ds. rybołówstwa oraz poprzez stworzenie nowej organizacji tego rodzaju) z myślą o zrównoważonym zarządzaniu stadami na tych wodach oraz ich ochronie; uważa, że początkowo powinno się ograniczyć działalność połowową, aby umożliwić przeprowadzenie naukowych ocen stad arktycznych oraz działalności połowowej na tych wodach, która nie naruszy równowagi stad;

64. zwraca uwagę, że Morze Czarne skorzystałoby z nowej regionalnej organizacji ds. rybołówstwa i wzywa Komisję do zaproponowania jej utworzenia;

65. uważa, że regionalne organizacje ds. rybołówstwa muszą opracować zrównoważone systemy zarządzania mające na celu utrzymanie stad powyżej poziomu maksymalnego podtrzymywalnego połowu, które zapewniałyby sprawiedliwy i uczciwy przydział zasobów stosujący zachęty w oparciu o przejrzyste kryteria środowiskowe i społeczne, a także kryterium połowów historycznych, aby stworzyć możliwości połowowe, uwzględniając przy tym przy uzasadnione prawa/ aspiracje krajów rozwijających się, jak również oczekiwania flot, które w sposób zrównoważony prowadziły połowy na tych wodach, przy czym należy jednocześnie zapewnić pełne wdrożenie środków zarządzania i ochrony przez wszystkich członków;

66. zdecydowanie sprzeciwia się propagowaniu przez UE przyjęcia w regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa systemów przekazywalnych koncesji połowowych; uważa, że żaden system zarządzania w oparciu o prawa połowowe przyjęty w regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa nie powinien zagrażać źródłom utrzymania społeczności uzależnionych od działalności połowowej w krajach rozwijających się;

67. uważa, że zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron, od etapu opracowywania koncepcji politycznych do etapu wdrażania, przyczyni się do dobrego zarządzania;

68. zwraca się o przeprowadzenie szczegółowej oceny zdolności połowowej flot UE upoważnionych do połowów poza wodami UE przy zastosowaniu wiarygodnych wskaźników zdolności statków do połowu ryb i uwzględnieniu osiągnięć technologicznych, przyjmując za podstawę zalecenia określone w ramach konsultacji technicznych FAO z 1999 r. dotyczące pomiaru zdolności połowowych1; uważa, że UE powinna określić, w których regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa istnieją problemy związane z nadmiernymi zdolnościami połowowymi, oraz zadbać o zamrożenie i dostosowanie zdolności połowowej flot ze szczególnym uwzględnieniem praw państw nadbrzeżnych;



Inne aspekty wymiaru zewnętrznego

69. uważa, że chociaż działalność przedsiębiorstw unijnych za granicą może wykraczać poza wymiar zewnętrzny wspólnej polityki rybołówstwa, działania handlowe i prywatne umowy między właścicielami statków z UE a państwami trzecimi, w tym umowy zawierane w ramach polityki współpracy dwustronnej, muszą być odpowiednio przestrzegane i chronione, jeżeli zostały zawarte zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego;

70. uważa, że europejskie inwestycje związane z rybołówstwem powinny być traktowane jako trzeci element zewnętrznego wymiaru WPRyb, wraz z umowami w sprawie rybołówstwa oraz regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, oraz że WPRyb musi sprzyjać zrównoważonym zagranicznym inwestycjom związanym z rybołówstwem,

71. uważa, że WPRyb musi wspierać strategie z zakresu społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, abyśmy mogli przyjąć pełną odpowiedzialność społeczną zgodnie ze strategią UE na lata 2011–2014 w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw;

72. uważa, że informacje dotyczące prywatnych umów między właścicielami statków z UE a państwami trzecimi oraz wspólnych przedsięwzięć w państwach trzecich, w tym liczby i rodzaju statków działających na mocy takich umów i w ramach wspólnych przedsięwzięć, a także ich połowów, w dalszym ciągu muszą być przekazywane Komisji przez państwa członkowskie i udostępniane publicznie, z zachowaniem przepisów dotyczących ochrony danych osobowych i handlowych ustanowionych rozporządzeniem w sprawie uprawnień do połowów;

73. wzywa UE do promowania globalnego i wielostronnego programu, który obejmowałby kwestie odpowiedzialności jako element rozwoju zrównoważonego rybołówstwa;

74. wzywa Komisję i państwa członkowskie do poważnego rozważenia metod tworzenia silnych zachęt dla statków pływających pod banderą UE do pozostania w rejestrach UE, chyba że zmieniają one banderę na banderę państw mających dobrą opinię we wszystkich odpowiednich regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa; uważa, że najlepszym sposobem osiągnięcia tego jest zapewnienie uczciwej konkurencji między banderami UE i banderami państw nienależących do UE przez wymaganie od państw trzecich takich samych norm pod względem zrównoważenia ekologicznego i społecznego, zarówno w stosunkach dwustronnych, jak i wielostronnych, a także przez stosowanie środków rynkowych.

75. wyraża zniecierpliwienie w związku z tym, że Komisja nie dodała statków, które należy uwzględnić w wykazie połowów NNN w UE, innych niż wymienione przez regionalne organizacje ds. rybołówstwa ani nie zaproponowała listy niewspółpracujących państw, pomimo że rozporządzenie w sprawie połowów NNN obowiązuje od ponad dwóch lat, w związku z czym wzywa Komisję do uczynienia tego jak najszybciej; utrzymuje, że istnieje konieczność zabiegania o wsparcie naszych kluczowych partnerów w celu wyeliminowania połowów NNN na wszystkich oceanach;

76. nalega, aby to Komisja, a nie państwa trzecie, była uprawniona do wystawiania statkom państw trzecich świadectw fitosanitarnych, które zezwalają na bezpośredni wywóz produktów rybołówstwa do UE;

77. przypomina o konieczności przyjęcia indywidualnego podejścia do zarządzania pułapami zdolności zewnętrznej floty UE, w porozumieniu z regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, oraz uwzględnienia odrębnego kontekstu, w którym funkcjonuje ten segment floty;

78. zachęca banki i inne instytucje pożyczkowe do uwzględnienia ocen gospodarczego, społecznego i środowiskowego zrównoważenia działalności, oprócz jedynie jej krótkoterminowej dochodowości, przed przyznaniem dostępu do kapitału;

79. uważa, że polityka handlowa UE powinna również przyczynić się do zapewnienia zrównoważonego rybołówstwa na świecie poprzez propagowanie przestrzegania stosownych konwencji i umów międzynarodowych odnoszących się do zarządzania rybołówstwem w ramach umów o handlu preferencyjnym;

80. wzywa Komisję do zadbania o wzmocnienie uczciwego, przejrzystego i zrównoważonego handlu rybami w ramach dwustronnych i wielostronnych umów handlowych UE;

81. uważa, że jednocześnie należy przewidzieć zachęty, aby państwa trzecie, które nie podzielają norm unijnych, przejęły dobre praktyki, a także ustanowić w stosownych przypadkach odpowiednie środki handlowe, takie jak zakaz przywozu produktów z połowów nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych (NNN) oraz produktów rybołówstwa i akwakultury uzyskiwanych w sposób naruszający prawa człowieka i konwencje ONZ w sprawie pracy (MOP) i żeglugi (IMO);

82. wzywa Komisję do wspierania międzynarodowej współpracy przeciwko połowom NNN i przeanalizowania możliwości zaangażowania dwóch innych krajów, które obok UE stanowią główne rynki rybne świata, czyli Stanów Zjednoczonych i Japonii, tak aby walka z tymi działaniami obejmowała nadanie unikalnego numeru identyfikacyjnego wszystkim statkom w celu zapewnienia pełnej identyfikowalności produktów w całkowicie przejrzysty sposób;

83. podkreśla, że poważne i systematyczne naruszanie przez kraj partnerski celów przyjętych przez regionalne organizacje ds. rybołówstwa lub określonych w jakichkolwiek umowach międzynarodowych, których UE jest stroną, w zakresie ochrony zasobów rybnych i zarządzania nimi może prowadzić do tymczasowego wstrzymania stawek preferencyjnych; wzywa Komisję do regularnego przedkładania Parlamentowi sprawozdań w sprawie realizacji postanowień dotyczących ochrony zasobów rybnych i gospodarowania nimi zawartych we wniosku Komisji w sprawie zmienionego ogólnego systemu preferencji taryfowych;

84. uważa, że UE musi upewnić się, że produkty importowane w ramach handlu międzynarodowego spełniają takie same przepisy i wymagania co produkty unijne;

85. wzywa Komisję do dopilnowania, aby ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z państw trzecich spełniały takie same warunki sanitarne i higieniczne oraz aby pochodziły ze zrównoważonej działalności połowowej, wzywa tym samym do stworzenia równych szans dla działalności połowowej prowadzonej w państwach członkowskich UE i w państwach spoza UE;

86. wzywa Komisję do dalszego usprawniania polityki UE w odniesieniu do celów przewidzianych w ramach polityki rozwoju, polityki handlowej i polityki rybołówstwa;

87. zdecydowanie stwierdza, że dwustronne i wielostronne umowy handlowe wynegocjowane przez UE:

– powinny posiadać w załączeniu oceny skutków ekonomicznych, społecznych i środowiskowych dotyczące zagrożenia nadmierną eksploatacją zasobów w odniesieniu do państw spoza UE i państw UE, z uwzględnieniem sieci utworzonych już na mocy istniejących wcześniej porozumień;

– powinny przestrzegać reguł pochodzenia,

– powinny określać wymóg identyfikowalności produktu w celu zapewnienia jego pochodzenia z legalnej i zrównoważonej działalności połowowej,

– nie powinny podważać rozporządzenia w sprawie połowów NNN ani innych przepisów WPRyb,

– powinny zawierać przepisy zapewniające, że sprzedawane są wyłącznie produkty rybołówstwa, które pochodzą z prawidłowo zarządzanej działalności połowowej;

– nie powinny powodować zwiększenia handlu, które skutkowałoby nadmierną eksploatacją i wyczerpaniem zasobów,

– powinny zapewniać, że produkty pochodzące z niezrównoważonej działalności połowowej nie są wprowadzane na rynek UE,

– powinny zawierać przepisy dotyczące zawieszenia i zmiany płatności rekompensaty finansowej oraz przepisy dotyczące zawieszenia wykonywania protokołu w przypadku naruszenia zasadniczych i podstawowych przepisów w zakresie praw człowieka, o których mowa na przykład w art. 9 umowy z Kotonu, lub w przypadku niezgodności z deklaracją MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy;

88. przypomina, że w związku z różnym ustawodawstwem wielu partnerów handlowych UE kwestia reguł pochodzenia i ich kumulacji jest kontrowersyjna i drażliwa podczas negocjacji handlowych; w związku z tym wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na tę sprawę i negocjowania wyważonych rozwiązań, które nie będą penalizowały sektorów rybołówstwa UE;

89. z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji dotyczące stosowania środków związanych z handlem, np. ograniczeń importu ryb i produktów rybołówstwa wobec państw akceptujących niezrównoważone połowy, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z zasadami określonymi przez WTO;

90. wzywa UE do opracowania i realizacji regionalnych strategii dotyczących oceanów i mórz, w szczególności tam, gdzie zrównoważone rybołówstwo można zagwarantować jedynie w drodze współpracy międzynarodowej;

°

° °



91. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

P7_TA-PROV(2012)0462

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.

PE493.715

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.


Parlament Europejski,

– uwzględniając art. 10 i 17 Traktatu o Unii Europejskiej,

– uwzględniając art. 10 i 11 Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączonego do decyzji Rady z dnia 20 września 1976 r. wraz ze zmianami1,

– uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.,

– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że obywatele są bezpośrednio reprezentowani na poziomie Unii przez posłów do Parlamentu Europejskiego;

B. mając na uwadze, że partie polityczne na poziomie europejskim przyczyniają się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej i do wyrażania woli przez obywateli Unii;

C. mając na uwadze, że przewodniczący Komisji Europejskiej jest wybierany przez Parlament na wniosek Rady Europejskiej stanowiącej większością kwalifikowaną, przy czym Rada musi uwzględnić wyniki wyborów do Parlamentu i przeprowadzić odpowiednie konsultacje zanim zaproponuje kandydata;

D. mając na uwadze, że Komisja ponosi kolegialnie odpowiedzialność przed Parlamentem Europejskim;

E. mając na uwadze, że nowo wybrany Parlament potrzebuje wystarczająco dużo czasu, aby się zorganizować przed wyborem przewodniczącego Komisji;

F. mając na uwadze, że aby Komisja w nowym składzie była gotowa do objęcia urzędu w dniu 1 listopada 2014 r., przewodniczący Komisji powinien zostać wybrany na posiedzeniu inauguracyjnym Parlamentu w lipcu 2014 r.;

G. mając na uwadze, że Parlament, po przesłuchaniu kandydatów na komisarzy, zatwierdza w głosowaniu cały skład Komisji zaproponowany przez Radę w porozumieniu z nowo wybranym przewodniczącym i na podstawie sugestii zgłaszanych przez państwa członkowskie;

1. wzywa europejskie partie polityczne do mianowania kandydatów na przewodniczącego Komisji i oczekuje od tych kandydatów, że odegrają oni wiodącą rolę w kampanii wyborczej do Parlamentu, w szczególności przez osobiste przedstawianie swoich programów we wszystkich państwach członkowskich Unii; podkreśla znaczenie, jakie ma zwiększenie politycznej legitymacji zarówno Parlamentu, jak i Komisji dzięki bardziej bezpośredniemu powiązaniu wyborów do Parlamentu i wyboru nowego składu Komisji z głosem oddanym przez wyborców;

2. domaga się, aby w miarę możliwości jak najwięcej członków przyszłej Komisji zostało wyłonionych spośród posłów do Parlamentu Europejskiego, aby odzwierciedlić równowagę między tymi dwoma organami władzy ustawodawczej;

3. wzywa przyszłego przewodniczącego Komisji do zadbania o to, aby przyszły skład Komisji był zrównoważony pod względem płci; zaleca, aby każde państwo członkowskie zaproponowało do nowego kolegium komisarzy kandydata płci żeńskiej i płci męskiej;

4. z uwagi na nowe przepisy dotyczące wyboru Komisji Europejskiej wprowadzone Traktatem z Lizbony oraz wynikające z nich zmienione stosunki między Parlamentem a Komisją, które zaczną obowiązywać od wyborów w 2014 r., uważa, że wiarygodne większości w Parlamencie będą miały zasadnicze znaczenie dla stabilności procedur ustawodawczych Unii i prawidłowego funkcjonowania jej organu wykonawczego, w związku z tym wzywa państwa członkowskie, aby w krajowych ordynacjach wyborczych ustanowiły, zgodnie z art. 3 aktu dotyczącego wyboru przedstawicieli zgromadzenia w powszechnych wyborach bezpośrednich, odpowiednie i proporcjonalne progi minimalne przydziału mandatów, tak aby należycie odzwierciedlić decyzje obywateli wyrażone w wyborach, a także skutecznie zagwarantować wypełnianie funkcji Parlamentu;

5. zwraca się do Rady, aby skonsultowała się z Parlamentem w sprawie zorganizowania wyborów w dniach 15-18 maja lub w dniach 22-25 maja 2014 r.;

6. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

P7_TA-PROV(2012)0463

Sytuacja w zakresie praw człowieka w Iranie, w szczególności masowe egzekucje i niedawna śmierć blogera Sattara Behesztiego

PE493.695

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie sytuacji pod względem praw człowieka w Iranie, zwłaszcza w sprawie masowych egzekucji i niedawnej śmierci blogera Sattara Beheshtiego


Parlament Europejski,

– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Iranu, zwłaszcza rezolucje dotyczące praw człowieka,

– uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 23 października 2012 r. w sprawie dziesięciu niedawnych egzekucji w Iranie,

– uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel z dnia 11 listopada 2012 r. w sprawie zmarłego w więzieniu irańskiego blogera Sattara Beheshtiego,

– uwzględniając przedstawiony w dniu 13 września 2012 r. raport specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie,

– uwzględniając zwolnienie z więzienia pastora Youcefa Nadarkhaniego we wrześniu 2012 r.,

– uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 62/149 z dnia 18 grudnia 2007 r. oraz nr 63/168 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci,

– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej oraz Konwencję o prawach dziecka, a także fakt, że Iran jest stroną wszystkich tych aktów prawnych,

– uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że obecną sytuację w zakresie praw człowieka w Iranie charakteryzują systematycznie powtarzające się naruszenia praw podstawowych; mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka (zwłaszcza praw kobiet, dzieci i mniejszości), dziennikarze, blogerzy, artyści, przywódcy studenccy, prawnicy, działacze związkowi i ekolodzy żyją wciąż pod silną presją i stałą groźbą aresztowania;

B. mając na uwadze, że bloger Sattar Beheshti, który krytykował w internecie irański reżim, został aresztowany w dniu 30 października 2012 r. przez specjalną policję ds. przestępczości internetowej, zwaną Fata, za rzekome przestępstwa internetowe, a następnie zmarł w areszcie; mając na uwadze, że nie ustalono dokładnych okoliczności jego śmierci, a doniesienia wskazują, że zmarł w wyniku tortur w irańskim areszcie;

C. mając na uwadze, że żyjącym w Iranie członkom rodziny Sattara Beheshtiego grożono aresztowaniem, jeżeli będą rozmawiać z mediami na temat jego śmierci lub wytoczą sprawę przeciwko domniemanym sprawcom tortur;

D. mając na uwadze, że śmierć Sattara Beheshtiego to kolejny tragiczny przykład, że obecnie wobec więźniów sumienia w Iranie stale i powszechnie stosuje się tortury i maltretowanie oraz odmawia się im skorzystania z podstawowych praw, podczas gdy agenci sił bezpieczeństwa i wywiadu działają w atmosferze całkowitej bezkarności;

E. mając na uwadze, że po kilku dniach milczenia w sprawie śmierci Sattara Beheshtiego rada praw człowieka należąca do irańskiego sądownictwa ogłosiła, że zobowiązuje się do zbadania wszystkich aspektów tej sprawy i do zdecydowanego ścigania wszystkich zamieszanych w nią osób;

F. mając na uwadze, że wiceprzewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad-Hassan Abutorabi Fard oświadczył w dniu 11 listopada 2012 r., że sprawą zajmie się komisja bezpieczeństwa narodowego i polityki zagranicznej irańskiego parlamentu;

G. mając na uwadze, że specjalni sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie, doraźnych egzekucji, tortur i wolności słowa z zadowoleniem przyjęli decyzje irańskiego parlamentu i sądownictwa dotyczące przeprowadzenia dochodzenia w sprawie śmierci Sattara Beheshtiego, odnotowując przy tym również liczne doniesienia o śmierci zatrzymanych w irańskich aresztach w wyniku maltretowania lub tortur, braku opieki medycznej lub zaniedbania;

H. mając na uwadze, że w dniu 22 października 2012 r. dokonano egzekucji Saeeda Sedighiego i dziewięciu innych mężczyzn skazanych za przestępstwa narkotykowe; mając na uwadze, że większość z tych mężczyzn nie miała uczciwego procesu, a w areszcie poddano ich torturom;

I. mając na uwadze, że po egzekucji Saeeda Sedighiego władze ostrzegły członków jego rodziny, by nie rozmawiali z mediami, i zakazały im zorganizowania publicznej ceremonii pogrzebowej po pochowaniu zwłok;

J. mając na uwadze, że w ostatnich latach w Iranie obserwuje się dramatyczny wzrost liczby egzekucji, w tym egzekucji małoletnich – od początku 2012 r. odnotowano ponad 300 egzekucji; mając na uwadze, że kara śmierci jest regularnie orzekana w sprawach, w których oskarżonemu odmawia się należnych praw procesowych, za czynny, które nie należą do kategorii „najpoważniejszych przestępstw” w rozumieniu norm międzynarodowych;

K. mając na uwadze, że irańskie władze nadal dążą do stworzenia „internetu zgodnego z zasadami halal”, skutecznie uniemożliwiając Irańczykom dostępu do światowego internetu, i wykorzystują technologie informacyjno-komunikacyjne do łamania podstawowych wolności, np. wolności słowa i zgromadzeń; mając na uwadze, że Iran ogranicza wolność internetu, nakładając limity na dostępną przepustowość łączy, a w tym celu tworzy zarządzane przez państwo serwery i specjalne protokoły internetowe, firmy dostarczające usługi internetowe oraz wyszukiwarki, a także blokuje międzynarodowe i krajowe portale społecznościowe;

L. mając na uwadze, że w 2012 r. dwoje irańskich działaczy, a mianowicie prawniczka Nasrin Sotoudeh i reżyser filmowy Jafar Panahi, otrzymało Nagrodę im. Sacharowa za wolność myśli; mając na uwadze, że Nasrin Sotoudeh odbywa wyrok więzienia za ujawnianie przypadków łamania praw człowieka w Iranie i rozpoczęła głodówkę po tym, jak jej rodzinie odmówiono prawa do odwiedzin; mając na uwadze, że Jafar Panahi odwołał się od wyroku skazującego go na 6 lat pozbawienia wolności, 20-letni zakaz kręcenia filmów oraz na zakaz podróży.

1. wyraża poważnie zaniepokojenie z powodu stale pogarszającej się sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie, rosnącej liczby więźniów politycznych i więźniów sumienia, niezmiennie wysokiej liczby egzekucji, w tym egzekucji nieletnich, powszechnego stosowania tortur, niesprawiedliwych procesów i niebotycznych kwot kaucji, a także poważnego ograniczania wolności informacji, wypowiedzi, zgromadzeń, wyznania, edukacji i przemieszczania się;

2. wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu śmierci Sattara Beheshtiego w więzieniu; wzywa władze Iranu do przeprowadzenia gruntownego dochodzenia w tej sprawie, by ustalić dokładne okoliczności śmierci Sattara Beheshtiego;

3. wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami wskazującymi, że Sattar Beheshti był w więzieniu poddawany torturom; apeluje do władz Iranu o zapewnienie przeprowadzenia dochodzenia w każdym przypadku doniesień o torturach oraz okrutnym, nieludzkim lub poniżającym traktowaniu w ośrodkach przetrzymywania więźniów oraz o pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności za popełnione czyny; przypomina, że stosowanie kar cielesnych, które są równoznaczne z torturami, jest niezgodne z art. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych;

4. zdecydowanie potępia stosowanie kary śmierci w Iranie i wzywa irańskie władze, by zgodnie z rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 62/149 i 63/168 wprowadziły moratorium na wykonywanie kary śmierci do czasu jej całkowitego zniesienia; wzywa irański rząd, by zakazał wykonywania egzekucji na nieletnich oraz by rozważył złagodzenie wszystkich wyroków śmierci wydanych na nieletnich, którzy oczekują obecnie na wykonanie wyroku; apeluje do rządu Iranu o opublikowanie danych statystycznych dotyczących kary śmierci oraz informacji na temat sprawowania sprawiedliwości w przypadkach, w których wydano wyrok śmierci;

5. głęboko ubolewa z powodu nieuczciwych i nieprzejrzystych procesów sądowych oraz odmawiania należnych praw procesowych w Iranie; wzywa irańskie władze do zagwarantowania ścisłego przestrzegania prawa do uczciwego procesu i należnych praw procesowych należnego wszystkim zatrzymanym, jak stanowi Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych;

6. wzywa władze Iranu do zwolnienia wszystkich więźniów politycznych i więźniów sumienia, w tym Nasrin Sotoudeh, której przyznano Nagrodę im. Sacharowa razem z Jafarem Panahi, oraz do umożliwienia im przybycia do Parlamentu Europejskiego w grudniu 2012 r. w celu odebrania nagrody; wyraża zaniepokojenie z powodu pogarszającego się stanu zdrowia Nasrin Sotoudeh; wzywa irański wymiar sprawiedliwości i władze więzienne, by zaprzestały znęcania się nad Nasrin Sotoudeh; składa wyrazy współczucia i pełnej solidarności z żądaniami Nasrin Sotoudeh; apeluje do władz Iranu, by umożliwiły wszystkim więźniom dostęp do wybranych przez nich adwokatów, skorzystanie z niezbędnej opieki medycznej i odwiedziny rodzin, do czego mają prawo zgodnie z międzynarodowym prawem praw człowieka, a także by traktowały ich godnie i z szacunkiem;

7. wzywa irańskie władze, by zaakceptowały pokojowe protesty i podjęły się rozwiązania licznych problemów, z jakimi borykają się mieszkańcy Iranu;

8. wzywa irańskie władze do zagwarantowania wolności wyznania zgodnie z konstytucją irańską oraz z Międzynarodowym paktem praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;

9. apeluje do irańskich władz, by wykazały się pełnym zaangażowaniem we współpracę ze społecznością międzynarodową w celu poprawy sytuacji z zakresu praw człowieka w Iranie, a także wzywa rząd Iranu do wypełnienia obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego i z podpisanych przez ten rząd konwencji międzynarodowych;

10. jest zdania, że wizyta specjalnego sprawozdawcy ONZ może pomóc w uzyskaniu pełnego obrazu sytuacji w dziedzinie praw człowieka w Iranie; zauważa z niepokojem, że od 2005 r. Iran nie zgodził się na wizytę żadnego specjalnego sprawozdawcy ONZ ani Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka; apeluje do Iranu o wypełnienie deklaracji o zamiarze zezwolenia w 2012 r. na wizytę Ahmeda Shaheeda, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka w Iranie;

11. wzywa Komisję, aby w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim skutecznie wykorzystywała nowy instrument demokracji i praw człowieka do wspierania demokracji i poszanowania praw człowieka w Iranie, w tym wolności słowa w internecie;

12. apeluje do przedstawicieli UE oraz do wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel, by zachęcali irańskie władze do ponownego zaangażowania się w dialog na temat praw człowieka; ponownie stwierdza, że jest gotów zaangażować się w prowadzony na wszystkich szczeblach dialog z Iranem na temat praw człowieka w oparciu o uniwersalne wartości zapisane w karcie ONZ i w konwencjach międzynarodowych;

13. popiera dwutorowe podejście UE do Iranu (połączenie sankcji z dyplomacją), ale zarazem jest zaniepokojony z powodu konsekwencji, jakie niosą mieszkańcom Iranu szeroko zakrojone sankcje przeciwko temu krajowi, w tym wzrostem inflacji i brakiem niezbędnych towarów, zwłaszcza leków;

14. wzywa Radę do zaostrzenia ukierunkowanych środków przeciwko osobom i podmiotom z Iranu, w tym instytucjom państwowym, odpowiedzialnym za rażące naruszanie praw człowieka i ograniczanie podstawowych wolności lub uczestniczącym w tego rodzaju aktach, zwłaszcza w formie nadużywania technologii informacyjnych i komunikacyjnych, internetu i cenzury mediów; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zapewniły zajęcie i zamrożenie wszelkich znajdujących się w UE aktywów, w tym nieruchomości, należących do Irańczyków, którzy są przedmiotem ukierunkowanych środków ograniczających;

15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu, a także do zapewnienia przetłumaczenia niniejszej rezolucji na język perski.

P7_TA-PROV(2012)0464

Sytuacja w Birmie, w szczególności utrzymujące się akty przemocy w stanie Arakan

PE493.698

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie sytuacji w Birmie/Mjanmie, w szczególności w sprawie nieustającej przemocy w stanie Arakan (2012/2878(RSP))


Parlament Europejski,

– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Birmy/Mjanmy, w szczególności rezolucję z dnia 20 kwietnia 2012 r.1 oraz z dnia 13 września 2012 r.2,

– uwzględniając sprawozdanie z dnia 24 sierpnia 2012 r. przedłożone przez Specjalnego Sprawozdawcę ONZ ds. Sytuacji w zakresie Praw Człowieka w Birmie/Mjanmie,

– uwzględniając decyzję Rady 2012/225/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2012 r.,

– uwzględniając oświadczenie prezydenta Thein Seina z dnia 17 sierpnia 2012 r. skierowane do parlamentu Birmy w sprawie sytuacji w stanie Arakan,

– uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ z dnia 25 października 2012 r. w sprawie sytuacji w stanie Arakan w Birmie/Mjanmie,

– uwzględniając oświadczenie rzecznika wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 26 października 2012 r. w sprawie ponownego wystąpienia aktów przemocy w stanie Arakan w Birmie/ Mjanmie,

– uwzględniając wspólne oświadczenie podpisane dnia 3 listopada 2012 r. przez przewodniczącego Komisji Europejskiej Jose Manuela Barroso i szefa Kancelarii Prezydenta Mjanmy U Aung Mina w birmańskim Ośrodku ds. Pokoju w Rangunie,

– uwzględniając skierowany do rządu Birmy/Mjanmy apel wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka Navi Pillay z dnia 9 listopada 2012 r. domagający się podjęcia koniecznych kroków celem przyznania Rohingya praw obywatelskich i ich równego traktowania,

– uwzględniając pismo prezydenta Thein Seina z dnia 16 listopada 2012 r. skierowane do sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-Moona, w którym prezydent Birmy/Mjanmy zobowiązał się do rozważenia możliwości przyznania obywatelstwa muzułmanom Rohingya, którzy są bezpaństwowcami,

– uwzględniając konwencję ONZ dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r. oraz protokół do tej konwencji z 1967 r.,

– uwzględniając art. 18–21 Powszechnej deklaracji praw człowieka z 1948 r.,

– uwzględniając art. 25 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) z 1966 r.,

– uwzględniając oświadczenia szeregu przedstawicieli rządu birmańskiego i opozycji, w tym Aung San Suu Kyi, odmawiające mniejszości etnicznej Rohingya praw obywatelskich i pomniejszające odpowiedzialność władz państwowych w odniesieniu do niedawnych brutalnych starć,

– uwzględniając oświadczenie Krajowej Komisji Praw Człowieka w Birmie/Mjanmie z sierpnia 2012 r., w którym stwierdzono, że prześladowania Rohingya oraz wydarzenia mające miejsce w stanie Arakan nie wchodzą w zakres kompetencji komisji,

– uwzględniając art. 122 ust. 5 oraz art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że od początków 2011 r. rząd Mjanmy poczynił znaczące postępy na drodze ku przywróceniu swobód obywatelskich, jednak niedawne akty okrucieństwa w stanie Arakan zwracają uwagę na olbrzymie trudności, które nadal muszą zostać przezwyciężone;

B. mając na uwadze, że sytuacja w stanie Arakan pozostaje napięta, od czerwca 2012 r. co najmniej 110 000 osób zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów, a od ponownej eskalacji przemocy w październiku br. 89 osób straciło życie oraz ponad 5 300 domów i obiektów sakralnych zostało zniszczonych;

C. mając na uwadze, że większość przesiedleńców stanowią Rohingya, którzy mieszkają w obozach w niedopuszczalnych warunkach, borykając się z poważnym przeludnieniem, alarmującymi poziomami niedożywienia wśród dzieci, całkowicie nieodpowiednim stanem wody i urządzeń sanitarnych, prawie całkowitym brakiem dostępu do szkolnictwa i brakiem odpowiedniego dostępu do pomocy humanitarnej;

D. mając na uwadze, że od wybuchu starć społecznych w czerwcu 2012 r. w stanie Arakan wprowadzono stan wyjątkowy pozwalający na wprowadzenie stanu wojennego, a pod koniec października 2012 r. rząd wprowadził godzinę policyjną na terenach dotkniętych przemocą i skierował na miejsce dodatkowe służy bezpieczeństwa, jednak środki te jak dotychczas nie zdołały powstrzymać przemocy;

E. mając na uwadze, że mniejszość Rohingya nadal jest dyskryminowana; mając na uwadze, że według doniesień władze lokalne brały udział w atakach na Rohingya i realizują aktywne działania na rzecz wydalenia Rohingya z kraju; mając na uwadze, że wspólnota międzynarodowa wezwała rząd Mjanmy do zmiany Ustawy o obywatelstwie z 1982 r., aby zagwarantować, że Rohingya nie są już bezpaństwowcami oraz że poradzono sobie z przyczynami wieloletniej dyskryminacji wobec społeczności Rohingya;

F. mając na uwadze, że stan Arakan jest drugim najuboższym stanem w Birmie/Mjanmie, która sama jest już jednym z najsłabiej rozwiniętych krajów na świecie, a ubóstwo i prześladowania odegrały rolę w napędzaniu przemocy między wspólnotami, podobnie jak bolesne wydarzenia w historii obu wspólnot;

G. mając na uwadze, że w dniu 31 października 2012 r. trzech ekspertów ONZ wyraziło głębokie zaniepokojenie z powodu nieustającej przemocy między wspólnotami w stanie Arakan i wezwało rząd do rozwiązania w trybie pilnym problemów leżących u podstaw napięcia i konfliktu pomiędzy wspólnotami buddyjską i muzułmańską w regionie;

H. mając na uwadze, że rząd Birmy/Mjanmy ustanowił w sierpniu 2012 r. komisję śledczą, do której nie zaproszono przedstawiciela wspólnoty Rohingya, a która ma się zająć przyczynami wybuchu przemocy na tle religijnym i przedstawić propozycje jej zakończenia, jednak jak dotychczas prace komisji okazały się bezowocne;

I. mając na uwadze, że szacuje się, iż w związku z ciągłymi aktami przemocy w ostatnich latach do krajów ościennych uciekło milion Rohingya – przy czym ok. 300 tys. osób szuka schronienia w Bangladeszu i 92 tys. osób w Tajlandii, a około 54 tys. niezarejestrowanych osób ubiegających się o azyl przebywa w dziewięciu obozach wzdłuż granicy między Tajlandią i Mjanmą;

J. mając na uwadze, że co najmniej 4 tys. osób uciekło na łodziach do Sittwe, stolicy stanu Arakan, gdzie rząd oddzielił muzułmanów, w tym Rohingya, od reszty mieszkańców i przesiedlił ich do obozów; mając również na uwadze, że szacuje się, iż co najmniej 3 tys. Rohingya uciekło drogą morską do granicy między Birmą i Bangladeszem, gdzie począwszy od czerwca nakazano służbom bezpieczeństwa Bangladeszu odsyłanie wszystkich osób zbliżających się do granicy z powrotem do kraju;

K. mając na uwadze, że podczas swojej wizyty w stolicy Birmy Naypyidaw przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso zaoferował Birmie 78 mln EUR w ramach pomocy UE na rzecz rozwoju i podkreślił, że UE jest gotowa do uruchomienia 4 mln EUR natychmiastowej pomocy humanitarnej, pod warunkiem, że zagwarantowany zostanie dostęp do obszarów dotkniętych przemocą;

1. jest zaniepokojony ponowną eskalacją aktów przemocy na tle etnicznym w stanie Arakan, w wyniku których wiele osób poniosło śmierć lub zostało rannych i które doprowadziły do zniszczenia mienia i przesiedlenia lokalnej ludności, oraz wyraża obawę, że starcia między wspólnotami mogą zagrozić przemianom demokratycznym w kraju i mogą mieć znaczny wpływ na cały region;

2. odnotowuje trwające reformy w dziedzinie polityki i praw obywatelskich, które mają obecnie miejsce w Mjanmie, jednak wzywa władze do zwiększenia wysiłków, w tym za pomocą uwolnienia pozostałych więźniów politycznych, i do rozwiązania w trybie pilnym kwestii przemocy między wspólnotami i zajęcia się ich konsekwencjami;

3. uważa, że obecne nasilenie przemocy między wspólnotami w stanie Arakan jest konsekwencją wieloletniej polityki dyskryminującej Rohingya; podkreśla, że jak dotychczas niewiele uczyniono, aby zapobiec napięciom między wspólnotami i dyskryminacji na tle etnicznym lub rozwiązać kwestię ich przyczyn;

4. odnotowuje zapewnienia rządu, że przeprowadzi pełne i niezależne śledztwo w sprawie wydarzeń i podejmie działania wobec osób, które podżegały do przemocy; wzywa rząd Birmy/Mjanmy do podjęcia natychmiastowych działań mających położyć kres przemocy i dyskryminacji na tle etnicznym i do postawienia przed sądem sprawców brutalnych starć i innych powiązanych nadużyć, do których doszło w stanie Arakan;

5. wzywa wszystkie strony do znalezienia trwałych rozwiązań sporów między wspólnotami i ponawia swój apel do sił politycznych o wyraźne opowiedzenie się za społeczeństwem pluralistycznym zakładającym integracyjny dialog z lokalnymi społecznościami;

6. wzywa rząd Birmy/Mjanmy do zaprzestania praktyk dyskryminacyjnych skierowanych przeciwko Rohingya; ponawia swoje wcześniejsze apele o zmianę lub uchylenie Ustawy o obywatelstwie z 1982 r., tak aby zapewnić równy dostęp Rohingya do birmańskiego obywatelstwa;

7. wzywa władze Mjanmy do podjęcia bardziej zdecydowanych działań w kwestii praw obywatelskich, w szczególności dostępu do edukacji, pozwoleń na pracę i swobody przemieszczania się mniejszości Rohingya;

8. wzywa rząd Birmy/Mjanmy, aby zezwolił agendom ONZ i humanitarnym organizacjom pozarządowym, jak również dziennikarzom i dyplomatom na nieograniczony dostęp do wszystkich rejonów kraju, w tym do stanu Arakan, i zagwarantował wszystkim społecznościom dotkniętym konfliktem nieograniczony dostęp do pomocy humanitarnej; wzywa ponadto władze Mjanmy do pilnej poprawy warunków w obozach dla przesiedlonych Rohingya;

9. wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia pomocy humanitarnej i wsparcia rządu birmańskiego w wysiłkach na rzecz ustabilizowania sytuacji i szybszego wdrożenia programu reform w sposób gwarantujący praworządność, poszanowanie praw człowieka i wolność polityczną;

10. z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji Praworządności parlamentu Mjanmy i wzywa rząd do sprawnego wdrożenia reform legislacyjnych, instytucjonalnych i politycznych mających na celu położenie kresu przypadkom poważnego łamania praw człowieka na obszarach dotkniętych konfliktami etnicznymi i innymi konfliktami zbrojnymi oraz rozwiązanie problemu nieustannej bezkarności w przypadku łamania praw człowieka, w szczególności gdy łamania praw człowieka dopuszczają się władze państwowe;

11. z zadowoleniem przyjmuje uwolnienie w dniu 17 września 2012 r. 514 więźniów, w tym 90 więźniów politycznych, oraz uwolnienie w dniu 19 listopada 2012 r. 66 więźniów, w tym co najmniej 44 więźniów politycznych, w ramach amnestii, która zbiegła się z wizytą prezydenta USA Baracka Obamy w Birmie/Mjanmie; wzywa rząd Mjanmy do uwolnienia wszystkich pozostałych więźniów sumienia, wyjaśnienia dokładnie, ilu nadal pozostaje w areszcie, i podjęcia kroków mających na celu reintegrację społeczną uwolnionych więźniów;

12. z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady w sprawie Birmy/Mjanmy z dnia 23 kwietnia 2012 r., które obejmują zawieszenie środków ograniczających nałożonych na rząd, z wyjątkiem embarga na broń, oraz wolę dalszego wspierania przez UE przemian w kraju; mając na uwadze, że podstawowe obawy UE wiążą się z kwestiami praw człowieka, takimi jak pomoc w procesie reform, przyczynianie się do rozwoju gospodarczego, politycznego i społecznego i zagwarantowanie rządów prawa i podstawowych wolności, w szczególności wolności słowa i zgromadzeń; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje niedawną wizytę przewodniczącego Komisji Europejskiej i natychmiastowe zwiększenie przez Komisję środków na pomoc humanitarną dla ludności stanu Arakan w 2012 r.;

13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Birmy/Mjanmy, Wysokiej Przedstawiciel UE, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ASEAN, Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN, Sekretarzowi Generalnemu Wspólnoty Narodów, Specjalnemu Przedstawicielowi ONZ ds. Praw Człowieka w Birmie/Mjanmie, Wysokiemu Komisarzowi ONZ do spraw Uchodźców oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.


P7_TA-PROV(2012)0465

Sytuacja migrantów w Libii

PE493.699

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie sytuacji migrantów w Libii (2012/2879(RSP))


Parlament Europejski,

– uwzględniając konwencję ONZ z 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców oraz protokół do niej z 1967 r.,

– uwzględniając ratyfikację przez Libię w dniu 25 kwietnia 1981 r. konwencji Unii Afrykańskiej regulującej szczególne aspekty problemów uchodźców w Afryce,

– uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów oraz protokół do niej dotyczący ustanowienia Afrykańskiego Trybunału Praw Człowieka i Ludów, ratyfikowane przez Libię odpowiednio w dniu 26 marca 1987 r. i 19 listopada 2003 r.,

– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Libii, w szczególności rezolucję z dnia 15 września 2011 r.1,

– uwzględniając pakiet EPS dotyczący Libii z dnia 15 maja 2012 r.,

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie sytuacji w regionie Sahelu pod względem praw człowieka i bezpieczeństwa2,

– uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 23 lipca 2012 r.,

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa3,

– uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 13 lipca 2012 r. oraz z dnia 3 listopada 2012 r. w sprawie Libii,

– uwzględniając raport sekretarza generalnego Misji ONZ ds. Wspierania Libii przyjęty w dniu 30 sierpnia 2012 r.,

– uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w lipcu 2012 r. przeprowadzono w Libii pierwsze demokratyczne i wolne wybory w nadzwyczaj spokojny i zdyscyplinowany sposób; mając na uwadze, że w dniu 9 sierpnia 2012 r. po raz pierwszy w historii kraju miało miejsce pokojowe przekazanie władzy przez Przejściową Radę Narodową Powszechnemu Kongresowi Narodowemu, którego zadaniem jest przyjęcie konstytucji i innych podstawowych reform ustawodawczych;

B. mając na uwadze, że pierwszy od ponad pięćdziesięciu lat libijski rząd sformowany w następstwie demokratycznych wyborów został zaprzysiężony w dniu 14 listopada 2012 r.;

C. mając na uwadze, że Libia ma przed sobą okres porewolucyjny, pełen wyzwań, których zakres obejmuje kwestie bezpieczeństwa (rozbrojenie, demobilizację i reintegrację (DDR) rewolucyjnych oddziałów zbrojnych oraz reformę krajowej armii, policji, służby granicznej i innych państwowych służb bezpieczeństwa), pojednanie narodowe, przejściowy wymiar sprawiedliwości oraz egzekwowanie praworządności i poszanowania praw człowieka, aż po konieczność podjęcia wielu innych reform o zasadniczym znaczeniu dla budowy instytucji demokratycznych i demokratycznego państwa;

D. mając na uwadze, że w przeszłości Libia opierała się w sektorach obejmujących ochronę zdrowia, edukację, rolnictwo, usługi hotelowo-gastronomiczne i sprzątanie na pracownikach migrujących; mając na uwadze, że Libia nadal stanowi główne centrum dla osób ubiegających się o azyl i dla uchodźców uciekających przed konfliktami w Afryce, Azji i na Bliskim Wschodzie;

E. mając na uwadze, że możliwości kontrolowania przez władze napływu osób przez większą część liczącej 4 378 km granicy lądowej Libii są niezwykle ograniczone;

F. mając na uwadze, że w czasie rządów pułkownika Kaddafiego w Libii pracowało od 1,5 do 2,5 miliona obcokrajowców; mając na uwadze, że od wybuchu walk o wyzwolenie w dniu 17 lutego 2011 r. wielu migrantów wcielono siłą do grup najemników pod przywództwem Kaddafiego i wielu z nich przebywa obecnie w więzieniu bez rozprawy sądowej lub uciekło z kraju; mając na uwadze, że według Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji do końca listopada 2011 r. około 800 000 migrantów uciekło już z kraju do państw ościennych, ale wielu z nich powróciło, wielu też przybyło w międzyczasie;

G. mając na uwadze, że w Libii stale dochodzi do naruszania lub gwałcenia praw człowieka migrantów, osób ubiegających się o azyl i uchodźców oraz mając na uwadze, że cudzoziemcy nieposiadający dokumentów nadal zagrożeni są wyzyskiem, przejawami rasizmu, arbitralnym zatrzymaniem, biciem i torturami, również w więzieniu;

H. mając na uwadze, że obcokrajowcy w Libii są nadal szczególnie narażeni na wykorzystywanie z powodu braku nadzoru nad bezpieczeństwem, rozprzestrzeniania broni, braku krajowych przepisów dotyczących azylu i pracowników migrujących, nieodpowiedniego systemu sądowego oraz słabości rządów; mając na uwadze, że obcokrajowcy, w tym kobiety ciężarne, kobiety z małymi dziećmi oraz dzieci bez opieki przebywające razem z dorosłymi, są przetrzymywani w niezliczonych ośrodkach zatrzymań przeznaczonych specjalnie dla nielegalnych migrantów lub są bezpośrednio przetrzymywani przez oddziały zbrojne;

I. mając na uwadze, że w ostatnich raportach wydanych przez Międzynarodową Federację Praw Człowieka, Migreurop, Amnesty International oraz Justice Without Borders for Migrants (JWBM) w oparciu o szereg dochodzeń przeprowadzonych w Libii w 2012 r. podkreślono ciągłe maltretowanie migrantów przetrzymywanych w ośmiu ośrodkach w Kufrze, Trypolisie, Benghazi i w Górach Nafusa;

J. mając na uwadze, że Libia nie ratyfikowała jeszcze konwencji ONZ z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców;

K. mając na uwadze, że UNHCR, choć już obecny, nie posiada jeszcze statusu prawnego w Libii;

L. mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie wznowiły rozmowy z Libią na temat kontroli migracji;

M. mając na uwadze, że w pełni funkcjonujący i demokratyczny rząd w Libii jest warunkiem wstępnym podjęcia przez UE, ONZ i innych partnerów międzynarodowych negocjacji na temat umów o współpracy z Libią;

1. z zadowoleniem przyjmuje inaugurację pierwszego rządu libijskiego, który otrzymał legitymację w wyniku demokratycznych wyborów, oraz zachęca członków rządu do zdecydowanych działań na rzecz budowy podstaw demokratycznej, odpowiedzialnej i dobrze funkcjonującej struktury państwowej w Libii; wzywa wszystkie podmioty międzynarodowe, w szczególności UE, do gotowości do udzielenia rządowi libijskiemu i Powszechnemu Kongresowi Narodowemu (PKN) pomocy w tym wymagającym ogromu pracy zadaniu;

2. wzywa Libię do przyjęcia i wprowadzenia w życie przepisów zgodnych z jej zobowiązaniami międzynarodowymi, w szczególności w zakresie dbałości o poszanowanie powszechnych praw człowieka; przyznaje jednak, że działania te będą wymagały czasu, wziąwszy pod uwagę, że nowo wybrany rząd został dopiero zaprzysiężony; dostrzega, że przezwyciężenie tragicznego dziedzictwa reżimu Kaddafiego, który opierał się na ucisku, będzie wymagało zdecydowanych działań i odpowiedniego szkolenia, dopóki nie zostanie wprowadzony w pełni rozliczalny, oparty na prawie system sądowy i system bezpieczeństwa;

3. wyraża zaniepokojenie szczególnie niepewną sytuacją w zakresie bezpieczeństwa i praw człowieka obcokrajowców przebywających obecnie w Libii, zwłaszcza przybywających z Afryki subsaharyjskiej i Afryki Wschodniej w poszukiwaniu pracy lub azylu politycznego oraz tych, którzy nadal są uwięzieni; jest szczególnie zaniepokojony warunkami życia i traktowaniem migrantów przetrzymywanych w ośrodkach zatrzymań, zwłaszcza w Kufrze, Trypolisie, Benghazi i w Górach Nafusa;

4. wyraża głębokie zaniepokojenie ekstremalnymi warunkami przetrzymywania obcokrajowców, w tym kobiet i dzieci, wśród których znajduje się wiele ofiar przemocy na tle seksualnym i płciowym, a także brakiem możliwości odwołania się przez nich do odpowiednich ram prawnych i brakiem ochrony, co prowadzi do bezterminowego przetrzymywania i braku możliwości odwołania się od nakazu deportacji;

5. wzywa władze Libii do ochrony wszystkich obywateli zagranicznych, niezależnie od ich statusu imigracyjnego, przed przemocą, wyzyskiem, groźbami, zastraszaniem i wykorzystywaniem;

6. wzywa rząd Libii i PKN do przyjęcia przepisów i przekazania wszystkim strukturom krajowym i lokalnym odpowiednich i instrukcji, aby zapewnić sprawiedliwe traktowanie, niedyskryminowanie i niezbędną ochronę wszystkim uchodźcom, osobom ubiegającym się o azyl i migrantom, ze szczególnym zwróceniem uwagi na bezpieczeństwo i prawa kobiet i dzieci;

7. oczekuje, że nowe władze libijskie bez zwłoki ratyfikują konwencję ONZ z 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców oraz protokół do niej z 1967 r., a także przyjmą przepisy w sprawie azylu spójne z prawem międzynarodowym i normami międzynarodowymi;

8. wzywa nowe władze Libii do natychmiastowego przyznania UNHCR statusu prawnego i ułatwienia jego pracy; zachęca do ściślejszej współpracy między UE, UNHCR i innymi agencjami ONZ zaangażowanymi w działania po zakończeniu konfliktu;

9. wzywa nowe władze Libii do ułatwienia pracy wszelkich organizacji, które mogą pomóc w ochronie i wspieraniu osób ubiegających się o azyl, uchodźców i migrantów;

10. zachęca Libię do wprowadzenia w życie przepisów regulujących wjazd i pobyt obywateli zagranicznych w kraju, w tym dobrze działającego systemu azylowego; apeluje do UE, aby udzieliła sąsiadującej z nią Libii technicznej i politycznej pomocy w tym zadaniu, między innymi środków w celu poprawy warunków w istniejących ośrodkach zatrzymań;

11. zwraca się do Libii, aby wcieliła w życie status prawny pracowników migrujących w Libii, przyznający im pełną ochronę, jeśli chodzi o poszanowanie ich praw człowieka, w tym praw pracy, zgodnie z odpowiednimi normami MOP;

12. wzywa UE i jej państwa członkowskie do rozważnego postępowania podczas negocjowania z nowymi władzami Libii przyszłych umów o współpracy i porozumień o kontroli migracji oraz do dopilnowania, aby takie porozumienia zawierały skuteczne mechanizmy monitorowania ochrony praw człowieka migrantów, uchodźców i osób ubiegających się o azyl;

13. apeluje do zagranicznych przedsiębiorstw pracujących w Libii, w szczególności do przedsiębiorstw europejskich, aby dbały o przestrzeganie w pełni zasady społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw jako pryncypialnej zasady polityki w całej ich działalności, a w szczególności zapewniały stosowanie zasady społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw wobec pracowników migrujących;



14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządowi Libii i PKN, sekretarzowi generalnemu ONZ, Lidze Państw Arabskich i Unii Afrykańskiej.


1 Dz.U. C 68 z 6.3.2012, s. 47.

1 Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi Regulaminu (A7-0342/2012).

*Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.

2Dz.U. L …

2 Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012.

3Dz.U. L 347 z 24.12.2009, s. 6.

4Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1.

5Dz.U. L 22 z 26.1.2009, s. 1.

6 Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1.

1 Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

1 Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 195.

1 Sprawa 22/70 Komisja przeciwko Radzie (ERTA) [1971] Zb. Orz. s. 263, pkt 16.

2 Sprawa C-467/98 Komisja przeciwko Danii [2002], Zb. Orz. I-9519, pkt 77.

3 Opinia 1/03 w sprawie kompetencji Wspólnoty do przyjęcia nowej konwencji z Lugano o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, [2006] ECR I-1145, pkt 126.

4 COM(2011)0904.

5 COM(2011)0908.

6 COM(2011)0909.

7 COM(2011)0911.

8 COM(2011)0912.

9 COM(2011)0915.

10 COM(2011)0916.

11 COM(2011)0917.

1 Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1.

1 Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 37.

2 Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11.

3 Dz.U. L 249 z 17.9.2002, s. 21.

4 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0511.

5 Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 33.

1Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3.

2Dz.U. C 67 E z 18.3.2010, s. 44.

1Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 1.

2Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 25.

3Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 77.

4Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0504.

5Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0086.

6Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1.

1 Dz.U. C 317 E z 23.12.2006, s. 480.

2 Dz.U. C 294 E z 3.12.2009, s. 60.

3 Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 47.

1 Użycie tej nazwy nie stanowi uszczerbku dla stanowisk dotyczących statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją RB ONZ 1244/1999 oraz opinią MTS w sprawie ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

1 Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s.1.

2 Dz.U. C 349 E z 22.12.2010, s. 63.

1 Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 7.

2 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0228.

3 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0574.


1 Dz.U. L 216 z 20.8.2009, s. 76.

1 10207/12.

2 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0207.

3 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0574.

4 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0404.

5 Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s.63.

6 Konkluzje Rady z dnia 12 listopada 2009 r. (dok. 15505/1/09 REV).

7 Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s.8.

1 Zwaną dalej „klauzulą wzajemnej obrony”, chociaż w Traktacie nie nadano jej nazwy. Por. zwłaszcza zobowiązanie do wzajemnej obrony zawarte w art. V zmienionego traktatu z Brukseli, o którym jego sygnatariusze sądzą, że wchodzi ono w zakres art. 42 ust. 7 TUE (oświadczenie przewodnictwa Stałej Rady UZE z dnia 31 marca 2010 r.).

1 Zob.: wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (COM(2011)0934).

1 Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 75.

2 Dz.U. C 349 E z 22.12.2010, s. 63.

3 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0228.

4 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0207.

5 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0406.

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0237.

2 http://www.ohchr.org/EN/HRBodies/HRC/RegularSessions/Session20/Pages/ResDecStat.aspx

1 http://ec.europa.eu/clima/events/0052/council_conclusions_en.pdf

2 http://eeas.europa.eu/environment/docs/2011_joint_paper_euclimate_diplomacy_en.pdf

3 http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/reports/99387.pdf

4 Dz.U. L 314 z 1.12.2007, s. 9.

5 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0404.

6 Dz.U. C 136 E z 11.5.2012, s. 71.

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0574.

2 http://www.un.org/News/Press/docs/2011/sc10332.doc.htm

3 www.unep.org/disastersandconflicts

4 Ustępy 138 i 139 dokumentu końcowego Światowego Szczytu ONZ z 2005 r., rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ z kwietnia 2006 r. (S/RES/1674), sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ Ban Ki-moona zatytułowane „Realizacja obowiązku ochrony” z dnia 15 września 2009 r. oraz rezolucję w sprawie odpowiedzialności za ochronę (A/RES/63/308) przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 7 października 2009 r.

5 http://www.unhcr.org/refworld/docid/47da87822.html

6 Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej (2008/C 25/01)

1 Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Europejska Komisja Gospodarcza ONZ (EKG ONZ) i Regionalne Centrum ds. Środowiska na Europę Środkową i Wschodnią (REC).


1 Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), Program Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska (UNEP), Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), Europejska Komisja Gospodarcza ONZ (EKG ONZ) i Regionalne Centrum ds. Środowiska na Europę Środkową i Wschodnią (REC).

1 http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/08/st10/st10687.en08.pdf

2 10688/08 - niejawny

3 http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/08/st10/st10687.en08.pdf

4 http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/08/st10/st10687.en08.pdf

5 dok. 13983/05- dok. 6923/1/02 - dok. 9919/07

1 Powering America’s Defence: Energy and the Risks to National Security, maj 2009. http://www.cna.org/sites/default/files/Powering%20Americas%20Defense.pdf

1 Dz.U. L 196 z 28.7.1999, s. 1; Dz.U. L 248 z 21.9.1999, s. 35.

2 Teksty przyjęte P7_TA(2012)0089.

3 Dz.U. C 224 E z 19.8.2010, s. 30.

4 Dz.U. C 371 E z 20.12.2011, s. 5.

5 Teksty przyjęte P7_TA(2011)0588.

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0058.

1 Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

2 Dz.U. L 223 z 15.8.2006, s. 1–44.

3 Dz.U. C 286 E z 23.11.2006, s. 519.

4 Dz.U. C 300 E z 9.12.2006, s. 504.

5 Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 1.

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0052,

2 Dz.U. C 348 E z 21.12.2010, s. 15.

1 Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

2 Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 33.

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0516.

2 Dz.U. C 348 E z 21.12.2010, s. 15.

3 Dz.U. C 351 E z 2.12.2011, s. 119.

4 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0232.

5 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0573.

1 Konwencji dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r. (nr 29), konwencji dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 r. (nr 87), konwencji dotyczącej stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z 1949 r. (nr 98), konwencji dotyczącej jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości z 1951 r. (nr 100), konwencji o zniesieniu pracy przymusowej z 1957 r. (nr 105), konwencji dotyczącej dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu z 1958 r. (nr 111), konwencji dotyczącej najniższego wieku dopuszczania do zatrudnienia z 1973 r. (nr 138), konwencji dotyczącej zakazu i natychmiastowych działań na rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci z 1999 r. (nr 182).

1 ftp://ftp.fao.org/docrep/fao/007/x4874e/x4874e00.pdf.

1 Decyzja Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom (Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 1.) zmieniona decyzją Rady 93/81/Euratom, EWWiS, EWG (Dz.U. L 33 z 9.2.1993, s. 15.) i decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom (Dz.U. L 283 z 21.10.2002, s. 1).

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0142.

2 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0355.

1 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0386.

2 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0263.

3 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0334.



1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna