Inhaltsverzeichnis



Pobieranie 1,56 Mb.
Strona11/13
Data23.10.2017
Rozmiar1,56 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13

";

4) dodaje się załącznik w brzmieniu:


ZAŁĄCZNIK XIIa

MINIMALNE WIELKOŚĆI DLA REGIONU 9

Gatunek

Minimalna wielkość: Region 9

Skarp (Psetta maxima)

45 cm

";



5) w załączniku XIV dodaje się następujące nazwy w kolejności alfabetycznej ich nazw zwyczajowych:

"


NAZWA ZWYCZAJOWA

NAZWA NAUKOWA

Kaprosz

Capros aper

Widlak biały

Phycis blennoides

Karmazyn

Sebastes spp.

Sardynela

Sardinella aurita


";

6) dodaje się załączniki w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK XIVa

OPIS TECHNICZNY KRATOWNICY SORTUJĄCEJ



-1. Kratownicę sortującą według gatunków przymocowuje się do włoków wyposażonych w worek o pełnych kwadratowych oczkach sieci o rozmiarze oczka równym lub większym niż 70 mm i mniejszym niż 90 mm. Minimalna długość worka wynosi 8 metrów. Zabronione jest stosowanie wszelkich włoków mających więcej niż 100 kwadratowych oczek w dowolnym obwodzie worka, poza miejscem połączenia lub natami. Worek o kwadratowych oczkach jest wymagany wyłącznie w Skagerrak i Kattegat.

1. Kratownica jest prostokątna. Pręty kratownicy są równoległe do osi podłużnej kratownicy. Rozstaw prętów w kratownicy nie przekracza 35 mm. Zezwala się na użycie jednego lub większej liczby zawiasów w celu ułatwienia jej przechowywania na bębnie sieciowym.

2. Kratownicę mocuje się po przekątnej włoka, skierowaną tyłem ku górze, w dowolnym miejscu pomiędzy samym workiem a przednim krańcem części niezwężonej. Wszystkie boki kratownicy są przymocowane do włoka.

3. W górnym panelu włoka umieszcza się niezablokowany otwór wylotowy dla ryb, bezpośrednio połączony z górną częścią kratownicy. Szerokość otworu wylotowego jest taka sama w części tylnej jak szerokość kratownicy, a wycięcie otworu ma kształt wierzchołka skierowanego do przodu wzdłuż pasów oczek z obu stron kraty.



4. Zezwala się na przymocowanie naprzeciwko kratownicy lejka w celu poprowadzenia ryb w kierunku dolnej części włoka i kratownicy. Minimalny rozmiar oczka lejka wynosi 70 mm. Minimalny rozmiar pionowego otworu lejka naprowadzającego skierowanego w stronę kratownicy wynosi 15 cm. Szerokość lejka naprowadzającego skierowanego w stronę kratownicy jest taka sama jak szerokość kratownicy.



Schematyczna ilustracja włoka sortującego według gatunków i rozmiarów. Wpływające ryby są kierowane w stronę dolnej części włoka i kratownicy poprzez lejek naprowadzający. Ryby o większym rozmiarze są następnie wyprowadzane z włoka przez kratownicę, podczas gdy mniejsze ryby i homarce przechodzą przez kratownicę i przedostają się do worka. Worek włoka o pełnych kwadratowych oczkach sieci ułatwia ucieczkę małym rybom i niewymiarowym homarcom. Przedstawiony na rysunku worek o kwadratowych oczkach jest wymagany wyłącznie w Skagerrak i Kattegat.

ZAŁĄCZNIK XIVb



WARUNKI DOTYCZĄCE POŁOWÓW PRZY UŻYCIU NIEKTÓRYCH NARZĘDZI CIĄGNIONYCH DOZWOLONYCH W ZATOCE BISKAJSKIEJ

1. Opis techniczny górnego panelu sieci o kwadratowych oczkach

Panel stanowi prostokątną część sieci. Sieć posiada tylko jeden panel. Panel nie może być w żaden sposób przesłonięty przez elementy przyłączone wewnątrz lub na zewnątrz.



2. Położenie panelu

Panel jest umiejscowiony w środku górnego płata tylnej zwężonej części włoka, bezpośrednio przed niezwężoną częścią składającą się z przedłużenia oraz worka.

Panel kończy się nie dalej niż na wysokości 12 oczek sieci od ręcznie uplecionego szeregu oczek pomiędzy przedłużeniem i zwężoną tylną częścią włoka.

3. Wielkość panelu

Długość panelu wynosi co najmniej 2 metry, a jego szerokość co najmniej 1 metr.



4. Tkanina sieciowa panelu

Minimalny otwór oczek wynosi 100 mm. Oczka mają kształt kwadratowy, tzn. wszystkie cztery boki tkaniny sieciowej okna są przycięte wzdłuż boków oczek.

Tkanina sieciowa jest umocowana tak, aby pasy biegły równolegle oraz prostopadle do osi podłużnej worka.

Tkanina sieciowa jest upleciona z pojedynczych sznurków. Grubość sznurka nie przekracza 4 mm.



5. Umieszczenie panelu w tkaninie sieciowej o oczkach romboidalnych

Zezwala się na zamocowanie nata po czterech stronach panelu. Średnica tego nata wynosi nie więcej niż 12 mm.

Długość w zwarciu panelu równa jest długości w zwarciu oczek romboidalnych przymocowanych do wzdłużnego boku panelu.

Liczba oczek romboidalnych górnego płata przymocowanego do najkrótszego boku panelu (tj. boku o długości jednego metra, który jest prostopadły do osi podłużnej worka) równa się co najmniej liczbie pełnych oczek romboidalnych przymocowanych do wzdłużnego boku panelu podzielonej przez 0,7.


6. Umieszczenie panelu we włoku zilustrowano poniżej.



ZAŁĄCZNIK XIVc

PANEL SIECI O KWADRATOWYCH OCZKACH DLA STATKÓW O DŁUGOŚCI WIĘKSZEJ NIŻ 15 METRÓW

1. Opis techniczny górnego panelu sieci o kwadratowych oczkach

Panel stanowi prostokątną część sieci. Tkanina sieciowa jest upleciona z pojedynczych sznurków. Jej oczka są kwadratowe, tzn. wszystkie cztery boki tkaniny sieciowej panelu są przycięte wzdłuż boków oczek. Rozmiar oczka jest równy lub większy niż 120 mm. Panel ma co najmniej 3 metry długości, z wyjątkiem sytuacji, gdy włączony jest w sieci ciągnione przez statki o mocy mniejszej niż 112 kilowatów, kiedy to ma co najmniej 2 m długości.



2. Położenie panelu

Panel jest umiejscowiony w górnym płacie worka. Najbardziej wysunięta do tyłu krawędź panelu jest oddalona o nie więcej niż 12 m od sznurówki worka, zdefiniowanej w art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3440/84 z dnia 6 grudnia 1984 r. w sprawie przyłączania urządzeń na włokach duńskich, niewodach i podobnych sieciach.



3. Umieszczenie panelu w tkaninie sieciowej o oczkach romboidalnych

Pomiędzy wzdłużnym bokiem panelu a przylegającym natem są co najwyżej dwa otwarte oczka romboidalne.

Długość w zwarciu panelu równa jest długości w zwarciu oczek romboidalnych przymocowanych do wzdłużnego boku panelu. Oczka romboidalne górnego płata worka są łączone z najkrótszym bokiem panelu w stosunku: trzy oczka romboidalne do jednego oczka kwadratowego w przypadku 80-milimetrowego worka lub dwa oczka romboidalne do jednego oczka kwadratowego w przypadku 120-milimetrowego worka, z wyjątkiem pasów na skraju panelu z obu stron.

ZAŁĄCZNIK XIVd

PANEL SIECI O KWADRATOWYCH OCZKACH DLA STATKÓW O DŁUGOŚCI MNIEJSZEJ NIŻ 15 METRÓW

1. Opis techniczny górnego panelu sieci o kwadratowych oczkach

Panel stanowi prostokątną część sieci. Tkanina sieciowa jest upleciona z pojedynczych sznurków. Oczka mają kształt kwadratowy, tzn. wszystkie cztery boki tkaniny sieciowej panelu są przycięte wzdłuż boków oczek. Rozmiar oczka jest równy lub większy niż 110 mm. Panel ma co najmniej 3 metry długości, z wyjątkiem sytuacji, gdy włączony jest w sieci ciągnione przez statki o mocy mniejszej niż 112 kilowatów, kiedy to ma co najmniej 2 m długości.



2. Położenie panelu

Panel jest umiejscowiony w górnym płacie worka. Najbardziej wysunięta do tyłu krawędź panelu jest oddalona o nie więcej niż 12 m od sznurówki worka, zdefiniowanej w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3440/84.



3. Umieszczenie panelu w tkaninie sieciowej o oczkach romboidalnych

Pomiędzy wzdłużnym bokiem panelu a przylegającym natem są co najwyżej dwa otwarte oczka romboidalne. Długość w zwarciu panelu równa jest długości w zwarciu oczek romboidalnych przymocowanych do wzdłużnego boku panelu. Oczka romboidalne górnego płata worka są łączone z najkrótszym bokiem panelu w stosunku: dwa oczka romboidalne do jednego oczka kwadratowego, z wyjątkiem pasów na skraju okna z obu stron.

________________

* Dz.U. L 318 z 7.12.1984, s. 23.”.

_____________________

P7_TA-PROV(2012)0449

Obcinanie płetw rekinom na pokładach statków ***I

Komisja Rybołówstwa

PE483.760

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1185/2003 w sprawie obcinania płetw rekinom na pokładach statków (COM(2011)0798 – C7-0431/2011 – 2011/0364(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

– uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0798),

– uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0431/2011),

– uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

– uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r.1,

– uwzględniając art. 55 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0295/2012),

1. zatwierdza poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2. zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Poprawka 1

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 2 preambuły




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) Ryby należące do grupy taksonomicznej Elasmobranchii, obejmującej rekiny oraz rajowate, są na ogół bardzo podatne na nadmierną eksploatację ze względu na specyfikę ich cyklu życiowego, który cechuje się wolnym wzrostem, późnym dojrzewaniem i niewielką liczbą młodych. Od kilku lat w wyniku gwałtownego wzrostu popytu na produkty z rekinów – szczególnie płetwy – niektóre populacje rekinów stanowią cel intensywnych połowów i są poważnie zagrożone.

(2) Ryby należące do grupy taksonomicznej Elasmobranchii, obejmującej rekiny oraz rajowate, są na ogół bardzo podatne na nadmierną eksploatację ze względu na specyfikę ich cyklu życiowego, który cechuje się wolnym wzrostem, późnym dojrzewaniem i niewielką liczbą młodych, choć poszczególne gatunki różnią się pod względem produktywności biologicznej. Ogólnie od kilku lat w wyniku gwałtownego wzrostu popytu na produkty z rekinów – szczególnie płetwy – niektóre populacje rekinów stanowią cel intensywnych połowów, w tym ze statków pływających pod banderą Unii na wodach Unii i wodach nienależących do Unii, i są poważnie zagrożone.


Poprawka 2

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 2 a preambuły (nowy)




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka




(2a) Płetwy rekina nie stanowią tradycyjnego składnika europejskiej diety, ale rekiny stanowią niezbędny element ekosystemu morskiego Unii; dlatego priorytet powinno stanowić zarządzanie nimi i ich ochrona, a także ogólnie promowanie zrównoważonego zarządzania sektorem połowów z korzyścią dla środowiska i osób pracujących w tej branży.


Poprawka 3

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 2 b preambuły (nowy)




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka




(2b) Obecna wiedza naukowa oparta na analizie współczynnika połowu rekinów ogólnie wskazuje na to, że wiele stad rekinów jest poważnie zagrożonych, choć nie dotyczy to w równym stopniu wszystkich gatunków, a sytuacja tego samego gatunku może być zróżnicowana w poszczególnych strefach morskich. Według Światowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) zagrożonych jest ponad 25% pelagicznych gatunków rekinów, z których 50% stanowią duże oceaniczne gatunki pelagiczne rekinów. W ostatnich latach na mocy przepisów unijnych lub w ramach regionalnych organizacji do spraw zarządzania połowami zakazano połowu, przetrzymywania, przeładunku lub wyładunku coraz większej liczby gatunków, w tym rekinów, których płetwy są bardzo cenione w handlu.


Poprawka 4

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 2 c preambuły (nowy)




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka




(2c) Żarłacz błękitny (Priconace glauca) ostronos atlantycki (Isuras oxyrinchus) sklasyfikowane przez IUCN odpowiednio jako gatunek „o podwyższonym ryzyku wyginięcia” i „zagrożony wyginięciem”, są obecnie gatunkami rekinów poławianymi najczęściej przez europejska flotę, przy czym żarłacz błękitny stanowi około 70% całkowitych rejestrowanych wyładunków rekina. Jednak inne gatunki, w tym głowomłot pospolity i żarłacz jedwabisty, są również poławiane w Unii i na wodach nienależących do Unii, i przyczyniają się do rentowności rybołówstwa.

Poprawka 5

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 3 preambuły




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3) Rozporządzeniem (WE) nr 1185/2003 dopuszczono wydawanie przez państwa członkowskie specjalnych zezwoleń połowowych umożliwiających przetwarzanie na statku, w trakcie którego płetwy można odcinać od ciał rekinów. Aby zapewnić związek między masą płetw i ciał rekinów, ustalono stosunek masy płetw do masy tusz; jednak po przetworzeniu płetwy i ciała rekinów mogą być wyładowywane w różnych portach. W takich przypadkach stosowanie stosunku mas jest nieskuteczne i umożliwia obcinanie płetw rekinom. W tych okolicznościach zbieranie danych – np. identyfikacja gatunków, struktura populacji – które stanowią podstawę opinii naukowych służących do ustanawiania środków zarządzania rybołówstwem i środków ochrony, jest utrudnione.

(3) Rozporządzeniem (WE) nr 1185/2003 dopuszczono wydawanie przez państwa członkowskie specjalnych zezwoleń połowowych umożliwiających przetwarzanie na statku, w trakcie którego płetwy można odcinać od ciał rekinów. Aby zapewnić związek między masą płetw i ciał rekinów, ustalono stosunek masy płetw do masy tusz. Przy stosowaniu systemów opartych na stosunku masy płetw do masy tusz występują poważne utrudnienia w jego kontroli i egzekwowaniu. Takie systemy nie eliminują praktyki selekcji wielkościowej oraz, w związku z różnicami w technikach rozbioru płetw oraz rozpiętością rozmiarową i wagową płetw poszczególnych gatunków rekina, ich stosowanie może uniemożliwić wykrycie obcinania płetw rekinom. Ponadto po przetworzeniu płetwy i ciała rekinów mogą być wyładowywane w różnych portach. W tych okolicznościach zbieranie danych – np. identyfikacja gatunków, struktura populacji – które stanowią podstawę opinii naukowych służących do ustanawiania środków ochrony i zarządzania rybołówstwem, jest utrudnione.


Poprawka 6

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 4 preambuły




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4) W 1999 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) przyjęła Międzynarodowy plan działania na rzecz ochrony rekinów i zarządzania ich zasobami, który stanowi podstawę komunikatu Komisji z 2009 r. dotyczącego Planu działań Wspólnoty Europejskiej na rzecz ochrony rekinów i zarządzania ich zasobami, w którym Unia zobowiązała się do przyjęcia wszelkich środków niezbędnych do ochrony rekinów oraz do zminimalizowania ilości odpadów i odrzutów pochodzących z połowów rekinów. Rada poparła ogólną koncepcję i cele szczegółowe Unii określone we wspomnianym komunikacie.

(4) W 1999 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) przyjęła Międzynarodowy plan działania na rzecz ochrony rekinów i zarządzania ich zasobami, który stanowi podstawę komunikatu Komisji z 5 lutego 2009 r. dotyczącego Planu działań Wspólnoty Europejskiej na rzecz ochrony rekinów i zarządzania ich zasobami, w którym Unia zobowiązała się do przyjęcia wszelkich środków niezbędnych do ochrony rekinów oraz do zminimalizowania ilości odpadów i odrzutów pochodzących z połowów rekinów. Rada poparła ogólną koncepcję i cele szczegółowe Unii określone we wspomnianym komunikacie, po czym zachęciła Komisję do poświęcenia szczególnej uwagi kwestii obcinania płetw oraz do jak najszybszego przedstawienia propozycji zmiany rozporządzenia (WE) 1185/2003, w szczególności w odniesieniu do odstępstw i związanych z nimi warunków.

Poprawka 7

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 6 preambuły




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6) „skrzydłami” w stanie nienaruszonym. Regionalne organizacje ds. rybołówstwa coraz częściej zajmują się kwestią obcinania płetw rekinom, a ich organy naukowe zalecają wyładunki rekinów z płetwami w stanie nienaruszonym.

(6) Regionalne organizacje ds. rybołówstwa coraz częściej zajmują się kwestią obcinania płetw rekinom, a ich organy naukowe zalecają wyładunki rekinów z płetwami w stanie nienaruszonym, zauważając, iż jest to najlepszy sposób by zapobiec obcinaniu płetw i ułatwić zbieranie danych koniecznych do oceny zasobów. Rezolucje Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych przedstawiane co roku od 2007 r., globalna strategia IUNC z 2008 r. przeciw obcinaniu płetw rekinom oraz konferencja przeglądowa Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi, która odbyła się w 2010 r., nawoływały do podjęcia środków nakładających obowiązek wyładowywania wszystkich rekinów z płetwami naturalnie przytwierdzonymi do tusz.


Poprawka 14

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 punkt 2

Rozporządzenie (WE) nr 1185/2003



Artykuł 3 – ustęp 1a




Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1a. Nie naruszając przepisów ust. 1, oraz aby ułatwić składowanie na statku, płetwy rekinów mogą być częściowo podcięte i złożone płasko na tuszy.

1a. Nie naruszając przepisów ust. 1, oraz aby ułatwić składowanie na statku, płetwy rekinów mogą być częściowo podcięte i złożone płasko na tuszy, jednak przed wyładunkiem nie oddziela się ich od tuszy.


Poprawka 10

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 1185/2003

Artykuł 6 – ustęp 1 – wprowadzenie





Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Jeżeli statki rybackie pływające pod banderą danego państwa członkowskiego złowiły, zatrzymały na burcie, przeładowały lub wyładowały rekiny, państwo członkowskie bandery przesyła Komisji, najpóźniej do dnia 1 maja, wyczerpujące sprawozdanie roczne dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia podczas poprzedniego roku. W sprawozdaniu opisuje się monitorowanie zgodności statków z przepisami rozporządzenia oraz środki egzekwowania przepisów podjęte przez państwa członkowskie w przypadkach braku zgodności. W szczególności przedstawia się następujące informacje:

1. Jeżeli statki rybackie pływające pod banderą danego państwa członkowskiego złowiły, zatrzymały na pokładzie, przeładowały lub wyładowały rekiny, państwo członkowskie bandery, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającym wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa oraz rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 404/2011 ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, przesyła Komisji, najpóźniej do dnia 1 maja, wyczerpujące sprawozdanie roczne dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia podczas poprzedniego roku. W sprawozdaniu opisuje się monitorowanie zgodności statków pływających na wodach Unii i wodach do niej nienależących z przepisami rozporządzenia oraz środki egzekwowania przepisów podjęte przez państwa członkowskie w przypadkach braku zgodności. W szczególności przedstawia się następujące informacje:


Poprawka 11

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 1185/2003

Artykuł 6 – ustęp 1 – tiret 2





Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

– liczbę przeprowadzonych inspekcji;

– liczbę, datę i miejsce przeprowadzonych inspekcji;


Poprawka 12

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 1185/2003

Artykuł 6 – ustęp 1 – tiret trzecie





Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

– liczbę i charakter wykrytych przypadków braku zgodności, wraz ze wszystkimi danymi identyfikacyjnymi odnośnego statku lub odnośnych statków.

– liczbę i charakter wykrytych przypadków braku zgodności, wraz ze wszystkimi danymi identyfikacyjnymi odnośnego statku lub odnośnych statków, a także zastosowanymi karami w każdym przypadku braku zgodności.

Poprawka 13

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 1185/2003

Artykuł 6 – ustęp 1 – tiret trzecie a (nowe)





Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka




całkowitą liczbę wyładunków z podziałem na gatunki (waga/liczebność) i porty;


P7_TA-PROV(2012)0450

Konwencja dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

PE493.692

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie oświadczenia o wyrażeniu przez państwa członkowskie, w interesie Unii Europejskiej, zgody na przystąpienie ośmiu krajów trzecich do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę


Parlament Europejski,

– uwzględniając art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 2 lit. j), art. 81 ust. 3, art. 216 ust. 1 oraz art. 218 ust. 6 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

– uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności sprawy 22/701 i C-467/982 oraz opinię nr 1/033;

– uwzględniając wnioski Komisji w sprawie decyzji Rady dotyczących oświadczenia o wyrażeniu przez państwa członkowskie, w interesie Unii Europejskiej, zgody na przystąpienie Gabonu4, Andory5, Seszeli6, Federacji Rosyjskiej7, Albanii8, Singapuru9, Maroka10 i Armenii11 do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

– uwzględniając fakt, że Rada nie zwróciła się jeszcze do Parlamentu o wyrażenie zgody na te decyzje;

– uwzględniając pytanie postawione Komisji dotyczące oświadczenia o wyrażeniu przez państwa członkowskie, w interesie Unii Europejskiej, zgody na przystąpienie ośmiu krajów trzecich do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (O-000159/2012 – B7‑0367/2012);

– uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu;

A. mając na uwadze, że konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę ma ogromne znaczenie, jako że tworzy ona system pozwalający państwom uczestniczącym w niej na współpracę w celu znalezienia rozwiązania dla problemu uprowadzania dzieci za granicę poprzez wskazywanie jurysdykcji sądu oraz obowiązującego prawa przy podejmowaniu decyzji o tym, gdzie powinno mieszkać dziecko;

B. mając na uwadze, że konwencja gwarantuje zatem szybki powrót porwanych dzieci do ich kraju zamieszkania;

C. mając na uwadze, że konwencja ma zastosowanie jedynie w stosunkach pomiędzy krajami, które ją ratyfikowały lub do niej przystąpiły;

D. mając na uwadze, że przystąpienie nowych państw do konwencji musi zostać uznane przez obecnych jej członków, aby konwencja ta mogła mieć zastosowanie do stosunków pomiędzy nimi;

E. mając na uwadze, że uznanie przystąpienia ma w związku z tym ogromne znaczenie;

F. mając na uwadze, że Unia Europejska skorzystała już ze swoich kompetencji wewnętrznych w dziedzinie uprowadzania dzieci za granice, w szczególności za pomocą rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej1;

G. mając na uwadze, że Unia Europejska uzyskała wyłączne kompetencje zewnętrzne w dziedzinie uprowadzania dzieci za granicę;

H. mając na uwadze, że ponieważ organizacje międzynarodowe nie mogą stać się członkami konwencji, Unia Europejska powinna nadać państwom członkowskim uprawnienia do występowania w jej interesie w przypadku wyrażania zgody na przystąpienie wspomnianych państw;

I. mając na uwadze, że Rada powinna wobec tego jak najszybciej podjąć działania w kierunku przyjęcia decyzji zaproponowanych przez Komisję, w tym niezwłocznie zasięgnąć opinii Parlamentu;

J. mając na uwadze, że pomimo pilnej natury sprawy, a także przejrzystej sytuacji prawnej wydaje się, iż Rada postanowiła przełożyć na później konsultacje z Parlamentem oraz przyjęcie wspomnianych decyzji z myślą o zakwestionowaniu podstawy tych decyzji na tle prawnym;

1. przekazuje Radzie następujące zalecenia:

a) Rada powinna niezwłocznie przystąpić do procedury przyjęcia wyżej wymienionych zaproponowanych decyzji,

b) w tym celu powinna ona zasięgnąć opinii Parlamentu w sprawie ośmiu proponowanych decyzji,

c) w interesie obywateli Europy, którzy skorzystaliby z przyjęcia tych decyzji, powinna powstrzymać się ona od utrudniania właściwego funkcjonowania Unii Europejskiej w oparciu o błędne podstawy prawne;

2. zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz do przekazania jej tytułem informacji Komisji oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.



P7_TA-PROV(2012)0451

Zbliżająca się światowa konferencja na temat międzynarodowej telekomunikacji (WCIT-2012) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego i ewentualne rozszerzenie zakresu Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego

PE493.693

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie zbliżającej się światowej konferencji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego poświęconej komunikacji międzynarodowej (WCIT-2012) oraz ewentualnego rozszerzenia zakresu Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego (2012/2881(RSP))


Parlament Europejski,

– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r.1 zmieniającą dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej,

– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r.2 zmieniającą dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów,

– uwzględniając dyrektywę Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r.3 w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej,

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie otwartego internetu i neutralności sieci w Europie4,

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. zatytułowaną „Zarządzanie internetem: kolejne działania”5,



  • uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ A/HRC/20/L13,

– uwzględniając wniosek Komisji w sprawie decyzji Rady ustanawiającej stanowisko UE do celów przeglądu Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego, które zostanie przedstawione na Światowej konferencji na rzecz telekomunikacji międzynarodowej lub w czasie posiedzeń przygotowawczych do tej konferencji (COM(2012)0430),

– uwzględniając art. 110 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że Międzynarodowy Regulamin Telekomunikacyjny (ITR) został przyjęty przez Światową administracyjną konferencję telegrafu i telefonu (World Administrative Telegraph and Telephone Conference) w Melbourne w 1988 r. i od tej pory nie był nowelizowany;

B. mając na uwadze, że sygnatariuszami tego Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego jest 27 państw członkowskich Unii Europejskiej;

C. mając na uwadze, że Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU) zwołał posiedzenie w Dubaju w dniach 3-14 grudnia 2012 r. pod nazwą Światowa konferencja na rzecz telekomunikacji międzynarodowej (WCIT) w celu uzgodnienia nowego brzmienia przedmiotowego Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego;

1. wzywa Radę i Komisję do zapewnienia, że wszelkie zmiany Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego będą zgodne z dorobkiem prawnym UE i będą promowały interes i cel Unii, jakim jest propagowanie internetu jako prawdziwie publicznej przestrzeni, w której przestrzegane są prawa człowieka i podstawowe wolności, w szczególności wolność słowa i zgromadzeń, a także zasady wolnego rynku, neutralności sieci i przedsiębiorczości;

2. ubolewa z powodu braku przejrzystości oraz otwartości towarzyszącego negocjacjom dotyczącym WCIT-2012, wziąwszy pod uwagę, że wyniki tego posiedzenia mogą w znaczący sposób oddziaływać na interes publiczny;

3. uważa, że ani Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny, ani żadna inna pojedyncza, scentralizowana instytucja międzynarodowa nie jest właściwa do występowania jako organ regulacyjny zarządzający internetem czy przepływami ruchu w internecie;

4. podkreśla, że niektóre propozycje dotyczące reformy Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego będą miały negatywny wpływ na internet, jego strukturę, działanie, zawartość i bezpieczeństwo, stosunki handlowe i zarządzanie handlem, jak również na swobodny przepływ informacji w sieci;

5. jest przekonany, że w wyniku niektórych z przedstawionych propozycji sam Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny może stać się siłą rządzącą pewnymi aspektami internetu, co mogłoby położyć kres obecnemu oddolnemu modelowi obejmującemu wiele zainteresowanych stron; wyraża obawę, że jeśli propozycje te zostaną przyjęte, mogą poważnie wpłynąć na rozwój usług online i na dostęp do nich użytkowników końcowych, a także na całą gospodarkę cyfrową; uważa, że zarządzanie internetem i powiązane kwestie regulacyjne powinny być nadal definiowane na poziomie uwzględniającym w sposób wszechstronny wiele zainteresowanych stron;

6. wyraża zaniepokojenie tym, że propozycje dotyczące reformy Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego obejmują stworzenie nowych mechanizmów uwzględniających zyski, co może poważnie zagrozić otwartemu i konkurencyjnemu charakterowi internetu z powodu wzrostu cen, hamowania innowacyjności i ograniczania dostępu; przypomina, że internet powinien pozostać wolny i otwarty;

7. popiera wszystkie propozycje mające na celu utrzymanie obecnego zakresu Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego i dotychczasowego mandatu Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego; sprzeciwia się wszelkim propozycjom mającym na celu rozszerzenie zakresu ITR na takie obszary jak internet, w tym na przestrzeń nazw domen, przydzielanie adresów IP, routing ruchu danych w internecie i kwestie związane z treściami;

8. wzywa państwa członkowskie, by zapobiegały jakimkolwiek zmianom Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego, które mogłyby narazić na szwank otwartość internetu, neutralność sieci, zasadę typu koniec-koniec, obowiązki świadczenia usługi powszechnej i partycypacyjne zarządzanie powierzone różnorodnym podmiotom, takim jak rządy, instytucje ponadnarodowe, organizacje pozarządowe, duże i małe przedsiębiorstwa, społeczność technologiczna oraz użytkownicy internetu i ogół konsumentów;

9. wzywa Komisję, aby w imieniu Unii Europejskiej koordynowała negocjacje dotyczące zmiany Międzynarodowego Regulaminu Telekomunikacyjnego wprowadzane na podstawie szerokiego wkładu wielu zainteresowanych stron, poprzez zastosowanie strategii, której głównym celem będzie zapewnienie i zachowanie otwartości internetu, a także ochrona praw i wolności użytkowników internetu online;

10. przypomina o znaczeniu, jakie ma zagwarantowanie prężnego internetu, który oferuje usługi oparte na zasadzie starannego działania, pobudza innowacyjność i wolność wypowiedzi, zapewnia konkurencję i zapobiega powstaniu nowej przepaści cyfrowej;

11. podkreśla, że Międzynarodowy Regulamin Telekomunikacyjny powinien stwierdzać, iż zalecenia Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego są niewiążącymi dokumentami promującymi najlepsze praktyki;

12. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

P7_TA-PROV(2012)0452

Konferencja w Ad-Dausze w sprawie zmiany klimatu (COP 18)

PE493.684

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie konferencji w sprawie zmian klimatu, która odbędzie się w Ad-Dausze (Katar) (COP 18) (2012/2722(RSP))


Parlament Europejski,

– uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz protokół z Kioto załączony do tej konwencji,

– uwzględniając wnioski z konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmiany klimatu, która odbyła się w 2007 r. na Bali, a także plan działania z Bali (Decyzja 1/COP 13),

– uwzględniając 15. konferencję stron (COP 15) konwencji UNFCCC oraz 5. konferencję stron będącą posiedzeniem stron protokołu z Kioto (COP/MOP 5), które odbyły się w Kopenhadze (Dania) w dniach od 7 do 18 grudnia 2009 r., oraz uwzględniając porozumienie kopenhaskie,

– uwzględniając 16. konferencję stron (COP 16) konwencji UNFCCC oraz 6. konferencję stron będącą posiedzeniem stron protokołu z Kioto (COP/MOP 6), które odbyły się w Cancunie (Meksyk) w dniach od 29 listopada do 10 grudnia 2010 r., oraz uwzględniając ustalenia z Cancunu,

– uwzględniając 17. konferencję stron (COP 17) konwencji UNFCCC oraz 7. konferencję stron będącą posiedzeniem stron protokołu z Kioto (COP/MOP 7), które odbyły się w Durbanie (Republika Południowej Afryki) w dniach od 28 listopada do 9 grudnia 2011 r., a w szczególności decyzje w sprawie Platformy z Durbanu dotyczącej zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu,

– uwzględniając zbliżającą się 18. konferencję stron (COP 18) konwencji UNFCCC oraz 8. konferencję stron będącą posiedzeniem stron protokołu z Kioto (COP/MOP 8), które odbędą się w Ad-Dausze (Katar) w dniach od 26 listopada do 8 grudnia 2012 r.,

– uwzględniając pakiet klimatyczno-energetyczny UE z grudnia 2008 r.,

– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie1,

– uwzględniając rezolucję z dnia 4 lutego 2009 r. zatytułowaną „2050: przyszłość zaczyna się dziś – zalecenia dla przyszłej zintegrowanej polityki ochrony klimatu UE”2,

– uwzględniając rezolucje z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie strategii UE na Konferencję kopenhaską w sprawie zmian klimatu (COP 15)1, z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie wyników konferencji kopenhaskiej w sprawie zmian klimatu (COP 15)2, z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie konferencji w Cancunie (COP 16)3 w sprawie zmiany klimatu oraz z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie konferencji w Durbanie w sprawie zmian klimatu (COP 17)4,

– uwzględniając rezolucję z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie planu działania prowadzącego do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.5,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie działań podjętych w następstwie 17. sesji konferencji stron (COP 17) ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz 7. sesję posiedzenia stron protokołu z Kioto (CMP 7) (Durban, Republika Południowej Afryka, 28 listopada – 9 grudnia 2011 r.),

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie szybkiego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczące działań dyplomatycznych UE w związku ze zmianą klimatu,

– uwzględniając sporządzone w listopadzie 2011 r. sprawozdanie podsumowujące Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) pt. „Niwelowanie rozbieżności w odniesieniu do emisji”,

– uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej pt. „Konsensus europejski”, a w szczególności pkt. 22, 38, 75, 76 i 105 tego oświadczenia6,

– uwzględniając deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r., określającą milenijne cele rozwoju jako cele uzgodnione wspólnie przez wspólnotę międzynarodową w celu likwidacji ubóstwa,

– uwzględniając zobowiązania zaciągnięte na szczycie G20, który miał miejsce w Pittsburgu w dniach 24-25 września 2009 r., dotyczące stopniowego wycofywania dotacji na paliwa kopalne w perspektywie średniookresowej i do udzielenia najuboższym krajom ukierunkowanego wsparcia, aby mogły się one dostosować do zmiany klimatu,

– uwzględniając 11. posiedzenie stron konferencji (COP 11) w sprawie różnorodności biologicznej, które odbyło się w Hyderabadzie (Indie) w dniach od 8 do 19 października 2012 r.,

– uwzględniając pytania ustne QO B7-0364/2012 i QO B7-0365 skierowane na podstawie art. 115 Regulaminu przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji,

– uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w decyzjach w sprawie Platformy z Durbanu dotyczącej zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu (tzw. pakiet durbański) przyznano, że zmiana klimatu stanowi ogromne i prawdopodobnie nieodwracalne zagrożenie dla społeczeństwa i planety, w związku z czym wymaga działań wszystkich stron na poziomie międzynarodowym;

B. mając na uwadze, że pakiet durbański w zasadzie położył fundamenty pod globalne, ambitne, międzynarodowe, prawnie wiążące porozumienie obejmujące wszystkie strony, które ma zostać przyjęte w 2015 r. i być stosowane od 2020 r.;

C. mając na uwadze, że konferencja w Ad-Dausze (COP 18) powinna wykorzystać dynamikę, jaką osiągnięto w Durbanie, i spowodować, aby prace nad takim globalnym prawnie wiążącym porozumieniem toczyły się właściwym torem, a porozumienie zostało osiągnięte do 2015 r.;

D. mając na uwadze, że takie globalne prawnie wiążące porozumienie powinno być spójne z zasadą wspólnej, lecz zróżnicowanej odpowiedzialności w zależności od możliwości, lecz należy w nim uznać, że wszyscy najwięksi emitenci gazów cieplarnianych powinni przyjąć ambitne i wystarczające cele w zakresie zmniejszenia emisji tych gazów, w zależności od możliwości, i podjąć w tym celu odpowiednie środki polityczne;

E. mając na uwadze, że w pakiecie durbańskim nie uwzględniono dostatecznie potrzeby działań w celu łagodzenia skutków zmiany klimatu do roku 2020, a obecne zobowiązania i obietnice nie wystarczają, aby osiągnąć cel polegający na ograniczeniu wzrostu średniej rocznej temperatury powierzchniowej na świecie do 2ºC w stosunku do poziomów przedprzemysłowych (tzw. cel 2ºC), wzywa do potraktowania tych kwestii na konferencji w Ad-Dausze jako sprawy najwyższej wagi;

F. mając na uwadze, że według danych naukowych przedstawionych przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) cel 2ºC można osiągnąć tylko, jeżeli światowe emisje osiągną najwyższy poziom przed 2015 r., w roku 2050 zmniejszą się co najmniej o 50% w stosunku do roku 1990, a następnie będą się nadal zmniejszały; mając na uwadze, że UE powinna zachęcać wszystkich największych emitentów CO2 do podjęcia konkretnych działań i ich rzeczywistej realizacji przed 2020 r.;

G. mając na uwadze, że według ostatnich badań naukowych skutki zmiany klimatu są szybsze i bardziej widoczne niż przewidywano, na przykład w regionie Arktyki;

H. mając na uwadze, że według Międzynarodowej Agencji Energetycznej światowe zapotrzebowanie na energię ma wzrosnąć o jedną trzecią między 2010 a 2035 r., mając na uwadze, że większa część tego wzrostu zapotrzebowania i wzrostu emisji będzie w większej części udziałem gospodarek wschodzących; mając na uwadze, że na niegospodarne zużycie paliw kopalnych przeznaczane są dotacje w wysokości 400 mld USD;

I. mając na uwadze, że zmniejszenie emisji CO2 w sektorze energetyki i przemysłu poprzez stosowanie innowacji byłoby korzystne dla Europy, która stałaby się prekursorem na rozrastającym się światowym rynku towarów i usług związanych z energią;

J. mając na uwadze, że światowe innowacje w sektorze zrównoważonej energii (zarówno na poziomie produkcji, jak i na poziomie użytkowników) tworzą miejsca pracy, pobudzają wzrost gospodarczy, zwiększają niezależność energetyczną i pozwalają dbać o czystszy świat, w którym zmiana klimatu będzie łagodniejsza, a dostawy energii zapewnione;

K. mając na uwadze, że okres życia inwestycji w sektorze energetyki wynosi bardzo często 30 lat lub więcej oraz że planowanie nowych przedsięwzięć i polityki wymaga dużo czasu, co jeszcze bardziej uwydatnia, że należy pilnie podjąć na świecie nowe działania w zakresie energetyki;

L. mając na uwadze, że trzeba prowadzić więcej badań nad innowacjami przydatnymi w sektorze energetyki i transportu;

M. mając na uwadze, że UE powinna objąć wiodącą rolę w dziedzinie ochrony klimatu, aby wykazać, że jej starania są poważne, wziąwszy pod uwagę jej możliwości technologiczne i ekonomiczne;

N. mając na uwadze, że osiągnięcie prawnie wiążącego porozumienia w 2015 r. nie będzie możliwe, jeżeli zabraknie konsensu co do sprawiedliwego podziału starań zmierzających do łagodzenia skutków zmiany klimatu na świecie w długoterminowej perspektywie;

O. mając na uwadze, że na 16. COP w 2010 r. w Cancunie kraje rozwinięte zobowiązały się przeznaczyć co roku do 2020 r. 100 mld USD „nowych i dodatkowych” funduszy na potrzeby związane ze zmianą klimatu w krajach rozwijających się, lecz do tej pory nie uzgodniono na szczeblu międzynarodowym rzeczywistego znaczenia słów „nowe i dodatkowe”;

P. mając na uwadze, że po 2012 r., który jest ostatnim rokiem szybkiego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu (30 mld USD w ciągu trzech lat zgodnie ze zobowiązaniem podjętym w Kopenhadze), nie ma pewności co do tego, jaka kwota zostanie przeznaczona na działania związane ze zmianą klimatu;

Q. mając na uwadze, że ok. 20% emisji gazów cieplarnianych jest powodowane wylesianiem i innymi sposobami użytkowania gruntów oraz zmianami tych sposobów użytkowania gruntów, oraz mając na uwadze, że agroleśnictwo zwiększa łagodzenie skutków emisji CO2 , ponieważ zwiększa składowanie dwutlenku węgla, a także zmniejsza ubóstwo, ponieważ umożliwia lokalnym społecznościom różnicowanie dochodów;

R. mając na uwadze, że lepsze zarządzanie lasami jest podstawowym warunkiem wstępnym, aby zmniejszyć wylesianie w trwały sposób;



Platforma z Durbanu dotycząca zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu

1. z zadowoleniem przyjmuje utworzenie grupy roboczej ad hoc ds. platformy z Durbanu dotyczącej zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu i stwierdza, że decyzja 1/CP.17 wymaga, aby grupa ta niezwłocznie rozpoczęła prace w celu sporządzenia protokołu, instrumentu prawnego lub uzgodnionego dokumentu końcowego posiadającego moc prawną na mocy konwencji mającej zastosowanie do wszystkich stron oraz aby grupa ta zakończyła swe prace możliwie najszybciej, nie później niż w 2015 r.; stwierdza ponadto, że prace grupy powinny opierać się na 5. sprawozdaniu oceniającym IPCC, które ma zostać opracowane przed 2014 r. z zadowoleniem przyjmuje również proces zmierzający do zwiększenia ambicji stron przed 2020 r.;

2. podkreśla, że sprawiedliwość i wspólna, lecz zróżnicowana odpowiedzialność w zależności od zdolności (CBDRRC) powinny być głównym tematem Platformy z Durbanu dotyczącej zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu, jeżeli ma ona przynieść oczekiwane wyniki w zakresie ochrony klimatu;

3. stwierdza równocześnie, że pakiet durbański wymaga, aby grupa robocza ad hoc ds. długoterminowej współpracy w ramach Konwencji (AWG-LCA) osiągnęła wyznaczone cele przed konferencją w Ad-Dausze;

4. podkreśla, że nowy instrument prawny powinien przewidywać środki łagodzące zgodne ze globalnym budżetem emisji CO2, które pozwolą utrzymać zmianę klimatu poniżej 2°C w stosunku do poziomów przedprzemysłowych, i że powinien on również przewidywać środki niezbędne do podjęcia wymaganych działań w zakresie klimatu w krajach rozwijających się oraz rzetelne obliczanie, monitorowanie i sprawozdawczość, a także skuteczny system stosowania i zgodności;

5. z wielkim zaniepokojeniem stwierdza, że na rozmach w Bonn w maju 2012 r. niektóre strony zajęły obstrukcyjne stanowisko, lecz z zadowoleniem przyjmuje niewielkie, aczkolwiek widoczne postępy ku zbieżności poglądów, jakie osiągnięto na nieformalnych dodatkowych posiedzeniach w Bangkoku (Tajlandia) w dniach od 30 sierpnia do 5 września 2012 r.;

6. domaga się, aby przed zakończeniem prac grupy roboczej ad hoc ds. długoterminowej współpracy w ramach Konwencji (AWG-LCA) zwiększyć jasność i osiągnąć porozumienia w sprawie porównywalności starań i wspólnego obliczania emisji dla krajów rozwiniętych, które nie są stronami protokołu z Kioto;

7. podkreśla, że UE powinna dać dobry przykład realizując swoje zobowiązania i okazując ambicję zarówno w zakresie łagodzenia skutków zmiany klimatu, jak i finansowania działań w tym kierunku; w związku z tym uważa, że przed konferencją w Ad-Dausze wszystkie instytucje UE mają obowiązek prowadzić intensywne działania dyplomatyczne w związku ze zmianą klimatu oraz budować sojusze międzynarodowe, aby zapewnić realizację zobowiązań zawartych w pakiecie durbańskim oraz aby proces UNFCCC doprowadził do powstania nowego wielostronnego systemu przed 2015 r.; podkreśla, że należy wyjaśnić, jak zasady Konwencji mają być stosowane w ramach działań po 2020 r., aby wszystkie strony podjęły zobowiązania; uważa, że nowy mechanizm rynkowy, który określono na COP 17, jest szczególnie ważny w tym zakresie i ma nadzieję, że grupie roboczej ad hoc ds. długoterminowej współpracy (AWG-LCA) uda się opracować sposoby działania i procedury stosowane w ramach tego mechanizmu;



Protokół z Kioto – drugi okres zobowiązań

8. przyjmuje do wiadomości decyzję stron, zawartą w pakiecie durbańskim, która obejmuje ogółem ok. 15% ogólnych emisji i stanowi powód, dla którego UE powinna nasilić starania, aby znaleźć rozwiązania na rzecz wspólnych środków umożliwiających zrzeszenie wszystkich głównych podmiotów i tymczasowe zatwierdzenie rozpoczęcia w dniu 1 stycznia 2013 r. drugiego okresu zobowiązań w ramach protokołu z Kioto, który zapoczątkuje proces przechodzenia na nowy, skuteczniejszy, pełniejszy i prawnie wiążący międzynarodowy system, który wejdzie w życie w 2020 r.;

9. przyjmuje do wiadomości, że USA, Rosja, Japonia i Kanada nie wezmą udziału w ewentualnym drugim okresie zobowiązań, oraz że brak pewności co do udziału Australii i Nowej Zelandii; przyjmuje również do wiadomości, że nadal brak celów w zakresie zmniejszenia emisji dla krajów rozwijających się, takich jak Chiny, Indie, Brazylia i Indonezja;

10. domaga się przyjęcia w Ad-Dausze niezbędnych poprawek, aby bezzwłocznie rozpocząć drugi okres zobowiązań protokołu z Kioto na zasadzie tymczasowej;

11. przyjmuje do wiadomości obietnicę zawartą w decyzji 1/CMP 7 pakietu durbańskiego, zgodnie z którą data zakończenia drugiego okresu realizacji zobowiązań zostanie ustalona na konferencji w Ad-Dausze, i jest przychylny ośmioletniemu okresowi zobowiązań, który zakończy się 31 grudnia 2020 r.;

12. podkreśla potrzebę – w ramach obecnej struktury operacyjnej protokołu z Kioto – ilościowego określenia zobowiązań do ograniczenia lub zmniejszenia emisji (QELRO), jakie strony miały przedłożyć do maja 2012 r., aby przyjąć je w postaci poprawek do protokołu z Kioto na konferencji w Ad-Dausze, zgodnie z decyzją 1/CMP 7; wzywa strony wymienione w załączniku B, które jeszcze tego nie uczyniły, do przedstawienia swoich ilościowych zobowiązań do ograniczenia lub zmniejszenia emisji (QELRO), i z zadowoleniem przyjmuje cele przedstawione pierwotnie przez UE; podkreśla, że przeniesienie jednostek przyznanej emisji (AAU) na drugi okres zobowiązań podważyłoby wiarygodność protokołu z Kioto w zakresie ochrony środowiska; podkreśla, że jeżeli państwa członkowskie będą mogły przenieść AAU, protokół z Kioto nie będzie miał żadnego rzeczywistego wpływu na łagodzenie zmiany klimatu;

13. z zadowoleniem przyjmuje propozycję grupy 77 i Chin dotyczącą rzeczywistego ograniczenia i zmniejszenia do minimum możliwości korzystania z nadwyżek; zauważa, że UE do tej pory nie przedstawiła żadnej propozycji w celu uregulowania problemu nadwyżek jednostek przyznanej emisji (AAU); przypomina, że na mocy traktatu lizbońskiego Rada Unii Europejskiej stanowi kwalifikowaną większością głosów w sprawach ogólnych (art. 16 TUE), a zgodnie z procedurą mającą zastosowanie do negocjowania i zawierania umów nowych międzynarodowych (art. 218 TFUE);

14. ponawia wezwanie do zreformowania mechanizmu czystego rozwoju, ustanowienie ścisłych zasad jakości, gwarantujących wystarczająco wysokie standardy powiązanych projektów, aby umożliwić zmniejszenie emisji w wiarygodny, dający się sprawdzić, rzeczywisty i dodatkowy sposób, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju w krajach rozwijających się i zapobiegając niewłaściwemu stosowaniu tego mechanizmu do wysokoemisyjnych projektów w zakresie infrastruktury; uważa, że przyszły mechanizm czystego rozwoju powinien być ograniczony do krajów najsłabiej rozwiniętych;



Rozbieżności między potrzebami a rzeczywistością w zakresie łagodzenia zmiany klimatu

15. podkreśla, że pilne jest, aby wszystkie strony po pierwsze wypełniły podjęte zobowiązania, a po drugie podwyższyły swoje obecne standardy do 2020 r., aby osiągnąć cel 2ºC; podkreśla w szczególności pilna potrzebę dokonania postępów w niwelowaniu tzw. luki gigatonowej, czyli różnicy między wynikami badań naukowych a obietnicami stron dotyczącymi podjęcia zobowiązań i prowadzenia działań w celu zmniejszenia emisji, które byłyby bardziej ambitne niż te zawarte w porozumieniu z Kopenhagi, opierałaby się na zasadzie „wspólnej, lecz zróżnicowanej odpowiedzialności w zależności od możliwości” , co oznacza, że należy umożliwić najuboższym państwom – dzięki pomocy finansowej i technologicznej, lecz także za pomocą środków w dziedzinie tworzenia zdolności – bezpośrednie przejście na zaawansowany system niskoemisyjnej gospodarki i energetyki; wzywa strony w szczególności do pilnego podjęcia środków, najpóźniej ze skutkiem od 2015 r., mających na celu zmniejszenie emisji pochodzących z międzynarodowego transportu lotniczego i morskiego oraz innych sektorów, a także zmniejszenie emisji fluorowęglowodorów (HFC), sadzy, metanu i innych krótkotrwałych czynników powodujących ocieplenie klimatu, aby zapewnić zgodność z celem 2ºC;

16. wzywa do podjęcia w Ad-Dausze decyzji w sprawie ilościowego określenia rozbieżności w skali światowej oraz stałego monitorowania tych rozbieżności, aby podjąć niezbędne działania w celu ich zniwelowania;

17. wzywa Komisję oraz prezydencję cypryjską do znalezienia sojuszników w celu zmniejszenia tzw. luki gigatonowej, czyli rozbieżności między obecnymi poziomami ambicji a poziomami wymaganymi do utrzymania globalnego ocieplenia poniżej 2°C;

18. przyznaje, że skuteczne stopniowe wycofywanie dopłat do paliw kopalnych znacząco przyczyniłoby się do wyrównania różnic między rzeczywistością a potrzebami w zakresie łagodzenia zmiany klimatu;

19. przypomina, że, jak stwierdzono w czwartym sprawozdaniu oceniającym IPCC, do 2020 r. państwa uprzemysłowione powinny ograniczyć krajowe emisje o 25-40% w stosunku do poziomu z 1990 r., natomiast kraje rozwijające się powinny łącznie znacznie ograniczyć emisje poniżej obecnie przewidywanego tempa wzrostu emisji, aby do 2020 r. ograniczyć emisje o ok.15-30%; przypomina ponadto, że łączne globalne emisje mają osiągnąć swój najwyższy poziom przed 2020 r. i wzywa do otwartej dyskusji na temat bardziej skutecznych strategii politycznych w celu wyrównania różnic między rzeczywistością a potrzebami w zakresie łagodzenia zmiany klimatu;

20. podkreśla, że potrzebne są solidne podstawy naukowe, takie jak te przedstawione przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), którego struktura i procedury zostały głęboko zreformowane, i podkreśla w związku z tym znaczenie, jakie będą miały wnioski zawarte w 5. sprawozdaniu oceniającym (IPCC AR5) przewidzianym na 2014 r.;

21. przypomina, że dążenie do celu, jakim jest ochrona klimatu na poziomie 30% do 2020 r., leży we własnym interesie UE, ponieważ umożliwi to trwały wzrost, stworzy dodatkowe miejsca pracy i zmniejszy uzależnienie od importu energii;

22. z zadowoleniem przyjmuje propozycję włączenia do przepisów UE porozumienia z Cancunu, przewidującego obowiązek opracowania niskoemisyjnych strategii rozwoju dla stron, które są państwami rozwiniętymi, i podkreśla znaczenie, jakie ma zapewnienie stronom, które są krajami rozwijającymi się, wsparcia finansowego i technicznego w celu przyjęcia i wdrożenia przez nie planów niskoemisyjnego rozwoju; zauważa, że te plany i strategie powinny określać politykę i środki, które obejmą wczesne działania wewnętrzne pozwalające zapobiec uzależnieniu od wysokoemisyjnych inwestycji i infrastruktury oraz krótko-i średnioterminowe cele w zakresie efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii;

Finansowanie działań związanych ze zmianą klimatu

23. podkreśla, że należy pilnie zapobiec brakowi środków na finansowanie działań po 2012 r. (kiedy zakończy się okres szybkiego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu) oraz że należy znaleźć sposób, aby zapewnić środki z różnych źródeł na finansowanie działań związanych ze zmianą klimatu w okresie 2013-2020; uważa, że konkretne zobowiązania do finansowania w okresie 2013-2020 mają zasadnicze znaczenie dla przyspieszenia procesów transformacji, uniknięcia uzależnienia od paliw kopalnych w wielu krajach rozwijających się i wspierania starań państw rozwijających się w celu złagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowania się do tej zmiany; przypomina, że większość państw członkowskich nie podjęła jeszcze żadnych zobowiązań w zakresie finansowania działań związanych ze zmianą klimatu po -2013 r.;

24. z niepokojem stwierdza, że chociaż kraje rozwinięte zobowiązały się przeznaczyć 100 mld USD rocznie do 2020 r. na finansowanie działań związanych ze zmianą klimatu, do dnia dzisiejszego nie istnieje uznana na całym świecie definicja rzeczywistego znaczenia słów „nowe i dodatkowe”;

25. podkreśla, że wymierzenie, kontrola i monitorowanie funduszy na przeciwdziałanie zmianom klimatu, a także ich dodatkowy charakter, mają fundamentalne znaczenie i wymagają definicji uznanej na szczeblu międzynarodowym; wzywa UE do opracowania wspólnego podejścia, aby upewnić się, że oficjalna pomoc rozwojowa (ODA) nie będzie przesuwana z obecnych funduszy na cele rozwojowe, lecz że będą to rzeczywiście dodatkowe fundusze;

26. z zadowoleniem przyjmuje działania w ramach programu prac dotyczącego długoterminowego finansowania w zakresie źródeł długoterminowego finansowania oraz potrzeb finansowania w krajach rozwijających się i oczekuje, że sprawozdanie sporządzone przez współprzewodniczących zostanie przedyskutowane w Ad-Dausze;

27. uważa, że w ramach finansowania działań na rzecz klimatu w krajach rozwijających się należy zająć się już obecnie odczuwanymi negatywnymi skutkami zmiany klimatu, przyczynić się do zwiększenia odporności, w szczególności w najuboższych i najbardziej narażonych krajach, oraz do wyrównania rozbieżności między ambicjami a potrzebami w zakresie łagodzenia zmiany klimatu przed 2020 r., przy jednoczesnym działaniu na rzecz zrównoważonego rozwoju;

28. w związku z tym podkreśla, że należy udostępnić nowe innowacyjne i dodatkowe źródła finansowania (międzynarodowe podatki od transakcji finansowych i opłaty za międzynarodowy transport lotniczy i morski);

29. wzywa Komisję do zadbania to, aby były to nowe i dodatkowe środki finansowe, oraz do promowania innowacyjnych źródeł finansowania;

30. podkreśla, że likwidacja dopłat do paliw kopalnych może przynieść znaczące oszczędności i ograniczyć emisje gazów cieplarnianych; wzywa do przyjęcia w Ad-Dausze planów stopniowego wycofywania dopłat do paliw kopalnych, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, w pierwszej kolejności w krajach wymienionych w załączniku I;

31. z zadowoleniem przyjmuje powołanie zarządu ekofunduszu klimatycznego i oczekuje, ze w Ad-Dausze zostanie przyjęta decyzja w sprawie siedziby sekretariatu ekofunduszu klimatycznego; zauważa, że na konferencji w Ad-Dausze trzeba będzie przyjąć kolejne decyzje, aby uruchomić ekofundusz klimatyczny, zgodnie z ustaleniami z Cancunu, w szczególności w odniesieniu do początkowej kapitalizacji, i podkreśla, że, aby uruchomić ekofundusz klimatyczny, potrzebne będzie wsparcie finansowe stron; przyznaje, że ekofundusz klimatyczny ma podstawowe znaczenie dla zdolności krajów najsłabiej rozwiniętych do łagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowania się do tej zmiany, oraz że konkretne zobowiązania finansowe w tej dziedzinie mają ogromne znaczenie;

32. podkreśla, że w ustaleniach z Cancunu jest wyraźnie mowa o tym, że środki finansowe udzielane za pomocą ekofunduszu klimatycznego krajom rozwijającym się powinny być środkami „nowymi” i „dodatkowymi” w stosunku do obecnej pomocy rozwojowej;

33. przypomina, że chociaż ubogie kraje przyczyniły się w najmniejszym stopniu do zwiększenia koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze, najbardziej odczuwają one skutki zmiany klimatu i mają najmniejszą zdolność przystosowania się do tych zmian;

34. podkreśla, że zapewnienie spójnej polityki i włączenie kwestii środowiskowych do programów rozwojowych stanowi sedno skutecznej unijnej strategii łagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowania się do tej zmiany;

35. wzywa UE i państwa członkowskie do wspierania interwencji na rzecz ludzi ubogich w krajach rozwijających się, aby podnieść standardy życia najuboższych; w szczególności wzywa UE, aby wspierała finansowo tylko drogi rozwoju przyjazne klimatowi, co prowadzi do stopniowego zniesienia pośredni lub bezpośredniej pomocy Unii dla przemysłu działającego w oparciu o paliwa kopalne (np. za pomocą gwarantowanych pożyczek udzielanych przez EBI, agencje kredytów eksportowych itp.) zgodnie ze zobowiązaniem podjętym przez UE w 2009 r. a szczycie G20 w Pittsburgu;

36. podkreśla, że obecny kryzys gospodarczy nie może być usprawiedliwieniem dla braku działań lub odmowy finansowania środków dostosowawczych w krajach rozwijających się; podkreśla, że to właśnie rozwój gospodarki niskoemisyjnej stanowi ważny krok na drodze do wychodzenia z kryzysu;

37. domaga się, aby kraje uprzemysłowione za pomocą wystarczających środków finansowych i technologicznych pomagały krajom rozwijającym się w stosowaniu zrównoważonych i skutecznych technologii;

38. jest zdania, że środki te muszą respektować interesy i priorytety krajów rozwijających się, uwzględniać lokalne zasoby wiedzy, rozszerzać współpracę Północ-Południe oraz rolę małych i średnich gospodarstw rolnych przy jednoczesnym poszanowaniu środowiska i równowagi ekologicznej;

39. podkreśla, że środki przeznaczone na ochronę klimatu powinny być udostępnianie w postaci nowych i dodatkowych funduszy, obok już istniejącej pomocy rozwojowej;

40. przypomina UE i państwom członkowskim, że oficjalna pomoc rozwojowa jest bardzo ważnym źródłem finansowania potrzeb o zasadniczym znaczeniu dla rozwoju, takich jak zdrowie czy edukacja, i że nie powinna być przeznaczana na finansowanie działań związanych z klimatem; wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich funduszy, aby osiągnąć milenijne cele rozwoju, oraz nowe i dodatkowe fundusze na działania związane z łagodzeniem skutków zmiany klimatu i dostosowania się do tej zmiany;

Użytkowanie gruntów, zmiany sposobu użytkowania gruntów i leśnictwo (LULUCF)

41. z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia na konferencji w Durbanie decyzji 2/CMP.7, którą uważa za ważny krok naprzód we wprowadzaniu solidnych zasad rachunkowości w sektorze LULUCF; zauważa, że decyzja ta przewiduje dwuletni program prac w celu zbadania konieczności wprowadzenia bardziej wszechstronnej rachunkowości, która pozwoli zapewnić środowiskową integralność wkładu sektora w zmniejszanie emisji;

42. przypomina, że zarówno zmiana sposobu użytkowania gruntów, jak i rolnictwo są odpowiedzialne za znaczną część emisji gazów cieplarnianych w krajach rozwijających się; wzywa UE do promowania agroleśnictwa lub rolnictwa ekologicznego, zwłaszcza w krajach najsłabiej rozwiniętych, ponieważ przyczyniają się one zarówno do łagodzenia skutków zmiany klimatu, jak i do likwidacji ubóstwa poprzez umożliwienie lokalnym społecznościom różnicowania źródeł dochodu;

43. przypomina, że produkcja agropaliw z roślin jadalnych (takich jak nasiona oleiste, olej palmowy, cukier z trzciny, buraki cukrowe i pszenica) mogą spowodować silne zapotrzebowanie na grunty i stać się zagrożeniem dla ludności ubogich państw, w których środki do życia zależą od dostępu do gruntu i zasobów naturalnych;

44. z ubolewaniem zauważa, że „kryteria dotyczące zrównoważonego rozwoju” wymienione w dyrektywie w sprawie energii odnawialnej i dyrektywie w sprawie jakości paliw, odnoszące się do biopaliw, mają ograniczony zasięg i nie wystarczają, aby ująć w nich negatywne skutki, jakie wywiera rozpowszechnianie się agropaliw, w szczególności w zakresie pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC); wzywa UE do zaktualizowania kryteriów zrównoważonego rozwoju i kryteriów certyfikacji w stosunku do biopaliw, aby zapewnić spójność ze zobowiązaniem do zwalczania zmiany klimatu oraz prawnym obowiązkiem dbania o spójność polityki na rzecz rozwoju, zapisanym w art. 208 traktatu z Lizbony;

45. przypomina, że większe stosowanie biomasy może doprowadzić do nasilenia działalności leśnej oraz do zmniejszenia zasobów węgla w lasach, co zagrażałoby celowi, jakim jest ograniczenie wzrostu temperatur do 2°C; wzywa UE i państwa członkowskie do zatwierdzenie tylko tych agropaliw, które bezsprzecznie zmniejszają emisje gazów cieplarnianych, nie mogą spowodować znacznych problemów w zakresie użytkowania gruntów, nie zagrażają bezpieczeństwu żywnościowemu ludzi i nie zagrażają stworzeniem konfliktu w zakresie ochrony przyrody; w związku z tym wzywa Komisję do opracowania prawnie wiążących kryteriów dotyczących zrównoważonego charakteru biomasy, do włączenia obliczeń dotyczących pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) do istniejących kryteriów dotyczących zrównoważonego charakteru agropaliw oraz do włączenia obliczeń dotyczących pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) i nadużywania zdolności absorpcji dwutlenku węgla do kryteriów dotyczących zrównoważonego charakteru bioenergii;



Zmniejszanie emisji spowodowanych wylesianiem i degradacją lasów (REDD +)

46. z zadowoleniem odnosi się do przyjętych w Durbanie decyzji dotyczących finansowania, zabezpieczeń i poziomów odniesienia; uważa, że w należy poczynić dalsze postępy, w szczególności w zakresie technicznej oceny poziomów odniesienia dla lasów; zauważa ponadto, że REDD+ ma do odegrania ważną rolę w zmniejszaniu rozbieżności między potrzebami a rzeczywistością w zakresie łagodzenia zmian klimatu do 2020 r.;

47. podkreśla, że w ramach UNFCCC, REDD+ będzie finansowany ze środków publicznych, i zwraca się do stron o pokazanie silnego zaangażowania politycznego na rzecz znalezienia innowacyjnych rozwiązań w zakresie finansowania;

48. jest przeciwny się handlowi uprawnieniami do składowania dwutlenku węgla w ekosystemach leśnych oraz włączeniu REDD + do rynku handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla, ponieważ mogłyby doprowadzić do nadmiernej ilości przydziałów kredytów i dalszego spadku cen emisji dwutlenku węgla;

49. podkreśla, że skuteczna realizacja REDD+ zależy od przejrzystości i rozwoju rzetelnych systemów kontroli;

50. uznaje znaczenie, jakie ma REDD+ w zwalczaniu emisji pochodzących z leśnictwa; podkreśla, że program REDD+ nie powinien zaprzepaścić postępów osiągniętych dotychczas dzięki egzekwowaniu prawa, zarządzaniu i handlowi w dziedzinie leśnictwa (FLEGT ), zwłaszcza w odniesieniu do gospodarki leśnej, uściślania i uznawania zwyczajowych form posiadania i użytkowania gruntów i nieruchomości; wzywa UE do wywierania nacisków, aby projekty REDD+ zawierały większe i bardziej szczegółowe gwarancje w dziedzinie społecznej, w dziedzinie zarządzania i środowiska naturalnego, w szczególności mechanizmy ochrony, dzięki którym prawa ludności zamieszkującej lasy nie będą łamane;

51. jest zdania, że ochrona lasów wymaga szczególnie stabilnych przepływów środków w perspektywie długoterminowej; podkreśla, że niszczenie lasów rozpoczęłoby się ponownie, gdyby finansowanie spadło poniżej pewnego poziomu;

Międzynarodowy transport lotniczy i morski

52. ponownie domaga się ustanowienia międzynarodowych instrumentów zawierających światowe cele redukcji emisji, aby zahamować wpływ, jaki wywiera na klimat międzynarodowy transport lotniczy i morski; nadal opowiada się za włączeniem lotnictwa do europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji;

53. wzywa państwa członkowskie do przeznaczenia wszystkich ewentualnych dochodów z aukcji uprawnień do emisji pochodzących z lotnictwa na zwiększenie finansowania działań związanych ze zmianą klimatu od 2013 r. w krajach rozwijających się;

Ochrona klimatu, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego

54. podkreśla, że obecny kryzys gospodarczy wyraźnie pokazuje, że jedynie zrównoważona gospodarka może zapewnić dobrobyt w dłuższej perspektywie i że ochrona klimatu stanowi jeden z głównych filarów takiej zrównoważonej gospodarki; podkreśla, że wyjaśnienie przyczyn działań politycznych w dziedzinie ochrony klimatu, które mają za zadanie zapewnić wysoki standard życia większej liczbie osób przy jednoczesnym zapewnieniu środków i możliwości rozwoju także przyszłym pokoleniom, jest obecnie ważniejsze niż kiedykolwiek;

55. podkreśla, że wyzwań w zakresie klimatu nie można rozpatrywać w odosobnieniu, lecz w kontekście zrównoważonego rozwoju, polityki w zakresie przemysłu i wykorzystania zasobów;

Reforma strukturalna

56. uważa, że jedną z przyczyn sukcesu konferencji Durbanie, było to, że ustanowiono na niej podstawę do przezwyciężenia dawnych ścisłych podziałów na „strony” i „obserwatorów”, w „krajach rozwiniętych” i „krajach rozwijających się”, jak również na kraje z „załącznika I" i kraje „spoza załącznika I”, dlatego zwraca się do wszystkich uczestników, aby dążyli do stworzenia nowej, całościowej i bardziej wszechstronnej struktury przyszłych negocjacji;

57. jest zdania, że obecny system oparty na „zobowiązaniach i przeglądzie” (pledge and review) nie przyniesie zasadniczych zmian, jakie są niezbędne w celu przeciwdziałania zmianie klimatu w dłuższej perspektywie, a zatem wzywa wszystkie strony do rozważenia również innych podejść;

58. podkreśla, że nie istnieje „cudowny środek”, dzięki któremu można rozwiązać problem związany ze zmianą klimatu i dlatego podkreśla liczne istniejące możliwości osiągnięcia niezbędnego poziomu ograniczenia emisji oraz, co jeszcze ważniejsze, niezbędnych zmian w zakresie świadomości; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje do wiadomości, że wiele krajów podejmuje juz ambitne działania na rzecz łagodzenia zmiany klimatu i wzywa UNFCCC do stworzenia platformy służącej zwiększeniu przejrzystości działań w terenie;



Przejście na zrównoważoną gospodarkę i zrównoważony przemysł

59. wyraża zaniepokojenie faktem, że, zgodnie z danymi MAE, światowe emisje CO2 ze spalania paliw kopalnych osiągnęły w 2011 r. rekordowy poziom; przypomina, że przewidywany światowy wzrost zużycia energii będzie oparty na rozwoju wszystkich źródeł energii; uważa zatem, że UE nie powinna słabnąć w staraniach na rzecz przekształcenia swojej gospodarki w gospodarkę zrównoważoną, aby osiągnąć przewagę konkurencyjną w zakresie zrównoważonych technologii i wiedzy fachowej; uważa, że UE powinna promować rozpowszechnianie na świecie technologii przyjaznych środowisku, w szczególności w dziedzinie odnawialnej energii, innowacyjnych i efektywnych technologii dotyczących paliw kopalnych, a w szczególności technologii efektywnych z energetycznego punktu widzenia;

60. apeluje o ściślejszą koordynację działań Rady, Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby umożliwić UE prezentowanie jednego spójnego stanowiska na forum organizacji międzynarodowych, takich jak Międzynarodowa Agencja Energetyczna (MAE), Międzynarodowa Agencja Energii Odnawialnej (IRENA), międzynarodowe partnerstwo na rzecz współpracy w dziedzinie efektywności energetycznej (IPEEC) i Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA), a tym samym odgrywanie bardziej aktywnej i znaczącej roli w dążeniu do zrównoważonej polityki energetycznej i polityki bezpieczeństwa energetycznego;

61. podkreśla, że z wielu powodów – w tym ze względu na ochronę klimatu, niedobór zasobów i oszczędne gospodarowanie nimi, bezpieczeństwo energetyczne, innowacyjność i konkurencyjność – wiele państw podejmuje kroki w kierunku ekologizacji gospodarki; zauważa na przykład programy inwestycyjne poświęcone przechodzeniu na nowy model zaopatrzenia w energię w takich krajach jak Chiny i Korea Południowa oraz wzywa Komisję do przeanalizowania takich programów i ich wpływu na konkurencyjność UE w sektorach, których to dotyczy;

62. z zadowoleniem przyjmuje te kroki i przypomina, że działania koordynowane na szczeblu międzynarodowym pomogłyby zmierzyć się z obawami zainteresowanych sektorów, w szczególności sektorów energochłonnych, dotyczącymi problemu ucieczki emisji i konkurencyjności; wzywa do zawarcia porozumienia zapewniającego sprawiedliwe w międzynarodowej skali warunki dla przemysłu emitującego duże ilości dwutlenku węgla;

63. wyraża zaniepokojenie rosnącym poziomem tzw. importu emisji, ponieważ emisje z towarów importowanych rosną szybciej niż ograniczanie emisji pochodzących z produkcji krajowej; uważa, że gdyby UE była w stanie lepiej monitorować wzrost importu emisji i zwiększać świadomość tego zjawiska, mogłoby to zachęcić konkurentów w sektorze przemysłu do przystąpienia do bardziej rygorystycznego systemu zmniejszania emisji węgla w celu zwiększenia akceptacji dla swoich produktów na rynku UE;

64. podkreśla, że kryzys finansowy i budżetowy w UE nie powinien ograniczyć ambicji UE i jej sektorów przemysłowych, konsumentów i państw członkowskich w odniesieniu do międzynarodowych negocjacji w sprawie klimatu w Ad-Dausze; uważa, że UE nie powinna słabnąć w staraniach na rzecz przekształcenia swojej gospodarki np. aby zapobiec przenoszeniu miejsc pracy, a zwłaszcza ekologicznych miejsc pracy, oraz że UE musi przekonać partnerów na całym świecie, w tym Chiny i Stany Zjednoczone, o korzyściach wynikających z przystąpienia do porozumienia międzynarodowego oraz o tym, że możliwe jest zmniejszenie emisji bez utraty konkurencyjności i miejsc pracy, szczególnie, jeśli wszystkie kraje będą działać wspólnie;

65. podkreśla, że trzeba pilnie opracować i wdrożyć holistyczną strategię w zakresie surowców i zasobów, dotyczącą m.in. wydajności zasobów we wszystkich sektorach gospodarki, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i w krajach rozwijających się, aby osiągnąć gospodarkę oparta na zrównoważonym rozwoju w długoterminowej perspektywie, oraz wzywa UE i jej państwa członkowskie, by świeciły w tym względzie przykładem; wzywa UE i jej państwa członkowskie do wspierania państw rozwijających się, zarówno na poziomie krajowym, jak i lokalnym, poprzez udostępnianie specjalistycznych analiz na temat zrównoważonego wydobycia, oszczędniejszego gospodarowania zasobami, ich ponownego wykorzystywania i recyklingu;

66. uważa, że podejścia sektorowe w połączeniu z ogólnogospodarczymi pułapami w krajach uprzemysłowionych mogą wnieść wkład w działania na rzecz klimatu, konkurencyjność i wzrost gospodarczy; podkreśla znaczenie, jakie w związku z międzynarodowymi negocjacjami ma przyjęcie sektorowego podejścia do emisji przemysłowych, w szczególności w krajach wschodzących; ma nadzieję, że takie podejście może być również częścią międzynarodowych ram działania w zakresie klimatu po roku 2012;

67. zauważa, że ceny różnych źródeł energii odgrywają główną rolę w kształtowaniu zachowań uczestników rynku, w tym przemysłu i konsumentów, oraz zwraca uwagę, że niemożność pełnej internalizacji kosztów zewnętrznych w ramach bieżącej polityki międzynarodowej sprzyja utrzymywaniu się wzorców konsumpcji niezgodnych ze zrównoważonym rozwojem; przypomina , że światowy rynek emisji dwutlenku węgla stanowiłby dobrą podstawę do osiągnięcia zarówno znaczącego zmniejszenia emisji, jak i równych reguł gry dla sektora przemysłu; wzywa UE i jej partnerów do znalezienia w najbliższej przyszłości najskuteczniejszego sposobu promowania powiązań między EU ETS a innymi systemami handlu, aby utworzyć światowy rynek emisji dwutlenku węgla i zapewnić większą różnorodność sposobów redukcji emisji, zwiększenie rozmiaru rynku i jego płynności, przejrzystość oraz bardziej wydajny przydział zasobów dla sektora energetycznego i przemysłu;



Badania naukowe i technologie

68. z ubolewaniem stwierdza, że podczas szczytu Rio+20 w Rio de Janeiro nie osiągnięto znaczących postępów co do przyszłych kluczowych kwestii związanych ze zrównoważonym rozwojem; ubolewa nad brakiem konkretnych celów, wymiernych działań i zobowiązań ze strony przywódców światowych; przyjmuje do wiadomości wyniki spotkania w Durbanie, w tym postępy osiągnięte przez platformę z Durbanu, kontynuację protokołu z Kioto i ustanowienie funduszu klimatycznego w wysokości 100 mld USD oraz dalszy rozwój technologicznego komitetu wykonawczego ds. stosowania technologii niskoemisyjnych;

69. podkreśla, że opracowywanie i wdrażanie przełomowych technologii ma kluczowe znaczenie w walce ze zjawiskiem zmiany klimatu, a jednocześnie w przekonywaniu partnerów UE na całym świecie, że można zmniejszyć emisje bez utraty konkurencyjności i miejsc pracy; wzywa do zaciągnięcia międzynarodowego zobowiązania do zwiększenia inwestycji w badania i rozwój (R&D) w dziedzinie przełomowych technologii w odpowiednich sektorach; uważa, że UE powinna świeć przykładem i znacząco zwiększyć wydatki na badania w zakresie przyjaznych dla klimatu i energooszczędnych technologii przemysłowych i energetycznych oraz że UE powinna w tym zakresie rozwinąć ścisłą współpracę naukową z międzynarodowymi partnerami, takimi jak kraje BRIC (Brazylia, Rosja, Indie i Chiny) oraz USA;

70. uważa, że innowacyjność ma kluczowe znaczenie dla utrzymania globalnego ocieplenia na poziomie poniżej 2°C i zauważa, że istnieją różne sposoby zachęcania do innowacyjności w gospodarce rynkowej; wzywa Komisję do oceny różnych mechanizmów w celu nagradzania wiodących przedsiębiorstw w zależności od ich zdolności do wprowadzania innowacji oraz do transferu i rozwijania technologii na skalę globalną; wzywa do uznania prawa państw rozwijających się do pełnego wykorzystania elastyczności, jaką oferuje Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS)

71. podkreśla znaczenie, jakie ma budowanie ściślejszej współpracy między Europą a krajami najsłabiej rozwiniętymi; uważa, że UE powinna wspierać działania umożliwiające krajom najsłabiej rozwiniętym znalezienie partnerów i źródeł finansowania inwestycji w dziedzinie energii odnawialnej i ekologicznych technologii oraz wzywa Komisję do przedstawienia pomysłów wspólnych programów badawczych w zakresie alternatywnych źródeł energii oraz sposobów, w jakie UE może pobudzać współpracę między krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się w różnych sektorach przemysłowych;

Energia, wydajność energetyczna i wydajne wykorzystywanie zasobów

72. zauważa, że ostatnia analiza MAE wykazuje, iż poprawa efektywności stanowi najbardziej oczywistą drogę ku lepszemu gospodarowaniu energią w nadchodzących dekadach, i że zwiększy ona trzykrotnie opłacalność inwestycji w redukcję emisji zgodną z celami w zakresie klimatu na rok 2050, lecz wymaga zdecydowanych działań w ramach polityki rządowej i zachęt;

73. z ubolewaniem zauważa, że możliwości oszczędzenia energii nie są odpowiednio uwzględniane, ani na świecie, ani w UE; podkreśla, że oszczędność energii umożliwia tworzenie miejsc pracy, oszczędności, zapewnia bezpieczeństwo energetyczne, konkurencyjność i zmniejszenie emisji; wzywa UE, aby w negocjacjach międzynarodowych zwróciła większą uwagę na oszczędność energii, zarówno podczas omawiania kwestii transferu technologii, jak i planów rozwoju dla krajów rozwijających się czy też pomocy finansowej; podkreśla także, że aby zachować wiarygodność, UE i jej państwa członkowskie muszą zrealizować wyznaczone sobie cele;

74. zwraca uwagę, że szacunkowo 2 mld ludzi na całym świecie nadal nie ma dostępu do zrównoważonej energii w przystępnej cenie; podkreśla potrzebę rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego zgodnie z celami polityki przeciwdziałania zmianie klimatu; zauważa, że dostępne są technologie energetyczne, które zaspokajają potrzeby zarówno w zakresie globalnej ochrony środowiska, jak i rozwoju lokalnego;

75. z ubolewaniem stwierdza, że nie ma wystarczającej koordynacji między UNFCCC a Konwencja o różnorodności biologiczne (CBD), co oznacza marnotrawienie zasobów i utratę cennych i uzupełniających się możliwości politycznych; podkreśla, że z wielu badań, w tym z badania na temat ekonomii ekosystemów i różnorodności biologicznej (The Economics of Ecosystems and Biodiversity) (TEEB), wynika, że ochrona funkcji ekosystemów za pomocą zrównoważonych praktyk jest często tańsze niż zastępowanie utraconych funkcji za pomocą inwestycji w drogie alternatywne infrastruktury i rozwiązania technologiczne; wzywa UE i państwa członkowskie, aby na najbliższym posiedzeniu COP 11 w Hyderabadzie ściślej powiązały swoich cele w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu z celami w zakresie ochrony różnorodności biologicznej;

76. podkreśla, że należy promować większy dostęp do technologii przyjaznych środowisku i transfer takich technologii wszędzie, lecz w szczególności w krajach rozwijających się, w celu poprawy dostępu do technologii informacyjnych, sporządzania i udostępniania rzetelnych danych dotyczących istniejących patentów i technologii, ułatwiania i zwiększania wymiany i wspólnego korzystania z praw własności intelektualnej za pomocą przejrzystych i bezpiecznych mechanizmów oraz rozwijania nowych mechanizmów promowania badań, które nie będą utrudniać dostępu do innowacji; wzywa w związku z tym UE i państwa członkowskie do zajęcia się kwestią prawa własności intelektualnej, aby dokonać oraz skutecznie i szybko rozpowszechniać innowacje, które są niezbędne do zwalczania zmiany klimatu;



Dyplomacja w dziedzinie klimatu

77. podkreśla, że UE powinna nadal prowadzić konstruktywne działania podczas międzynarodowych negocjacji w dziedzinie klimatu i że należy nadal rozwijać unijną dyplomację w zakresie klimatu pod egidą Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby jaśniej wyrazić stanowisko w dziedzinie polityki klimatycznej, nadając międzynarodowym negocjacjom w sprawie klimatu nową dynamikę i zachęcając partnerów z całego świata, a w szczególności największych emitentów, aby wprowadzili obowiązkowe, porównywalne i skuteczne środki redukcji emisji oraz odpowiednie środki dostosowawcze i środki łagodzenia skutków zmiany klimatu;

78. wyraża ubolewanie, że unijny cel w zakresie zmniejszenia emisji nie jest spójny z przyjętym celem 2ºC i opłacalną drogą do osiągnięcia celu, jakim jest zmniejszenia do 2050 r. emisji gazów cieplarnianych;

79. podkreśla znaczenie, jakie ma zawieranie sojuszy (w skali mniejszej niż globalna) z najbardziej postępowymi państwami, aby nadal pobudzać proces negocjacyjny i doprowadzić do tego, aby najwięksi emitenci CO2 przyjęli ambitne i wystarczające cele, które pozwolą zmniejszyć emisje gazów cieplarnianych;

80. w związku z tym podkreśla, jak bardzo ważne jest, aby tak ważny podmiot, jakim jest Unia Europejska, przemawiał na konferencji w Ad-Dausze jednym głosem, aby poczynić postępy na drodze do osiągnięcia międzynarodowego porozumienia, i aby Unia pozostała zjednoczona pod tym względem;

81. wzywa strony, aby uznały, że zaangażowanie ustawodawców w negocjacje ma zasadnicze znaczenie dla pomyślnego przebiegu międzyrządowego procesu prowadzącego do wypracowania przed rokiem 2015 globalnego porozumienia, o ile postępy w dziedzinie krajowego ustawodawstwa stron dotyczącego klimatu stwarzają polityczne warunki dla wielostronnych negocjacji i mogą stanowić bodziec dla ich ogólnego stopnia aspiracji;

82. podkreśla kluczową pozycję obu „narodów goszczących” – Kataru jako jednego z najważniejszych na świecie producentów ropy naftowej i gazu ziemnego, którego zasoby obecnie zmniejszają się, lecz w którym nadal wielkość emisji w przeliczeniu na mieszkańca jest najwyższa, oraz Korei Południowej jako lidera ekologicznych technologii i pierwszego kraju azjatyckiego, który przyjął przepisy w zakresie zmian klimatu wdrażające politykę typu „limit i handel” – a także zachęca oba te kraje, które obecnie nie są ujęte w załączniku I, by dały przykład i pomogły w budowaniu nowych sojuszy;

83. wyraża zaniepokojenie faktem, że nieformalna praktyka oczekiwania na konsensus między wszystkimi delegacjami w Radzie opóźnia pilne działania w dziedzinie klimatu, w związku z czym wzywa Radę, aby przez cały czas stanowiła kwalifikowaną większością głosów, jak przewidują traktaty, w szczególności w odniesieniu do aktów o zasięgu ogólnym na mocy art. 16 ust. 3, a zwłaszcza na mocy art. 218 ust. 8 TFUE, „na wszystkich etapach procedury” dochodzenia do porozumień międzynarodowych;

84. odnotowuje, że Komisja zaproponowała plan działania na rzecz Europy wolnej od emisji węgla w 2050 r., co stanowi bardzo ambitny, ale osiągalny cel; w związku z tym potwierdza swoje zobowiązanie do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, nawet poza międzynarodowym porozumieniem;

85. zauważa, że globalne ocieplenie uwydatnia współzależność wszystkich państw; w zawiązku z tym uważa, że należy osiągnąć światowe porozumienie, aby uniknąć katastrofalnej zmiany, która miałaby dramatyczne skutki dla całej ludzkości;



Delegacja Parlamentu Europejskiego

86. uważa, że delegacja UE odgrywa istotną rolę w negocjacjach na temat zmian klimatu i w związku z tym uważa, że nie do przyjęcia jest fakt, iż posłowie do Parlamentu Europejskiego nie mogli uczestniczyć w posiedzeniach koordynacyjnych UE na poprzednich konferencjach stron; ma nadzieję, że co najmniej przewodniczący Parlamentu Europejskiego będzie mógł uczestniczyć w posiedzeniach koordynacyjnych UE w Ad-Dausze;

87. zauważa, że zgodnie z porozumieniem ramowym zawartym między Komisją i Parlamentem w listopadzie 2010 r. Komisja ułatwiać udział w negocjacjach nad umowami wielostronnymi posłów do Parlamentu wchodzących w skład delegacji Unii w charakterze obserwatorów; przypomina, że na podstawie traktatu lizbońskiego (art. 218 TFUE), Parlament musi wyrazić zgodę na umowy zawierane przez Unię z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi;

°

° °



88. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretariatowi UNFCCC z prośbą o rozpowszechnienie jej wśród umawiających się stron spoza UE.

P7_TA-PROV(2012)0453

Rozszerzenie: polityka, kryteria i interesy strategiczne UE

Komisja Spraw Zagranicznych

PE486.099

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie rozszerzenia: strategie polityczne, kryteria i strategiczne interesy UE (2012/2025 (INI))
Parlament Europejski,

– uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 2, 21 i 49,

– uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (COM(2011)0838/4),

– uwzględniając konkluzje prezydencji przyjęte na szczycie Rady Europejskiej w Kopenhadze w dniach 21-22 czerwca 1993 r., na szczycie Rady Europejskiej w Madrycie w dniach 15-16 grudnia 1995 r., na szczycie Rady Europejskiej w Salonikach w dniach 19-20 czerwca 2003 r. oraz na szczycie Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 14-15 grudnia 2006 r.,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 5 grudnia 2011 r. w sprawie rozszerzenia oraz procesu stabilizacji i stowarzyszenia,

– uwzględniając odnowiony konsensus w sprawie rozszerzenia, przyjęty przez Radę w 2006 r., oraz skonsolidowaną strategię rozszerzenia wdrożoną później przez Komisję,

– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lutego 2008 r. zatytułowany „Pięć lat rozszerzonej UE - osiągnięcia i wyzwania gospodarcze” (COM(2009)0079/3),

– uwzględniając swoje rezolucje z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego strategii rozszerzenia i najważniejszych wyzwań w okresie 2006-20071, z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie dokumentu Komisji dotyczącego strategii rozszerzenia w 2007 r.2, oraz z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie dokumentu Komisji na 2009 r. na temat strategii rozszerzenia dotyczącej państw Bałkanów Zachodnich, Islandii i Turcji3, jak również komunikaty Komisji w sprawie strategii rozszerzenia na lata 2009–2010, 2010–2011 oraz 2011–2012,

– uwzględniając poprzednie rezolucje dotyczące państw Bałkanów Zachodnich, Islandii i Turcji,

– uwzględniając art. 48 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Budżetowej (A7-0274/2012),

A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 49 TUE każde państwo europejskie, które szanuje i zobowiązuje się wspierać wartości, jakimi są poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowanie praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, może ubiegać się o członkostwo w Unii; mając na uwadze, że wartości te są fundamentem Unii Europejskiej i nadają kierunek działaniom Unii na forum międzynarodowym, a także że muszą być one przestrzegane przez wszystkie państwa członkowskie;

B. mając na uwadze, że rozszerzenie weszło na stałe w zakres programu UE wdrażanego już od lat 60.; mając na uwadze, że od czasu pierwszego rozszerzenia w 1973 r. UE stopniowo rośnie, a liczba państw członkowskich zwiększyła się z 6 członków założycieli do 27 państw (wkrótce 28); mając na uwadze, że szereg państw ubiega się o status państwa członkowskiego UE, ponieważ gwarantuje on bezpieczną, demokratyczną i dostatnią przyszłość;

C. mając na uwadze, że polityka integracji wykazała na przestrzeni minionych dziesięcioleci, że rozszerzenie przynosi korzyści całej UE i umożliwia jej zajęcie lepszej pozycji przy podejmowaniu globalnych wyzwań;

D. mając na uwadze, że rozszerzenie okazuje się procesem korzystnym zarówno dla UE, jak i dla całej Europy, bowiem pozwoliło przezwyciężyć podział powstały w wyniku zimnej wojny, przyczynia się do umocnienia pokoju, stabilności i dobrobytu w Europie, zwiększa stopień zapobiegania konfliktom, stymuluje reformy i konsoliduje wolność, demokrację, poszanowanie praw człowieka i podstawowych swobód, a także rządy prawa i gospodarkę rynkową oraz rozwój zrównoważony pod względem społecznym i ekologicznym;

E. mając na uwadze, że po dwudziestu latach od szczytu Rady Europejskiej w Kopenhadze w 1993 r., który potwierdził perspektywę członkostwa państw Europy Środkowej i Wschodniej oraz ustanowił kryteria przystąpienia, nadszedł czas na ponowną ocenę związanych z tym przyjętych procedur i ogólnej polityki w dziedzinie rozszerzenia, bez uszczerbku dla toczących się negocjacji;

F. mając na uwadze, że kryteria kopenhaskie wytrzymały próbę czasu i pozostają w centrum unijnej polityki rozszerzenia; mając na uwadze, że oczekuje się, iż skonsolidowana strategia rozszerzenia i nowe ukierunkowanie na wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne, rządy prawa i prawa podstawowe okażą się skuteczne i efektywne;

G. mając na uwadze, że Parlament Europejski za pośrednictwem corocznych rezolucji dotyczących krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów przyczynia się do zwiększania przejrzystości i odpowiedzialności w zakresie procesu rozszerzenia, dając wyraz opiniom obywateli europejskich; mając na uwadze, że po wejściu w życie Traktatu z Lizbony rola Parlamentu Europejskiego wzrosła dzięki uznaniu uprawnień w zakresie współstanowienia prawa dotyczącego między innymi Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA);

H. mając na uwadze, że perspektywa przystąpienia do UE wywiera istotny transformacyjny wpływ na polityczny, społeczno-gospodarczy i kulturowy krajobraz państw ubiegających się o członkostwo, a także jest potężną zachętą do wdrażania niezbędnych reform politycznych, gospodarczych i legislacyjnych oraz do umacniania pokoju, stabilności, pojednania i dobrych stosunków sąsiedzkich; mając na uwadze, że dzięki tej zachęcie do wprowadzania zmian rozszerzenie jest jednym z fundamentów „siły perswazji” UE (ang. soft power) i ważnym elementem jej zewnętrznych działań;

I. mając na uwadze, że zaangażowanie, uwarunkowania i wiarygodność znalazły się w centrum procesu przystąpienia;

J. mając na uwadze, że z punktu widzenia zwiększenia wiarygodności i spójności procesu rozszerzenia oraz unikania wszelkiej dyskryminacji potencjalnych nowych członków największe znaczenie ma to, by państwa członkowskie nadal w pełni przestrzegały kryteriów przystąpienia oraz praw podstawowych;

K. mając na uwadze, że zobowiązanie do podjęcia reform politycznych, gospodarczych i legislacyjnych leży przede wszystkim w najlepszym interesie państw kandydujących oraz państw będących potencjalnymi kandydatami, a także ich obywateli;

L. mając na uwadze, że każde państwo ubiegające się o członkostwo w UE należy oceniać na podstawie jego własnych postępów w wypełnianiu, wdrażaniu i stosowaniu wspólnego dla wszystkich zbioru kryteriów; mając na uwadze, że tempo postępu procesu rozszerzenia powinno być uzależnione od stopnia rzeczywistego wdrożenia i zgodności z kryteriami przystąpienia do UE oraz od spełnienia priorytetów określonych w partnerstwie europejskim lub partnerstwie dla członkostwa i ramach negocjacyjnych; mając na uwadze, że stopień spełnienia wymogów warunkujących członkostwo należy oceniać w możliwie najbardziej sprawiedliwy i przejrzysty sposób;

M. mając na uwadze, że proces rozszerzenia ma istotny wpływ również na samą UE, stanowiąc okazję do lepszego określenia jej tożsamości, celów, wartości i strategii, jest to też odpowiedni moment do ich upowszechniania wśród obywateli;

N. mając na uwadze, że zgodnie z nowym porozumieniem w sprawie rozszerzenia, określonym w 2006 r., proces ten powinien opierać się na konsolidacji, warunkowości i komunikacji, a także uwzględniać zdolność UE do zintegrowania nowych państw członkowskich; mając na uwadze, że zdolność UE do integrowania jest kwestią o zasadniczym znaczeniu oraz warunkiem koniecznym trwałości polityki rozszerzenia i całego procesu integracji; mając na uwadze, że kwestia ta okazała się pozytywnym bodźcem do pogłębienia współpracy instytucjonalnej, o czym świadczą kolejne zmiany traktatów towarzyszące różnym falom rozszerzenia, które zwiększyły zakres funkcji i działań Unii;

O. mając na uwadze, że rzeczywiste pojednanie różnych narodów i ludów, pokojowe rozwiązywanie konfliktów oraz nawiązanie dobrych stosunków sąsiedzkich między państwami europejskimi ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia trwałego pokoju i stabilności i istotnie przyczynia się do prawdziwie europejskiego procesu integracji, uzyskując tym samym zasadnicze znaczenie dla procesu rozszerzenia; mając na uwadze, że wiele państw kandydujących do członkostwa i państw będących potencjalnymi kandydatami nadal nie rozwiązało problemów ze swoimi sąsiadami, a zatem wszystkie zainteresowane strony powinny podejmować jawne działania na rzecz rozwiązania sytuacji, w których występują obustronne napięcia; mając na uwadze, że kwestie te powinny być rozstrzygnięte przed przystąpieniem;



Uwagi ogólne

1. zdecydowanie popiera proces rozszerzenia i jest przekonany, że należy zapewnić wiarygodność polityki rozszerzenia oraz jej poparcie społeczne zarówno w UE, jak i w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących; dlatego też podkreśla, że dla UE, krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów ważne jest spełnienie wszystkich wymogów, dotrzymanie wszystkich zobowiązań i stworzenie warunków zapewniających powodzenie przyszłych rozszerzeń, między innymi poprzez udzielenie wsparcia zainteresowanym krajom w ich wysiłkach zmierzających do wypełnienia kryteriów przystąpienia do UE;

2. uznaje korzyści płynące z procesu rozszerzenia i przystąpienia zarówno dla obywateli w krajach kandydujących do UE i w krajach będących potencjalnymi kandydatami, jak i dla obywateli europejskich;

3. uważa, że kryteria kopenhaskie wciąż są podstawowym fundamentem, na którym nadal powinna opierać się polityka rozszerzenia; podkreśla, że pełne i ścisłe wypełnienie kryteriów jest niezbędne, że należy poświęcić szczególną uwagę społecznym konsekwencjom w krajach kandydujących i będących potencjalnymi kandydatami oraz że należy wziąć w pełni pod uwagę zdolność UE do przyjmowania nowych państw;

4. uważa, że koncepcja zdolności do integracji obejmuje cztery elementy:

(i) państwa przystępujące powinny zwiększać zdolność Unii do utrzymania tempa realizacji jej politycznych celów, nie zaś ją umniejszać;

(ii) ramy instytucjonalne Unii powinny być w stanie zapewnić skuteczne i efektywne zarządzanie;

(iii) zasoby finansowe Unii powinny być wystarczające, by móc sprostać wyzwaniom spójności społecznej i gospodarczej oraz wspólnych strategii politycznych Unii;

(iv) potrzebna jest całościowa strategia komunikacyjna informująca opinię publiczną o następstwach rozszerzenia;

5. podkreśla jednak, że Unia ponosi odpowiedzialność za zwiększenie swojego potencjału integracyjnego w procesie rozpatrywania uzasadnionych europejskich aspiracji krajów kandydujących lub będących potencjalnymi kandydatami oraz tych, które potencjalnie mogą złożyć wniosek o członkostwo;

6. zwraca uwagę, że UE nadal jest atrakcyjna również dzięki swojemu unikalnemu połączeniu dynamiki gospodarczej z modelem socjalnym, toteż wyraża ubolewanie, że wymiar socjalny został w dużej mierze zaniedbany w procesie rozszerzenia; zachęca Komisję do podjęcia działań w tym zakresie, szczególnie w ramach Rozdziału 19 (Polityka społeczna i zatrudnienie), do wspierania pozytywnej transformacji socjalnej w przyszłych państwach członkowskich UE oraz do zwrócenia należytej uwagi na kwestię sprawiedliwości społecznej;

7. przypomina, że dorobek prawny UE w dziedzinie społecznej obejmuje normy minimalne w takich obszarach jak prawo pracy, równe traktowanie kobiet i mężczyzn, bezpieczeństwo i higiena pracy i walka z dyskryminacją oraz że w traktatach UE potwierdza się konieczność przestrzegania Europejskiej karty społecznej z 1961 r. oraz Wspólnotowej karty socjalnych praw podstawowych pracowników z 1989 r., przy czym również Karta praw podstawowych Unii Europejskiej zawiera szereg podstawowych praw socjalnych; podkreśla, że nieprzestrzeganie obowiązujących w UE podstawowych norm społecznych stanowi formę dumpingu socjalnego, który jest szkodliwy dla europejskich przedsiębiorstw i pracowników i który skutecznie uniemożliwiłby państwu kandydującemu udział w jednolitym rynku; wskazuje, że partnerzy społeczni, a w szczególności związki zawodowe, potrzebują ukierunkowanej pomocy UE, tak aby zwiększyć swoje zdolności;

8. jest zdania, że zbiór kryteriów przystąpienia powinien znaleźć odpowiednie przełożenie na jasne, specyficzne i mierzalne cele w ramach IPA, tak aby wyraźnie wykazać związek między finansowanymi przez Unię strategiami politycznymi w państwach ubiegających się o członkostwo oraz postępem w spełnianiu ogólnych kryteriów przystąpienia;

9. uznaje konieczność rozwijania gospodarek państw kandydujących w tym samym kierunku co gospodarek państw członkowskich UE, aby ułatwić dostosowanie; zachęca zatem państwa ubiegające się o członkostwo do sformułowania wykonalnych i właściwych dla poszczególnych państw celów odpowiadających głównym celom strategii „Europa 2020”, tak aby wprowadzać inteligentną, trwałą gospodarkę sprzyjającą włączeniu społecznemu;

10. zwraca uwagę na znaczenie kryteriów madryckich (zdefiniowanych przez Radę Europejską obradującą w Madrycie w grudniu 1995 r.), w ramach których podkreśla się zdolność państw kandydujących do wdrożenia przepisów i procedur UE; jest zdania, że zasada rygorystycznej warunkowości wymaga efektywnej oceny postępów krajów kandydujących lub potencjalnych kandydatów w przyjmowaniu i wdrażaniu reform na każdym etapie procesu, w oparciu o jasny zestaw kryteriów, oraz że kraje wyrażające wolę przystąpienia do UE powinny przechodzić z jednego etapu do następnego jedynie po spełnieniu wszystkich warunków przypisanych do danego etapu; podkreśla, że w celu wzmocnienia wiarygodności i skuteczności strategii rozszerzenia, kryteria kopenhaskie muszą być w pełni przestrzegane i realizowane również przez państwa członkowskie, aby uniknąć wymagania od kandydatów wyższych standardów niż te, które są stosowane w niektórych państwach członkowskich UE; podkreśla znaczenie wyraźniejszego określenia poszczególnych etapów, ustanowienia przejrzystych i jasnych punktów odniesienia w procesie, w którym ogólne kryteria członkostwa przekładają się na konkretne kroki na drodze do przystąpienia, a także zbadania, czy niezbędne wymogi zostały spełnione, jak również unikania wyznaczania daty przystąpienia lub jej obiecywania przed zakończeniem negocjacji; podkreśla, że powinno być też jasne, że po uzyskaniu wartości danego miernika należy ją utrzymać oraz że odstępstwa powinny pociągać za sobą odpowiednią reakcję ze strony podmiotów określających te mierniki;

11. podkreśla, że celem procesu przystąpienia jest pełne członkostwo w UE;

12. wzywa Komisję do utrzymania i intensywniejszego monitorowania postępów w procesie przystępowania do Unii oraz do wspierania państw kandydujących i potencjalnych kandydatów, ażeby zadbać o to, że uzyskają one wysoki stopień gotowości z korzyścią zarówno dla siebie, jak i całej UE;

13. jest przekonany, że utrzymanie wiarygodności procesu rozszerzenia wymaga oceny potencjału integracyjnego UE już na wczesnym etapie i należytego jej odzwierciedlenia w „opinii” Komisji dotyczącej każdego potencjalnego państwa kandydującego, w której zawarte zostaną główne obawy w tym zakresie oraz możliwe sposoby ich przezwyciężania; jest zdania, że w następstwie wydania takiej opinii należy wykonać kompleksową ocenę skutków; w tym kontekście podkreśla, że pomyślny proces przystąpienia wymaga, by UE utrzymała swoją zdolność do działania, rozwijania się, demokratycznego i skutecznego podejmowania decyzji, tak by posiadać zasoby finansowe do wspierania spójności gospodarczej i społecznej oraz do realizacji celów politycznych;



Polityka w dziedzinie rozszerzenia

14. przyjmuje z zadowoleniem nowe podejście negocjacyjne do przyszłych ram negocjacyjnych, w którym przyznano pierwszeństwo kwestiom związanym z sądownictwem i prawami podstawowymi oraz z wymiarem sprawiedliwości i sprawami wewnętrznymi; zgadza się, że kwestie te powinny być omawiane na początku negocjacji akcesyjnych oraz że z reguły Rozdziały 23 i 24 należy otwierać stosownie do osiąganych postępów w oparciu o plany działania, bowiem wymagają one udokumentowania przekonujących osiągnięć; wzywa Komisję do przedstawiania Parlamentowi regularnych sprawozdań z postępów w tych obszarach oraz do udostępniania na żądanie członkom Komisji Spraw Zagranicznych comiesięcznych sprawozdań przedakcesyjnych delegacji UE; zauważa jednak, że koncentracja na rzeczonych obszarach powinna pozostawać bez uszczerbku dla wysiłków i postępu w innych obszarach określonych w indywidualnych programach rozszerzenia dotyczących państw kandydujących i państw będących potencjalnymi kandydatami;

15. uważa, iż w polityce rozszerzenia ważne jest przyznanie odpowiedniego priorytetu budowaniu skutecznego, niezawisłego i bezstronnego systemu sądowego oraz przejrzystego i demokratycznego systemu politycznego, który zwiększa zaufanie obywateli do praworządności; zwraca jednocześnie uwagę na znaczenie wolności wszelkich form wypowiedzi, na konieczność zapewnienia wolności mediów zarówno w prawie, jak i w praktyce, oraz na konieczność skutecznej walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną;

16. podkreśla, że liberalizacja systemu wizowego to dobry przykład warunkowości UE, łączącej kryteria polityczne i techniczne z pożądanymi celami i wymiernymi korzyściami; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje i popiera wysiłki Komisji i zainteresowanych państw podejmowane w tej dziedzinie;

17. wzywa Komisję do uproszczenia procedury administracyjnej i ograniczenia obciążeń administracyjnych dotyczących finansowania w ramach IPA w celu zwiększenia dostępu do tego finansowania oraz zwiększenia udziału mniejszych i niescentralizowanych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, związków zawodowych i innych beneficjentów;

18. wzywa do większego udziału w procesie przystąpienia do UE społeczeństwa obywatelskiego, podmiotów niepaństwowych i partnerów społecznych z państw kandydujących oraz z państw członkowskich; nawołuje Komisję do prowadzenia z nimi stałego dialogu; wzywa państwa kandydujące i państwa będące potencjalnymi kandydatami do zapewnienia ich udziału na wszystkich etapach; podkreśla, że społeczeństwo obywatelskie może stać się ważną siłą napędową dostosowania do przepisów UE i wywierać oddolny nacisk na wdrażanie agendy unijnej oraz poprawę przejrzystości tego procesu, a także wpływać na wzmocnienie społecznego poparcia dla przystąpienia; podkreśla znaczenie odpowiedniego wsparcia finansowego pochodzącego m.in. z instrumentu na rzecz społeczeństwa obywatelskiego, przede wszystkim aby zwiększyć potencjał społeczeństwa obywatelskiego w zakresie monitorowania i wdrażania dorobku prawnego; podkreśla znaczenie współpracy między europejskimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego a ich odpowiednikami z państwa kandydujących i będących potencjalnymi kandydatami do członkostwa;

19. zdecydowanie podkreśla konieczność zwiększenia zdolności administracyjnych i umocnienia zasobów ludzkich w celu umożliwienia transpozycji, stosowania i egzekwowania dorobku prawnego UE; uważa, że procesy w ramach rozszerzenia nie powinny mieć jedynie charakteru „technicznego” i podkreśla potrzebę ściślejszego powiązania procesu przeglądu z warunkami rzeczywistymi; w związku z tym wzywa Komisję, by w stosownych przypadkach angażowała w te działania organizacje pozarządowe, związki zawodowe i główne zainteresowane strony;

20. uznając ważną rolę, jaką dialog społeczny odgrywa w unijnym procesie podejmowania decyzji, wzywa do położenia większego nacisku na zwiększenie zdolności partnerów społecznych oraz roli dialogu społecznego w ramach procesu rozszerzenia; zwraca się ponadto o poświęcenie większej uwagi opracowywaniu mechanizmów egzekwowania, takich jak mechanizmy z zakresu inspekcji pracy ukierunkowane na ochronę pracowników, tak aby zapewnić im prawa socjalne, przestrzeganie norm bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zwalczać wyzysk pracowników, szczególnie tych wykonujących pracę niezarejestrowaną;

21. wzywa do większego zaangażowania Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) w proces rozszerzenia; podkreśla swoją rolę w przekazywaniu dobrych praktyk państwom kandydującym oraz państwom będącym potencjalnymi kandydatami, jak również w jednoczeniu społeczeństwa obywatelskiego w UE wokół kwestii integracji europejskiej; popiera dalszą intensyfikację dialogu między organizacjami społeczeństwa obywatelskiego z UE oraz z państw ubiegających się o członkostwo i zachęca do ściślejszej współpracy między EKES, Komisją oraz Parlamentem Europejskim;

22. przypomina, że doprowadzenie do trwałego ożywienia gospodarczego to zasadnicze wyzwanie w przypadku większości państw ubiegających się o członkostwo i podkreśla konieczność promowania inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu zgodnie ze strategią „Europa 2020”; wzywa do zwiększenia wsparcia dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), mających kluczowe znaczenie dla postępu społeczno-gospodarczego we wszystkich państwach ubiegających się o członkostwo, i nalega, by Komisja nakłaniała do priorytetowych reform, które tworzą korzystne otoczenie regulacyjne dla innowacyjnych MŚP i tych o wysokim potencjale; podkreśla jednocześnie potrzebę stałego poświęcania uwagi kwestiom rozrastającego się sektora nieformalnego, wysokiego bezrobocia oraz integracji ze społeczeństwem osób najsłabszych;

23. jest stanowczo przekonany o konieczności propagowania atmosfery tolerancji, wzajemnego szacunku, dobrych stosunków sąsiedzkich i współpracy regionalnej oraz transgranicznej jako koniecznych warunków stabilności i środków sprzyjających prawdziwemu i trwałemu pojednaniu; uważa, że ściganie zbrodni wojennych, pokojowa współegzystencja różnych wspólnot etnicznych, kulturowych i wyznaniowych w społeczeństwie, ochrona mniejszości, poszanowanie praw człowieka oraz reintegracja uchodźców i osób wysiedlonych muszą być nieodłącznymi elementami procesu akcesyjnego w regionach pokonfliktowych; w tym kontekście zachęca kraje kandydujące oraz te będące potencjalnymi kandydatami, które nie ratyfikowały jeszcze Konwencji ramowej o ochronie mniejszości narodowych, by tego dokonały; sugeruje, że w takich przypadkach propagowanie nauczania i uczenia się od siebie wzajemnie historii i języka oraz poznawania dziedzictwa kulturowego w trakcie procesu przystąpienia i po jego zakończeniu ułatwiałoby wzajemne zrozumienie i historyczne pojednanie;

24. uważa, że równouprawnieniu płci i przeciwdziałaniu dyskryminacji należy nadać jeszcze większy priorytet w ramach polityki rozszerzenia; podkreśla, że jako prawo podstawowe równość mężczyzn i kobiet to zasadnicza wartość UE i kluczowa zasada w jej działaniach zewnętrznych, jak również kwestia mająca ogromny potencjał w kontekście realizacji celów strategii „Europa 2020” ze względu na wkład we wzrost i pełne zatrudnienie; popiera zatem udział kobiet w procesie przystąpienia i podkreśla znaczenie włączenia w główny nurt strategii politycznych z zakresu równouprawnienia płci; podkreśla, że zakazana jest dyskryminacja na jakimkolwiek tle oraz że ocena unijna powinna obejmować prawa wspólnoty LGBT oraz kwestię włączania mniejszości w życie polityczne, społeczne i gospodarcze;

25. ponadto wzywa Komisję do zaangażowania państw ubiegających się o członkostwo w swoje inicjatywy ukierunkowane na włączenie społeczne, takie jak unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów, do lepszego wykorzystywania w tym celu IPA, jak również do nakłaniania państw ubiegających się o członkostwo, w oparciu o mechanizm procesu stabilizacji i stowarzyszenia (SAAP), do realizacji tych celów; wzywa te państwa do aktywnego udziału w inicjatywie „Dekada integracji Romów 2005–2015” oraz do zapewnienia poszanowania praw podstawowych Romów, poprawy ich sytuacji społecznej i gospodarczej oraz do zapewnienia im dostępu do mieszkań;

26. uważa, że przed przystąpieniem do Unii każde państwo ubiegające się o członkostwo powinno rozwiązać swoje główne problemy dwustronne i najpoważniejsze spory z sąsiadami, a szczególnie te dotyczące kwestii terytorialnych; zdecydowanie zaleca, aby kwestie te zostały rozwiązane jak najwcześniej w procesie przystąpienia, a najlepiej jeszcze przed rozpoczęciem negocjacji akcesyjnych, w konstruktywny sposób i na zasadzie dobrosąsiedzkiej współpracy, tak by nie wpłynęły one na przebieg negocjacji; w tym kontekście uważa za kluczowe uwzględnienie ogólnych interesów i wartości UE oraz zobowiązanie do pełnego przestrzegania dorobku prawnego UE i poszanowania zasad będących fundamentem UE;

27. wzywa UE do wspierania wysiłków ukierunkowanych na rozwiązanie nierozstrzygniętych sporów, w tym sporów granicznych, przed przystąpieniem do Unii; zgodnie z postanowieniami prawa międzynarodowego, Karty Narodów Zjednoczonych i odpowiednich rezolucji ONZ, a także aktu końcowego KBWE w Helsinek, zachęca wszystkie strony sporów, których trwanie może szkodzić procesowi wdrażania dorobku prawnego czy zagrozić pokojowi i bezpieczeństwu międzynarodowemu, do konstruktywnego angażowania się w ich pokojowe rozwiązanie, a w przypadku dowiedzionej niezdolności do osiągnięcia dwustronnego porozumienia – do przekazania sprawy celem rozstrzygnięcia Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości lub do zobowiązania się do zastosowania dowolnego, ale wiążącego mechanizmu arbitrażu bądź podjęcia konstruktywnych działań w ramach misji intensywnych mediacji; ponownie wzywa Komisję i Radę do rozpoczęcia opracowywania, w zgodzie z postanowieniami traktatów UE, mechanizmu arbitrażu z myślą o rozstrzyganiu sporów dwustronnych i wielostronnych;

28. przyjmuje z zadowoleniem takie inicjatywy, jak pozytywny program w przypadku Turcji, dialog akcesyjny wysokiego szczebla z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i zorganizowany dialog w sprawie rządów prawa z Kosowem1; przyjmuje z zadowoleniem cel wprowadzenia świeżej dynamiki do procesu reform, ale podkreśla, że tego typu inicjatywy nie mogą w żaden sposób zastępować formalnych procedur negocjacyjnych, lecz muszą być w pełni zgodne z ramami negocjacyjnymi;

29. podkreśla konieczność poczynienia przez kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące postępów w obszarze demokracji, praw człowieka i prowadzenia procesu pojednania, które zawsze powinny stanowić priorytet w procesie rozszerzenia i być odzwierciedlone w instrumentach finansowych; przypomina w związku z tym o znaczeniu pomocy finansowej uwzględniającej konieczność odbudowy dziedzictwa kulturowego w strefach konfliktów, biorąc pod uwagę jej rolę w budowaniu zaufania i integracji między poszczególnymi wspólnotami etnicznymi i religijnymi;

30. podkreśla, że polityka rozszerzenia UE jest instrumentem modernizacji, demokratyzacji i stabilizacji, a także ma na celu wzmocnienie UE w wymiarze wewnętrznym, jak również jako partnera na arenie międzynarodowej; apeluje do Komisji o przeprowadzanie kompleksowej oceny skutków zawsze podczas rozpatrywania nowych wniosków o członkostwo w UE oraz gdy zaleca ona otwarcie lub - w przypadku istotnie zmienionych okoliczności - zamknięcie negocjacji w sprawie przystąpienia do UE;

31. wyraża poparcie dla zaangażowania Komisji w poprawę jakości procesu akcesyjnego poprzez oparcie go w większym stopniu na zaletach, miernikach i zwiększenie jego przejrzystości; uważa, że dzięki temu proces ten będzie bardziej sprawiedliwy i obiektywnie mierzalny, a przez to bardziej wiarygodny; w tym kontekście zaleca, by sprawozdania okresowe były bardziej jednoznaczne w swoich ocenach; podkreśla, że mierniki nie powinny wiązać się z nałożeniem dodatkowych warunków na kraje kandydujące i potencjalnych kandydatów, ale powinny przekładać ogólne kryteria członkostwa i cele unijnej pomocy przedakcesyjnej na konkretne działania ukierunkowane na przystąpienie do UE, w pełnej zgodności z ramami negocjacyjnymi;

32. Podkreśla, że dla powodzenia procesu akcesyjnego najwyższe znaczenie ma walka z korupcją i przestępczością zorganizowaną; wzywa Komisję do przyjęcia nowego podejścia do tej kwestii poprzez zwracanie uwagi władz krajów ubiegających się o członkostwo na indywidualne przypadki korupcji systemowej; wzywa Komisję do ścisłej współpracy z Grupą Państw Przeciwko Korupcji (GRECO) oraz z organami ds. walki z korupcją w tych państwach; podkreśla, że takie nowe podejście miałoby bardzo korzystny wpływ na wizerunek Unii wśród obywateli państw ubiegających się o członkostwo i ułatwiałoby potencjalnie walkę z korupcją;

33. nalega, aby Komisja zaplanowała niezmniejszanie w wartościach realnych całkowitego finansowania przeznaczonego dla każdego z beneficjentów; odnotowuje, że takie wyliczenie powinno być dokonane z uwzględnieniem następujących elementów: a)stosunek całkowitej zaplanowanej pomocy z IPA dla danego kraju do wartości jego PKB nie powinien się obniżyć w ujęciu względnym, nawet jeśli w wartościach bezwzględnych mianownik (PKB) dla poszczególnych krajów beneficjentów stale rósł w okresie 2007-2013, b) liczba krajów korzystających z finansowania przez przyszły instrument prawdopodobnie zmniejszy się wraz z przystąpieniem Chorwacji, co potencjalnie zmieni porównawczy podział w obrębie puli środków oraz c) po wprowadzeniu sugerowanych zmian w nowym instrumencie, służących usunięciu różnic między krajami w oparciu o ich status kraju kandydującego, więcej krajów uzyska dostęp do finansowania – do tej pory niedostępnego dla krajów, które nie kandydują do UE – przeznaczonego na obszary polityki koncentrujące się na rozwoju społeczno-gospodarczym; w tym kontekście zaleca, aby żadnemu z beneficjentów nie uniemożliwiać wystarczającego i sprawiedliwego dostępu do finansowania z powodu ograniczonych zasobów UE, zwłaszcza w obszarze polityki budowania potencjału instytucjonalnego;

34. przypomina o tym, że dalszym rozszerzeniom UE musi towarzyszyć wspólna, bardziej skuteczna i przejrzysta polityka informacyjna prowadzona przez wszystkie instytucje UE, rządy i parlamenty państw członkowskich, a także przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, tak aby zainicjować otwartą i szczerą debatę na temat skutków rozszerzenia, obejmującą opinię publiczną zarówno w państwach członkowskich UE, jak i w państwach kandydujących; podkreśla, że podobna polityka informacyjna powinna być prowadzona we wszystkich państwach kandydujących we współpracy ze wszystkimi podmiotami;

35. jest zdania, że zwiększanie poparcia wśród obywateli UE dla kolejnych rozszerzeń i zaangażowanie obywateli państw kandydujących i potencjalnie kandydujących w kontynuowanie reform wymaga przedstawiania jednoznacznych i kompleksowych informacji na temat politycznych, społeczno-gospodarczych i kulturalnych korzyści związanych z rozszerzeniem; za istotne uznaje w szczególności wyjaśnienie obywatelom, w jaki sposób rozszerzenie sprzyja nowym inwestycjom i eksportowi oraz jak może ono pomóc osiągnąć cele UE w zakresie lepszego zapobiegania konfliktom i poprawy ich pokojowego rozwiązywania, przeciwdziałania kryzysowi gospodarczemu, tworzenia miejsc pracy, ułatwiania swobodnego przepływu pracowników, ochrony środowiska, zwiększania bezpieczeństwa i ochrony, przy jednoczesnym przyspieszeniu wdrażania programu reform, ułatwianiu dostępu do środków finansowych i tym samym poprawie warunków życia w krajach przystępujących do UE z korzyścią dla wszystkich europejskich obywateli, jak również redukcji nierówności społecznych i ekonomicznych; podkreśla konieczność prowadzenia ukierunkowanych działań obejmujących wszystkie grupy społeczeństwa, między innymi poprzez włączenie – na szczeblu szkoły średniej lub równorzędnym – osobnego przedmiotu dotyczącego podstaw, celów i funkcjonowania Unii Europejskiej, a także procesu jej rozszerzenia; podkreśla też konieczność ukierunkowania działań na kluczowych opiniotwórców, takich jak dziennikarze, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i podmioty gospodarcze; jest zdania, że należy zachęcać do takich działań w państwach kandydujących oraz tych będących potencjalnymi kandydatami i udzielać wsparcia na ich rzecz;

Perspektywy i strategiczne interesy UE

36. jest stanowczo przekonany, że UE nadal może uzyskać korzyści strategiczne dzięki polityce rozszerzenia; podkreśla, że członkostwo w UE zapewnia stabilność w gwałtownie zmieniającym się otoczeniu międzynarodowym oraz że przynależność do Unii Europejskiej wciąż niesie ze sobą perspektywę rozwoju społecznego i dobrobytu; jest zdania, że rozszerzenie leży w długoterminowym strategicznym interesie UE, który wymyka się takim miernikom, jak krótkoterminowe bilanse; uważa, iż ważne jest należyte uwzględnienie jego istotnej i trwałej wartości, która – choć jest przykładem „miękkiej siły” – jest ogromną mocą UE;

37. wyraża wciąż pełne poparcie dla perspektywy rozszerzenia i wzywa państwa członkowskie do utrzymania tempa procesu rozszerzenia; podkreśla swoje przekonanie, iż Traktat z Lizbony umożliwia UE zarówno wdrażanie jej programu rozszerzenia, jak i utrzymanie dynamiki głębszej integracji;

38. przypomina, że proces ten nie kończy się wraz z prostą transpozycją dorobku prawnego UE i podkreśla znaczenie skutecznego wprowadzenia w życie i przestrzegania w długiej perspektywie zarówno dorobku prawnego UE, jak i kryteriów kopenhaskich; uważa, że utrzymanie wiarygodności warunków akcesyjnych wymaga również oceny państw członkowskich UE pod kątem zachowania przez nie zgodności z podstawowymi wartościami UE oraz wykonywania zobowiązań dotyczących funkcjonowania demokratycznych instytucji i praworządności; wzywa Komisję do opracowania szczegółowego wniosku dotyczącego mechanizmu monitorowania w oparciu o art. 7 TUE i art. 258 TFUE;

39. przypomina, że usprawniona i dalekosiężna polityka rozszerzenia może być wartościowym instrumentem strategicznym dla rozwoju gospodarczego UE i całego regionu oraz powinna mieć na celu tworzenie synergii budżetowych i większej koordynacji między różnymi środkami i typami pomocy udzielanymi przez UE, państwa członkowskie i międzynarodowe instytucje finansowe oraz istniejącymi instrumentami, a mianowicie Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej, dzięki uniknięciu potencjalnego dublowania i powielania działań oraz luk w finansowaniu, zwłaszcza w napiętej sytuacji budżetowej;

40. zwraca uwagę, że globalny kryzys finansowy i trudności w strefie euro ujawniły współzależność krajowych gospodarek zarówno wewnątrz UE, jak i poza jej granicami; podkreśla w związku z tym znaczenie dalszego umacniania stabilności gospodarczej i finansowej oraz wspierania wzrostu gospodarczego, również w państwach kandydujących i potencjalnie kandydujących; mając na uwadze tak trudne okoliczności, podkreśla konieczność zapewnienia odpowiedniej i lepiej ukierunkowanej przedakcesyjnej pomocy finansowej państwom kandydującym i potencjalnie kandydującym; odnotowuje wniosek Komisji w sprawie nowego IPA, w tym zwiększenie wsparcia finansowego w ramach perspektywy finansowej 2014-2020; zwraca w związku z tym uwagę na konieczność uproszczenia i przyspieszenia procedur oraz wzmocnienia zdolności administracyjnej państw będących beneficjentami w celu zapewnienia wysokiego stopnia uczestnictwa w programach UE i zwiększenia zdolności absorpcyjnej; zaznacza, że pełne stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie IPA zostanie przedstawione w ramach zwykłej procedury ustawodawczej; podkreśla znaczenie stabilności budżetowej w skali kraju i rosnący nacisk na zarządzanie gospodarcze na szczeblu UE; zaleca, by w procesie akcesyjnym właściwie zająć się kwestią zdrowych finansów publicznych;

41. podkreśla, że cele strategii „Europa 2020” konstruowane są wokół uniwersalnych wartości, które stanowią ważną siłę napędową gospodarczej prosperity; w związku z tym zaleca, aby postępy w realizacji sztandarowych inicjatyw zostały uwzględnione w dialogu przedakcesyjnym i aby do nich zachęcano dodatkowymi funduszami; uważa, że model wzrostu oparty na gospodarce niskoemisyjnej zasługuje na szczególną uwagę i powinien być aktywnie wdrażany w ramach procesu rozszerzenia;

42. apeluje o nieprzerwany dialog między darczyńcami oraz, w razie potrzeby, o utworzenie odpowiednich struktur koordynacji pomocy i zarządzania nią; apeluje zatem o bliższe zbadanie wykorzystywania innowacyjnych instrumentów finansowych wymagających struktur koordynacji, takich jak na przykład ramy inwestycyjne dla Bałkanów Zachodnich, uzupełniających w stosunku do struktur administracyjnych IPA, których celem jest pozyskanie, połączenie i ukierunkowanie wsparcia na obszary priorytetowe; podkreśla potencjalny większy wpływ finansowy i polityczny finansowania projektów za pomocą połączonych funduszy – unijnych, jak i z państw członkowskich lub międzynarodowych instytucji finansowych – w sposób, który zapewni zarówno ścisłą zgodność z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania finansowego, jak i koordynację kluczowych podmiotów;

o

o o


43. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Islandii, Kosowa, Czarnogóry, Serbii i Turcji.
P7_TA-PROV(2012)0454

Sytuacja w Gazie

PE493.717

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie sytuacji w Gazie (2012/2883(RSP))


Parlament Europejski,

– uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 19 listopada 2012 r.,

– uwzględniając oświadczenia dla prasy złożone przez Sekretarza Generalnego ONZ Ban Ki-moona w dniu 18 i 19 listopada 2012 r.,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 14 maja 2012 r., 18 lipca i 23 maja 2011 r. oraz z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie,

– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie ostatniej eskalacji przemocy między Gazą a Izraelem oraz z dnia 16 listopada 2012 r. w sprawie dalszej eskalacji przemocy w Izraelu i Gazie,

– uwzględniając porozumienie o zawieszeniu broni z 21 listopada 2012 r.

– uwzględniając czwartą konwencję genewską z 1949 r. o ochronie osób cywilnych podczas wojny,

– uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

– uwzględniając tymczasowe porozumienie w sprawie Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy z dnia 18 września 1995 r.,

– uwzględniając porozumienia z Oslo (Deklaracja zasad dotyczących przejściowych ustaleń w sprawie samodzielnego sprawowania rządów) z 13 września 1993 r.,

– uwzględniając art. 110 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że mająca ostatnio miejsce eskalacja przemocy spowodowała straty w ludziach i niedopuszczalne cierpienia ludności cywilnej po obu stronach konfliktu;

B mając na uwadze, że Minister Spraw Zagranicznych Egiptu, Mohamed Kamel Amr oraz Sekretarz Stanu USA, Hilary Clinton, ogłosili na konferencji prasowej w Kairze w dniu 21 listopada 2012 r. zawieszenie broni; mając na uwadze, że zgodnie z tym porozumieniem o zawieszeniu broni „Izrael ma wstrzymać wszelkie działania zbrojne w Strefie Gazy, zarówno na lądzie, na morzu jak i w powietrzu, w tym również działania polegające na wkraczaniu i atakowaniu określonych osób”, natomiast „wszystkie palestyńskie frakcje mają wstrzymać wszelkie działania zbrojne prowadzone z terytorium Strefy Gazy przeciwko Izraelowi, w tym ataki rakietowe oraz ataki przeprowadzane wzdłuż granicy”;

C. mając na uwadze, że Parlament Europejski wielokrotnie wyrażał poparcie dla rozwiązania dwupaństwowego – państwa Izrael oraz niepodległego, demokratycznego i samostanowiącego państwa palestyńskiego, które istniałyby obok siebie w pokoju i bezpieczeństwie – oraz wzywał do stworzenia warunków umożliwiających wznowienie bezpośrednich rozmów pokojowych między stronami;


D. mając na uwadze, że blokada Strefy Gazy i kryzys humanitarny nadal trwają, pomimo licznych apeli społeczności międzynarodowej o otwarcie przejść, aby umożliwić niesienie pomocy humanitarnej, przepływ towarów i ruch osób ze Strefy Gazy i do niej, oraz mając na uwadze, że apele te ponowiono również w konkluzjach Rady z dnia 14 maja 2012 r.;

E. mając na uwadze, że Parlament Europejski wielokrotnie wyrażał niezłomne zaangażowanie na rzecz bezpieczeństwa państwa izraelskiego; mając na uwadze, że w konkluzjach z dnia 14 maja 2012 r. Rada również potwierdziła zdecydowane zaangażowanie UE i jej państw członkowskich na rzecz bezpieczeństwa państwa izraelskiego, z całą mocą potępiła akty przemocy, których zamierzonym celem jest ludność cywilna, a w szczególności ataki rakietowe ze Strefy Gazy, oraz zaapelowała o skuteczne zapobieganie przemytowi broni do Strefy Gazy;

1. wyraża poważne zaniepokojenie sytuacją w Strefie Gazy i w Izraelu oraz głębokie ubolewanie nad cywilnymi ofiarami śmiertelnymi, wśród których znalazły się kobiety i dzieci; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie o zawieszeniu broni ogłoszone w Kairze i wzywa do jego pełnego przestrzegania; podkreśla, że należy natychmiast zaprzestać wszelkich ataków, ponieważ powodują one niewybaczalne cierpienie niewinnych cywilów, i apeluje o natychmiastowe zaprzestanie eskalacji i działań zbrojnych; wyraża uznanie dla działań Egiptu i innych podmiotów na rzecz mediacji w celu  trwałego zawieszenia broni oraz z zadowoleniem przyjmuje misję sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w tym regionie;

2. stanowczo potępia ataki rakietowe na Izrael przeprowadzane ze Strefy Gazy, które Hamas i inne ugrupowania zbrojne w Strefie Gazy muszą natychmiast zakończyć; podkreśla, że Izrael ma prawo chronić swoją ludność przed tego rodzaju atakami, a jednocześnie zaznacza, że Izrael musi przy tym działać współmiernie do sytuacji i zapewnić przede wszystkim ochronę ludności cywilnej; podkreśla, że wszystkie strony powinny przestrzegać międzynarodowego prawa humanitarnego i że nic nie może usprawiedliwić celowych ataków na niewinną ludność cywilną;

3. potępia atak terrorystyczny na autobus przewożący cywilów w Tel Awiwie w dniu 21 listopada 2012 r.;

4. ponawia zdecydowane poparcie dla koncepcji dwóch państw w granicach z 1967 r. z Jerozolimą jako stolicą obu państw – Izraela oraz niepodległej, demokratycznej i samostanowiącej Palestyny – współistniejących obok siebie w pokoju i bezpieczeństwie;

5. podkreśla ponownie, że jedynym sposobem na osiągnięcie sprawiedliwego i trwałego pokoju między Izraelczykami i Palestyńczykami jest pokojowe działanie prowadzone bez użycia przemocy; ponownie apeluje o wznowienie bezpośrednich rozmów pokojowych między dwoma stronami;

6. w związku z tym popiera starania Palestyny zmierzające do uzyskania statusu „obserwującego państwa nieczłonkowskiego” w ONZ, i uważa, że jest to ważny krok zwiększający widoczność, siłę i skuteczność roszczeń Palestyny; w związku z tym apeluje do państw członkowskich UE i społeczności międzynarodowej, aby osiągnęły porozumienie w tej sprawie;

7. ponownie wzywa UE i państwa członkowskie do odegrania aktywniejszej roli politycznej w dążeniach do zaprowadzenia sprawiedliwego i trwałego pokoju między Izraelczykami a Palestyńczykami; popiera wysoką przedstawiciel w jej dążeniach do stworzenia realnej perspektywy na wznowienie procesu pokojowego;

8. ponawia apel o zniesienie blokady w Strefie Gazy, które – uznając uzasadnione potrzeby Izraela w zakresie bezpieczeństwa – należałoby uzależnić od skutecznego mechanizmu kontroli zapobiegającego przemytowi broni do Strefy Gazy; wzywa ponadto do podjęcia działań pozwalających na odbudowę i ożywienie gospodarcze Strefy Gazy;


9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, przewodniczącemu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, rządom i parlamentom członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, wysłannikowi kwartetu bliskowschodniego, Knesetowi i rządowi Izraela, przewodniczącemu Autonomii Palestyńskiej i Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej.

P7_TA-PROV(2012)0455

Wdrażanie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony

Komisja Spraw Zagranicznych

PE494.671

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wdrażania wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (na podstawie sprawozdania rocznego Rady dla Parlamentu Europejskiego na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa) (12562/2011 – 2012/2138(INI))
Parlament Europejski,

– uwzględniając sprawozdanie roczne Rady dla Parlamentu Europejskiego na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, szczególnie jego część dotyczącą wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) (12562/2011 – C7‑0000/2012),

– uwzględniając sprawozdanie wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dla Rady z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie WPBiO,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie WPBiO,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie WPBiO,

– uwzględniając inicjatywę gandawską dotyczącą zdolności podjętą na nieformalnym posiedzeniu ministrów obrony UE we wrześniu 2010 r.,

– uwzględniając art. 2, 3, 24 i 36 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

– uwzględniając punkt 43 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami1;

– uwzględniając tytuł V TUE i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

– uwzględniając strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, w formie zatwierdzonej przez Radę w dniu 9 grudnia 2003 r.,

– uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

– uwzględniając europejską strategię bezpieczeństwa pt. „Bezpieczna Europa w lepszym świecie” przyjętą przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r. oraz sprawozdanie na temat jej wdrażania pt. „Utrzymanie bezpieczeństwa w zmieniającym się świecie”, poparte przez Radę Europejską w dniach 11–12 grudnia 2008 r.,

– uwzględniając rezolucję z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie wdrażania europejskiej strategii bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony2,

– uwzględniając rezolucję z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie współpracy cywilno-wojskowej i rozwoju potencjału cywilno-wojskowego1,

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie rozwoju wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony po wejściu w życie Traktatu z Lizbony2,

– uwzględniając rezolucję z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie wpływu kryzysu gospodarczego na sektor obrony w państwach członkowskich UE3,

– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 15 października 2012 r. w sprawie sytuacji w Mali,

– uwzględniając art. 119 ust. 1 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0357/2012),

A. mając na uwadze zachodzące obecnie poważne zmiany kontekstu geostrategicznego, w jakim prowadzona jest wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) i WPBiO, związane zwłaszcza ze wstrząsami na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej (w tym rewolucje, konflikty i/lub zmiany ustrojowe w Libii, Tunezji, Egipcie i Syrii), z pojawieniem się na arenie międzynarodowej nowych podmiotów o ambicjach na skalę regionalną, czy wręcz światową, oraz z nowym ukierunkowaniem priorytetów polityki obrony Stanów Zjednoczonych na obszar Azji i Pacyfiku;

B. mając jednocześnie na uwadze wzrost zagrożeń i wyzwań dla bezpieczeństwa światowego wynikający z niepewności związanej z takimi problemami, jak: postawa państw i podmiotów niepublicznych (takich jak organizacje terrorystyczne) zaangażowanych w programy przyczyniające się do niebezpiecznego rozprzestrzeniania broni masowego rażenia (w tym broni jądrowej), rozwój w sąsiedztwie UE kryzysów lokalnych mających poważne skutki regionalne (jak np. obecny konflikt syryjski), ryzyko towarzyszące procesom transformacji w państwach arabskich i powiązane aspekty bezpieczeństwa (np. Libia i Synaj), zmiany w obszarze pakistańsko-afgańskim w perspektywie wycofania sił zbrojnych NATO, wzrost zagrożeń terrorystycznych na terenie Afryki, zwłaszcza w rejonie Sahelu, Rogu Afryki i w Nigerii;

C. mając na uwadze, że zmiana klimatu jest powszechnie uznawana za czynnik istotny i zwielokrotniający zagrożenie dla światowego bezpieczeństwa, pokoju i stabilności;

D. mając na uwadze, że Unia Europejska musi zareagować na te zagrożenia i wyzwania mówiąc jednym głosem, co zapewni spójność, działając w duchu solidarności między państwami członkowskimi i wykorzystując wszystkie środki i instrumenty w jej dyspozycji, aby zagwarantować pokój i bezpieczeństwo obywatelom;

E. mając na uwadze, że WPBiO, która stanowi integralną część WPZiB i której cele zostały określone w art. 21 TUE, powierza Unii zdolność operacyjną opartą na środkach cywilnych i wojskowych;

F. twierdząc, że WPBiO musi skonsolidować swój wkład na rzecz pokoju i stabilności na świecie dzięki misjom i operacjom prowadzonym w ramach całościowego podejścia, wdrażanego przez Unię Europejską w odniesieniu do danego państwa bądź regionu, a także dzięki współpracy wielostronnej w ramach organizacji międzynarodowych – zwłaszcza ONZ – i regionalnych i współpracy z takimi organizacjami, w poszanowaniu Karty Narodów Zjednoczonych;

G. mając na uwadze, że rozbrojenie i nierozprzestrzenianie broni są integralną częścią WPBiO - co należy podkreślać w dialogu politycznym UE z państwami trzecimi i instytucjami międzynarodowymi - oraz stanowią zobowiązanie podjęte przez państwa członkowskie UE w ramach międzynarodowych konwencji i porozumień; mając na uwadze, że zobowiązanie to można w pełni pogodzić ze wzmocnieniem zdolności cywilnych i wojskowych w ramach WPBiO;

H. przypominając, że w Traktacie z Lizbony wprowadzono istotne innowacje, które mogłyby wzmocnić WPBiO, jednak pozostają one w dalszym ciągu niewykorzystane;

I. przypominając, że począwszy od 2003 r. UE przedsięwzięła 19 misji cywilnych i 7 operacji wojskowych w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, a następnie WPBiO, i że obecnie prowadzonych jest 11 misji cywilnych i 3 operacje wojskowe;



RAMY STRATEGICZNE WPBiO

Nowe ramy strategiczne

1. podkreśla, że Unia Europejska ma być podmiotem politycznym o znaczeniu światowym na arenie międzynarodowej, aby mogła propagować pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe, chronić swoje interesy na świecie i zapewnić bezpieczeństwo własnym obywatelom; ocenia, że UE musi być w stanie podejmować odpowiedzialność w obliczu zagrożeń, kryzysów i konfliktów międzynarodowych, szczególnie w swoim sąsiedztwie; podkreśla w związku z tym potrzebę zachowania przez UE konsekwencji w jej polityce oraz szybszego i skuteczniejszego brania na siebie wyżej wspomnianej odpowiedzialności;

2. kładzie w tym kontekście nacisk na konieczność przejawiania przez Unię autonomii strategicznej poprzez prowadzenie silnej i skutecznej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony, umożliwiającej UE w razie konieczności samodzielne działanie; podkreśla, że autonomia strategiczna jest pozorna, jeśli nie towarzyszą jej wiarygodne zdolności cywilne i wojskowe; przypomina o tym, że autonomię strategiczną buduje się w poszanowaniu istniejących sojuszy, zwłaszcza w NATO, i z utrzymując silny sojusz transatlantycki, jak podkreślono w art. 42 TUE, a także z poszanowaniem i wzmocnieniem skutecznej i wielostronnej współpracy jako zasady motywującej udział Unii Europejskiej w zarządzaniu kryzysami międzynarodowymi;

3. wyraża zaniepokojenie perspektywą upadku strategicznego, jaki grozi UE, nie tylko w związku z tendencją do zmniejszania budżetów obronnych, w kontekście światowego i europejskiego kryzysu finansowego i gospodarczego, lecz także z powodu stosunkowej i stopniowej marginalizacji instrumentów i zdolności zarządzania kryzysowego, zwłaszcza wojskowych; odnotowuje także negatywny wpływ braku zaangażowania państw członkowskich w tym zakresie;

4. uważa, że Unia ma do odegrania ważną rolę jako gwarant bezpieczeństwa dla państw członkowskich i ich obywateli; jest przekonany, że Unia powinna dążyć do wzmocnienia własnego bezpieczeństwa i swych sąsiadów oraz nie polegać w tym względzie na innych; podkreśla, że UE musi być w stanie wnieść znaczący wkład w utrzymanie pokoju na świecie;

5. stwierdza, że opracowana w 2003 r. i uzupełniona w 2008 r. europejska strategia bezpieczeństwa, pomimo trwałej trafności zawartych w niej analiz i stwierdzeń, staje się nieadekwatna do tempa rozwoju zdarzeń i nie jest już wystarczająca do pojmowania dzisiejszego świata;

6. wzywa w związku z tym ponownie Radę Europejską do powierzenia wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji zadania opracowania białej księgi na temat bezpieczeństwa i obrony UE, w której przeanalizowano by interesy strategiczne UE w świetle zmieniających się zagrożeń i możliwości w zakresie zapewniania bezpieczeństwa państw członkowskich, zdolności instytucji UE do skutecznego działania w ramach polityki bezpieczeństwa i obrony, partnerstwa UE, zwłaszcza jej sąsiadami i z NATO i uwzględniając zmieniające się zagrożenia oraz rozwój stosunków z sojusznikami i partnerami UE, jak również z krajami wschodzącymi;

7. podkreśla znaczenie takich ram strategicznych, które nadadzą kierunek unijnym działaniom zewnętrznym i sformułują jasne priorytety w jej polityce bezpieczeństwa;

8. stwierdza, że biała księga powinna się opierać zarówno na koncepcjach wprowadzonych w europejskich strategiach bezpieczeństwa w 2003 r. i 2008 r., jak i na nowych koncepcjach bezpieczeństwa, które pojawiły się w ostatnich latach, takich jak „obowiązek ochrony”, bezpieczeństwo ludzkie i skuteczny multilateralizm;

9. podkreśla znaczenie dokonania, przy wsparciu ze strony Europejskiej Agencji Obrony (EAO) i we współpracy z NATO, przeglądu technicznego mocnych i słabych stron sił zbrojnych państw członkowskich UE; uważa, że biała księga będzie stanowić podstawę przyszłego europejskiego podejścia strategicznego i zapewni wskazówki dotyczące średnio- i długoterminowego planowania strategicznego zdolności cywilnych i wojskowych, jakie należy rozwinąć i nabyć w ramach WPBiO;

10. przyjmuje z zadowoleniem konkluzje Rady w sprawie WPBiO z dnia 23 lipca 2012 r. i zapowiedź posiedzenia Rady Europejskiej w 2013 r. poświęconego zagadnieniom obrony; zachęca państwa członkowskie i przewodniczącego Rady Europejskiej do zaangażowania Parlamentu w przygotowania do posiedzenia Rady;

11. przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji dotyczące głównych aspektów i podstawowych wyborów w zakresie WPZiB, poświęcone częściowo zagadnieniom bezpieczeństwa i obrony; podkreśla jednak konieczność bardziej ambitnego rozwijania WPBiO; wzywa państwa członkowskie, aby przy wsparciu wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji wykorzystały w pełni potencjał tego narzędzia, utrwalonego Traktatem z Lizbony, w kontekście wielu trwających – także u wrót Europy – kryzysów i coraz bardziej widocznego przedefiniowanego zaangażowania Stanów Zjednoczonych;

12. przyjmuje z zadowoleniem wkład inicjatywy weimarskiej, do której przyłączyły się Hiszpania i Włochy, w ożywienie agendy WPBiO i impuls, jaki nadała ta inicjatywa w trzech głównych dziedzinach: instytucji, działań i zdolności; wzywa do utrzymania zobowiązania podjętego przez wspomniane państwa, aby zachować ambitną wizję WPBiO i postrzega ich działania jako wzorcowe oraz uznaje, że powinny przyłączyć się do nich i je podejmować wszystkie pozostałe państwa członkowskie;

WPBiO głównym elementem całościowego podejścia

13. przyjmuje z zadowoleniem konkluzje Rady w sprawie WPBiO z dnia 23 lipca 2012 r. i zapowiedź przedstawienia wspólnego komunikatu w sprawie kompleksowego podejścia przez Komisję i wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji; przypomina zarówno Komisji, jak i wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji o zaangażowaniu Parlamentu w to przedsięwzięcie;

14. podkreśla, że siła UE w porównaniu z innymi organizacjami tkwi w jej wyjątkowym potencjale do uruchomienia pełnej gamy instrumentów politycznych, gospodarczych, rozwojowych i humanitarnych w celu wsparcia prowadzonych przez nią cywilnych i wojskowych operacji i misji zarządzania kryzysowego pod patronatem jednego organu politycznego – wysokiego przedstawiciela/wiceprzewodniczącego Komisji – i że to całościowe podejście zapewnia UE wyjątkową i cenioną elastyczność i skuteczność;

15. ocenia jednak, że wdrożenie całościowego podejścia musi zagwarantować reakcję Unii na określone zagrożenia za pomocą odpowiednich środków cywilnych i/lub wojskowych; podkreśla, że całościowe podejście musi opierać się w takim samym stopniu na WPBiO, jak i na innych instrumentach działań zewnętrznych;

16. podkreśla, że ze względu na prowadzone w ramach niej operacje WPBiO musi pozostać głównym narzędziem zarządzania kryzysowego UE, nadając wiarygodność i rozgłos polityczny działaniom Unii, umożliwiając jednocześnie nadzór polityczny;

Wdrażanie Traktatu z Lizbony

17. przypomina, że w Traktacie z Lizbony wprowadzono poważne innowacje w ramach WPBiO, które wciąż jeszcze nie zostały wdrożone; uważa za godny ubolewania w związku z tym brak zainteresowania ze strony wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji ostatnimi rezolucjami Parlamentu wzywającymi do aktywniejszego i spójniejszego wdrażania nowych instrumentów Traktatu z Lizbony:



  • Rada może powierzyć grupie państw misję w celu ochrony wartości Unii i służenia jej interesom;

  • możliwe jest ustanowienie stałej współpracy strukturalnej w przypadku państw członkowskich, które spełniają wyższe kryteria zdolności wojskowej i które zaciągnęły w tej dziedzinie dalej idące zobowiązania, mając na względzie najbardziej wymagające misje;

  • w Traktacie wprowadzono klauzulę wzajemnej obrony oraz klauzulę solidarności;

  • EAO powierzono ważne zadania w celu rozwijania zdolności wojskowych państw członkowskich, w tym w celu wzmocnienia bazy przemysłowej i technologicznej sektora obrony, określania europejskiej polityki w zakresie zdolności i uzbrojenia oraz wdrażania stałej współpracy strukturalnej;

  • w celu finansowania działań przygotowawczych do misji, które nie obciążają budżetu Unii, ma zostać utworzony fundusz początkowy;

18. zobowiązuje wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do nadania niezbędnego impulsu rozwojowi potencjału Traktatu z Lizbony, tak aby Unia dysponowała na arenie międzynarodowej w ramach swojego całościowego podejścia całym szeregiem możliwości działania, obejmujących zarówno siłę przekonywania, jak i bardziej zdecydowane kroki, o ile okażą się one konieczne, zawsze w poszanowaniu Karty Narodów Zjednoczonych;

19. wzywa państwa członkowskie do aktywnej współpracy z wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel i Radą w celu wdrażania postanowień Traktatu z Lizbony dotyczących WPBiO w swoich krajowych strategiach obronnych;

20. przyjmuje z zadowoleniem rozszerzenie zakresu misji, które można prowadzić w ramach WPBiO i które wymienione są w art. 43 TUE, w stosunku do dawnych zadań petersberskich; zauważa jednak, że ambitny zamiar rozszerzenia zakresu tych misji nie znalazł odzwierciedlenia w decyzjach podjętych od czasu utworzenia ESDZ;

OPERACJE CYWILNE I WOJSKOWE

21. podkreśla, że jak dotąd WPBiO wniosła wkład w zarządzanie kryzysowe, utrzymywanie pokoju i poprawę bezpieczeństwa międzynarodowego; podkreśla, że obecnie WPBiO musi być w stanie interweniować we wszelkiego rodzaju kryzysach, w tym w kontekście bardzo gwałtownych konfliktów w najbliższym sąsiedztwie, oraz być wystarczająco ambitna, aby wywierać rzeczywisty wpływ w terenie;

22. zauważa, że obecnie prowadzonych jest 14 operacji: 11 cywilnych i 3 wojskowe; przyjmuje z zadowoleniem rozpoczęcie trzech kolejnych operacji cywilnych w lecie 2012 r. w Rogu Afryki (EUCAP Nestor), Nigrze (EUCAP Sahel Niger) i Sudanie Południowym (EUAVSEC South Sudan) oraz plany dotyczące misji cywilnej wsparcia kontroli granicznej w Libii i misji szkoleniowej w Mali; jest zdania, że misje te są pierwszymi sygnałami ożywienia agendy WPBiO; podkreśla znaczenie nabierania większego doświadczenia z misji i operacji;

23. uważa jednak za godne ubolewania, że UE nie wykorzystuje w pełni potencjału instrumentów wojskowych WPBiO, mimo że wiele kryzysów mogło uzasadniać podjęcie interwencji w ramach WPBiO, w tym kryzysy w Libii i Mali; podkreśla potrzebę rozważenia pomocy w dziedzinie reformy sektora bezpieczeństwa w krajach arabskiej wiosny, zwłaszcza w Afryce Północnej, ale także w w regionie Sahelu; w tym kontekście zachęca do rozwinięcia obecnych planów dotyczących ewentualnych operacji wojskowych, a zarazem wzywa do ponownej oceny trwających obecnie misji;

24. wzywa także państwa członkowskie do podjęcia działań w ślad za deklaracjami i wykorzystywania istniejących środków, protokołów i porozumień w celu udostępniania swoich zdolności na potrzeby realizacji WPBiO, na przykład w postaci grup bojowych lub wspólnych zespołów zadaniowych;

Bałkany Zachodnie

25. przypomina o znaczeniu politycznym, strategicznym i symbolicznym zaangażowania UE w sytuację na Bałkanach Zachodnich, które z zadowoleniem przyjmuje i które przyczyniło się do pokoju i bezpieczeństwa w regionie; przypomina jednak, że region ten nadal boryka się z wieloma wyzwaniami, które stanowią dla Unii test wiarygodności; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do ponownej oceny wkładu UE w bezpieczeństwo w regionie Bałkanów Zachodnich, ze szczególnym uwzględnieniem zwiększenia praworządności, ochrony mniejszości i zwalczania przestępczości zorganizowanej i korupcji;

26. przyjmuje z zadowoleniem wyniki pierwszej misji cywilnej EUPM w Bośni i Hercegowinie, która zakończyła się 30 czerwca 2012 r. i która wraz z EUFOR ALTHEA przyczyniła się do dialogu między częściami składowymi tego państwa oraz do wzmocnienia praworządności;

27. stwierdza, że liczba personelu EUFOR ALTHEA, zapoczątkowanej w 2004 r., stale malała; w związku z czym popiera koncepcję zakończenia tej misji i udzielania nowego rodzaju pomocy UE na rzecz wzmocnienia zdolności i szkolenia sił zbrojnych Bośni i Hercegowiny;

28. wspiera rolę, jaką odgrywa misja EULEX KOSOWO, prowadzona w warunkach politycznych wymagających ostrożności i z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie jej mandatu o kolejne dwa lata do 14 czerwca 2014 r.;

29. podkreśla pozytywną rolę pomocy udzielanej Kosowu w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej na wszystkich szczeblach i budowania praworządności oraz tworzenia aparatu sądowego, policyjnego i celnego wolnego od jakichkolwiek wpływów politycznych, zgodnie z dobrymi praktykami oraz standardami międzynarodowymi i europejskimi; odnotowuje restrukturyzację oraz redukcję personelu misji, uznając je za wyraźny znak osiągniętego do tej pory postępu;

30. podkreśla jednak, że wiele jeszcze pozostaje do zrobienia, aby EULEX KOSOWO w pełni wypełniała powierzone jej zadania i cieszyła się pełnym zaufaniem ludności, zwłaszcza społeczności serbskiej; wzywa misję do zintensyfikowania swoich działań na północy Kosowa i do większego zaangażowania się w dochodzenia dotyczące osób dopuszczających się korupcji na wysokim szczeblu;

31. wzywa powołany w ramach misji specjalny zespół dochodzeniowy do dalszego badania, z zachowaniem najwyższej staranności i ścisłości, kwestii poruszonych w raporcie Rady Europy dotyczących prawdziwości oskarżeń o handel organami; wzywa EULEX do wdrożenia, przy pełnym zaangażowaniu finansujących ją państw, programu ochrony świadków, umożliwiającego ustalenie faktów w drodze wnikliwego postępowania sądowego;

32. zauważa, że obecność KFOR pozostaje niezbędna do zapewnienia bezpieczeństwa w Kosowie i że powiązanie misji wojskowej NATO i misji cywilnej UE w dalszym ciągu wywołuje wiele pytań o skuteczność i trwałość; wzywa w związku z tym wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do systematycznego przedstawiania sprawozdania w sprawie postępów misji EULEX KOSOWO – której przedłużenie do dnia 14 czerwca 2014 r. popiera – oraz w sprawie uzyskanych wyników i stosunków z siłami zbrojnymi NATO;

Róg Afryki

33. przyjmuje z zadowoleniem nową strategię Unii Europejskiej na rzecz Rogu Afryki, w ramach której przyjęto całościowe podejście w celu rozwiązania problemu piractwa i jego przyczyn, jak również wiodącą rolę Unii w kwestiach bezpieczeństwa w tym regionie, która zwiększa widoczność i wiarygodność UE w dziedzinie zarządzania kryzysowego; przyjmuje z zadowoleniem uruchomienie w maju 2012 r. Centrum Operacyjnego UE, które ma wspierać misje WPBiO w Rogu Afryki;

34. zauważa, że obecnie wdrażane są trzy operacje na rzecz tego regionu (Atalanta, EUTM Somalia i EUCAP Nestor), i podkreśla konieczność dalszego zapewnienia koordynacji między działaniami europejskimi a wysiłkami wspólnoty międzynarodowej, a przede wszystkim Unii Afrykańskiej, w celu zapewnienia funkcjonowania państwa i demokracji w Somalii; jest zdania, że Centrum Operacyjne Unii Europejskiej umożliwiłoby lepszą koordynację w ramach strategii na rzecz Rogu Afryki;

35. mając na uwadze zmiany polityczne i w zakresie bezpieczeństwa zachodzące w Somalii, zaleca, aby państwa członkowskie i wysoka przedstawiciel/wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej w porozumieniu z prawowitymi władzami Somalii, Unią Afrykańską (UA) i Międzyrządowym Organem ds. Rozwoju (IGAD) oraz ze Stanami Zjednoczonymi rozważyły możliwość wdrożenia procesu reformy sektora bezpieczeństwa (RSB);

36. przyjmuje z zadowoleniem rozpoczęcie misji EUCAP NESTOR i wzywa Tanzanię do zaakceptowania tej misji, której celem jest wzmocnienie obronnych zdolności morskich Dżibuti, Kenii i Seszeli oraz wsparcie praworządności w Somalii (w pierwszej kolejności w Puntlandzie i Somalilandzie) poprzez rozwijanie odpowiedzialnych sił policji przybrzeżnej i aparatu sądowego, przy pełnym poszanowaniu praworządności, zachowaniu przejrzystości i przestrzeganiu praw człowieka;

37. wzywa do skoordynowania misji EUCAP NESTOR z innymi inicjatywami dotyczącymi bezpieczeństwa morskiego, takimi jak MARSIC i MASE, finansowanymi odpowiednio ze środków Instrumentu na rzecz Stabilności i Europejskiego Funduszu Rozwoju; zaleca rozszerzenie misji EUCAP NESTOR na inne kraje, gdy tylko zostaną spełnione odpowiednie warunki;

38. wyraża uznanie dla operacji Atalanta za zasadniczy wkład w zwalczanie piractwa w Zatoce Adeńskiej i zachodniej części Oceanu Indyjskiego, w działania humanitarne oraz bezpieczeństwo morskie poprzez ochronę statków Światowego Programu Żywnościowego, a także innych zagrożonych statków oraz popiera jej przedłużenie do grudnia 2014 r.; popiera też rozszerzenie zakresu działań tej misji na obszar przybrzeżny oraz na wody terytorialne i wody wewnętrzne Somalii; wzywa państwa członkowskie do wsparcia tej operacji odpowiednimi środkami – morskimi i powietrznymi – i zachęca statki handlowe do dalszego stosowania dobrych praktyk nawigacyjnych w celu zmniejszenia ryzyka napaści; przyjmuje z zadowoleniem wkład, jaki wniosła Holandia w operację Atalanta, w postaci zespołu ochrony statku, mającego na celu zapewnienie bezpieczeństwa konwojów z pomocą humanitarną, i zachęca inne państwa członkowskie do wniesienia tego rodzaju wkładu;

39. twierdzi, że piractwo można porównać do przestępczości zorganizowanej i że w celu zapewnienia swobody handlu i ochrony szlaku morskiego o zasadniczym znaczeniu należy utrudnić czerpanie korzyści gospodarczych z tego rodzaju działalności oraz zająć się przyczynami piractwa poprzez długoterminowe zaangażowanie na rzecz dobrego sprawowania władzy i stwarzania ludności możliwości prowadzenia zapewniającej samowystarczalność i legalnej działalności gospodarczej; wzywa Komisję i Radę do przedsięwzięcia wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia wykrywalności przepływów środków finansowych pochodzących z tej działalności i ułatwienia wymiany informacji między operacją Atalanta a Europolem;

40. podkreśla pozytywną rolę misji EUTM Somalia, prowadzonej w ścisłej współpracy z Ugandą, Unią Afrykańską i Stanami Zjednoczonymi, w wyszkoleniu ponad 3000 somalijskich rekrutów, z których ok. 2500 zostało już włączonych do somalijskich sił bezpieczeństwa, przy jednoczesnym wspieraniu praworządności; ocenia w związku z tym, że misja przyczyniła się zdecydowanie do poprawy sytuacji w Mogadiszu i wokół niego dzięki wzmocnieniu sił bezpieczeństwa Somalii i AMISOM; wzywa do skoncentrowania wysiłków misji na ustanowieniu odpowiedzialnych, przejrzystych struktur dowodzenia i kontroli, ram finansowych, które mogłyby zapewnić regularne wypłaty wynagrodzeń, jak również na zminimalizowaniu zjawiska dezercji wśród wyszkolonych żołnierzy;

41. popiera przedłużenie misji EUTM Somalia do grudnia 2012 r. i położenie nacisku na tworzenie struktur dowodzenia i kierowania oraz wyspecjalizowanych zdolności, a także zdolności w zakresie samodzielnego szkolenia somalijskich Narodowych Sił Bezpieczeństwa, z myślą o przekazaniu fachowej wiedzy szkoleniowej UE podmiotom lokalnym; zauważa, że UE powinna kontynuować działania szkoleniowe po 2012 r. i w tej perspektywie zachęca ESDZ do zbadania możliwości przeniesienia przedmiotowego szkolenia w całości lub w części na te obszary Somalii, które znajdują się pod kontrolą władz, gdyż ich sytuacja w zakresie bezpieczeństwa jest lepsza; zaleca ściślejsze zaangażowanie misji EUTM Somalia w proces rekrutacji, a następnie reintegracji personelu korzystającego z przedmiotowego szkolenia wojskowego;

42. podkreśla, że model operacji EUTM Somalia, która przy stosunkowo niewielkich nakładach finansowych, sprzętowych i kadrowych zapewnia UE ważną rolę regionalną w Afryce Wschodniej, mógłby zostać powielony na innych obszarach, zwłaszcza w Sahelu;

Sahel

43. wyraża bardzo głębokie zaniepokojenie powiększającym się obszarem niestabilności w Sahelu, charakteryzującym się połączeniem działalności przestępczej, zwłaszcza handlu narkotykami, bronią i ludźmi, i działań zbrojnych radykalnych grup terrorystycznych, które zagrażają integralności terytorialnej państw regionu i których działanie może w szczególności doprowadzić do trwałego ustanowienia obszaru bezprawia na części terytorium Mali i jego rozszerzanie się na kraje sąsiednie, co zwiększa zagrożenie dla obywateli i przedsiębiorstw europejskich obecnych na miejscu, już teraz dotkniętych problemem zabójstw i uprowadzeń; podkreśla zatem potrzebę wspierania stabilnego rządu w Mali, aby nie dopuścić do rozpadu kraju i spowodowanego nim efektu domina w postaci rozprzestrzeniania się przestępczości i konfliktów;

44. podkreśla zagrożenie dla bezpieczeństwa, jakie sytuacja ta pociąga za sobą dla całej Europy; w tym kontekście wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji i Radę do szybkiego wdrożenia w całości strategii UE na rzecz Sahelu, przyjętej w marcu 2011 r., i do podjęcia odpowiednich działań w zakresie bezpieczeństwa – w stosownych przypadkach z wykorzystaniem misji w ramach WPBiO – w celu udzielenia państwom tego regionu pomocy we wzmocnieniu ich zdolności w walce ze zorganizowaną przestępczością transgraniczną i grupami terrorystycznymi;

45. przyjmuje z zadowoleniem rozpoczęcie misji EUCAP Sahel Niger, której celem jest właśnie udzielenie pomocy Nigrowi w stawieniu czoła wspomnianym problemom dotyczącym bezpieczeństwa; stwierdza, że misja ta wpisuje się w pełni w ramy całościowej strategii na rzecz Sahelu, uważa jednak za godne ubolewania, że dotyczy ona tylko jednego kraju, podczas gdy w pozostałych państwach regionu, w szczególności w Mali, występuje pilne i poważne zapotrzebowanie na wzmocnienie zdolności i stawienie czoła zagrożeniom dla integralności terytorialnej;

46. z zadowoleniem przyjmuje jednomyślne zatwierdzenie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w dniu 12 października 2012 r. rezolucji 2071 w sprawie Mali; stwierdza, że bezpośrednio wzywa ona organizacje regionalne i międzynarodowe, w tym UE, do zapewnienia „malijskim siłom zbrojnym i siłom bezpieczeństwa skoordynowanej pomocy, wiedzy fachowej, szkoleń i wsparcia w zakresie budowania zdolności (...) w celu przywrócenia w Mali autorytetu władzy państwowej”; wzywa także Radę Bezpieczeństwa ONZ do przyjęcia kolejnej rezolucji udzielającej formalnego pozwolenia na wysłanie do Afryki nowej misji, która rozpocznie działalność przy wsparciu społeczności międzynarodowej na tych samych zasadach, co wsparcie udzielane dla AMISOM w Somalii;

47. z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady z dnia 15 października 2012 r. w sprawie sytuacji w Mali, w których pilnie apeluje się o kontynuowanie prac nad możliwą operacją wojskową WPBiO, zwłaszcza przez rozwijanie koncepcji zarządzania kryzysowego w związku z reorganizacją i szkoleniem malijskich sił obronnych;

48. z zadowoleniem przyjmuje decyzję podjętą przez szefów państw i rządów ECOWAS w dniu 11 listopada 2012 r. o zapewnieniu sił stabilizacyjnych liczących co najmniej 3 200 żołnierzy i wyposażonych w jednoroczny mandat interwencyjny;

49. wzywa do dalszego planowania operacji mającej na celu wsparcie, w porozumieniu z ECOWAS, restrukturyzacji malijskich sił zbrojnych w celu zwiększenia skuteczności sił bezpieczeństwa tego państwa i umożliwienia mu odzyskania kontroli nad własnym terytorium;



Libia

50. przyjmuje z zadowoleniem dotychczasową pomoc humanitarną i działania Komisji oraz państw członkowskich w zakresie ochrony cywilnej w Libii i w sąsiednich krajach w ramach wspierania ONZ; ocenia jednak, że kryzys libijski mógł być dla UE okazją do wykazania się zdolnością do działania w sposób bardziej kompleksowy – w stosownych przypadkach także działania zbrojnego – w pełnym poszanowaniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, wobec poważnego kryzysu rozgrywającego się w jej bardzo bliskim sąsiedztwie i bezpośrednio naruszającego stabilność jej otoczenia; uważa za godne ubolewania, że brak woli politycznej ze strony państw członkowskich i ideologiczne obawy przed zaangażowaniem przez Unię własnych zdolności zepchnęły UE do roli drugoplanowej; odnotowuje niechęć niektórych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ do wyrażenia zgody na rozpoczęcie przez UE humanitarnej operacji wojskowej w Libii;

51. wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do wyciągnięcia z kryzysu libijskiego wszelkich wniosków dotyczących zarówno procesu podejmowania decyzji w UE, jak i interwencji zbrojnej NATO, w odniesieniu do zdolności, lecz także, przede wszystkim, w odniesieniu do spójności i solidarności politycznej między państwami członkowskimi, jak również w odniesieniu do stosunków między Unią Europejską i jej WPBiO a NATO;

52. ocenia, że UE ma do odegrania ważną rolę w procesie transformacji instytucjonalnej w Libii, zwłaszcza w dziedzinie demobilizacji i integracji członków brygad rewolucyjnych, przekształcenia sił zbrojnych oraz pomocy w kontroli granic lądowych i morskich; uważa za godne ubolewania opóźnienia w nadaniu konkretnego kształtu wkładowi UE w sektor bezpieczeństwa oraz trudności koncepcyjne i problemy we wdrażaniu tego wkładu, które pozostawiają pole dla inicjatyw dwustronnych o wątpliwej widoczności i spójności; popiera przyspieszenie prac związanych z planowaniem misji cywilnej mającej na celu wsparcie kontroli granicznej;



Sudan Południowy

53. przyjmuje do wiadomości rozpoczęcie misji EUAVSEC-South Sudan mającej na celu wzmocnienie bezpieczeństwa portu lotniczego Dżuba; zastanawia się jednak nad zasadnością zorganizowania misji w ramach WPBiO w celu zapewnienia bezpieczeństwa tego portu lotniczego, mając na uwadze, że tego rodzaju misja mogła zostać przeprowadzona przez Komisję w ramach Instrumentu na rzecz Stabilności;



Demokratyczna Republika Konga

54. podkreśla znaczenie Demokratycznej Republiki Konga dla pokoju i stabilności w Afryce i popiera działania MONUSCO służące ochronie ludności cywilnej na wschodzie tego państwa;

55. przyjmuje z zadowoleniem wysiłki podjęte przez UE w ramach dwóch misji – EUSEC RD Congo i EUPOL RD Congo – w celu wzmocnienia praworządności w tym państwie; zauważa jednak, że obie te misje prowadzone są na zbyt małą skalę w stosunku do wielkości przypisanych im odpowiednio zadań i że w celu uzyskania namacalnych wyników niezbędna jest aktywna współpraca władz kongijskich;

Afganistan

56. wyraża zadowolenie z misji EUPOL AFGANISTAN, której celem jest stworzenie policji cywilnej i systemu sądowego oraz umożliwienie Afgańczykom przyjęcia głównej odpowiedzialności za te zadania w perspektywie odbudowy państwa afgańskiego; podkreśla, że misja ta, która powinna pozostać na miejscu do 31 maja 2013 r. i może zostać przedłużona do 31 grudnia 2014 r., jest częścią ogólnych działań wspólnoty międzynarodowej mających na celu umożliwienie Afgańczykom przejęcia odpowiedzialności za swój los po wycofaniu oddziałów NATO w 2014 r.; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji i Radę do przeprowadzenia głębokiej wspólnej debaty z udziałem Parlamentu w sprawie zmian w całościowych środkach unijnych, a w szczególności w ramach misji EUPOL AFGANISTAN, w kontekście Afganistanu po 2014 r.;



Terytoria palestyńskie

57. jest zdania, że misja EUPOL COPPS dotycząca szkolenia palestyńskiej policji cywilnej, mająca na celu udzielenie Palestyńskiej Władzy Narodowej pomocy we wzmocnieniu instytucji przyszłego państwa palestyńskiego w dziedzinach egzekwowania prawa i sądownictwa karnego pod nadzorem palestyńskim i zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, odniosła sukces; zauważa, że misja ta wpisuje się w ramy działań podejmowanych przez UE na rzecz utworzenia państwa palestyńskiego pokojowo współistniejącego z Izraelem;

58. wyraża ubolewanie w związku z tym, że działania w ramach misji EU BAM Rafah zostały zawieszone z chwilą, gdy Hamas przejął kontrolę nad Strefą Gazy, a także z powodu zmniejszenia liczby personelu tej misji, podkreślając jednocześnie, że jej utrzymanie w tym regionie wskazuje na wolę wniesienia wkładu we wszelkie działania ułatwiające dialog między Izraelczykami a Palestyńczykami ze strony Unii Europejskiej; uważa za godne ubolewania, że rząd izraelski nie zezwolił na to, aby szef misji EUPOL COPPS sprawował jednocześnie funkcję szefa misji EUBAM Rafah i aby dowództwo tej misji znajdowało się w Tel Awiwie, a nie we Wschodniej Jerozolimie;

Gruzja

59. podkreśla pozytywną rolę, jaką odegrała Misja Obserwacyjna Unii Europejskiej w Gruzji, zwłaszcza w odniesieniu do wspierania dialogu i przywrócenia środków budowy zaufania między stronami, ubolewa jednak nad tym, że wciąż nie zezwolono na to, aby misja ta udała się na terytoria okupowane Abchazji i Osetii Południowej, gdzie Rosja została uznana przez Parlament Europejski NATO, Radę Europy i niektóre państwa członkowskie za siłę okupacyjną;



Irak

60. zauważa, że misja EUJUST LEX–IRAQ, której mandat został przedłużony do 31 grudnia 2013 r., była pierwszą zintegrowaną misją UE dotyczącą państwa prawnego, której celem było stworzenie profesjonalnego, opartego na praworządności systemu sądownictwa karnego w Iraku; stwierdza jednak, że sytuacji w Iraku jest jeszcze daleko do stabilności, na co wskazują systematyczne zamachy w tym państwie, a sprawę pogarszają dodatkowo bardzo niepewne warunki w całym regionie;



Analiza doświadczeń

61. zwraca uwagę na znaczenie analizy doświadczeń z misji i operacji przeprowadzonych w ramach WPBiO i wyraża zadowolenie z pracy, jaką wykonały w tej dziedzinie Dyrekcja ds. Zarządzania Kryzysowego i Planowania ESDZ i SWUE; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do sporządzania regularnych sprawozdań z wyników tej pracy dla Parlamentu;

62. uważa za szczególnie ważne doświadczenie misji i operacji cywilnych, w której to dziedzinie Unia Europejska działa od dłuższego czasu, osiągając istotne wyniki; jest zdania, że wartość dodaną operacji cywilnych Unii Europejskiej należy uwzględnić w koordynacji wysiłków z naszymi partnerami i sojusznikami w dziedzinie zarządzania kryzysami międzynarodowymi;
ZDOLNOŚCI I STRUKTURY PROWADZENIA OPERACJI

63. stwierdza, że przy organizacji unijnych operacji wojskowych zbyt często napotyka się problemy związane z tworzeniem sił i że brak wiarygodnych zdolności zagraża wiarygodności WPBiO; wzywa w związku z tym państwa członkowskie do utrzymania mobilizacji w celu zapewnienia wysokiej jakości personelu i wyposażenia;

64. zauważa, że w strukturach zarządzania kryzysowego ESDZ występuje niedobór pracowników, zarówno cywilnych, jak i wojskowych, co zmniejsza zdolność tych struktur do reagowania i przyczynia się do pewnej marginalizacji WPBiO; wzywa wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do jak najszybszego zaradzenia tej sytuacji; kładzie nacisk na bezpośredni związek, jaki powinien istnieć między wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji a strukturami zarządzania kryzysowego WPBiO;

Personel cywilny i zdolności cywilne

65. podkreśla trudności, jakie napotykają państwa członkowskie przy próbie dostarczenia wystarczającej liczby odpowiedniego personelu na potrzeby misji cywilnych prowadzonych w ramach WPBiO; wzywa Komisję i ESDZ do zbadania sposobów wspierania państw członkowskich w zakresie zwiększenia liczby funkcjonariuszy policji, sędziów i pracowników wyspecjalizowanych w dziedzinie administracji publicznej, którzy mieliby uczestniczyć w cywilnych misjach WPBiO;

66. przyjmuje do wiadomości przedłużenie obowiązywania cywilnego celu podstawowego 2010 na okres po 2010 r. i wyraża zadowolenie z przyjęcia wieloletniego programu rozwoju zdolności cywilnych; wzywa państwa członkowskie, a konkretnie zainteresowanych ministrów, aby zmobilizowali się do wdrożenia tego programu;

67. podkreśla potrzebę opracowania, oprócz zdolności wymienionych w kontekście cywilnego celu podstawowego dotyczącego funkcjonariuszy policji, sędziów, pracowników wyspecjalizowanych w dziedzinie administracji, skuteczniejszych wytycznych i zdolności w zakresie mediacji w celu dostarczania adekwatnych zasobów do prowadzenia mediacji zgodnie z harmonogramem i w skoordynowany sposób;

68. zauważa z niepokojem, że w niektórych państwach członkowskich obowiązki związane z typowaniem, koordynacją i angażowaniem personelu cywilnego misji WPBiO nadal są niezadowalająco wypełniane z powodu stosowania różnych kryteriów i praktyk w zależności od kraju; apeluje o większą koordynację między państwami członkowskimi i identyfikację najlepszych praktyk w tym względzie;

69. ubolewa nad brakiem zainteresowania wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej i państw członkowskich ostatnimi rezolucjami Parlamentu wzywającymi do zapewnienia wystarczającego i kompetentnego personelu cywilnego i znaczących zdolności; przypomina w tym kontekście o konkluzjach Rady z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie zdolności cywilnych WPBiO i jest zdania, że pozostają one w pełni aktualne, gdy chodzi o takie kwestie, jak:



  • przyciągnięcie wystarczającej liczby wykwalifikowanych i wyszkolonych osób;

  • przygotowanie właściwych elementów umożliwiających działanie misji, w tym zakończenie prac nad oprogramowaniem Goalkeeper; więcej elastycznych działań przygotowawczych; lepsze mechanizmy wyposażania misji cywilnych (w tym znalezienie stałego rozwiązania problemu magazynowania);

  • dalsza realizacja działań przygotowawczych do misji cywilnych, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami TUE;

  • usprawnienie oceny wpływu i korzystania z wyciągniętych wniosków;

  • zacieśnienie współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi;

Personel wojskowy i zdolności wojskowe

70. zauważa, że UE stoi obecnie w obliczu znaczących finansowych ograniczeń i że ze względów zarówno finansowych, jak i budżetowych i politycznych, związanych bądź nie z kryzysem strefy euro, państwa członkowskie znajdują się na etapie zmniejszania lub, w najlepszym razie, utrzymania poziomu budżetu przeznaczonego na obronę; zwraca uwagę na potencjalny negatywny wpływ tych środków na zdolności wojskowe państw członkowskich, a zatem na zdolność UE do wykonywania jej obowiązków w zakresie utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i umacniania bezpieczeństwa międzynarodowego;

71. zwraca uwagę na wzrost zdolności wojskowych i zdolności w zakresie uzbrojenia na kontynencie azjatyckim, zwłaszcza w Chinach; wzywa do pogłębienia dialogu z tym regionem ze szczególnym uwzględnieniem kwestii bezpieczeństwa i obronności;

72. podkreśla w szczególności, że trwający w ostatnich latach wzrost liczby operacji zewnętrznych, prowadzonych w Iraku, Afganistanie, Afryce, w tym w Libii, stanowił i wciąż stanowi poważne obciążenie finansowe dla państw, które uczestniczyły, bądź nadal uczestniczą w tych operacjach; zauważa, że koszty te mają bezpośredni wpływ na zużywanie się i przyspieszone niszczenie się sprzętu, a także na wolę angażowania się państw w operacje w ramach WPBiO w świetle ograniczeń budżetowych i zdolnościowych, z jakimi państwa te się borykają;

73. podkreśla, że wartość bezwzględna połączonych budżetów obronnych wszystkich państw członkowskich UE wytrzymuje porównanie z wydatkami głównych potęg wschodzących i że problem jest zatem nie tyle budżetowy, co polityczny, począwszy od określenia europejskiej bazy przemysłowej i technologicznej aż po łączenie niektórych zdolności operacyjnych; stwierdza, że konsorcja, wspólne inicjatywy i projekty łączenia spółek europejskich mogą przyczynić się do rozwoju europejskiego przemysłu obronnego;

74. zauważa, że operacja wojskowa w Libii, zainicjowana przez Francję i Wielką Brytanię przy wsparciu Stanów Zjednoczonych i przejęta przez NATO, uwidoczniła zdolność niektórych państw europejskich do zaangażowania się w bardzo intensywne konflikty, lecz także ich trudności w długotrwałym prowadzeniu tego rodzaju operacji, wynikające z braku podstawowych zdolności, takich jak zaopatrywanie w paliwo w czasie lotu, gromadzenie informacji wywiadowczych czy broń precyzyjnego rażenia;

75. przypomina o swojej rezolucji z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie wpływu kryzysu gospodarczego na sektor obrony w państwach członkowskich UE i podkreśla, że jego zalecenia mają istotne znaczenie dla rozwijania zdolności wojskowych państw członkowskich w duchu łączenia i udostępniania;

76. przyjmuje z zadowoleniem dwustronne porozumienia, takie jak francusko-brytyjską umowę o współpracy wojskowej, i wzywa inne państwa członkowskie do rozważenia takich dwustronnych lub wielostronnych umów o współpracy wojskowej i integracji jako ważnego przynoszącego oszczędności narzędzia, dzięki któremu można uniknąć powielania i które stanowi oddolny proces kształtowania WPBiO i przyszłej integracji UE w dziedzinie bezpieczeństwa;

77. przyjmuje z zadowoleniem pierwsze postępy w ramach inicjatywy UE dotyczącej łączenia i udostępniania zdolności wojskowych i wyraża uznanie EAO, której praca umożliwiła zidentyfikowanie 11 priorytetowych dziedzin działania; szczególnie podkreśla postępy dokonane w czterech dziedzinach: zaopatrywania w paliwo w czasie lotu, nadzoru morskiego, pomocy medycznej i szkolenia; wzywa natomiast do opracowania ram strategicznych dla tej inicjatywy;

78. uważa jednak za godne ubolewania, że do tej pory inicjatywa łączenia i udostępniania zdolności nie przyczyniła się jeszcze do wypełnienia żadnej z luk w celu podstawowym na 2010 r.; dostrzega niechęć państw członkowskich do ponoszenia ciężaru związanego z przyjęciem obowiązków państwa przewodniego w jednym z 300 proponowanych przedsięwzięć w zakresie łączenia i udostępniania, przedstawionych przez SWUE w kwietniu 2011 r.;

79. w związku z zaplanowanym na przyszły rok posiedzeniem Rady Europejskiej dotyczącym obrony wzywa państwa członkowskie do podsumowania zdolności istniejących w ramach Unii Europejskiej i do podjęcia ostatecznie zrównoważonej inicjatywy w celu rozpoczęcia procesu planowania obronności europejskiej;

80. z zadowoleniem przyjmuje propozycję EAO, aby opracować dobrowolny kodeks postepowania w sprawie łączenia i udostępniania zdolności w celu ułatwienia współpracy między państwami członkowskimi w nabywaniu i wykorzystywaniu zdolności wojskowych oraz wspólnym nimi zarządzaniu;

81. szczególnie popiera projekt dotyczący zaopatrywania w paliwo w czasie lotu, obejmujący też część poświęconą zakupom; wyraża jednakże rozczarowanie w związku z tym, że przewidywane rezultaty działań będą ograniczone z uwagi na jedynie odnowienie istniejących zdolności, zamiast tworzenia nowych; kładzie nacisk na utrzymanie przez państwa członkowskie europejskiego charakteru tej inicjatywy i ocenia, że Organizacja do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia (OCCAR) jest właściwym podmiotem do zarządzania częścią projektu poświęconą zakupom;

82. przyjmuje z zadowoleniem porozumienie między Europejską Agencją Obrony a OCCAR podpisane w dniu 27 lipca 2012 r., które umożliwi nadanie stosunkom między tymi dwiema agencjami instytucjonalnego charakteru, ustanowienie bardziej zintegrowanej współpracy w zakresie programów rozwoju zdolności wojskowych oraz wymianę informacji niejawnych;

83. przypomina, że wojna w Libii ujawniła też brak bezzałogowych samolotów zwiadowczych w europejskich siłach zbrojnych i stwierdza, że w Europie prowadzone są obecnie dwa konkurencyjne projekty dotyczące bezzałogowych samolotów o średniej wysokości i długotrwałości lotu (MALE); zwraca też uwagę na francusko-brytyjską współpracę w dziedzinie bezzałogowych samolotów bojowych, która zyskałaby na rezygnacji z wyłącznego charakteru i na otwarciu się na innych partnerów europejskich;

84. jest zdania, że stworzenie europejskiego dowództwa transportu lotniczego (EATC) jest konkretnym i udanym przykładem łączenia i udostępniania zdolności wojskowych i podkreśla, że utworzenie w ramach tej struktury floty samolotów A400M znacznie zwiększyłoby zdolności Unii Europejskiej i państw członkowskich do przemieszczania sił; zachęca wszystkie państwa uczestniczące do udostępnienia EATC wszystkich dostępnych środków transportu; zachęca nieuczestniczące państwa członkowskie do udziału w pracach EATC;

85. wzywa Komisję, Radę, państwa członkowskie i EAO do rozważenia możliwości wprowadzenia innowacyjnych rozwiązań w celu zwiększenia zdolności UE do przemieszczania sił, w szczególności w perspektywie dwutorowej: partnerstwo publiczno-prywatne w dziedzinie transportu lotniczego, oparte na niewielkiej flocie samolotów A400M, pozwoliłoby na przewożenie zarówno pomocy humanitarnej w razie katastrof, jak i sprzętu i personelu podczas misji i operacji prowadzonych w ramach WPBiO;

86. zaznacza, że przejawem zwiększenia zdolności europejskich powinno być także wzmocnienie bazy przemysłowej i technologicznej europejskiego sektora obrony; przypomina w tym kontekście o znaczeniu preferencji europejskiej i istotności „Buy European Act”;

87. zauważa, że występujący w Unii Europejskiej i państwach członkowskich kryzys finansowy i budżetowy doprowadzi do utraty wiedzy fachowej, jeżeli na szczeblu europejskim nie zostanie uruchomiony żaden poważny program dwu- lub wielostronny, i może dodatkowo doprowadzić do zaniku bardzo wyspecjalizowanej struktury przemysłowej; zwraca również uwagę na średniej wielkości europejskie przedsiębiorstwa sektora obrony, które także dotknął kryzys gospodarczy i finansowy, a które mogą przyczyniać się do rozwoju działalności gospodarczej i które są odpowiedzialne za utrzymywanie miejsc pracy w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej;

88. przyjmuje z zadowoleniem wniosek Komisji w sprawie programu „Horyzont 2020” na rzecz przyszłych, finansowanych z funduszy UE, cywilnych i wojskowych badań naukowych i zamówień publicznych, które będą wspierać misje WPBiO; stwierdza z zaniepokojeniem ograniczenie środków przeznaczonych na badania i technologie, które będzie miało długotrwały negatywny wpływ na zdolność Europejczyków do utrzymania wiarygodnego potencjału obronnego opierającego się na całym asortymencie uzbrojenia i sprzętu wojskowego; przypomina państwom członkowskim o ich zobowiązaniu do zwiększenia puli środków na powiązaną z obronnością działalność naukowo-badawczą i technologię do co najmniej 2% z budżetu na cele obronne i przypomina, że inwestycje w badania naukowe i technologie z zakresu obrony mają istotny wpływ na rozwój zastosowań cywilnych;

89. z zadowoleniem przyjmuje ostatnie inicjatywy i przedsięwzięcia dotyczące obrony cybernetycznej; wzywa państwa członkowskie do zaangażowania się w jeszcze bliższą współpracę z EAO związaną z rozwojem ich zdolności obronnych, zwłaszcza w zakresie obrony cybernetycznej, szczególnie w kontekście budowania zaufania oraz łączenia i udostępniania zdolności; przyjmuje z zadowoleniem fakt, że obrona cybernetyczna będzie w EAO jednym z priorytetów w obszarze badań naukowych i technologii na potrzeby obronności;

90. przyjmuje z zadowoleniem działania EAO na rzecz ochrony europejskiej bazy przemysłowej i technologicznej w sektorze obrony oraz inicjatywę Barniera/Tajaniego dotyczącą utworzenia w ramach Komisji zespołu zadaniowego odpowiedzialnego za zachowanie i rozwijanie tego narzędzia strategicznego, którego rolą jest zapewnienie autonomii UE i jej państw członkowskich w dziedzinie obrony; zwraca się do Komisji o informowanie Parlamentu o toczących się pracach zespołu zadaniowego i wzywa ją do zaangażowania w przyszłości Parlamentu;

91. wzywa państwa członkowskie do wdrożenia w pełni dyrektywy w sprawie zamówień publicznych w sektorze obrony (2009/81/WE1), aby zapewnić większą interoperacyjność zespołów i przeciwdziałać rozdrobnieniu rynku, które bardzo często przynosi korzyść państwom trzecim;

92. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji na temat polityki przemysłowej z dnia 10 października 2012 r. pt. „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego”, który przyznaje, że sektor obrony w sposób dla niego niekorzystny posiada tylko wymiar krajowy i ogłasza rozwój wszechstronnej strategii na rzecz wspierania konkurencyjności przemysłu obronnego;

93. przypomina o wadze planu rozwoju zdolności opracowanego przez EAO; wzywa państwa członkowskie do jego pełniejszego uwzględnienia w planach krajowych i wykazywania większego zainteresowania udziałem w przedsięwzięciach EAO;

94. ocenia, że Rada i państwa członkowskie powinny w większym stopniu wspierać podmioty unijne, które mogą umożliwić poczynienie oszczędności poprzez łączenie zdolności, w szczególności EAO, Centrum Satelitarne Unii Europejskiej i Europejskie Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony;

95. zobowiązuje Radę i państwa członkowskie do zapewnienia EAO odpowiedniego budżetu i personelu, aby była ona w stanie wypełniać wszystkie zadania powierzone jej w Traktacie z Lizbony; podkreśla, że należy to uwzględnić w przyszłych wieloletnich ramach finansowych;

Polityka kosmiczna wspierająca WPBiO

96. podkreśla konieczność dysponowania odpowiednimi środkami satelitarnymi w dziedzinach obserwacji satelitarnej, gromadzenia informacji, łączności i orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej dla zachowania autonomii decyzyjnej i operacyjnej UE; ocenia, że w tych dziedzinach możliwe byłoby łączenie i udostępnianie zdolności bardziej zaawansowane, niż przewidziano w istniejących porozumieniach dwustronnych i zawartych z Centrum Satelitarnym Unii Europejskiej, dotyczących programów Helios, Cosmo-Skymed i SAR-Lupe; życzyłby sobie, aby program MUSIS, który zastąpi obecną generację satelitów obserwacyjnych, stanowił przykład współpracy między państwami europejskimi, a także współpracy z ESDZ i polityczno-wojskowymi organami Unii;

97. w tym kontekście wzywa Radę i Komisję do zbadania możliwości finansowego udziału UE w przyszłych programach obserwacji satelitarnej, aby umożliwić organom polityczno-wojskowym Unii i ESDZ przydzielanie zadań satelitom i dysponowanie – na własny wniosek i w zależności od własnych potrzeb – obrazami satelitarnymi obszarów kryzysowych i tych, na których ma zostać przeprowadzona misja w ramach WPBiO;

98. przypomina o konieczności finansowania ze środków Unii projektu GMES, który podobnie jak GALILEO ma stać się elementem infrastruktury krytycznej UE;



Wzmocnienie szybkiego reagowania

99. zauważa, że pomimo usprawnień wprowadzonych w mechanizmie ATHENA, w poprzednich rezolucjach Parlamentu i w doktrynie wykorzystania grup bojowych UE, o które to usprawnienia wnioskowano np. w liście Trójkąta Weimarskiego, dotychczas nie rozmieszczono żadnej z tych grup, choć mogłyby one stanowić siły szybkiego reagowania, działające do czasu przejęcia operacji przez inne siły, lepiej przystosowane do długotrwałego działania;

100. ocenia, że sytuacja ta podkopuje wiarygodność instrumentu, jakim są grupy bojowe, i ogólnie WPBiO, podczas gdy można było rozmieścić je w przeszłości; zachęca państwa członkowskie do utrzymania mobilizacji i wypełnienia zobowiązań dotyczących tego instrumentu, mając jednocześnie na uwadze, że wobec inwestycji finansowych i nakładów na zaspokojenie potrzeb kadrowych grup bojowych, ich niewykorzystanie przy kilku sprzyjających okolicznościach, które zaistniały, jest nieodpowiedzialne;

101. powtarza, że mechanizm ATHENA należy w jeszcze większym stopniu dostosować w celu zwiększenia udziału kosztów wspólnych i zapewnienia w ten sposób sprawiedliwego podziału obciążeń w operacjach wojskowych i przezwyciężania niechęci państw członkowskich do przyjmowania ról przywódczych w misjach WPBiO;

102. popiera trwający przegląd procedur zarządzania kryzysowego, który powinien zakończyć się przed końcem bieżącego roku i ułatwić szybsze wdrażanie cywilnych i wojskowych operacji w ramach WPBiO; ocenia, że procedury zarządzania kryzysowego powinny pozostać w ramach operacji WPBiO i nie powinny objąć innych instrumentów, co groziłoby skomplikowaniem procedur; popiera też przegląd procedur finansowania mający na celu zapewnienie szybszego i bardziej elastycznego uruchamiania funduszy;

Struktury i planowanie

103. ocenia, że powierzona Centrum Operacyjnemu UE rola, polegająca na koordynowaniu misji w Rogu Afryki, stanowi pierwszy krok w kierunku utworzenia europejskiego organu odpowiedzialnego za planowanie i prowadzenie operacji, dysponującego dostatecznym personelem oraz wystarczającymi środkami łączności i nadzoru; ubolewa jednak nad tym, że Centrum nie jest stałym ani centralnym punktem planowania i przeprowadzania operacji wojskowych i misji cywilnych;

104. ponownie opowiada się za utworzeniem w ramach ESDZ, w stosownych przypadkach z wykorzystaniem stałej współpracy strukturalnej, sztabu operacyjnego (OHQ) Unii Europejskiej do celów planowania operacyjnego i prowadzenia misji cywilnych i operacji wojskowych;

105. zwraca uwagę na wyrażaną przez Radę w konkluzjach z grudnia 2011 r. wolę wzmocnienia zdolności planowania i prognozowania; popiera rozszerzenie kompetencji SWUE w tym kierunku; ocenia, że Centrum Operacyjne UE także mogłoby wesprzeć SWUE w realizacji tego zadania;

106. zauważa z zainteresowaniem wyodrębnienie w ramach Centrum Sytuacyjnego Unii Europejskiej dwóch nowych jednostek: „Situation Room” i „Intelligence Centre” (INTCEN) i z zadowoleniem przyjmuje to, że druga z tych jednostek miałaby się rozwinąć w przypadku, gdyby państwa członkowskie wykazały wolę rozwijania WPZiB i WPBiO;

107. zaleca utworzenie tymczasowych lub stałych stanowisk ekspertów do spraw bezpieczeństwa w delegaturach UE o największym znaczeniu dla WPBiO, aby skuteczniej zajmować się problemami bezpieczeństwa; wzywa do rozważenia roli, jaką ci eksperci mogliby odgrywać w zakresie zapobiegania zagrożeniom bezpieczeństwa i wczesnego ostrzegania;





1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna