Informatyka (stosowana)



Pobieranie 167,57 Kb.
Strona1/3
Data26.01.2018
Rozmiar167,57 Kb.
  1   2   3

INFORMATYKA (STOSOWANA)

1. Definicja informatyki: .

nauka o komputerach (wiedza o systemie komputerowym, na który składa się sprzęt oraz oprogramowanie; wiedza o procesach realizowanych przy pomocy komputerów)

wyprowadzona z dwóch pojęć: informacji i automatyki (informacja przetwarzana przy pomocy komputerów, wiedza o systemach komputerowych; komputerowe przetwarzanie informacji);

wiedza o sposobach komputerowego przetwarzania informacji, jej podmiotami są: hard ware ( tZW. część twarda), soft ware (oprogramowanie, języki, kody, obliczenia, algorytmy, elementy zarządzania i organizacji).

2. Przedmioty informatyki: zagadnienie psychologiczne, socjologiczne, dydaktyczne ( dydaktyka w informatyce, komputery i dydaktyce); regulacje prawne; zagadnienia ekonomiczne ( ekonomika informatyki ); elementy zarządzania ( planowanie w firmie, plan pracy ).


DANE, STRUKTURY DANYCH

* dana- (n, v) n- nazwa

V- wartość

* dana- znak wtórny określający obiekt, własność lub czas;

1 . Dane w znaczeniu wąskim- dana to i-ty desygnat poszczególnej nazwy. Postacią danych w tym znaczeniu są liczby lub łańcuchy dowolnych znaków elementarnych. Dane definiowane jako desygnat nazwy mają zastosowanie w procesach realizacji algorytmów.

2. Dane w znaczeniu formalnym- dana to nazwa jako oznaczenie nazwy przysługujących jej desygnatów. Ta postać danych będzie wykorzystywana w tych fazach cyklu życia systemu informacyjnego zarządzania, w których nie są wykonywane procesy obliczeniowe.

3. Dane w szerokim znaczeniu- dana to i-ty desygnat i oznaczająca go nazwo łącznie. Ma znaczenie określone przez obydwa jej elementy łącznie (kolor samochodu- żółty).

4. Strukturalizacja danych następuje wg procedury:

ustalenie definicji i zakresu danej w postaci formalnej

sprawdzenie, czy w systemie informacyjnym nie występuje już dana o takie treści, nazwie i zakresie

ustalenie struktury danej w wąskim znaczeniu

ustalenie relacji między rozpatrywaną daną a innymi danymi już występującymi w systemie informacyjnyrn

określenie zakresu danych w postaci formalnej za pomocą zbiorów danych w wąskim znaczeniu

aktualizowanie danych.


INFORMACJA

Informacja jest pojęciem pierwotnym, a więc nie definiowanyrn w sensie normatywnyrn. Zarówno ilościowej jak i jakościowe teorii informacji podejmowane są próby sformułowania opisowej definicji tego pojęcia. Tzw. teoria ilościowa zajmuje się badaniem zjawisk informacyjnych w aspekcie wykrywania w nich zmian stopnia nieokreśloności w zależności od wyróżnionego stanu danego układu. Obszarem zainteresowania teorii jakościowej jest badanie i wyjaśnianie własności informacji, znaczenia informacji w aspekcie użytkowym. W tej teorii pojecie informacji jest kojarzone z takimi określeniami jak: " nazwa treści zaczerpniętej ze świata zewnętrznego", "wszelkie wiadomości o procesach i stanach dowolnej natury".


CZYNNIKI WARUNKUJĄCE ZNACZENIE INFORMACJI

Wyróżniamy następujące czynniki:

psychologiczne, które uwzględniają wpływ osobowości człowieka na kształtowanie znaczenia

socjologiczne, które uwzględniają wpływ na znaczenie informacji: rodzaju, siły i kierunków interakcji między ludźmi

językowe- to wpływ języka, w którym jest wyrażona informacja

semantyczne określone jako proces nadawania informacji, sensu i istotności.


KODOW ANIE

Kluczem do kodowania informacji w systemach komputerowych jest dwójkowy system liczenia. Ten system liczenia za podstawę przyjmuje liczbę 2, do kodowania danych wykorzystuje dwa znaki: O i l, które nazywa się bitami. Wykorzystując system binarny można kodować dowolna postać informacji. Wówczas dane czy poszczególne informacje kodowane są za pomocą kombinacji bitów (zer i jedynek). .


SYSTEM PRZETWARZANIA DANYCH

Postać danych, które poddawane są przetwarzaniu dzieli środki techniczne informacji na trzy grupy maszyn :

analogowe- wszystkie wartości (dane wejściowe, wyniki) zmieniają w sposób ciągły

cyfrowe- wszystkie wartości przedstawiają w postaci cyfr

hybrydowe- realizują część swych funkcji poprzez sygnały ciągłe (dyskretne).
POTRZEBY INFORMACYJKNE ZARZĄDZANIA

Istotą potrzeby informacyjnej są informacje. Potrzeba informacyjna jest wyrażeniem pewnej wartości, pożądanej ze względu na przeszłe, bieżące lub przewidywane zachowanie systemu. Poszczególne potrzeby informacyjne mogą być wykorzystywane do identyfikacji cech rozważanego systemu w kategoriach systemowych, tzn. zachowania, struktury i rozwoju. Potrzeba informacyjna jest źródłem poznania. Może również pośrednio spełniać funkcje systemotwórcze w odniesieniu do rozważanego systemu informacyjnego. W procesach modelowania struktur tych systemów uwzględnia się ich funkcje stosownie do zakresu zidentyfikowanych potrzeb informacyjnych. Składniki strukturalne potrzeb informacyjnych Stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikami struktury informacyjnej systemu informacyjnego. Pojęcie potrzeby wiąże się również ściśle z popytem, zapotrzebowaniem na konkretne dobro.


INFOMACJA W UJĘCIU DATALOGICZNYM

Datalogiczna interpretacja informacji zakłada jej odpersonifikowanie. Za jej źródło uznaje się dane ustrukturalizowane w taki sposób, ze niosą jakąś informację użyteczna (np. o obiekcie relacji).


PODEJŚCIE INFOLOGICZNE

Podejście to zapoczątkowali B. Suudgern i B. Langefors. Informacja w sensie infologicznym to znaczenie, nadaje się danym z uwzględnieniem czynników psychosocjologicznych, językowych i semantycznych. Znaczenie informacji jest w tym ujęciu ściśle związane z osoba twórcy lub odbiorcy informacji. Informacja to znaczenie, jakie nadaje nadawca lub odbiorca informacji pewnej kolekcji danych.


MONITORY .I KARTY GRAFICZNE

1) Za pomocą monitora komputer informuje użytkownika o swej pracy (wyświetla komunikaty), wyprowadza wyniki uzyskiwane w czasie procesów obliczeniowych (tabele, rysunki, teksty, liczby). Istnieją monitory czarno-białe i kolorowe. Najczęściej spotykanym typem monitora są monitory 14-to calowe. Obraz na monitorze składa się z drobnych punktów o średnicy poniżej 1 mm nazywanych pikselami. Jakość obrazu zależy od wielkości pikseli i ich zagęszczenia. Im rnniejsza średnica tym wyższa jakość obrazu.

2) Karta graficzna to sterownik między procesorem a monitorem. Rodzaj użytej karty decyduje o jakości obrazu na monitorze. Do najczęściej spotykanych należą: CGA, EGA, VGA, Mercules. Poszczególne karty graficzne różnią się między sobą ilością kolorów oraz tzw. rozdzielczością określającą zagęszczenie plamki na ekranie.
DRUKARKI

1)igłowe (mozaikowe) – najważniejszym elementem jest jej głowica która zawiera pewną liczbę „igieł” – cienkich, twardych, tępo zakończonych stalowych drutów. Najczęściej 9 lub 24. Igły umieszczone są w linii pionowej, a cała głowica może poruszać się na poziomej rampie. Rozdzielczość pionowa drukarek igłowych jest rzędu 200-300 dpi. Podobna jest także ich rozdzielczość pozioma. Posiadają zwykle wbudowana pamięć ROM zawierającą kilka zestawów wzorców znaków, a niektóre także pamięć RAM. Szybkość druku waha się w granicach 150 – 300 cps (znaków na sekundę). Dominują drukarki wykorzystujące taśmy jednobarwne ale powstały też odmiany drukujące w kolorze. Jakość wydruku pozostawia dużo do życzenia. Często stosowane w biurach (można uzyskać kilka kopii podczas jednego wydruku przez zastosowanie kalki). Są stosunkowo tanie szczególnie porównując z drukarkami umożliwiającymi wydruk strony w formacie A3 (15 cali). Wadą jest hałas wytwarzany podczas uderzania igieł o wałek papieru. 2)atramentowe (plujki) – podobnie jak igłowa tworzy wydruk z pojedynczych punktów. Też posiada ruchomą głowicę jak również zestaw „dysz” wyrzucających kropelki atramentu na papier. Na rozdzielczość i jakość druku wpływa nie tylko odległość między „dyszami” lecz także precyzja układu przesuwającego głowicę i papier. Głowice mają od 50 do 300 dysz, co wpływa nie na rozdzielczość a na szybkość drukarki. Jakość wydruku zależy od zastosowanego papieru: papier który mniej wchłania atrament, pozawala otrzymać lepsze efekty. Idealnie nadają się do druku na folii przezroczystej. Kosz zakupu nie jest duży jednak koszt eksploatacji już raczej tak. Jedna głowica z atramentem czarnym starcza na wydrukowanie około 500-700 stron. Atrament kolorowy kończy się zazwyczaj po otrzymaniu 300 wydruków. 3)laserowe(koszty nabycia: wysokie; koszty eksploatacji: stosunkowo niewielkie; szerokość wydruku: 10 cali; warunki pracy: jonizacja powietrza, ciche; szybkość wydruku: szybkie); 4. rozetkowe; 5. łańcuchowe; 6. elektrostatyczne; 7. termiczne; 8. inne.
ZABEZPIECZENIA TERMICZNE 1 FIZYCZNE SYSTEMÓW KOMPUTEROWYCH

Metody te polegają na wykorzystywaniu różnych urządzeń uniemożliwiających dostęp osobom nieuprawnionym. Urządzenia takie stosuje się do ograniczenia dostępu do systemu komputerowego oraz do zapewnienia odpowiednich warunków w czasie pracy systemu komputerowego. Do takich urządzeń stosowanych do ochrony zalicz się środki:



  • ograniczający bezpośredni dostęp pomieszczeń (np. odpowiednie zamki)

  • do przechowywania nośników danych ( np. kasy pancerne)

  • sygnalizacji zagrożeń pożarem i wejścia osób nieupoważnionych do chronionych pomieszczeń

  • przeznaczone do identyfikacji użytkownika

  • zapewniające ciągłość działania w przypadku przerwania dopływu energii elektrycznej oraz niewłaściwych parametrów w systemie zasilania.

SYSTEMY OPERACYJNE I ŚRODOWISKO WINDOWS

1) Podstawowe pojęcia środowiska Windows;


  • aplikacja- rodzaj programu realizujący pewne specyficzne indywidualne funkcje, dedykowany dla tego środowiska i niemożliwy do samodzielnego uruchomienia bez udziału Windows; aplikacje stanowią zawsze te same konwencje ustawienia menu;

  • dokument- zapisywany jest na dysku lub w formie pliku; to wszystko, co zostało utworzone przy pomocy konkretnej aplikacji zawierające informacje i ustawienia opracowane przez użytkownika;

  • ikona- graficzna prezentacja różnych elementów występujących w Windows; np. aplikacje, dokument;

  • okno- wydzielony obszar na ekranie składający się z pewnych stałych elementów, w których wyświetlony jest dokument lub działająca aplikacja; okna mogą być modyfikowane i mogą się też w sobie zawierać.

2. Elementy okna:

  • pole robocze- mogą tam występować ikony aplikacji, okna dokumentów aplikacji oraz ikony dokumentów i inne elementy, np. palety narzędzi;

  • pole menu systemowego- służy do rozwiązania menu systemowego, które zawiera polecenia dotyczące wykonywania operacji na oknach i umożliwiające przełączanie między działającymi aplikacjami

  • pasek tytułu- zawiera nazwę aplikacji lub dokumentu, do którego przynależy dane okno

  • przycisk do ikony- jest używany celem zredukowania aktywnego okna do ikony.

  • przycisk: rnaksymalnie- powiększenie okna do maksymalnego rozmiaru;

  • przycisk: przywróć poprzedni rozmiar- przywraca zmaksymalizowanemu oknu rozmiar jak miał poprzednio;

  • pasek menu;

  • menu rozwijane-zawiera polecenia własności, listy otwartych okien lub plików

  • krawędź okna- wyznacza obszar okna, jest wykorzystywana do zmiany jego rozmiaru w pionie bądź w poziomie;

  • róg okna- służy do zmiany rozmiaru okna w pionie i w poziomie;

  • pasek przewijania

3. Pole dialogu

To częsty sposób komunikacji systemu Windows z użytkownikiem. Za jego pomocą użytkownik może wprowadzać lub uzyskiwać informacje z systemu. W polu dialogowym mogą występować elementy, tj.:



  • przyciski poleceń- służą do bezpośredniego wykonania konkretnej akcji; typowymi przyciskami poleceń są: OK. (potwierdzenie wyboru), Cancel (Anuluj), Help (pomoc);

  • pole tekstu- służy do wprowadzania żądanych informacji;

  • pole listy- wyświetla listę możliwości wyboru;

  • lista rozwijana- skrótowa forma pola listy, która jest rozwijana poprzez kliknięcie myszą na jej polu;

  • przycisk: opcja- wybrana opcja jest zaznaczona czarną kropką; opcje niedostępne są przyciemnione;

  • pole wyboru- wybrane pole jest oznaczone krzyżykiem;

  • suwak- służy do płynnej zmiany wartości;

  • pole numeryczne- służy do wprowadzenia wartości liczbowych.

4. Pulpit (desktop)- ekran roboczy Windows zawierający okno Menedżer Programów; zawiera pasek zadań, a także ikony programów, folderów, skrótów i dokumentów.

5. Menadżer Programów.

To moduł przeznaczony do zarządzania wszelkimi aplikacjami w środowisku Windows. Pozwala na uruchamianie i organizowanie poszczególnych aplikacji. Obszar roboczy Menadżera Programów służy do przechowywania ikon. Większość funkcji Menadżera Programów jest dostępna użytkownikowi dzięki rozwijanym menu.

a) Menu Plik- służy do dokonywania podstawowych operacji na ikonach grup;



  • Nowy założenia nowej grupy lub dodanie do grupy już istniejącej ikony, aplikacji bądź na dysku;

  • Otwórz- służy do otwieranie aktualnie zaznaczonej grupy.

  • Przesuń- służy do przenoszenia ikony pomiędzy grupami;

  • Kopiuj;

  • Usuń- służy do usuwania ikon, aplikacji, grup;

  • Właściwości- zmiana właściwości ikony;

  • Uruchom- służy do uruchamiania znajdującego się na dysku programu, nie posiadającego przypisanej ikony;

  • Koniec Windows- zakończenie pracy;

b) Menu Opcje- wybór każdej opcji uwidaczniany jest znacznikiem:

  • Uporządkuj automatycznie- automatyczne rozmieszczenie ikon;

  • Zminimalizuj po uruchomieniu aplikacji;

  • Zachowaj końcowe ustawienia;

c) Menu Okno - Kaskada- ułożenie otwartych okien warstwowo;

  • Sąsiadująco- ułożenie otwartych okien przylegająco do siebie;

  • Uporządkuj- równe ułożenie ikon w oknie;

d) Menu Pomoc- zawiera standardowe funkcje pomocy

6. Standardowe grupy



  • Grupa główna- w jej skład wchodzą: Menadżer Plików, Panel sterowania, Menadżer wydruku, Schowek, Program Instalujący Windows.

  • Grupa: Aplikacje- tworzą ją aplikacje znalezione przez system na twardym dysku komputera podczas instalacji Windows'a.

  • Grupa: Akcesoria- zawiera aplikacje Windows do przetwarzania tekstów, wykonywania.

  • Grupa gry.

  • Grupa: Autostart- zawiera aplikacje, które zostają uruchomione automatycznie po uruchomieniu Windows.


OPROGRAMOWANIA KOMPUTERÓW

Oprogramowanie- ogół środków programowych systemów komputerowych. Program do algorytmu przygotowany w języku programowania komputerów.

1) Oprogramowanie podstawowe (systemowe):


  • oprogramowanie translacyjne (tłumaczenie programów użytkowych);

  • oprogramowanie operacyjne (zespół programów sterujących pracą systemu cyfrowego);

  • oprogramowanie organizacyjne (realizujące zarządzanie z obsługą urządzeń zewnętrznych);

  • oprogramowanie proceduralne ( zawiera zbiory gotowych procedur, które mogą być wykorzystywane przez użytkownika i przez system operacyjny);

  • oprogramowanie techniczne (zawiera gotowe procedury służące do technicznej kontroli sprawności i stanu systemu cyfrowego).

2) Oprogramowanie sieciowe- mikrokomputery pracujące pod tym oprogramowaniem można podzielić na dwie kategorie: serwery czuwające nad poprawną pracą całej sieci i świadczące usługi w zakresie gromadzenia plików sieciowych i plików użytkowników oraz stacje robocze pracujące tak jak mikrokomputery, a jednocześnie korzystające z zasobów sieci.

3) Oprogramowanie użytkowe- obejmuje programy realizowane przez użytkownika w konkretnym systemie cyfrowym. część tego oprogramowania tworzona jest indywidualnie przez użytkownika, część natomiast przez producentów komputerów w postaci odrębnych pakietów programów.

Dzielimy je na dwie grupy:


  • oprogramowanie zorientowane na metody zawierające zaIgorytmizowane procedury rozwiązania zadań konkretnymi metodami;

  • oprogramowanie zorientowane na problemy zawierające procedury rozwiązania pewnego zbioru konkretnych zagadnień ze ściśle określonej klasy. Oprogramowanie użytkowe realizuje bezpośrednie potrzeby użytkowników.

4) Oprogramowanie narzędziowe- znajduje zastosowanie w tworzeniu arkuszy kalkulacyjnych, w redagowaniu tekstów, w tworzeniu grafiki ekonomicznej, w zarządzaniu bazami danych.
ARKUSZE KALKULACYJNE

Arkusze kalkulacyjne są grupą tematyczną w ramach oprogramowania narzędziowego.

I. Pakiet Lotus 1-2-3 zawiera szereg plików, w tym programy i pliki pomocnicze. Umożliwia on umieszczenie danych w specjalnej strukturze (tablicy) zwanej arkuszem. Arkusz podzielony jest na 256 kolumn i 8192 wiersze. Na przecięciu wierszy i kolumn znajdują się pola, nazywane komórkami lub rubrykami, przeznaczone do przechowywania danych. Kolumny oznaczone są literami (A,B,...,AA do JV), a wiersze liczbami od 1 do 8 192. W adresie komórki podawany jest symbol kolumny i numer wiersza (np. B2). W komórce można wpisać maksymalnie 240 znaków. Danymi wprowadzanymi do komórki mogą być napisy lub wyrażenia. Arkusz przechowywany jest w postaci pliku lub na dysku. Nazwa pliku zawierającego arkusz ma rozszerzenie wk 1 , a kopia zapasowa bak.

II. Pakiet Quatro Pro jest uniwersalnym arkuszem kalkulacyjnym wydanym przez firmę Borlaud International w 1990 roku. Arkusz przeznaczony jest do przechowywania danych, wykonywania na nich różnych operacji obliczeniowych oraz tworzenia różnych wykresów, także trójwymiarowych. Pakiet może być instalowany na pojedynczym stanowisku komputerowym lub w lokalnej sieci komputerowej. Maksymalna długość napisów w komórce 254 znaki. Liczby zaś muszą rozpoczynać się od cyfry lub jednego ze znaków: ,,+", ,,-", ,,$". W pakiecie tym wyróżniamy 12 typów wykresów. Arkusz daje możliwość tworzenia prostych baz danych i wykonywania na nich podstawowych operacji: sortowania i przeszukiwania. Podstawowa porcja danych to rekord, który dzieli się na pola. Baza danych jest zorganizowana tabelarycznie. Rekordy są w niej wierszami, a pola- kolumnami.

III. Exel umożliwia wykonywanie obliczeń matematycznych. Można przetwarzać i analizować dane na wykresach i mapach. Plikiem Exela jest Skoroszyt- elektroniczna teczka zawierająca dowolną liczbę plansz typu arkusz lub wykres. Liczba arkuszy jest ograniczona dostępną pamięcią na nośniku danych. Nowy Skoroszyt zawiera domyślnie 16 arkuszy. Każdy arkusz jest "stroną", na którą wprowadza się dane, przetwarza je oraz prezentuje je w dostępnej formie. Arkusze mogą być przenoszone lub kopiowane między skoroszytami. Funkcję tę realizują polecenia z menu Edycja: Przenieś lub Kopiuj arkusz. Każda komórka w arkuszu posiada adres w postaci współrzędnych określających numer kolumny i wiersza (np. B8). Wprowadzane dane do komórek mogą być: tekstem, wartością liczbową, datą, godziną czy formułą obliczeniową. Wprowadzając do komórki arkusza funkcję należy rozpocząć zawsze od znaku ,,=". Formuły obliczeniowe obejmują wyrażenia matematyczne i funkcje.
EDYTORY TEKSTU

Program Cuiwriter doskonale nadaje się do redagowania tekstów zawierających wzory i formuły matematyczne. Obszar roboczy edytora składa się z trzech części : górny wiersz ekranu (tzw. linia stanu przedstawiająca aktualne informacje dotyczące redagowania tekstu), środkowa- największa część ekranu przeznaczona na tekst (w tej części znajduje się też kursor), dolny wiersz ekranu (tzw. linia poleceń). Edytor ten oferuje 20 rodzajów czcionek. Każda strona, oprócz głównego tekstu może zawierać: stały nagłówek ( powyżej głównego tekstu), treść odnośników umieszczoną bezpośrednio pod tekstem oraz stałą stopkę (na koniec strony).

II.Word- to aplikacja działająca w systemie Windows. Word jest przeznaczony do prac edycyjnych, które obejmują tworzenie nowego dokumentu, umieszczanie prostych elementów grafiki (rysunków), arkuszy kalkulacyjnych, tabeI, sortowanie tekstów, formatowanie znaków i akapitów, ustalenie rozmiarów stron, tworzenie nagłówków i stopek, drukowanie dokumentu.

i jego części itp. Specyficzne dla tej aplikacji są następujące części kona: pasek tytuły, pasek menu, pasek narzędzi, pasek narzędzi formatujących, linijka. Ważną jednostką strukturalna w dokumencie jest akapit. Akapit to fragment tekstu między poszczególnymi przyciskami klawisza Enter. Szybką zmianą formatów (podczas edycji dokumentu) umoż1iwia pasek narzędzi formatujących i linijka. Pasek narzędzi formatujących umożliwia określenie stylu akapitu, szybką zmianę rodzaju i rozmiaru czcionki, określenie takich atrybutów jak: pogrubienie, podkreślenie, kursywa oraz wybór rodzaju wyrównania (do lewej, do prawej, wyjustowanie, wycentrowanie). Linijka umożliwia zaś określenie sposobu wcinania, ustalenie marginesów.


TRANSLATORY

Elementy systemu operacyjnego. Służą do translakcji programów źródłowych, a w połączeniu z programami przetwarzającymi do redagowania programów i ich wykonania.


JĘZYKI PROGRMOWANIA KOMPÓTERÓW

Są to języki sztuczne. Wyróżnia się:

1. języki wewnętrzne- zrozumiałe dla układów procesora; działania opisane są przy pomocy systemu dwójkowymi (symboli 0\1).

2. języki zewnętrzne.



  • języki symboliczne- część operacyjna jest opisana za pomocą symboli stosowanych przez programistę;

  • języki proceduralne- opisane są sekwencje, ciągi działań prowadzące do uzyskania określonego rezultatu; np. FORTRAN (do obliczeń numerycznych), COBOL (do obliczeń ekonomicznych), PASCAL, BASIC (języki uniwersalne);

  • języki nieproceduralne- zapisuje się sposób uzyskania jakiegoś wyniku; np. SQL (do przeszukiwania baz danych).


DEFINICJA SYSTEMÓW INFORMATYCZNYCH ZARZĄDZNIA

Jest to system automatycznego przetwarzania danych wspomagających proces zarządzania. Jego zadaniem jest:

1) usprawnić przebieg procesów zrutynizowanych i powtarzanych, wykonywanych wg starych zasad, reguł i procedur;

2) usprawnić proces podejmowania decyzji poprzez dostarczanie informacji w krótkich okresach czasu;

3) zapewnić minimalizację nakładania się i dublowania obiegów i zasobów informacji;

4) umożliwić integrację pozyskiwania danych z przesyłaniem danych.


PODZIAL SIZ-ÓW WG SZCZEBLI ZARZĄDZANIA

1)Systemy obiektowe (konkretnych obiektów)- systemy poszczególnych jednostek gospodarczych.

2)Systemy terenowe- odpowiadają systemom jednostek terytorialnych, samorządowych (np. gminy).

3)System branżowy.

4)System państwowy- dla centralnych organów państwowych (np. PESEL, NIP).

5)System instytucji ponadpaństwowych.


PODZIAL SIZ-ów WG ZAKRESU SPELNIANYCH FUNKCJI

1)Ewidencyjno- informacyjne (obecnie ewidencyjne lub ukierunkowane na ewidencję)

2)Systemy ukierunkowane na wspomaganie decyzji (kiedyś informacyjno- decyzyjne)..
PODZAL SIZ-ów WG MOŻLIWOŚCI WSPÓLPRACY KOMPUTERÓW

1)Systemy autonomiczne- cały proces informatyczny jest realizowany w jednym systemie komputerowym.

2) Systemy z wielodostępem- mamy jeden główny komputer i szereg końcówek.

3)Systemy z sieciami komputerowymi:



  • sieci lokalne, typu Novel;

  • sieci globalne, typu Internet

  • sieci miejskie;

  • sieci bankowe.


KLASY SIZ-ÓW

Klasa to zakres wspomagania procesów decyzyjnych oraz stopień zaawansowania technologii informatycznej. Wyróżniamy. .

1. Systemy transakcyjne (ST)- ewidencje, ewidencyjno- transakcyjne; koncentrują się na ewidencji danych związanych z masowymi zjawiskami (z procesami gospodarczymi, zdarzeniami i zasobami); zasilają inne klasy systemów informatycznych; należą do nich: systemy planowania produkcji, środki trwałe, gospodarka materiałowa, produkty gotowe, kadry, płace, systemy, kadrowo- płacowe, systemy finansowo- księgowe;

2. Systemy wspomagania decyzji (SWD)- wyposażone są w bazy danych, bazy modeli, mechanizm

zarządzania modelami, który pozwala dobrać modele do sytuacji decyzyjnej, przygotować wyniki;

wyposażone są ponad to w moduły komunikacyjne (interfacy), bazy danych własne i modeli;

dzielą się na:


  • ukierunkowane na analizę danych (metody wnioskowania ze zbiorów danych);

  • ukierunkowane na modele;

  • ukierunkowane na modele rachunkowości.

3. systemy ekspertowe (SE)- przetwarzają i gromadzą wiedzę; posiadają: bazę wiedzy, motor wnioskowania (maszyna dedukacyjna- specjalny rodzaj oprogramowania przeznaczony do przetwarzania wiedzy w procesie rozwiązywania problemów), interfacy (pozwalają na komunikację w języku naturalnym); korzystają z baz danych umieszczonych w ich otoczeniu, maja zastosowanie w: planowaniu finansów ( wspomaganiu procesów udzielania kredytu), medycynie, rachunkowości, geologii; mogą być podklasą SWD.

4. systemy automatyzacji prac biurowych (SAPB)- pełnią funkcję analityczne, kontrole, komunikacyjne (w jednostkach gospodarczych), przygotowują sprawozdania.




  1   2   3


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna