Informacja 2009 – struktura (projekt)



Pobieranie 2,38 Mb.
Strona1/26
Data11.11.2017
Rozmiar2,38 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   26



INFORMACJA O DZIAŁALNOŚCI
RZECZNIKA PRAW

DZIECKA

ZA ROK 2010


ORAZ UWAGI

O STANIE PRZESTRZEGANIA PRAW DZIECKA

Warszawa 2011

SPIS TREŚCI

I.RZECZNIK PRAW DZIECKA 4

II.OCHRONA PRAW DZIECKA 8

1.PRAWO DO ŻYCIA I OCHRONY ZDROWIA 8

1.1 Wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka 8

1.2 Sprawy indywidualne 26

2.PRAWO DO WYCHOWANIA W RODZINIE 33

2.1 Wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka 34

2.2 Sprawy indywidualne 46

3.PRAWO DO GODZIWYCH WARUNKÓW SOCJALNYCH 70

3.1 Wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka 70

3.2 Sprawy indywidualne 76

4.PRAWO DO NAUKI 83

4.1 Wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka 84

4.2 Sprawy indywidualne 105

5.PRAWO DO OCHRONY PRZED PRZEMOCĄ, OKRUCIEŃSTWEM, WYZYSKIEM, DEMORALIZACJĄ, ZANIEDBANIEM ORAZ INNYM ZŁYM TRAKTOWANIEM 113

5.1 Wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka 113

5.2 Sprawy indywidualne 120

III.SPRAWY SĄDOWE I ADMINISTRACYJNE Z UDZIAŁEM RZECZNIKA PRAW DZIECKA 132

IV.DZIAŁALNOŚĆ KONTROLNA RZECZNIKA PRAW DZIECKA 146

V.WSPÓŁPRACA Z ORGANAMI WŁADZY 156

VI.WSPÓŁPRACA Z ORGANIZACJAMI POZARZĄDOWYMI 161

VII.WSPÓŁPRACA MIĘDZYNARODOWA 168

VIII.UPOWSZECHNIANIE PRAW DZIECKA 173

1.Działalność bieżąca 173

2.Wydarzenia 177

3.Patronaty 178

UWAGI 179

O STANIE PRZESTRZEGANIA 179

PRAW DZIECKA 179

ZAŁĄCZNIKI 195

Załącznik nr 1 – Wykaz wystąpień generalnych Rzecznika Praw Dziecka w 2010 roku 195

Załącznik nr 2 – Sprawy, podjęte przez Rzecznika Praw Dziecka w latach 2005-2010 222

Załącznik nr 3 – Sprawy, podjęte przez Rzecznika Praw Dziecka w latach 2008-2010 z podziałem na kategorie 223

Załącznik nr 4 – Kategorie spraw, zgłoszonych do Rzecznika Praw Dziecka w 2010 roku 224

Załącznik nr 5 – Przystąpienia Rzecznika Praw Dziecka do spraw sądowych i administracyjnych 225

Załącznik nr 6 – Wykaz wydarzeń, objętych honorowym patronatem Rzecznika Praw Dziecka 237

Załącznik nr 7 – Wybrane konferencje i seminaria 245

Załącznik nr 8 – Wybrane spotkania w ramach promocji praw dziecka 252

Załącznik nr 9 – Wykaz konferencji naukowych „Prawa człowieka zaczynają się od praw dziecka” zorganizowanych przez Rzecznika Praw Dziecka w 16 województwach 258

Załącznik nr 10 – Kondycja życiowa rodzin z dziećmi. Raport z badań 2009/2010 267


Art. 12. 1. Rzecznik przedstawia Sejmowi i Senatowi, corocznie, nie później niż do dnia 31 marca, informację o swojej działalności i uwagi o stanie przestrzegania praw dziecka”

(Ustawa z 6 stycznia 2000 roku o Rzeczniku Praw Dziecka, Dz. U. z 2000 r. Nr 6, poz. 69, z późn. zm.)


  1. RZECZNIK PRAW DZIECKA

7 lipca 1991 roku Rzeczpospolita Polska ratyfikowała Konwencję o Prawach Dziecka, co stało się dla organizacji pozarządowych i środowisk działających na rzecz praw dzieci, asumptem do postulowania utworzenia instytucji Rzecznika Praw Dziecka. Rezultatem tych działań było wprowadzenie do Konstytucji RP z 1997 roku przepisu, dającego podstawy prawne dla powołania Rzecznika. W art. 72 ust. 4, nie określając jego kompetencji ani sposobu powoływania, Ustawodawca odsyła do ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka. Art. 72 ust. 4 Konstytucji stanowi, iż „Ustawa określa kompetencje i sposób powoływania Rzecznika Praw Dziecka”. Tym samym zapisano Rzecznika Praw Dziecka jako kolejny konstytucyjny organ kontroli państwa.

Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka została przyjęta przez Sejm RP 6 stycznia 2000 roku. Zgodnie z jej zapisami, Rzecznik stoi na straży praw dziecka, określonych w Konstytucji RP, Konwencji o Prawach Dziecka i innych przepisach prawa, z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców.

W rozumieniu Ustawy dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia do osiągnięcia pełnoletności (art. 2, ust. 1). Rzecznik działa na rzecz ochrony praw dziecka, a w szczególności:


  1. prawa do życia i ochrony zdrowia,

  2. prawa do wychowania w rodzinie,

  3. prawa do godziwych warunków socjalnych,

  4. prawa do nauki.

Wszystkie podejmowane przez Rzecznika działania mają na celu zapewnienie pełnego i harmonijnego rozwoju dziecka oraz powinny być prowadzone z poszanowaniem jego godności i podmiotowości. Dzieci muszą być chronione przed wszelkimi przejawami przemocy, okrucieństwa, wyzysku, a także przed demoralizacją, zaniedbaniem i innymi formami niewłaściwego traktowania. Szczególną troską Rzecznik otacza dzieci z niepełnosprawnością.

Ustawa nadała Rzecznikowi uprawnienia o charakterze ostrzegawczym, sygnalizacyjnym oraz inicjatywnym. Przyznała mu kompetencje przedstawiania właściwym organom władzy publicznej, organizacjom i instytucjom ocen i wniosków, zmierzających do skutecznej ochrony praw i dobra dziecka oraz usprawniania trybu załatwiania spraw w tym zakresie. Rzecznik może również występować do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej, bądź o wydanie lub zmianę innych aktów prawnych.

Ustanowienie Rzecznika Praw Dziecka wraz z przysługującymi mu kompetencjami w sposób istotny wzbogaciło wcześniejsze instrumentarium ochrony praw najmłodszych obywateli. Działalność Rzecznika pozwala na stałą i systemową analizę problemów, dotyczących dziecka i rodziny. Są one przedmiotem licznych wystąpień generalnych kierowanych do organów władzy publicznej. Stanowią też podstawę formułowania opinii o stanie przestrzegania praw dziecka w Polsce, które Rzecznik przedstawia co roku Sejmowi i Senatowi.

Przyjęta 25 października 2008 roku nowelizacja Ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka wzmocniła jego kompetencje, wyposażając go m.in. w uprawnienia do:



  • wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych i administracyjnych oraz brania w nich udziału na prawach, przysługujących prokuratorowi;

  • wystąpienia do właściwych organów o wszczęcie postępowania przygotowawczego oraz z wnioskiem o ukaranie w sprawach o wykroczenia;

  • zaskarżenia decyzji administracyjnej;

  • zbadania każdej sprawy na miejscu, nawet bez uprzedzenia;

  • żądania od organów władzy publicznej, organizacji lub instytucji złożenia wyjaśnień lub udzielenia informacji, a także udostępnienia akt i dokumentów.

Według znowelizowanej Ustawy organy, instytucje i organizacje, do których zwróci się Rzecznik, w ramach prowadzonych przez siebie spraw, są zobowiązane do udzielenia informacji w terminie najpóźniej 30 dni1.
Kolejnym istotnym krokiem w zakresie kształtowania kompetencji Rzecznika Praw Dziecka było uchwalenie 10 września 2010 roku ustawy o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych innych ustaw2. Przedmiotowa nowelizacja wzmocniła kompetencje poprzez przyznanie Rzecznikowi uprawnień procesowych dających możliwości do:

  • zgłaszania udziału w postępowaniach przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczętych na podstawie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich lub w sprawach skargi konstytucyjnej, dotyczących praw dziecka oraz brania udziału w tych postępowaniach;

  • występowania do Sądu Najwyższego z wnioskami w sprawie rozstrzygnięcia rozbieżności wykładni prawa w zakresie przepisów prawnych dotyczących praw dziecka;

  • wnoszenia kasacji albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia;

  • brania udziału w toczącym się już postępowaniu w sprawach nieletnich – na prawach przysługujących prokuratorowi.

Przywołana powyżej nowelizacja doprecyzowała zadania Rzecznika, polegające na promowaniu i upowszechnianiu praw dziecka oraz metod ich ochrony – tak aby korespondowały one ze standardami ochrony praw dziecka, w tym prawem do szczególnej troski i pomocy, wyrażonym m.in. w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz – zawartym w art. 13 Konwencji o Prawach Dziecka – prawem do otrzymywania i przekazywania informacji.

Rzecznik Praw Dziecka wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura, które składa się z następujących jednostek organizacyjnych:



  • Zespół Dziecięcego Telefonu Zaufania i Przyjęć Interesantów, do zadań którego należy udzielanie informacji i wsparcia oraz prowadzenie doraźnych interwencji w przypadkach naruszenia praw dziecka, zgłaszanych do Rzecznika;

  • Zespół ds. Edukacji i Wychowania, do zadań którego należy monitorowanie stanu przestrzegania praw dziecka i podejmowanie interwencji w sprawach, związanych z respektowaniem prawa do nauki, opieką nad rodziną i dzieckiem, dostępem do dóbr kultury, rozrywki i wypoczynku, w tym także w sprawach, związanych z działalnością sportową, artystyczną, rozwojem uzdolnień i zainteresowań;

  • Zespół Spraw Międzynarodowych i Konstytucyjnych, do zadań którego należy monitorowanie stanu przestrzegania praw dziecka, podejmowanie interwencji w sprawach związanych z przestrzeganiem Konwencji o Prawach Dziecka oraz zapisów powszechnego europejskiego systemu ochrony praw dziecka, sporządzanie opinii w zakresie niezgodności obowiązujących ustaw z Konstytucją RP i umowami międzynarodowymi pod kątem ochrony praw dziecka, a także udzielanie pomocy polskim dzieciom, przebywającym za granicą;

  • Zespół Spraw Rodzinnych i Nieletnich, do zadań którego należy monitorowanie stanu przestrzegania praw dziecka i podejmowanie interwencji w sprawach, związanych z wykonywaniem i przestrzeganiem prawa do wychowania w rodzinie, pobytem w rodzinie zastępczej lub całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej oraz ochroną dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem, demoralizacją i zaniedbaniem;

  • Zespół Spraw Społecznych i Prawa Administracyjnego, do zadań którego należy monitorowanie stanu przestrzegania praw dziecka i podejmowanie interwencji w sprawach, związanych z przestrzeganiem prawa do godziwych warunków socjalnych i prawa do życia oraz ochrony zdrowia;

  • Gabinet Rzecznika Praw Dziecka, w skład którego wchodzą Dyrektor Gabinetu Rzecznika, Dział Komunikacji Społecznej, Audytor Wewnętrzny oraz Asystent i Sekretarz Rzecznika;

  • Zespół Administracyjny, do zadań którego należy obsługa organizacyjno-administracyjna i finansowa Biura Rzecznika Praw Dziecka.

Urząd Rzecznika Praw Dziecka od 2000 roku pełnili kolejno: I kadencja – Marek Piechowiak (28 czerwca 2000 roku – 12 października 2000 roku), II kadencja – Paweł Jaros (16 lutego 2001 roku – 7 kwietnia 2006 roku), III kadencja – Ewa Sowińska (7 kwietnia 2006 roku – 30 czerwca 2008 roku), IV kadencja – Marek Michalak – od 25 lipca 2008 roku.


  1. OCHRONA PRAW DZIECKA

  1. PRAWO DO ŻYCIA I OCHRONY ZDROWIA

Państwa-Strony uznają, że każde dziecko ma niezbywalne prawo do życia.”

(art. 6 Konwencji o Prawach Dziecka)

Zgodnie z art. 24 Konwencji o Prawach Dziecka, państwo zobowiązane jest do zapewnienia każdemu dziecku najwyższego poziomu ochrony zdrowia i udogodnień w zakresie leczenia chorób oraz rehabilitacji zdrowotnej.
W 2010 roku zgłoszono do Rzecznika Praw Dziecka ogółem 549 spraw związanych z prawem do życia i ochrony zdrowia, w tym:


  • 194 zgłoszono na piśmie;

  • 352 podczas rozmów telefonicznych;

  • 3 podczas osobistych wizyt w Biurze Rzecznika.

Rzecznik zwracał się do innych organów i instytucji o podjęcie działań lub udzielenie informacji w sprawach dotyczących:



  • przestrzegania praw małoletnich pacjentów;

  • organizacji opieki zdrowotnej nad populacją wieku rozwojowego;

  • organizacji i funkcjonowania placówek służby zdrowia;

  • kosztów leczenia;

  • błędów lekarskich i dochodzenia roszczeń, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

1.1 Wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka

W roku 2010 wystąpienia generalne Rzecznika Praw Dziecka w zakresie prawa do życia i ochrony zdrowia dotyczyły:



  • ograniczania dostępu do niestandardowej terapii onkologicznej – wystąpienie z 6 stycznia 2010 roku

W wystąpieniu3 skierowanym do Ministra Zdrowia Rzecznik Praw Dziecka wyraził obawę zagrożenia ciągłości prowadzenia niestandardowej terapii onkologicznej u chorych dzieci, z powodu wdrożenia z dniem 1 stycznia 2010 roku rozwiązań prawnych, z których wynika, że niestandardowa terapia onkologiczna może być prowadzona jedynie w placówce medycznej zatrudniającej wojewódzkiego konsultanta do spraw onkologii. Rzecznik wskazał, że w tej sytuacji, w dużych województwach niestandardowa terapia onkologiczna nie będzie mogła być prowadzona w kilku placówkach medycznych i pacjenci będą kierowani do jednej placówki, która nie będzie w stanie przyjąć i leczyć wszystkich potrzebujących. Rzecznik zwrócił się z prośbą do Ministra Zdrowia o zbadanie sprawy oraz podjęcie działań tak, by w optymalny sposób były zabezpieczone potrzeby dzieci cierpiących na choroby nowotworowe.

W odpowiedzi Minister Zdrowia poinformował, że po przeanalizowaniu sprawy zobowiązał Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do usunięcia z zarządzenia Nr 65/2009/DGL z dnia 3 listopada 2009 roku w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie terapeutyczne programy zdrowotne zapisów dotyczących warunków wymaganych od świadczeniodawców, które wskazują, iż realizacja „Programu leczenia w ramach świadczenia chemioterapii niestandardowej” może odbywać się w miejscu pracy konsultanta krajowego lub wojewódzkiego w dziedzinie onkologii klinicznej, hematologii dziecięcej, ginekologii onkologicznej – zgodnie ze specyfikacją nowotworu. Prezes NFZ podpisał 8 stycznia 2010 roku zarządzenie, które wyeliminowało zapis ograniczający udzielanie świadczenia chemioterapii niestandardowej do miejsca pracy konsultantów krajowego lub wojewódzkiego. Prezes NFZ zobowiązał dyrektorów wojewódzkich oddziałów Funduszu do niezwłocznego podjęcia rokowań w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń w zakresie chemioterapii niestandardowej z ośrodkami dotychczas udzielającymi tego rodzaju świadczeń4.



  • opieki stomatologicznej dla dzieci i młodzieży – wystąpienie z 13 stycznia 2010 roku

Ochrona dzieci przed próchnicą i poprawa poziomu dostępności do świadczeń stomatologicznych finansowanych ze środków publicznych była jednym z priorytetów Rzecznika Praw Dziecka w zakresie spraw zdrowotnych. Trzy wystąpienia generalne w tej sprawie w 2009 roku skierowane do Ministra Zdrowia spotkały się z żywym odzewem środowiska stomatologów.

W wystąpieniu5 z 13 stycznia 2010 roku Rzecznik przekazał Ministrowi Zdrowia wykaz spraw, które w opinii środowiska stomatologów zajmujących się leczeniem dzieci powinny zostać rozwiązane. Należą do nich m.in.:



  • nieprawidłowa wycena procedur medycznych i kontraktów zawieranych na świadczenie usług stomatologicznych dla dzieci – nie jest w nich uwzględniona specyfika pracy z dzieckiem;

  • brak lub niespójność uregulowań prawnych dotyczących stomatologii dziecięcej;

  • brak regulacji dotyczących dokumentowania leczenia dziecka;

  • utrudniony dostęp do opieki stomatologicznej dla dzieci zamieszkałych w małych miejscowościach;

  • niedostateczna promocja dobrych praktyk służących poprawie stanu opieki stomatologicznej, które sprawdziły się na szczeblu lokalnym.

W wystąpieniu Rzecznik podkreślił, że nadal aktualna pozostaje idea utworzenia mobilnych gabinetów stomatologicznych, tzw. „dentobusów” mogących dotrzeć do każdego dziecka, w dowolnym miejscu w kraju. W ślad za tym wystąpieniem, Rzecznik przekazał kopie pism, jakie otrzymał, od przedstawicieli środowiska stomatologów dziecięcych6.

W odpowiedzi na wystąpienie7, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia poinformował o przepisach prawa regulujących świadczenia stomatologiczne oraz o praktyce zawierania kontraktów na te świadczenia. Wskazano, że obecnie brak jest prawnych uregulowań dających możliwość preferowania finansowego lekarzy, będących specjalistami z zakresu stomatologii dziecięcej. W dalszej części odpowiedzi wskazano, że Ministerstwo Zdrowia dostrzega potrzebę dokumentowania leczenia dzieci. Obecnie sprawy lepszej dostępności do opieki stomatologicznej dla dzieci oraz prowadzenie dokumentacji medycznej są przedmiotem analizy w resorcie.



  • ograniczeń w dostępie do nowoczesnych procedur leczenia dzieci chorych na mukowiscydozę – wystąpienie z 21 stycznia 2010 roku

W wystąpieniu8 do Ministra Zdrowia Rzecznik Praw Dziecka podniósł problem dzieci chorych na mukowiscydozę, które mają ograniczony dostęp do najnowocześniejszych terapii leczniczych, przez co średnia życia w Polsce człowieka dotkniętego tą chorobą jest znacznie krótsza niż w krajach Europy Zachodniej. W naszym kraju wynosi ona średnio 20 lat, natomiast w Europie Zachodniej ten czas wydłuża się do około 36 lat.

Rzecznik przedstawił postulaty rodziców dzieci skupionych wokół Polskiego Towarzystwa Walki z Mukowiscydozą,:



  • utworzenie specjalistycznego ośrodka leczenia mukowiscydozy;

  • poprawa warunków leczenia na oddziałach szpitalnych – konieczność odizolowania od pozostałych pacjentów oraz wyposażenia w pełny węzeł sanitarny z uwagi na ryzyko zakażeń szpitalnych;

  • usprawnienie leczenia poprzez stworzenie systemu antybiotykoterapii w miejscu zamieszkania dziecka – pod kontrolą pielęgniarki środowiskowej. Wyeliminowałoby to ryzyko zakażeń szpitalnych i zmniejszyło koszty leczenia;

  • zwiększenie dostępności do kosztownych zabiegów tzw. „ostatniej szansy”, czyli przeszczepów płuc.

W odpowiedzi9 Minister Zdrowia zaznaczył, że obecnie metody leczenia i rehabilitacji pozwalają na znaczne wydłużenie życia osób chorych, a funkcjonowanie opieki medycznej nad dziećmi z mukowiscydozą przebiega prawidłowo. Ordynatorzy oddziałów dziecięcych są merytorycznie przygotowani, a dzieci trafiające do oddziałów są właściwie leczone. Prowadzony jest program badań przesiewowych noworodków w celu wczesnego diagnozowania, leczenia, rehabilitacji oraz poradnictwa genetycznego dla rodziców.

Odnosząc się do postulatów podnoszonych przez rodziców Minister wskazał, że w polskich warunkach w oddziałach zachowawczych najczęściej jest tylko jedna izolatka i w miarę możliwości dzieci z mukowiscydoza są w niej izolowane. Obecnie są prowadzone inwestycje w Oddziale Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc w Rabce Zdroju, gdzie zostanie utworzonych 16 izolatek.

W celu ograniczenia liczby zachorowań pobyt w oddziałach szpitalnych jest maksymalnie skracany i dalsze leczenie kontynuowane jest pod opieką lekarza podstawowej opieki medycznej, któremu zasady leczenia dzieci z mukowiscydozą są bardzo dobrze znane.

Realizacja zadania, w ramach Narodowego Programu Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej „Polgraft”, polepszy możliwości przeszczepiania płuc oraz umożliwi rozpoczęcie w Polsce przeszczepiania płuc u chorych na mukowiscydozę. Będzie to uwarunkowane utworzeniem oddziału przeszczepowego umożliwiającego izolację chorych.



  • upowszechniania wśród młodzieży i dorosłych wiedzy o zagrożeniach, wynikających z nadmiernego korzystania z solarium – wystąpienie z 25 stycznia 2010 roku

Rzecznik Praw Dziecka zwrócił się do Ministra Zdrowia w roku 2009 o zajęcie stanowiska w sprawie korzystania przez młodzież z usług oferowanych przez solaria oraz stworzenia niezbędnych uregulowań prawnych, chroniących zdrowie i życie dzieci. Minister uznał wówczas takie działania za celowe, deklarując, że zostaną one przeprowadzone przez resort zdrowia. W związku z powyższym Rzecznik poprosił o informację na temat realizacji podjętych w tej sprawie działań10.

Odpowiedzi udzielił Główny Inspektor Sanitarny, informując o rozpoczęciu akcji profilaktycznej, w celu zapobiegania problemom wynikającym z nieodpowiedniego korzystania z solariów oraz nadmiernej ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe11.



  • uregulowania kwestii podawania leków dzieciom przebywającym w placówkach zapewniających opiekę całodobową, działających na podstawie ustawy o systemie oświaty oraz przebywającym w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, jak również nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich – wystąpienia z 8, 10 i 29 marca 2010 roku

W ustawach o systemie oświaty12 i postępowaniu w sprawach nieletnich13 oraz w aktach wykonawczych do tych ustaw brak jest regulacji, dotyczących procedur wydawania lekarstw. Natomiast ustawa z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej14 oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 października 2007 roku w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych15 nie precyzują, kto powinien podawać dzieciom leki. W związku z powyższym Rzecznik Praw Dziecka zwrócił się do Ministra Edukacji Narodowej, Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministra Sprawiedliwości z prośbą o podjęcie działań legislacyjnych, w celu uregulowania kwestii podawania leków dzieciom przebywającym w placówkach zapewniających całodobową opiekę16, działających na podstawie ustawy o pomocy społecznej17 oraz w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich18.

W odpowiedzi Minister Edukacji Narodowej podkreślił, że zapewnienie dzieciom odpowiednich warunków w szkole należy do obowiązków dyrektora. Ponadto, stworzone zostały regulacje prawne, umożliwiające organizację kształcenia dzieci i młodzieży w przedszkolach, szkołach i placówkach, uwzględniające ich indywidualne potrzeby edukacyjne i rozwojowe. Jednocześnie Rzecznik otrzymał informację, że Ministerstwo opracowało projekt zmian systemowych, w celu objęcia jak najlepszym wsparciem ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym przewlekle chorego19.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w swojej odpowiedzi zaznaczył, że każdy wychowawca powinien posiadać wykształcenie wyższe, w ramach którego przekazywana jest m.in. podstawowa wiedza medyczna i to on jest odpowiedzialny za podawanie leków dziecku. Jeżeli natomiast placówka zatrudnia pielęgniarkę, to ona wtedy jest odpowiedzialna za podanie leków w ciągu dnia. Jednocześnie Rzecznik został poinformowany, że resort pracy i polityki społecznej nie planuje dokonania zmiany w obecnie obowiązujących przepisach, gdyż przygotowuje zmiany w przepisach dotyczących pieczy zastępczej20.

Odpowiadając na pismo Rzecznika, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości poinformował, że w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich realizowany jest obowiązek zatrudniania lekarzy. W każdym przypadku, kiedy wskazana jest konsultacja lekarska wychowanka poza placówką, konsultacje są przeprowadzane. Jednocześnie za podawanie leków w ww. placówkach odpowiedzialne są wskazane osoby i jest to zawsze personel medyczny. Aktualnie obowiązujące uregulowania prawne uznano za wystarczające dla zapewnienia nieletnim w placówkach podległych Ministrowi Sprawiedliwości, właściwej opieki medycznej – w tym podawania leków.21



  • leczenia naczyniaków – wystąpienie z 9 kwietnia 2010 roku

Rzecznik Praw Dziecka wystąpił22 do Ministra Zdrowia, w którym przedstawił problem leczenia dzieci dotkniętych naczyniakami i malformacjami naczyniowymi. Rzecznik podkreślił, że dostęp do specjalistów zajmujących się leczeniem tego typu schorzeń jest utrudniony ponieważ jedynie nieliczne ośrodki w Polsce podejmują się ich leczenia, w przypadku, gdy chodzi o rozległe zmiany. Rzecznik zaznaczył, że skuteczne leczenie naczyniaków utrudnia brak aparatury umożliwiającej wykonanie zabiegów laseroterapii barwnikowo-pulsacyjnej i możliwości wykonania takiego zabiegu w znieczuleniu ogólnym. Rzecznik zwrócił się do Ministra Zdrowia z prośbą o podjęcie działań umożliwiających dokonanie zakupu aparatury wymaganej do leczenia naczyniaków.

W odpowiedzi23 z 11 maja 2010 roku Minister Zdrowia poinformował, że zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami zabiegi chirurgii plastycznej lub zabiegi kosmetyczne są świadczeniami gwarantowanymi, udzielanymi wyłącznie w przypadkach będących następstwem wady wrodzonej, urazu, choroby lub następstwem jej leczenia. W sytuacjach, gdy leczenia lub przeprowadzenia badań diagnostycznych nie można dokonać w kraju, Prezes NFZ może skierować wnioskodawcę na leczenie za granicą. Minister poinformował, że odpowiedzialność za zarządzanie publicznym zakładem opieki zdrowotnej, wyposażenie jednostki w sprzęt i aparaturę medyczną ponosi kierownik zakładu. Minister zaznaczył, że w latach 2008 – 2010 nie wpływały wnioski na zakup lasera barwnikowo-pulsacyjnego przez jednostki podległe lub nadzorowane przez Ministra Zdrowia. Minister zapewnił również, że leczeniem na wysokim poziomie zmian naczyniowych oraz malformacji naczyniowych zajmuje się w Polsce kilka ośrodków, które swym działaniem obejmują obszar całego kraju i można w nich uzyskać fachową pomoc, nie tylko lekarską, ale również psychologiczną.




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   26


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna