Implikatura konwesacyjna(treść ukryta, domyślna)



Pobieranie 83,61 Kb.
Data18.01.2018
Rozmiar83,61 Kb.

NAZWY


Nazwa-to każdy wyraz/wyrażenie które może być podmiotem, nazwa odnosi nas do podmiotu, oznacza przedmiot wtedy gdy możemy ją orzec :

-nazwa ogólna - posiada więcej niż 1 desygnat np. student

-nazwa jednostkowa - ma dokładnie 1 desygnat np. obecny prezydent

-nazwa pusta- nie ma ani jednego desygnatu np. nie narzekający Polak



Desygnat- każda realna rzecz reprezentująca dany wyraz lub pojęcie ,np. słowo „pies” jest fizycznie każde zwierze będące psem

Zakres- zbiór desygnatów tej nazwy stanowi jej denotacje (a)denotacja nazwy człowiek jest zbiór 2 elementowy/ b)denotacja nazwy pustej jest zbiór pusty)

Nazwy nieostre- nazwa, której zakresu nie da się jednoznacznie i obiektywnie wyznaczyć , np. łysy

Konotacja- inaczej treść językowa, jest znana użytkownikom języka i używana jest do objaśnienia nazwy

STOSUNKI ZAKRESOWE MIĘDZY NAZWAMI:

-równoważne- nazwa S jest zakresowo równoważna nazwie P gdy każdy desygnat nazwy S jest desygnatem nazwy P i odwrotnie

-nadrzędne- nazwa S jest zakresowo nadrzędna nazwie P gdy każdy desygnat nazwy S jest desygnatem nazwy P. Natomiast desygnat nazwy P nie jest desygnatem nazwy S

-podrzędne- a) nazwa S jest zakresowo nadrzędna do nazwy P to nazwa P jest zakresowo podrzędna w stosunku do nazwy S

b)nazwa S jest zakresowo podrzędna do nazwy P gdy każdy desygnat nazwy S jest jedocześnie desygnatem nazwy P. Jednak nie gdy nazwa P jest desygnatem nazwy S.

-rozłączności- dwie nazwy są zakresowo rozłączne gdy żaden desygnat nazwy S nie jest desygnatem nazwy P i odwrotnie. Czyli nie ma żadnego takiego desygnatu, który byłby ich nazwą.

-krzyżowanie- nazwa S i nazwa P są nazwami krzyżującymi wtedy gdy:

a)są desygnatem nazwy S, które nie są desygnatami nazwy P

b) są desygnatem nazwy S, które są desygnatami nazwy P

c) są desygnatem nazwy P, które nie są desygnatami nazwy S




ZDANIA


Zdanie- w sensie logicznym to zdanie oznajmujące , mają wartość logiczną (zdanie może być prawdziwe lub fałszywe)

ZDANIA KATEGRYCZNE:

-zd. Ogólnotwierdzące -każde S jest P- (S a P)

-zd. Ogólonoprzeczące -żadne S nie jest P- (S e P)

-zd. Szczegółowotwierdzące- niektóre S jest P- (S i P)

-zd. szczegółowoprzeczące- niektóre S nie jest P- (S o P)

Kwadrat logiczny:

Wnioskowanie-przechodzenie od przesłanki do wniosku

a)z 1 przesłanką- zarówno przesłanka jak i wniosek są zd. kategorycznymi

Konwersja-zamieniamy miejscami podmiot i orzecznik, ale bez zmiany jakości zdania

Obwersja- zmieniamy jakość zdania przy jednoczesnym obłożeniu orzecznika negacją

Kontrapozycja-zamieniamy miejscami podmiot i orzecznik przy obłożeniu ich obu negacjami lecz bez jakości zdania

Inwersja- polega na zastosowaniu negacji bez zmiany jakości zdania

b) z 2 przesłankami

sylogizmy- reguła zapisana w symbolice 4 zd. Kategorycznych , w której są dwie przesłanki i trzy terminy, przy czym jeden termin powtarza się w dwóch przypadkach a pozostałe dwa terminy występują we wniosku

4 figury sylogizmu:

MP PM MP PM

SM SM MS MS

SP SP SP SP

Np.BARBARA jest prawdziwy MaP

SaM


S a P

FUNKTORY


Funktory- wyrażenia, które nie są nazw a ani zdaniem

a)ile funktor ma argumentów (ile wyrażeń trzeba dodać aby powstało nowe wyrażenie)

b)czym są te argumenty (czy są to argumenty zdaniowe czy to jest nazwa)

c)czy to nowe wyrażenie jest nazwą czy zdaniem



Rodzaje funktorów:

-zdaniotwórcze o 1 argumencie zdaniowym np. nie

- zdaniotwórcze o 2 argumentach zdaniowych np. zanim

- zdaniotwórcze o 1 argumencie nazwowym np. świeci

- zdaniotwórcze o 2 argumentach nazwowych np. oblał

- zdaniotwórcze o 3 argumentach nazwowych np. wpisuje

-nazwotwórczy o 1 argumencie nazwowym np. niepocieszony

- nazwotwórczy o 2 argumentach nazwowych np. nad



KLASYCZNY RACHUNEK ZDAŃ :

Spójniki:

-negacja (~) –nieprawda że

-alternatywa (٧)- lub

-koniunkcja(^)- i

-implikacja(→)-jeżeli to

-równoważność (≡) wtedy i tylko wtedy gdy



Formuły KRZ:

1.zmienne zdaniowe są formułami p q

2.jeżeli p jest formułą to nieprawda ze p tez jest formułą

3.jeżeli p oraz q są formułami to:

-p٧q

-p^q


-p→q

-p≡q również są formułami



Prawa KRZ:

-prawo klasycznego rachunku zdań- najważniejsze argumenty i wnioskowania

-prawo wyłączonego środka – nie ma trzeciej możliwości np. pada albo nie pada

-prawo tożsamości

-prawo sprzeczności (niesprzeczności)

a)MODUS PONENDO PONENS (tryb poprzez twierdzenie twierdzące)

b) MODUS PONENDO TOLLENS (tryb poprzez twierdzenie przeczące)

c)MODUS TOLLENDO PONENS (tryb poprzez przeczenie twierdzące)

d) c)MODUS TOLLENDO TOLLENS ((tryb poprzez przeczenie przeczące)

-prawo przechodniości implikacji




ZBIORY


-skończony-ma skończona liczbę elementów

-nieskończony- ma nieskończoną liczbę elementów



Operacja na zbiorach:

1.SUMA-element należy do A lub do B

AUB := {x: x €A٧ x€B } x€ AUB≡ x€A ٧ x€B



2.ILOCZYN-element należy do A i do B

A∩B:= {x: x €A^ x€B } x€ A∩B≡ x€A ^ x€B



3.RÓŻNICA

A-B{x: x €A^ x€B } x€ A-B≡ x€A ^ ~(x€B)

4.DOPEŁNIENIE ZBIORÓW-różnica między zbiorem uniwersum a zbiorem A

A’:=U-A x€ A’≡ x€U ^ x€A


Związki między zbiorami:

a)identyczność zbiorów-2 zbiory są identyczne gdy mają takie same elementy

A=B:=Vx (x€ A≡ x€B)



b)inkluzja nieostra(zawieranie)-polegająca na tym, że każdy element jednego zbioru jest jednocześnie elementem drugiego zbioru

A B:=Vx(x€ A→ x€B)



c)inkluzja ostra(właściwa)

A B:=Vx(x€ A→ x€B) ^ ^ x (x€ A^ x€ A)



d)rozłączność zbiorów

A. II B:= ~ x( x €A^ x€B)



e)krzyżowanie zbiorów

A╬ B: x( x €A^ x€B)^

^ ( x €B^ x€A)^

^ ( x €A^ x€B)


Podział i klasyfikacja:

Podział- rozbicie jakiegoś zbioru A na podzbiory

Klasyfikacja-zbiór podziału

Relacje- związek zachodzący miedzy obiektami R(x,y)
PODZIAŁ WŁAŚCIWY:

a)adekwatny-wtedy gdy cały zbiór jest podzielony nic nie zostanie co jest w podzbiorach X1 U X2 U X3 U…U Xn= A

b)rozłączny- wtedy gdy każdy element dzielonego zbioru znajduje się w jednym członie zbioru Vi Vj (i,j=1,2,3…,n) → xi ∩ xj =o

WŁASNOŚCI MIĘDZY RELACJAMI:

a)relacja zwrotna-(wtedy gdy dla każdego x ten element pozostaje w relacji z samym sobą) np. „zna” R zwr:=Vx(R(x,y))

b) relacja przeciwzwrotna(wtedy gdy nieprawdą jest, że x jest w relacji z samym sobą) np. ”jest bratem” R przec:= Vx(~R(x,y))

c)relacja symetryczna (wtedy jeżeli dla każdego x i y , jeżeli x jest w relacji z y to y jest w relacji z x) np. jest rodakiem Rsym:=Vx Vy (R(x,y))→ R(x,y)

d) relacja przeciwsymetryczna(wtedy jeżeli Vx Vy jeżeli x jest w relacji z y to y nie jest w relacji z x) np.jest starszy od y R:=VxVy (R(x,y)→~ R(y,z))

e)relacja przechodnia(wtedy gdy dla VxVyVz jeżeli x jest w R z Y i Y jest w R z Z to x jest w R z Z) np.”jest starszy” Rprzech:=VxVyVz (R(x,y)^R(y,z)→R(x,z))

f)relacja równoważności (gdy jest zwrotna, symetryczna i przechodnia równocześnie) Relacją równościową w danej klasie przedmiotów nazywamy relację, która zarazem jest symetryczna, tranzytywna i zwrotna. Relacja równościowa pozwala podzielić określoną klasę na klasy abstrakcji, czyli klasy przedmiotów pozostających w stosunku równościowym do jakiegoś określonego elementu tej klasy

g)relacja spójna(wtedy gdy dla każdych 2 elementów rożnych U zachodzi) Relacją spójną nazywamy relację charakteryzującą się tym, że zachodzi ona w jednym lub w drugim kierunku pomiędzy stanowiącymi parę dowolnymi dwoma różnymi elementami określonego zbioru

R spojna:= VxVy(x=y →R(x,y)۷ R(y,x))


DZIEDZINY RELACJI:

1.dziedzina lewa Di (R):={x: y R (x,y)} elementy które pozostają w relacji z czymś innym

2.dziedzina prawa Dp (R) :={y : x R (x,y)}

Pole relacji-suma dziedziny i przeciwdziedziny

Dziedzina-zbiór wszystkich przedmiotów, które są poprzednikami określonej relacji.

Przeciwdziedzina- zbiór wszystkich przedmiotów, które są następnikami określonej relacji.

IMPLIKATURA KONWESACYJNA(treść ukryta, domyślna)

-liczy się intencja nadawcy, nie treść wypowiedzi np. jak Ci smakował obiad? –nikt nie gotuje tak jak ty.



GRICE- zajmował się tym jak człowiek interpretuje ukryte znaczenia, podteksty.

WNIOSEK nie jest logicznie powiązany z przesłankami wypowiedzi.

-nie ma problemu z odczytywaniem ukrytych znaczeń, ponieważ uczestnicy rozmowy zachowują się w sposób przewidujący, nie łamią konwencji rozmowy.


ZASADA WSPÓŁPRACY


-twoja wypowiedz powinna wnosić do konwersacji taki wkład jakiego się oczekuje na danym etapie ze względu na cel tej wymiany zdań,

4 reguły (maksymy)

1.maksyma jakość (reguła prawdziwości)-wypowiadaj tylko takie sądy w których prawdziwość wierzysz (nie wygłaszaj poglądów) o których sądzisz że są fałszywe.

2.maksyma ilości (reguła informacyjności)-dostarczaj tyle informacji ile oczekują od ciebie uczestnicy wymiany zdań.

3.maksyma istotności (reguła rzeczowości)-mów na temat

4.maskyma sposoby (reguła organizacji)-mów w sposób zrozumiały, unikaj niejasności, mów krótko i w sposób uporządkowany.

CELE łamania reguł:

-niejawna- aby manipulować odbiorcą, wprowadzić go w błąd

-jawne-aby dać odbiorcy coś do zrozumienia, przekazać ukryte treści

-wypowiadanie oczywistego fałszu po to by ukazać fałszywość zadania rozmówcy.

IMPLIKATURA- wniosek, który wyciągamy bez logicznego powiązania.

Np. Jurek wpadł pod tramwaj i zniszczył sobie nowe spodnie. WNIOSEK: Jurkowy oprócz zniszczenia spodni nic się nie stało.



IMPLIKATURA SKALARNA:

-właściwości, które można stopniować

-na pytanie: czy masz 500zl ktoś ma1000 powie TAK

-jak ktoś jest doktorem to w szczególności jest magistrem



PRESUROZYCJE (założenia wstępne)

-obecny król Polski jest łysy/nie jest łysy

presurozycja: (założenie że Polska ma króla)

DEFINICJA

Wyrażenie jez, objaśniające znaczenie słów lub zwrotów

Budowa: a jest b, a to b.



DEFINIENDUM- to co podlega zdefiniowaniu, to co chcemy zdefiniować

DEFINIENS- to co definiujące to za pomocą czego definiujemy

DEFINICJA RÓWNOŚCIOWA: zakres definiusa musi być zgodny z zakresem definieudum. a=b

POWODY DEFINIOWANIA:

-podanie znaczenia slowa w danym języku (definicje sprawozdawcze)

-uściślenie,usunięcie nieostrości (def. Regulująca, np. dorosły nazwa nieostra)

-wprowadzenie nowego znaczenia słowa



DEFINICJA KLASYCZNA definicje tworzą rodzaj najbliższy i różnica gatunkowa np. chcemy zdef. Młotek ->szukamy nazwy cechy nadrzędnej: narzędzie->czym się różni od innych: do wbijania gwoździ.

DEFINICJA DEIKTYCZNA (OSTENSYWNA) zamiast użyć zwrotu wskazuje na rzecz np. co to jest mikrofon? Skazuje się na tą rzecz.

DEFINICJA METAFORYCZNA co to jest pióro? To jest oręż dziennikarza.

DEFINICJA PERSWAZYJNA-wpływanie na sposób odbioru komunikatu przed odbiorcę

DEFINICJA RETORYCZNA- student to człowiek pilny i pracowity- argumentacja.

BŁĘDY W DEFINIOWANIU:

a)def. Adekwatna:

-a=b ta def poprawna jeśli defininiedum i definieus mają taki sam zakres

BŁĘDY ZAKRESOWE W DEFINIOWANIU:

1.muzyk to osoba grająca w orkiestrze symfonicznej


definicja za wąska- kiedy definieudum jest nazwą nadrzędną.

2.tramwaj to pojazd poruszający się po szynach.


Definicja za szeroka- definieus obejmuje zbyt wiele desygnatów.

3.błąd krzyżowania się zakresów- jezioro to zbiornik słodkiej wody.

4.wykluczanie się zakresów-pająk to owad drapieżny-> pająk nie jest owadem
PYTANIE: to wypowiedz poprzez którą mówiący domaga się udzielenia informacji.

Elementy charakterystyczne: znak zapytania na końcu zapytania, słówka: czy, dlaczego

Pytanie nie jest zadane na serio gdy mówiący nie chce dowiedzieć się informacji, lecz w podtekście „proszę mi powiedzieć....”

GRUPY PYTAŃ:

a)pytania zamknięte- wyznaczają kształt odpowiedzi (odp. Bezpośrednia, właściwa)

pytania retoryczne- charakteryzują się słówkiem ”czy”-> wymagana odp- tak lub nie

pytanie retoryczne wieloczłonowe- 3 bezpośrednie wypowiedzi np. Czy wybory wygra Tusk czy Kaczyński?

P –zmienna zdaniowa pyt czy p? odp. P lub ~p



Pytanie dopełnienia zaczynające się od co? Kto? Ile? Gdzie?- np. kto wykazał telefon? Odp x wynalazł tel.

Odpowiedź pośrednia, niewłaściwa, nieścisła np. kto wynalazł tel.? Odp. Kopernik nie wynalazł tel.

Odpowiedz całkowita- taka z której można wywnioskować przynajmniej 1 odpowiedz bezpośrednią

Odpowiedź częściowa- taka z której nie można wywnioskować żadnej odp bezpośredniej ale można jakąś wykluczyć

Odpowiedź adekwatne –można wywnioskować wszystkie właściwe odpowiedzi wyczerpujące

b)pytania otwarte- nie wyznaczają kształtu ani treści odpowiedzi np. co myślisz o...? jakie jest twoje zdanie?

ZAŁOŻENIE PYTANIA: zdanie, którego prawdziwość jest warunkiem istnienia przynajmniej 1 prawdziwej odp bezpośredniej (pyt kto był prezydentem RP w 1993? Założenie (w 1993 r RP miała prezydenta. Jeśli założenie pytania jest założeniem fałszywym to pytanie jest źle zadane)

RODZAJE PYTAŃ: (ich rola w argumentacji):

-pytania podchwytliwe-zmierza do uzyskania informacji wbrew woli pytanego , ma go zmylić

(pyt. Uczyłeś się wczoraj logiki?- Tak; a do której wczoraj balowałeś? Do 1 w nocy :D)

-pytania retoryczne- nie chcemy uzyskać odpowiedzi ani poszerzać wiedzy, lecz coś uwypuklić, pobudzić do refleksji

-pytania sugestywne-jeżeli zadaję pytanie to moim celem jest poinformowanie rozmówcy.; jeżeli zadając pytanie chcemy wpłynąć na odpowiedz.

BŁĘDY LOGICZNE- błędna argumentacja wnioskowania; podawanie nieprawidłowych informacji

a)błąd formalny-wniosek nie wynika logicznie z przesłanek, sylogizm nie jest słusznym trybem

b)błąd materialny- któraś z przesłanek jest fałszywa

c)błąd fałszywej przyczyny- błędne przypisywanie przyczyny

d) logiczne błędy wypowiedzi- niespójność składniowa(idąc do domu wypadł mi ząb); użycia wyrazów wieloznacznych (mam 2 zamki);wieloznaczność wynikająca ze struktury wypowiedzi (amfibolia, amfibiologia, np. strukturalnie wieloznaczna) ; niedopuszczanie zestawień słów (czy zdasz egzamin?- chyba na pewno); błąd niedopowiedzenia (aby zmanipulować, przekonać); aliowokacja(wypowiedź ma inne znaczenie niż zamierzona)
ROZUMOWANIA KŁOPOTLIWE:

a)antynomia-takie wnioskowanie poprawne, z którego wynikają 2 zdania sprzeczne. (2 zdania poprawne- razem sprzeczne)



antynomia wyrażeń homosemantycznych (takie wyrazy które można odnieść do nich samych)

wyrażenia heterosemantyczne, nie orzekają o sobie samym.

b)antynomia kłamcy: „ja teraz kłamię”; jeśli mówi prawdę to znaczy że kłamie, jeśli mówi kłamstwo to mówi prawdę.

c) antynomia kata (wyrok mordercy ma być wykonany miedzy PN a SOB rano tak żeby morderca o tym nie wiedział-> w piątek będzie wiedział że zginie w sobotę wiec sob odpada, w czwartek będzie wiedział że zginie w piątek itp.

PARADOKSY- rozumowanie zaskakujące, niezgodne ze zdrowym rozsądkiem

-zasada Elei (dychotomia)


żeby przejść ten odcinek to najpierw trzeba przejść połowę tego odcinka itp. ; powstaje nieskończona ilość odc.

-Achilles i żółw


żeby mógł przegonić złowia A musi dotrzeć do miejsca gdzie jest żółw ale żółw cały czas zmienia swoje miejsce

-strzała w najmniejszych odstępach czasowych to strzała ma określoną pozycję w miejscu (bezruchu)-> wniosek ruch składa się z momentów bezruchu.

-stadion – ruch należy odrzucić

-dowodzenie nie wprost –aby dowieść że ruchu nie ma, to zakłada że „ruch jest” jest absurdem

-paradoks momentu śmierci – żeby człowiek mógł umrzeć to musi być moment śmierci w którym jest albo żywy albo martwy. -> jeżeli ktoś jest żywy w momencie śmierci to nie jest moment jego śmierci, jeśli jest martwy to moment śmierci już minął

-SZKOŁA W MIEŚCIE MEGARA (Eubulides z Miletu)

a)paradoks kłamcy (Kreteńczyk mów- wszyscy Kreteńczycy kłamią.- jeśli kłamie to mówi prawdę, jeśli prawdę to kłamie)

b)paradoks rogacza(„czego nie utraciłeś to masz”- nie utraciłeś rogów to masz rogi)

c)paradoks łysego (czy utrata 1 włosa czyni łysym? –nie to kiedy zostaje się łysym)

d)paradoks Elektry (E zna swojego brata- to go pozna jeśli go zobaczy. Jeśli zasłoni mu się głowę, to powie że nie zna tego człowieka. wniosek: nie zna tego kogo zna.

SCEPTYCY – nie ma możliwości poznać czegoś

PARALOGIZMY to rozumowanie błędne, ale dla żartu dla zabawy.

SOFIZMATY- rozumowania błędne, służą do oszukania rozmówcy, zmylenia przeciwnika.

Zagadnienia metodologiczne:

Metodologia- jako nauka o metodach stosowana w naukach, metoda jako sposób postępowania z gr. Dosłownie oznacza wzdłuż drogi.

Metodologia ogólna- zajmuje się w sposób opisowy czy normatywny zasadniczymi typami czynności poznawczych, które powtarzają się w wielu naukach.

Metodologia pragmatyczna- metodologia zajmująca się czynnościami poznawczymi.

Metodologia apragmatyczna- metodologia zajmująca się uzyskanymi rezultatami czynności poznawczych.

Podział rozumowania:


  • dedukcja- od ogółu do szczegółu

  • indukcja- od szczegółu do wniosku ogólnego




  • dedukcja- mamy do czynienia z racją która jest znana a nie znamy wartości logicznej.

-Redukcja

Dowodzenie- rozumowanie dedukcyjne regresywne, mamy do czynienia z jakąś wartością, szukamy zdania prawdziwego, z którego wynika prawdziwe następstwo.

Rozumowanie redukcyjne- mamy następstwo, które jest prawdziwe natomiast wartości logicznej racji nie znamy.

Redukcja regresywna- tłumaczenie, wyjaśnione od znanego następstwa do znanej racji.

Redukcja progresywna- sprawdzanie, dobranie kolejnego następstwa.

Rozumowanie uprawdopadające- nie otrzymujemy całkowitej pewności jak w rozumowaniach dedukcyjnych.

Indukcja- przykład rozumowania redukcyjnego racja którą dobraliśmy jest wynikiem wyogólnienia które obraliśmy.

Przykłady indukcji:

ENUMERACYJNA- Przez proste wyliczenie

ELIMINACYJNA- dochodzi się do konkluzji poprzez wyeliminowanie członów alternatywnych

KLASYFIKACJA NAUK:

1. Redukcyjne- biorą się z doświadczeń mają charakter aposterioryczny

2. Dedukcyjne- aprioryczne są wynikiem

3. Przedmiot- nauki formalne (interesują się strukturą zależności), realne (badają konkretne zdarzenia, fakty.

Nauki dedukcyjne- mamy w nich system aksjomatyczny.

Aksjomaty- twierdzenia pierwotne których się nie definiuje. Z aksjomatów muszą być wyprowadzane wszystkie prawdziwe wnioski zdania.

Aksjomaty wzajemnie niezależne- z jednego nie można wyprowadzić drugiego.

ARGUMENTACJA-czynność która ma na celu wywarcie wpływu spowodowanie zmiany, skierowana do określonego audytorium.

Wypowiedź argumentacyjna- przez jedne zdania (przesłanki) uzasadnia się inne zdanie (konkluzję)



ARGUMENT- układ zdań, gdzie mamy przesłanki i konkluzje

Słowa wskaźniki:

a)więc, skoro więc, a zatem, dlatego

b)bo, ponieważ, albowiem

ad. A)przesłanka WIĘC konkluzja

ad. B) konkluzja PONIEWAŻ przesłanki

-ocena argumentu (poza audytorium)-> sprawdza poprawność materialną przesłanek (czy są prawdziwe); czy zachodzi wynikanie logiczna pomiędzy przesłankami a konkluzją; badanie związku wartości przesłanek z wiedzą i wartościami ze strony argumentacyjnego i odbiorcy.

-eksploatacja argumentu (wykorzystanie) ->uznanie konkluzji argumentu za prawdziwą (przyjęcie arg); nie przyjęcie konkluzji uznanie jej za fałszywą, uznanie przesłanek za fałszywe; przyjęcie konkluzji bez oceny, analiza argumentów; uznanie argumentu jako próbę manipulacji oszustwa- zaniechanie analizy.



STANDARYZACJA ARGUMENTÓW-wyodrębnienie z wypowiedzi przesłanek i konkluzji oraz ich zwięzłe, jasne emocjonalnie neutralne przedstawienia w postaci pełnych, samodzielnych zdań. No zamiast „banda” można powiedzieć „grupa”

ARGUMENTY (ze względu na budowę i układ przesłanek i konkluzji)

a)proste (takie gdzie przesłanki uzasadniają wyłącznie konkluzje)

-przesłanki ŁĄCZNIE mogą uzasadniać argument wszystkie przesłanki są konieczne do uzasadnienia konkluzji no wnioskowanie oparte na sylogizmach
-przesłanki mogą uzasadniać konkluzję-sposób ROZDZIELNY niezależnie od siebie przesłanki uzasadniają konkluzji.
b)złożone

-podargumenty


ARGUMRNTY(ze względu na treść i technikę, wszelkie wnioskowania mogą służyć za argumenty)

a)argument z przykładu- podajemy przykład na uzasadnienie

b)argument odwołujący się do tezy użyteczności-korzyści np. ucz się to znajdziesz dobrą pracę

c)arg, odwołujący się do absurdu – niedorzeczność

d)arg, odwołujący się do przyjaźni – np. tak długo się znamy więc musisz się zgodzić

e)arg, odwołujący się do publiczności- pozyskiwanie sympatii

f)arg, odwołujący się do groźby

g)brzęczący argument- przekupstwo, prawdziwe jest to co głoszą bogaci

h)arg, odwołujący się do wiary

i)arg, odwołujący się do osoby argumentującego

j)argumentacja ad rem- do nazwy

k)arg, odwołujący się do niewiedzy

l)arg, odwołujący się do litości

ł)arg, odwołujący się do próżności

m)argument z autorytetu
ERESTYKA(sztuka prowadzenia sporów)

Cel- chęć wygrania sporu, bez względu po czyjej stronie jest racja


debata rzeczowa:

-określony temat

-rzetelna dyskusja

-hierarchia argumentów

-kolejność wypowiedzi

Debata erystyczna:

-z góry ustalone elementy

Dyskusja erystyczna:

-zabieranie głosu na końcu dyskusji

-pow. „jeśli się ze mną nie zgadzasz to mi to udowodnij”

-zwalczać najsłabsze przesłanki

Chwyty erystyczne:

-wywołanie wrażenia chaosu (komplikacja sprawy dygresja, skomplikowana analizy)

-aroganckie zachowanie (bezczelność)

-próba zdobycia poparcia słuchaczy

-upraszczać, spłycać wypowiedź przeciwnika (przekręcanie wypowiedzi)

-mówić szeroko, zostawiać zastrzeżenia- furtki

-próba postawienia przejaskrawionej antytezy (nie do przyjęcia)

-udawać obiektywizmu w kwestiach nieważnych, pobocznych

-zasypywać przeciwnika argumentacją (nie będzie w stanie oddalić wszystkich)

-udawanie że się czegoś dowiodło, nawet jeśli przeciwnik zbił nasz dowód.

-zmiana tematu, inny wątek

-szukanie sprzeczności w wypow. Przeciwnika a jeśli nie ma to mu wmówić

-zadawać pytania i samemu na nie odpowiadać









©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna