Finanse Międzynarodowe



Pobieranie 221,27 Kb.
Strona3/4
Data06.11.2017
Rozmiar221,27 Kb.
1   2   3   4

Rozdział 7

1)Co to jest międzynarodowy rynek walutowy?


Przez pojęcie rynku walutowego rozumie się całokształt transakcji wymiany walut wraz z instytucjami pomagającymi je przeprowadzić oraz zespól reguł, według których zawierane są transakcje walutowe, a także ogół urządzeń i czynności prowadzących do zawierania transakcji

Na sytuację na rynkach walutowych przemożny wpływ wywierają wpływ procesy zachodzące w poszczególnych krajach i w gospodarce światowej. Obroty na rynku walutowym dokonują się w przeważającej części jako obroty wzbudzone przez pierwotne obroty towarowe, o których wielkościach i kierunkach decydują ceny, kursy walut i dochody.

Rynki walutowe funkcjonują nie tylko w powiązaniu z rynkami towarowymi, lecz również w powiązaniu z rynkami pieniężnymi i kapitałowymi.

Powstanie i funkcjonowanie rynków finansowych wynika głównie z tego, że są w wyrazem istnienia odrębnych gospodarkę narodowych z ich własnymi systemami pieniężnymi oraz nawiązywania i utrzymywania przez poszczególne kraje stosunków ekonomicznych i finansowych z zagranicą


Rynek walutowy spełnia trzy ważne zadania

  • pierwszym zadaniem jest transfer siły nabywczej w formie pieniężnej między różnymi krajami w których funkcjonują odrębne systemy pieniężne. Krajowe i zagraniczne waluty są wymieniane właśnie na rynku walutowym

  • Drugie zadanie rynku walutowego polega na stworzeniu możliwości niewyrównywania obrotów zagranicznych. Chodzi tu o zapewnienie transferu dodatkowej masy towarów i usług, która nie zostanie zrekompensowania wzajemnymi równowartościowymi dostawami towarów i usług.

  • Trzecie ważne zadanie rynku walutowego polega na zabezpieczaniu pewnej części zagranicznego majątku finansowego przed zmniejszeniem w wyniku zmian kursów walut

2)Jakie są główne zasady działania międzynarodowego rynku walutowego ?


Współczesny rynek walutowy jest przede wszystkim rynkiem typu over-the-counter, czyli rynkiem zdecentralizowanym pod względem technicznym i ekonomicznym.

Na nim zawierane są transakcje przez brokerów i dilerów. Specyfika rynku walutowego jako miejsca handlu polega również na tym, że chociaż obroty dewizowe są fizycznie przeprowadzone w konkretnych krajach, to jednak międzynarodowy rynek walutowy nie jest sumą rynków narodowych, lecz jednym wielkim rynkiem pracującym 24 godziny na dobę


3)Co oznacza pojęcie „pozycja walutowa” i jakie są jej rodzaje?
Uczestnicy rynku walutowego zajmują na nim tak zwane pozycję walutową.

Pozycja walutowa jest zestawieniem należności i zobowiązań w walutach obcych bez względu na termin ich realizacji.

Pozycja walutowa może być zamknięta gdy należności w danej walucie są równe zobowiązaniom.

Pozycja walutowa może być otwarta gdy takiej równowagi nie ma



Pozycja walutowa otwarta może być długa ,lub krótka .

Pozycja długa polega na przewadze należności nad zobowiązaniami. Zajmowanie pozycji długiej wywołuje ryzyko utraty części majątku wtedy, gdy kurs waluty zagranicznej spadnie wówczas można uzyskać mniejszą ilość waluty krajowej.

Pozycja krótka polega na przewadze zobowiązań nad należnościami. Przy zajmowaniu pozycji krótkiej niekorzystny jest wzrost kursu waluty zagranicznej.
4)Co należy rozumieć przez pojęcie międzynarodowego rynku dla danej waluty wymienialnej?
Międzynarodowy rynek walutowy dla danej waluty wymienialnej funkcjonuje w postaci kilku rynków cząstkowych (segmentów) z których najważniejszy jest bieżący rynek walutowy (spot market) i terminowe rynki walutowe (futures, forward market).

Oprócz powszechnie przyjętego podziału rynków walutowych na bieżące i terminowe wyróżnia się również podział rynku walutowego na wolny, pośredni, i reglamentowany.

Rynki każdej waluty wymienialnej występuje w państwach, w których jest ona kupowana i sprzedawana za narodowe waluty. Może on funkcjonować w wielu ośrodkach geograficznych. Popyt i podaż w tych ośrodkach na daną walutę może kształtować się inaczej z różnych względów, w wyniku czego mogą występować inne relacje wymiany tych samych dwóch walut Na przykład dolary USA można wymieniać na funty szterlingi zarówno w Londynie jak i w Nowym Jorku czy Frankfurcie nad Menem przy czym w każdym z tych miast kurs funta w stosunku do dolara może być inny.

Banki handlowe wówczas przeprowadzają operacje arbitrażowe. Ich celem jest kupno waluty tam, gdzie jest ona tańsza i sprzedaż tam, gdzie jest droższa.

Arbitraż walutowy prosty, zwany niekiedy dwuwalutowym, lub dwupunktowym obejmuje tylko dwie waluty i dwa kraje.
5) Jakie są główne cechy terminowego rynku walutowego typu forward i futures
W celu uniknięcia ryzyka walutowego eksporterzy lub importerzy przeprowadzają tak zwane transakcje dewizowe na termin. Polegają one na tym że kupują lub sprzedają określoną walutę zagraniczną z dostawą w przyszłości, przy czym kurs tej waluty jest z góry ustalony.

Kurs waluty z dostawą dłuższą od zwyczajowej na rynku bieżącym nazywa się kursem terminowym (forward rate).

Odróżniamy terminowy rynek walutowy typu forward i typu futures. Na rynku forward zawiera się rzeczywiste transakcje walutowe związane z „kryciem” ryzyka kursowego i hedgingiem.

Natomiast na rynku futures zawiera się operacje terminowe, których przedmiotem jest dana waluta wystandaryzowane, niepokrywające się co do wielkości z operacjami krycia, czy asekurowania należności, lub zobowiązania, których regulowanie ma nastąpić w przyszłości.

Dalszą cechą rozróżniającą terminowy rynek walutowy typu forward i futures jest ot że pierwszy z nich, określany jako terminowy rynek międzybankowy, funkcjonuje w wielu ośrodkach rynku walutowego, natomiast drugi funkcjonuje tylko na niektórych giełdach pieniężnych.

Na rynku futures zawiera się głównie tak zwane nierzeczywiste transakcje walutowe noszące wszelkie cechy spekulacji walutowej.

Terminowe rynki walutowe typu futures zaczęty się szybko rozwijać w latach siedemdziesiątych wraz postępującą destabilizacją rynków finansowych. Mechanizm ich działania podobny jest do terminowych rynków towarowych..

Na wymienionych rynkach przedmiotem operacji futures są wybrane waluty, oraz depozyty bankowe i papiery wartościowe o stałym oprocentowaniu (obligacje), a w niektórych przypadkach również indeksy kursów akcji, ora złoto.

Celem terminowych transakcji futures nie jest zazwyczaj efektywna dostawa towaru, lub waluty w przewidziany terminie, ale jedynie rozliczenie cen kursów walut między kontrahentami.

Główną zaletą terminowych rynków walutowych futures jest ich powszechna dostępność.

Dostęp do terminowych rynków walutowych typu forward bywa niekiedy ograniczony. Dostęp mają przede wszystkim renomowane banki handlowe, duże korporacje wielonarodowe i inni stali klienci banków handlowych prowadzących operacje międzybankowe.

Słabością terminowych rynków walutowych futures jest wystandaryzowanie wszystkich elementów transakcji. Pod tym względem terminowe rynki walutowe forward okazują się bardziej użyteczne.

Terminowe rynki walutowe futures wysuwa się niekiedy zarzut, że przyczyniają się do destabilizacji kursów walut.

Znaczenie ekonomiczne terminowych rynków walutowych futures polega na umożliwianiu podmiotom gospodarczym, które nie chcą ponosić ryzyka zmian cen, przerzucenia tego ryzyka na tych, którzy są je ponosić to jest na spekulantów walutowych.


6)Na jakich giełdach przeprowadza się terminowe transakcje walutowe futures?

Terminowe transakcje walutowe futures obecnie są przeprowadzone na następujących giełdach:



  • International Monetary Market (IMM) w Chicago

  • London International Financial Futures Exchange (LIFFE) w Londynie

  • Singapore International Monetary Exchange (SIMEX)

  • Sydney Futures Exchange (SFE)

7)Na czym polega zjawisko spekulacji walutowej?



Spekulacja na rynku walutowym ma miejsce zarówno na rynku bieżącym, jak i na rynku terminowym. Spekulacja walutowa jest ściśle związana z międzynarodowymi przepływami kapitałowymi. Obecność spekulantów którzy angażują w terminowe operacje walutowe duż środki finansowe jest niejako niezbędna do sprawnego funkcjonowania tych rynków. Spekulacja walutowa na rynku walutowym odgrywa pozytywną rolę w warunkach normalnych, to znaczy wówczas gdy sytuacja płatnicza danego kraju jest w miarę zrównoważona, a zmiany w niej występujące mają charakter przejściowy. Spekulanci przyczyniają się oni do łagodzenia wahań kursów walut. Natomiast gdy pozycja płatnicza danego kraju nie jest stabilna, spekulacja ma z reguły charakter jednokierunkowy

Występuje wówczas zmasowana gra na zniżkę (dewaluację), lub zwyżkę (rewaluację) kursu waluty.

Pozytywna rola spekulacji walutowej polega na tym kto świadomie zawiera transakcję spekulacyjną w bardzo wielu przypadkach spełnia funkcję ubezpieczyciela, zdejmując ryzyko z barków swego partnera, który gotów jest ponieść nawet pewien koszt dodatkowy, byle tylko tego ryzyka uniknąć. Tego rodzaju funkcja jest korzystna dla partnera, ale może być również, i bardzo często bywa społecznie użyteczna.

Przy spekulacji walutowej trzeba zwrócić uwagę na motywy przepływów kapitałów. Są nimi : bezpieczeństwo lokaty, kursy walut, oraz różnice stóp procentowych. Jeżeli bezpieczeństwo lokat w danym kraju jest zapewnione, o przepływach kapitałów decydują przewidywane zmiany kursów walut, oraz różnice stóp procentowych.

Działalnością wydziałów wielkich banków handlowych w zakresie, w jakim przeprowadzają one arbitraż procentowy. Miejsce na spekulację walutową pozostawia tylko taka sytuacja, gdy pozycja danej waluty na rynku dewizowym nie jest ustabilizowana to jest gdy uważa się, iż ze względu na utrzymującą się od dłuższego okresu sytuację płatniczą kurs danej waluty jest zbyt niski lub zbyt wysoki. Narzędziem operacji walutowych są swapy walutowe z zastosowaniem transakcji terminowych. Gdy różnica kursu spot i forward jest niewielka, transakcje walutowe realizuje się zazwyczaj bez zabezpieczenia kursowego, którego koszt może się wydać nieporo0porcjonalnie duży w porównaniu z małym ryzykiem. Jeżeli zaś przewidywane zmiany kursu waluty , o którą chodzi, są bardzo duże, różnica kursu spot i forward dochodzi do takich rozmiarów, że posiadacze kapitałów płynnych przestają być zainteresowani możliwościami arbitrażu procentowego i pozostaje im do wykorzystania tylko inna możliwość mianowicie przeprowadzenie prostego switchu walutowego bez żadnego zabezpieczenia kursowego. Jeżeli na przykład spekulanci przerzucają się masowo na waluty, które według wszelkiego prawdopodobieństwa będą rewaluowane, to kurs spot tych walut gwałtownie wzrośnie. Gdy przewidywania spekulantów sprawdzą się, osiągną oni wielkie zyski. Natomiast jeżeli rewaluacja danej waluty nie będzie przeprowadzona zacznie się proces wycofywania zasobów z danej waluty, jej kurs spot spadnie i spekulanci poniosą wielkie straty.

8)Jakie związki zachodzą między rynkiem walutowym a rynkiem pieniężnym?

Między rynkiem walutowym i rynkiem pieniężnym występują wzajemne powiązania, łączące się wymianą walut, zabezpieczaniem się przed ryzykiem kursowym i przepływami kapitałów krótkoterminowych.. Powiązanie rynku walutowego z rynkiem pieniężnym uwidacznia się przede wszystkim w tak zwanej ubezpieczonym arbitrażu procentowym. Przemieszczanie kapitału pieniężnego z jednego narodowego rynku pieniężnego na inny rynek pieniężny w celu poprawy rentowności lokaty krótkoterminowej określa się mianem arbitrażu procentowego. Jeśli dany podmiot gospodarczy dokonuje lokaty za granicą w obcych walutach, musi najpierw wymienić własną walutę na inną, a po jakimś czasie tę inną walutę znów na własną.

Przy wymienialności walut i występowaniu ubezpieczonego arbitrażu procentowego ścisła współzależność między rynkiem walutowym a rynkiem pieniężnym znajduje wyraz w ustawicznych przepływach kapitału krótkoterminowego i procesach wyrównawczych w zakresie stóp procentowych i kursów walut. Wywiera to wpływ na warunki finansowania międzynarodowego obrotu gospodarczego oraz na przepływy kapitałów w skali regionalnej i międzynarodowej, które były jednym z ważnych przyczyn kryzysu finansowego w Azji Południowo Wschodniej w 1997 r.



Rozdział 8




  1. Według jakich kryteriów można sklasyfikować kredyty?

Są różne kryteria klasyfikacji kredytów. Można je sklasyfikować według źródła środków, celu i okresu.

Według celu na który udziela się kredytu, można rozróżnić kredyty obrotowe, hipoteczne, finansowe, i handlowe

Ze względu na źródła środków można wyodrębnić kredyty kupieckie, bankowe, państwowe, oraz kredyty organizacji międzynarodowych i regionalnych.

Według okresu dzieli się zazwyczaj kredyty na krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe. Przyjęte okresy są w różnych krajach

  1. Jakie są główne cechy rynku pieniężnego?

Rynek pieniężny może mieć zasięg krajowy, regionalny i międzynarodowy. Występuje w nim gra popytu i podaży. Rynek pieniężny jest to rynek płynnych aktywów finansowych Najważniejszą jego funkcją jest umożliwienie takich zmian w ogólnym portfelu walorów, aby równocześnie można było uzyskiwać dochody z posiadanych aktywów, oraz utrzymać płynność finansową w poszczególnych ogniwach życia gospodarczego.

Powiązania między poszczególnymi narodowymi rynkami pieniężnymi mają charakter handlowy. Różnice cen walorów tego samego typu i o takim samym terminie wykupu są wyrównywane przez grę popytu i podaży .

Warunkiem sprawnego działania rynku pieniężnego jest rozwinięty system bankowy. Od skali rozwoju systemu bankowego zależy wielkość przepływów strumieni pieniężnych i potrzeba mobilizacji oszczędności na cele rozwoju gospodarczego.

Banki operujące na rynkach pieniężnych bardzo często specjalizują się w transakcjach danym typem walorów i mają powiązania z kontrahentami w kraju i za granicą. Nadwyżki finansowe z jednego regionu, lub kraju przy współczesnej technice łączności i komputeryzacji mogą być wykorzystane w innych regionach i krajach gdzie występuje niedostatek lub przejściowy niedobór wolnych środków pieniężnych.

W tym przypadku mamy do czynienia ze swojego rodzaju ruchem okrężnym depozytów i kredytów.

.


  1. Jacy inwestorzy występują na rynku pieniężnym?

Inwestorami na rynku pieniężnym są różnego rodzaju banki, oraz inwestorzy indywidualni i instytucjonalni, krajowi i zagraniczni.

Inwestorzy indywidualni są to osoby fizyczne działające na rynku samodzielnie. Inwestorzy indywidualni charakteryzują się stopniem zamożności

Do inwestorów instytucjonalnych można zaliczyć różnego rodzaju przedsiębiorstwa, występują głównie tacy inwestorzy jak instytucje ubezpieczeniowe, fundusze emerytalne, budowlane kasy oszczędności, fundusze powiernicze i spółki lokacyjne.


  1. Jakie są główne segmenty rynku pieniężnego?


Głównymi segmentami rynku pieniężnego są :

  • rynek hurtowy

  • rynek detaliczny

  • rynek lokat międzybankowych

  • rynek weksli skarbowych

  • rynek pieniądza krótkoterminowego

  • rynek dyskontowy

  • rynek lombardowy

  • rynek kredytu w rachunku otwartym

  • rynek weksli własnych przedsiębiorstw



Rynek hurtowy


Główna działalność wkładowo-pożyczkowa w sensie lokowania depozytów i zaciągania kredytów na krótki termin.

Dostęp do hurtowego rynku pieniężnego jest ograniczony.. Pożyczkobiorcami-emitentami walorów krótkoterminowych mogą być duże banki, przedsiębiorstwa o dobrej kondycji finansowej i rządy. Nabywcami tych walorów mogą być osoby fizyczne i prawne które są w stanie dostarczyć bardzo dużych sum pieniędzy.



Rynek detaliczny


Rynek detaliczny może działać w skali krajowej, lub w skali regionalnej. Działalność tego rynku polega, w istocie, na udzielaniu kredytów krótkoterminowych klientom banków, a nie na terminowej lokaty. Ogólnokrajowy rynek detaliczny tworzą banki, które są równocześnie hurtownikami na centralnym rynku pieniężnym. Na rynku detalicznym można wyodrębnić lokalny rynek kredytu krótkoterminowego, na którym stopy procentowe powiązane są ze stopami pozostałych segmentów rynku pieniężnego

Rynek lokat międzybankowych


Jest to największy segment rynku pieniężnego. Ma on źródło w nadwyżkach ponadobowiązkowych rezerw gotówkowych banków. Banki mogą lokować te nadwyżki w banku centralnym, lub mogą je odpożyczać na wyższy procent inny bankom.

Międzybankowy rynek nadwyżek gotówkowych może być zorganizowany i obsługiwany przez instytucję prywatną, lub przez bank centralny.



Rynek weksli skarbowych

Weksle skarbowe są instrumentem finansowania wydatków budżetowych i deficytu budżetowego. Weksle emituje się na trzy i sześć miesięcy, oraz na okresy roczne. Weksle skarbowe są sprzedawane w drodze aukcji.

Weksle skarbowe dla nabywców są dobra lokatą chwilowo wolnych środków. Banki komercyjne władze lokalne, oraz banki i rządy innych krajów utrzymują je zamiast gotówki. Banki centralne kupując i sprzedając weksle skarbowe są w stanie regulować obieg pieniężny w kraju.

Rynek pieniądza krótkoterminowego

Do rynku pieniądza krótkoterminowego zalicza się rynek pieniądza dziennego, tygodniowego, miesięcznego i półrocznego. Na rynku pieniądza krótkoterminowego zawiera się transakcje kredytowe między bankami handlowymi na pieniądz z wypowiedzeniem dziennym, tygodniowym, miesięcznym, itd. Kredyty zaciągane w tym pieniądzu służą głównie do wyrównywania niedoborów kasowych.


Rozdział 9




    1. Jakie są główne cechy rynku kapitałowego?

Charakterystyczną cechą rynku kapitałowego jest to że zawierane są na mim transakcje kupna i sprzedaży walorów będących instrumentami kredytowania, których wykupu jest dłuższy niż 1 rok. Jest to więc rynek walorów długoterminowych. Na rynku kapitałowym zawiera się również transakcje kupna i sprzedaży walorów wyrażających współwłasność to znaczy akcji. Ryzyko na rynku kapitałowym jest duże, a terminy zwrotu pożyczonego kapitału są zwyczaj odległe. Stopy dochodowości walorów rynku kapitałowego są relatywnie wysokie, ale podlegają dużym wahaniom.


    1. Jacy inwestorzy występują na rynku kapitałowym?

Na rynku kapitałowym inwestorami są osoby fizyczne i prawne, które angażują swój kapitał w celu jego pomnożenia. Kolejnymi inwestorami indywidualnymi oraz instytucjonalnymi. Do inwestorów indywidualnych zalicza się do nich osoby fizyczne, oraz współudziałowców spółek pracowniczych



Inwestorzy indywidualni krótkoterminowi podejmuja cecyzje krótkookresowe, nastawieni są na uzyskanie jak najszybciej zysku, w wyniku krótkookresowych wahań cen rynkowych papierów wartościowych

Inwestorzy indywidualni długoterminowi podejmują decyzje długookresowe, nastawieni są na uzyskanie zysku w wyniku długookresowych wahań cen rynkowych papierów wartościowych
Inwestorami indywidualnymi mogą być: banki komercyjne, w tym banki inwestycyjne, fundusze zbiorowego inwestowania, fundusze inwestycyjne typu venture capital, przedsiębiorstwa, skarb państwa, fundusze emerytalne i ubezpieczeniowe.


    1. Jakie są główne segmenty rynku kapitałowego?

Na rynku kapitałowym podobnie jak na rynku pieniężnym, można wyodrębnić kilka segmentów, z których najważniejsze to rynek otwarty, oraz instytucjonalny
Na rynku instytucjonalnym obejmuje wielkie banki komercyjne instytucje ubezpieczeniowe, fundusze emerytalne, fundusze powiernicze i inne instytucje bankowe, lokuje się długoterminowe depozyty i udziela się długoterminowych kredytów. Udzielanie kredytów długoterminowych przez banki na tym rynku zalicza się do ich operacji czynnych. Kredyty długoterminowe zaciągają głównie na rynku tym przedsiębiorstwa w celu finansowania inwestycji
Na rynku otwartym można wyodrębnić rynek akcji i rynek obligacji. Dzielą się one na rynek pierwotny i wtórny.
Emisja akcji na rynku pierwotnym oznacza powiększanie kapitału zakładowego spółki akcyjnej. W tym sensie ona źródło dopływu dodatkowych środków finansowych do spółki akcyjnej.
Na wtórnym rynku akcji są one przedmiotem kupna i sprzedaży po ich wyemitowaniu..

Za pomocą obligacji na rynku pierwotnym przedsiębiorstwa przemysłowe zdobywają środki na finansowanie inwestycji.



Wtórny rynek obligacji można sprzedawać obligacje przed terminem wykupu. Wtórny rynek funkcjonuje w obrębie banków lub częścią składową giełd papierów wartościowych.

Następnym segmentem rynku kapitałowego jest rynek kredytu hipotetycznego.




    1. Na czym polega ryzyko inwestycyjne na rynku kapitałowym?

W procesie inwestowania w instrumenty rynku kapitałowego istnieje określona wartość ryzyka inwestycyjnego. Pochodzi ono z płaconej dywidendy, oraz z przyrostu kapitału pod wpływem zmian kursów papierów wartościowych. Wystąpienie któregoś z tych elementów obarczone jest ryzykiem, że rzeczywisty zysk będzie się różnił od oczekiwanego. Ryzyko inwestycyjne na rynku kapitałowym jest uzależnione od ilości jakości posiadanych informacji o charakterze makroekonomicznym i mikroekonomicznym . Skuteczność podejmowanych decyzji inwestycyjnych uzależniona jest więc od posiadania informacji oraz od właściwej ich interpretacji. Informacje takie są zawarte w prospektach emisyjnych, oraz w prasie fachowej, sprawozdaniach finansowych itd.



Ryzyko inwestycyjne na rynku kapitałowym można określić jako potencjalny obiektywny i subiektywny odczuwany stopień zagrożenia w uzyskiwaniu oczekiwanych przez inwestora korzyści ekonomicznych. Przez pojęcie ryzyka rozumie się zazwyczaj niebezpieczeństwo straty, lub inaczej niebezpieczeństwo nieosiągnięcia celu założonego przy podejmowaniu decyzji.
Rozdział 10


  1. Jakie były przyczyny powstania eurorynku pieniężnego i kapitałowego?

Począwszy od lat sześćdziesiątych w Europie Zachodniej wykształcały się nowe rynki pieniężne i kapitałowe, określane mianem eurorynków.

Istnieje eurorynek jest to rynek eurowalut, zwłaszcza eurodolara. Istnieje eurorynek kapitałowy jest głównie rynek euroobligacji. Przyczyna powstania obu rynków był z jednej strony, rozwój infrastruktury bankowej, stwarzającej warunki swobodnego przepływu funduszów pieniężnych z krajów mających nadwyżki oszczędności do regionów zapotrzebowania na fundusze, z drugiej strony postępująca na zachodzie liberalizacja przepisów dewizowych i przepływów kapitałów, dynamiczny rozwój handlu światowego w warunkach postępującej internacjonalizacji życia gospodarczego, oraz zakrojona na szeroką skalę działalność inwestycyjna i lokacyjna przedsiębiorstw wielonarodowych.

Istniały również inne przyczyny powstania tego rynku. Uważa się, że gigantyczny rozwój rynku eurowalut byłyby nie do pomyślenia bez wprowadzenia w grudniu 1958 r. w krajach Europy Zachodniej zewnętrznej wymienialności walut.

Pierwotną przyczyną powstania rynku eurowalut zachodnie koła bankowe upatrywały w tym że banki krajów socjalistycznych chciały lokować swojej fundusze dolarowe poza USA, a więc w Europie Zachodniej, gdyż bały się, że w USA będą one blokowane. Ulokowanie w bankach państw Europy Zachodniej fundusze dolarowe krajów socjalistycznych były później pożyczane innym pożyczkobiorcom. Dalszym bodźcem do powstania eurorynku był wprowadzony przez WLK. Brytanię w 1957 r. zakaz używania szterlingowych kredytów akceptacyjnych do finansowania handlu niebrytyjskiego.


Do najważniejszych pośrednich przyczyn powstania i rozwoju eurorynku kapitałowego głównie rynku euroobligacji należy zaliczyć internacjonalizację działalności gospodarczej, wprowadzenie przez kraje Europy Zachodniej w grudniu 1958 r. zewnętrznej wymienialności ich walut, oraz deficyt amerykańskiego bilansu płatniczego.

Bezpośrednimi przyczynami powstania rynku euroobligacji było wprowadzenie w 1964 r. w USA podatku wyrównawczego i w 1965 r. dobrowolnych ograniczeń eksportu kapitału ze USA, oraz rozwój eurorynku pieniężnego, który był ściśle powiązany z rynkiem euroobligacji przez działalność na nim eurobanków.

Główną bezpośrednią przyczyną powstania rynku euroobligacji było jak już zaznaczono, wprowadzenie podatku wyrównawczego w USA.


  1. Co to jest rynek eurowalut?

Rynek eurowalut, którego głównym członem jest rynek eurodolara, stanowi pewien fenomen bankowy i finansowy. Jest to rynek przez nikogo niekontrolowany. Jego charakterystyczną cechą jest eksterytorialność operacji bankowych. Gwarantuje ona pełną swobodę działania i apolityczność. Niezawodność zasad współpracy eurobanków operujących na tym rynku oparta jest zarówno na klauzulach prawnych, jak i na poczuciu solidarności. Eurobanki gwarantują pożyczkobiorcom i depozytariuszom korzystniejsze warunki pośrednictwa finansowego niż banki handlowe operujące na narodowym rynku kredytowych. Eurobanki stosowały w praktyce niższe marże między stopami oprocentowania depozytów a stopami oprocentowania kredytów.

Charakterystyczną cechą tego rynku jest to że transakcje walutowe są przeprowadzane poza miejscem pochodzenia waluty. Nazywa się je transakcjami eurowalutowymi. Eurowalutą nazywa się walutę narodową kraju poza jego granicami. Tak więc eurodolar to dolar amerykański poza granicami USA, euromarka dawniej była to marka RFN poza granicami Niemiec itp.




  1. Jacy są główni uczestnicy rynku eurowalut?

Na rynku eurowalut operują głównie eurobanki. Są to czysto międzynarodowe banki. Powstały w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, a głównym ich celem bezpośredni, lub pośredni udział w operacjach na eurorynku pieniężnym, lub kapitałowym głównie w Londynie, Luksemburgu i w innych ważnych centrach rynku eurowalutowego.

Rynek eurowalut jest przedewszystkim rynkiem międzybankowym. Głównym przedmiotem operacji na tym rynku są krótkoterminowe depozyty eurowalutowe i pożyczki. Podaż eurowalut pochodzi od banków handlowych, banków centralnych, i instytucji pozabankowych, wśród których niepoślednią rolę odgrywają przedsiębiorstwa wielonarodowe, filie amerykańskich korporacji za granicą, oraz szejkanaty na Bliskim i Środkowym Wschodzie.


  1. Jakie są główne zalety i wady rynku eurowalut?

Zalety rynku eurowalut są następujące:

-pierwsza polega na tym, że rynek ten jest swojego rodzajem „basenem wyrównawczym krótkoterminowych środków pieniężnych między poszczególnymi krajami. Dzięki istnieniu, swobodzie operacji i dużej konkurencyjności rynek ten w dużym stopniu wpłynął na wzrost mobilności w skali międzynarodowej krótkoterminowych kapitałów. Mobilność ta znalazła wyraz zarówno we wzroście możliwości dokonywania lokat, jak i bardziej wyrównanym dopływie krótkoterminowych kapitałów do głównych ośrodków tego rynku. Wpłynęło to korzystnie na rozwój handlu międzynarodowego.

-druga zaleta powiązana ściśle z pierwszą polega na wyrównawczym oddziaływaniu rynku na stopy procentowe

-trzecią zaletą rynku eurowalut jest to że z walutowego punktu widzenia spełnia on korzystną i pożyteczną funkcja. Dysponuje olbrzymim potencjałem kredytowym i mając szybkie tempo rotacji środków, reprezentuje duży potencjał międzynarodowej płynności prywatnej, który musi być uwzględniamy obok oficjalnych rezerw walutowych banków centralnych krajów rozwiniętych, w składnikach płynności międzynarodowej.

W przypadku występowania przejściowych zakłóceń bilansu płatniczego przepływy środków pieniężnych z rynku eurowalut i na ten rynek same mogą przejmować funkcje wyrównawcze tego bilansu.
Pierwszą wadą jest ot że rynku tego wywodzą się siły doprowadzające niekiedy do konfliktów z narodowymi interesami gospodarczymi oraz z narodową polityką gospodarczą i pieniężno-kredytową.

Drugą wada tego rynku polega na tym, ż4e kryje on w sobie znaczne strukturalne niebezpieczeństwa. Tkwią one w niedostatecznej przejrzystości rynku. Banki prowadzące najczęściej działalność w oparciu o depozyty eurowalutowe, mogą je ponownie wypożyczyć na krótki, lub średni termin innym bankom, lub instytucjom pozabankowym. Nie mają on e jednak dostatecznego rozeznania co do tego, kto jest ostatecznym odbiorcą, jakie jest jego zadłużenie i na jakie cele zostanie wykorzystany dany kredyty eurowalutowy. Ocenę sytuacji utrudnia jeszcze fakt, że ostatni użytkownicy kredytów eurowalutowych konwertują często eurowaluty na walutę lokalną i dopiero w przypadku nadejścia terminu płatności znów nabywają waluty na krajowych rynkach dewizowych.

Spowodowane długo lub średnioterminowymi kredytami unieruchomienie eurofunduszy w przypadku napięć na eurorynku i wycofania eurodepozytów może wywrzeć fatalny wpływ i doprowadzić do kryzysu płynności na tym rynku

Trzecią wadą eurorynku pieniężnego polega na tym, że przysparza on władzom walutowym w czasie kryzysów walutowych wielu kłopotów. Znajdujące się na nim eurowaluty stają się aktywne wtedy, gdy zaistniały już przyczyny kryzysu walutowego w tym czy innym kraju.




  1. Co to jest rynek euroobligacji?

Rynek euroobligacji nie podlega kontroli narodowych władz walutowych. Zaciąga się na nim pożyczki euroobligacyjne. Euroobligacje zapewniają one kredytobiorcy siłę nabywczą, którą można dowolnie rozporządzać, wybierając najdogodniejsze i najtańsze źródła zakupu.

Euroobligacje tym się różnią od zwykłych obligacji, że konsorcjum bankowe rozprowadzające euroobligacje, denominowane w różnych eurowalutach, ma zasięg międzynarodowy

Emisje euroobligacji rejestrowane są na międzynarodowych giełdach. Są one na nich przedmiotem obrotu. W wyniku gry popytu i podaży kształtuje się rynkowa cena euroobligacji w postaci jej kursu.

Istnieje pierwotny i wtórny rynek euroobligacji. Na rynku pierwotnym plasują się nowo emitowane euroobligacje.

Na rynku wtórnym przedmiotem transakcji są euroobligacje przed terminem ich wykupu.

Uczestnicy rynku euroobligacji po stronie popytu i podaży mają zasięg międzynarodowy. Wynika to z charakteru tego rynku i jego infrastruktury bankowej. Sam przedrostek euro nie oddaje już istoty i treści rynku euroobligacji.

Obecnie rynek ten obejmuje swoim zasięgiem cały świat. Zaciągały na nim kredyty euroobligacyjne również niektóre kraje Europy Środkowej i Wschodniej




  1. Jacy są główni uczestnicy rynku euroobligacji?

Głównymi uczestnikami rynku euroobligacji są eurobanki, które wyspecjalizowały się w dokonywaniu operacji eurowalutowych i w pośrednictwie na rynku euroobligacji i eurorynku.

Euroobligacje są emitowane przez cztery główne sektory:


  • publiczny-obejmujący rządy Przedsiębiorstwa państwowe i władze terytorialne

  • prywatny finansowy- obejmuje banki komercyjne i wyspecjalizowane instytucje finansowe

  • prywatny niefinansowy- obejmuje przedsiębiorstwa prywatne, spółki akcyjne, wielkie korporacje wielonarodowe, w tym filie amerykańskich korporacji za granicą

  • organizacji międzynarodowych- obejmuje grupę Banku Światowego, regionalne banki rozwoju, Europejski Bank Inwestycyjny, oraz inne międzynarodowe instytucje o charakterze finansowym




  1. Podaj krótką charakterystykę indywidualnych i instytucjonalnych inwestorów na rynku euroobligacji ?


Instytucjonalni inwestorzy są drugą co do wielkości grupą kontrahentów na rynku euroobligacji po stronie podaży. Ich rola w ostatnich latach znacznie wzrosła. Mają długofalowe spojrzenie na kształtowanie się kursów walut wymienialnych i walut używanych do celów denominacji euroobligacji.

Wielu instytucjonalnych inwestorów prowadzi politykę dywersyfikacji w zakresie kupna euroobligacji i nabywa do swych portfeli euroobligacje denominowane w różnych walutach.

Wśród instytucjonalnych inwestorów należy wymienić przede wszystkim wielkie towarzystwa ubezpieczeniowe, publiczne i prywatne fundusze emerytalne, instytucje ubezpieczeniowe morskie i lotnicze, kluby zabezpieczenia i ochrony, które powstały w latach siedemdziesiątych jako instytucje współpracujące z poolami ubezpieczeniowymi utworzonymi przez międzynarodowe spółki właścicieli statków, spółki naftowe, oraz fundusze powiernicze i spółki lokacyjne.
Indywidualni inwestorzy są to osoby, które posiadają środki pieniężne i chcą je produktywnie lokować, mając do dyspozycji różne rodzaje lokat, w tym również lokaty w formie kupna akcji, obligacji i euroobligacji.

Indywidualni inwestorzy w swoich decyzjach lokacyjnych biorą pod uwagę motywy rentowności i bezpieczeństwa lokaty, często jednak zachowują się na rynku finansowym irracjonalnie.

Indywidualnym inwestorom często bardziej zależy na anonimowości i uniknięciu podatków niż na możliwych do uzyskania dochodach z lokat.

Wśród indywidualnych inwestorów można wyróżnić wiele grup. Indywidualnymi inwestorami są inwestorzy z Ameryki Łacińskiej i rezydenci w Ameryce Łacińskiej. Transferowali oni swoje fundusze za granice bardziej ze względu na bezpieczeństwo lokaty niż ze względu na uniknięcie płacenia podatków.

Tradycyjnymi inwestorami indywidualnymi są również inwestorzy zachodnioeuropejscy, a mianowicie belgijscy, niemieccy, włoscy i francuscy.

Inwestorzy belgijscy i niemieccy lokują swoje pieniądze w kupnie euroobligacji głównie w celu uniknięcia opodatkowania.

Włoscy i francuscy inwestorzy uciekali głównie od swoich narodowych walut przed ryzykiem podniesienia straty w przypadku spadku kursu walut.


  1. Podaj wielkość emitowanych przez Polskę euroobligacji?

O sukcesie emisji polskich euroobligacji w 1995 r.. Ze względu na duże zainteresowanie planowaną wartość emisji z 200 mln dolarów podwyższono do 250 mln dol.

Ponad połowa euroobligacji trafiła do inwestorów instytucjonalnych ze USA, 35 % ulokowano w Europie, a reszta znalazła nabywców na Dalekim Wschodzie, głównie w Japonii i Korei Płd. Emisja ta otrzymała od firmy Standard and Poor’s ocenę BB, a od IBCA ocenę BB+. Oprocentowanie tych euroobligacji wyniosło 7.75 %

Druga emisja polskich euroobligacji nastąpiła w 1996 r. tym razem denominowana w markach niemieckich, okazała się znacznym sukcesem nie tylko dla naszego rynku finansowego, lecz także dla gospodarki. Jedną z cech tej emisji były stosunkowo niewielkie rozmiary i niskie oprocentowanie 6,125%.

Większość tych euroobligacji trafiła do banków i zagranicznych instytucji finansowych, a 25 % zakupili inwestorzy prywatni.

W 1997 r były dwie emisje polskich euroobligacji, obie w lipcu

300 mln dol termin wykupu 2004, procentowanie 7,125 % oraz 100 mln dol, termin wykupu 2017 r. procentowanie 7.75 czyli łącznie 400 mln dol.

W latach 1998-1999 Polska nie emitowała euroobligacji. Wyemitowała je dopiero w marcu 2000 r. na sumę 600 mln euro, termin wykupu 2010, oprocentowanie 6%




  1. Co to jest rynek euronot?

Na eurorynku pieniężnym rządy i wielkie korporacje emitują tak zwane euronoty, nazywane również eurowekslami.

Euronoty są to niezabezpieczone weksle własne na kwotę co najmniej 500.000 dol. Euronoty są wystawiane na okaziciela I emitowane na bazie dyskontowej w ramach średnioterminowego rewolwingowego programu emisyjnego, który jest obsługiwany przez banki komercyjne, lub inwestycyjne.

Rynek ten powstał w 1982-1983. Od tego czasu forma emisji euronot zmieniła się. Do połowy 1985 r. dominującą formą ich emisji był program subskrybowany przez grupę banków.

W ramach takiego programu banki gwarantowały emitentom euronot uzyskani funduszy po określonym koszcie, zobowiązały się albo do zakupu według gwarantowanej stopy wszystkich euronot, albo do udzielania emitentowi kredytu na równoważna kwotę. Bank pobierał prowizję subskrypcyjną od 5 do 15 punktów bazowych .Kredyty były udzielane na bazie LIBOR plus niewielka marża. Banki mogą zatrzymać euroweksle w swoich portfelach, jeśli jest to dla nich opłacalne.




1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna