Finanse Międzynarodowe



Pobieranie 221,27 Kb.
Strona2/4
Data06.11.2017
Rozmiar221,27 Kb.
1   2   3   4

Rozdział 5



1)Co należy rozumieć przez pojęcie integracji walutowej i finansowej?
Integracja walutowa- przez to pojęcie rozumie się proces tworzenia jednolitego obszaru walutowego, pokrywającego się z obszarem gospodarczym integrujących się krajów. Na tak rozumianym obszarze walutowym występują stałe kursy walut, wymienialność walut, koordynacja polityki walutowej, wspólny system kursowy, wspólny system kredytowy i bankowy, zapewniający regulowania płatności międzynarodowych, oraz wspólna polityka walutowa.

Cechą tak rozumianego jednolitego obszaru walutowego może być wspólna waluta, występująca w roli waluty równoległej, lub zastępująca waluty narodowe integrujących się krajów we wszystkich funkcjach pieniądza


Integracja finansowa- przez to pojęcie rozumie się liberalizację przepływów kapitałowych, oraz harmonizację systemów podatkowych i budżetowych..

Integracja finansowa przebiega równolegle z integracją walutową. Oba rodzaje integracji stanowią niezbędne przesłanki do tworzenia unii gospodarczej i walutowej.




  1. Jakie są główne elementy planów Barre’a

Pierwszy plan Barre’a przewidywał konieczność wytworzenia pewnej zbieżności narodowych wielkości ekonomicznych w ramach średnioterminowej polityki gospodarczej, takich jak stopa wzrostu produkcji i zatrudnienia kształtowanie cen, saldo bilansu bieżącego, oraz saldo bilansu płatniczego..

Zachodzi wiec potrzeba ścisłej koordynacji bieżącej polityki gospodarczej i walutowej w celu zapobieżenia powstawaniu zaburzeń, a gdy one wystąpią w celu ich usunięcia.

W myśl pierwszego planu Barre’a polityka walutowa Wspólnoty powinna być umiejscowiona w ramach średnioterminowej polityki gospodarczej.

Powinien być wprowadzany w życie mechanizm współpracy walutowej w ramach EWG.

Postulowany w tym planie mechanizm współpracy walutowej miał zapewnić krótkoterminową pomoc walutową i umożliwić uzyskanie przez kraj pomocy średnioterminowej.

W tym celu kraje członkowskie miały zawrzeć odpowiednie porozumienie.

Według powyższego planu mechanizm współpracy walutowej w ramach EWG nie powinien zastępować mechanizm międzynarodowej współpracy walutowej, lecz przeciwnie powinien być do niego bez przeszkód włączony Nie powinien on w żaden sposób naruszać zobowiązań krajów członkowskich EWG wobec międzynarodowych instytucji finansowych.

Wiele punktów planu Barre’a nie zostało zrealizowanych. Nie osiągnięto porozumienia co do kwestii jak dalece kraj członkowski ubiegający się o średnioterminową pomoc finansową niezbędną do przezwyciężania trudności z bilansem płatniczym ma akceptować ponadnarodową kontrolę swojej polityki gospodarczej.
Według drugiego planu Barre’a powinny zostać osiągnięte stopniowo dwa cele.

-wewnątrz EWG powinien być utworzony obszar gospodarczy, na którym występowałby swobodny obrót towarów i usług oraz miałaby miejsce swobodna mobilność czynników produkcji

-na zewnątrz wspólnota powinna stawać się stopniowo zorganizowanym obszarem gospodarczym i walutowym .

W tworzeniu tego obszaru należy uwzględnić dokonujące się zmiany w międzynarodowych stosunkach gospodarczych oraz wniesienie przez kraje członkowskie EWG pozytywnego wkładu do międzynarodowej współpracy gospodarczej.


Obydwa cele powinny być osiągnięte w drodze działania sił rynkowych wspomaganych świadomie prowadzaną polityką właściwych organów, rozwijaną na płaszczyźnie Wspólnoty

Powyższe cele można osiągnąć za pomocą określonych metod.

Według tego planu każdy projekt tworzenia unii gospodarczej i walutowej musi zawierać wspólna definicję polityki niezbędnej do zapewnienia niezakłóconego rozwoju Wspólnoty.

W drugim planie Barre’a postulowano stopniowe ograniczenie marży wahań kursów walut krajów członkowskich EWG.

Miało to skłonić banki centralne do wzajemnego uzgadniania ich interwencji na rynkach dewizowych i wykorzystania walut krajów członkowskich EWG w charakterze walut interwencyjnych.

Zakładano, że spowoduje to lepszą koordynację polityki kredytowej krajów członkowskich i doprowadzi stopniowo do wspólnego systemu rezerw walutowych.

Drugi plan Barre’a przewidywał utworzenie unii gospodarczej i walutowej w trzech etapach.

Pierwszy etap to realizacja przedsięwzięć zawartych w pierwszym planie Barre’a.

Drugi etap to zapewnienie zbieżności rozwoju gospodarczego państw członkowskich i rozpoczęcie jednolitego obszaru walutowego.

W drugim etapie proponowane przedsięwzięcia dotyczyły koordynacji polityki gospodarczej, rynków kapitałowych, podatków i umocnienia solidarności walutowej.

Dla trzeciego etapu nakreślony został jedynie szkic sześciu następujących przedsięwzięć , za pomocą których miały być zrealizowane główne elementy unii gospodarczej i walutowej:

-przeniesienie niezbędnych uprawnień na instytucje Wspólnoty w celu zapewnienia dobrego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej.

-powołanie rady prezesów banków centralnych pod kątem utworzenia wspólnego systemu banków centralnych

-zniesienie granic podatkowych

3)Jakie są główne zasady i etapy tworzenia unii gospodarczej i walutowej w planie Wernera?

Zgodnie z planem Wernera unia gospodarcza i walutowa w EWG miała być zrealizowana do roku 1980 przy założeniu, że będzie po temu istnieć, zapowiedziana uroczyście na szczycie w Hadze, wola polityczna krajów członkowskich EWG. W planie Wernera przewidziano tylko takie szczegółowe zadania, które miały być zrealizowane w ciągu pierwszego trzyletniego etapu tworzenia unii. Ich punktem był pierwszy plan Barre’a

W planie Wernera ustalono szczegółowe zadania do realizacji na pierwszym etapie tworzenia unii z zakresu polityki budżetowej, podatkowej, rynku kapitałowego, wewnętrznej polityki pieniężno-kredytowej i zewnętrznej polityki walutowej.

Ogólne kierunki polityki pieniężno-kredytowej i walutowej powinny być ustalane wspólnie. W tym celu kraje członkowskie EWG powinny stopniowo dopasowywać będące w ich gestii instrumenty z zakresu polityki pod kątem ich spójności.

W celu zapewnienia niezbędnej koordynacji tej polityki powinny być prowadzone obligatoryjne konsultacje w Komitecie Gubernatorów Banków Centralnych. Komitet będzie ustalać zadania polityki pieniężno-kredytowej w odniesieniu do: stopy procentowej, płynności kasowej banków i ich zdolności kredytowej, oraz kredytów udzielanych sektorowi publicznemu. Harmonizacja instrumentów tej polityki jest niezbędną dla skuteczności jej koordynacji i wzajemnego się wspierania.

W zakresie zewnętrznej polityki walutowej przewidywano stopniową intensyfikację współpracy i zaciśniecie solidarności krajów członkowskich EWG przy ustalaniu parytetów ich walut.

Wzmocnienie współdziałania w tej dziedzinie powinno dotyczyć udzielania kredytów, kredytów swapowych, tworzenia międzynarodowej płynności w postaci podwyżek kwot w MFW, przydziałów SDR, oraz pozycji dewizowej banków.

W zakresie kursów walut plan Wernera przewidywał w pierwszym etapie tworzenia unii podjęcie przedsięwzięć, których realizacja miała być każdorazowo uzależniona od wyników poprzednich, tak aby przebieg procesów w tej dziedzinie mógł być s tale dopasowywany do okoliczności.

Już na początku pierwszego etapu banki centralne powinny tytułem próby zawęzić marże wahań kursów walut krajów członkowskich, a po upływie okresu próbnego zafiksować zwężenia tych marż, posługując się coraz częściej swoimi walutami jako walutami interwencyjnymi, zastępującymi w tej funkcji dolara amerykańskiego.

W celu ułatwienia walut plan Wernera postulował przekazanie specjalnemu agentowi rozliczanie sald z dokonywanych transakcji na rynkach dewizowych krajów członkowskich EWG, informowanie o tym banków centralnych, oraz pobudzanie transferów i kompensat w walutach krajów członkowskich EWG i w dolarze USA.

Plan Wernera przewidywał przygotowanie studium o warunkach utworzenia, trybie działania i statucie Europejskiego Funduszu Współpracy Walutowej, który miał zagwarantować przejście do wspólnego systemu banków centralnych wprowadzenie w życie tego systemu przewidziano w ostatniej fazie tworzenia unii gospodarczej i walutowej.

4)Jakie są główne elementy planu Tindemansa

W raporcie Tindemansa ma charakter polityczny ponieważ wiele uwagi poświęcono sprawom walutowym, w szczególności „wężowi walutowemu”. Mechanizm „węża” według powyższego raportu sprawdził się przez utrzymanie stabilności kursów walut, należy zastosować do poszukiwania zbieżności polityki ekonomicznej i walutowej krajów członkowskich W tym celu „wąż musi być wzmocniony, jego działania powinny być rozszerzone na kluczowe aspekty polityki gospodarczej i walutowej, oraz musza mieć wyraźnie wspólnotowy charakter

W związku z tym Tindemans proponuje następujące rozwiązania:



  • obecnie wąż działa i jest kontrolowany częściowo poza Wspólnotą. W przyszłości powinien działać tylko wewnątrz wspólnych instytucji, stosownie do uzgodnionej w tej mierze procedury. Działanie EWG dotyczące „węża” jest imperatywnym z tego względu, że stanowi punkt wyjścia polityki, która będzie następnie rozszerzona na wszystkie kraje członkowskie EWG, wywierając korzystny wpływ na całość obrotów handlowych w EGW.

  • W ramach działania instytucji Wspólnoty system „węża” mogłyby podjąć decyzje o wystąpieniu z niego tylko w przypadku wyraźnego kryzysu, tak jak to zostało ustalone na mocy wspólnych decyzji

  • Kraje należące do „węża” muszą stopniowo znosić przeszkody w zakresie swobodnego przepływu kapitałów między nimi, w szczególności te które zostały wprowadzone po 1970 r. i które pokazują jak spowalniał proces integracji.

  • Należy wypracować środki pomocy dla krajów nienależących do ”węża” po to aby się do niego przyłączyły. Środki te nie mogą być zdefiniowane abstrakcyjnie i nie mogą być automatyczne. Zostaną one ustalone stopniowo, w zależności od potrzeb. Środki te będą również obejmować przedsięwzięcia w dziedzinie strukturalnej, realizowane za pomocą polityki regionalnej, socjalnej, przemysłowej i rolnej. Ważne jest uwzględnienie interesów krajów, które nie uczestniczą w „wężu” w celu ułatwienia im przystąpienia do „węża” w przyszłości.

Zdaniem Tindemansa wzmocnienie i rozszerzenie istniejącego jądra stabilności monetarnej, jakim jest wąż, stanie się bazą dla rzeczywistej zbieżności polityki gospodarczej i walutowej. Umocnienie „węża” będzie również bezpośrednio pomocne w stopniowym przywracaniu międzynarodowej stabilności walutowej.

5)Jakie są główne elementy planu Delorsa?


Raport Delorsa opublikowany w IV.1989 r. zawierał uzasadnienie potrzeby realizacji w ramach EWG unii gospodarczej i walutowej, oraz przedstawiał propozycję etapów prowadzących do osiągnięcia tej unii.
Unię walutową określono w tym raporcie jako obszar, na którym byłyby zapewnione:

  • pełna i nieodwracalna wymienialność walut

  • całkowita liberalizacja transakcji kapitałowych i pełna integracja rynku finansowego

  • wyeliminowanie wahań kursów walut i nieodwołalnie usztywnienie tych kursów

6)Jakie decyzje podjęto na szczycie w Maastricht?
W XII.1991 r. Rada Europejska zatwierdziła w Maastricht traktat w sprawie unii gospodarczej i walutowej. Postanowienia zawarte w tym traktacie podpisanym 7.II.1992 dotyczą tego co umownie w raporcie Delorsa nazywa się drugim etapem tworzenia unii w tej docelowym kształcie. Etap drugi, stanowiący okres przejściowy do unii, rozpoczął się 1.I.1994 do tego czasu miały być usunięte wszelkie restrykcje w przepływie kapitału między krajami członkowskimi UE, a płatności miały być realizowane bez żadnych ograniczeń. Słabsze pod względem ekonomicznym kraje miały znieść te ograniczenia najpóźniej do końca 1995 r.. W trakcie realizowania drugiego etapu utworzono Europejski Instytut Walutowy (od 1999 r przemianowany na Europejski Bank Centralny) z siedzibą we Frankfurcie, który ma za zadanie:

  • wzmocnienie współpracy między bankami centralnymi i koordynację polityki walutowej krajów członkowskich

  • czuwanie nad funkcjonowaniem ESW, oraz nadzorowanie rozwoju ecu i systemu rozliczeń międzybankowych w tej walucie

  • przygotowanie przejścia do trzeciego etapu unii to jest zharmonizowanie instrumentów polityki pieniężnej.

  • Nadzorowanie przygotowania emisji banknotów ecu, która miałaby nastąpić już po ustanowieniu unii.

Z początkiem trzeciego etapu ecu miała stać się bezpośrednio emitowanym pieniądzem. Kursy walut krajów członkowskich oraz kursy między nimi a ecu miały być nieodwracalnie usztywnione. Przejście do trzeciego etapu miało 1.I.1999 r. Tak się w istocie stało, tylko zamiast ecu wprowadzono wspólną walutę pod nazwą euro wprowadzono wspólna

Traktat Maastricht stanowi ukoronowanie wieloletnich wysiłków krajów członkowskich EWG zmierzających do utworzenia na ich terytorium jednolitego obszaru gospodarczego i walutowego. Był on wydarzeniem o charakterze epokowym. Zobowiązanie się krajów EWG w Maastricht do wprowadzenia najpóźniej w 1999 r unii gospodarczej i walutowej miało głownie charakter polityczny.


7)Podaj krótką charakterystykę integracji finansowej w EWG?

Sprawy integracji finansowej w sferze podatków, budżetów, rynkó kapitałowych i systemu bankowego wywołały znacznie mniej kontrowersji niż problemy związane z poszczególnymi dziedzinami integracji walutowej. Sprawy integracji finansowej były rozpatrywane na szczeblu EWG w ramach istniejącej w tej organizacji procedury prawnej i w ramach odpowiednich instytucji Wspólnoty .

Teoretyczną podstawę harmonizacji polityki podatkowej w EWG dał tak zwany raport Neumarka, a podstawę integracji rynków kapitałowych tak zwany raport Segre’a. Najważniejszym elementem harmonizacji polityki podatkowej w EWG było wprowadzenie w 1973 r. podatku VAT.

W zakresie integracji rynków kapitałowych kraje członkowskie EWG liberalizowały głównie przepisy dotyczące ruchu kapitałów oraz ustawodawstwa bankowego i znosiły istniejące w tej sferze hamulce podatkowe.

W większości krajów członkowskich EWG nie ma przeszkód w przepływie kapitałów wewnątrz Wspólnoty.

Od 1.I.1993 r. obok wspólnego rynku towarów, usług, siły roboczej i kapitałów istnieje w EWG jednolity rynek usług finansowych

Na rynku usług finansowych obowiązują regulacje prawne, zawarty w tak zwanej pierwszej dyrektywie bankowej. Dyrektywy te obejmują przyjętą w EWG zasadę harmonizacji prawa bankowego, której celem jest uzyskanie przez banki działające w poszczególnych krajach członkowskich EWG identycznej sytuacji prawnej na obszarze całej Wspólnoty. Efektem tych działań jest wyższa wydajność, konkurencyjność, niższe koszty operacji, oraz maksymalne bezpieczeństwo wszystkich uczestników rynku finansowego.


8)Jakie są główne zasady funkcjonowania jednolitego rynku finansowego w EWG


Główne zasady funkcjonowania jednolitego rynku finansowego w EWG są następujące:

  • równe traktowanie uczestników rynku

  • identyczność procedur

  • porównywalność działań banków w skali EWG

  • kontrola ze strony krajowych władz nadzorczych

  • kontrola ze strony krajowych władz nadzorczych

  • współpraca i wymiana informacji między władzami nadzorczymi

  • skuteczne środki oddziaływania nadzoru.

Efektem przestrzegania tych zasad je4st bezpieczeństwo całego systemu bankowego EWG



1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna