Fachinformation



Pobieranie 126,52 Kb.
Data14.02.2018
Rozmiar126,52 Kb.

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Lendacin 2 g, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
1 fiolka zawiera 1 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci trzyipółwodnej soli disodowej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji
Fiolki zawierają biały lub żółtawy proszek.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
Ceftriakson jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń, jeśli wiadomo lub jest prawdopodobne, że zostały wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na ceftriakson i konieczne jest leczenie pozajelitowe (patrz punkt 5.1):


  • bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

  • zapalenie płuc

  • zakażenia w obrębie jamy brzusznej: zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych; ceftriakson należy stosować w skojarzeniu z innym antybiotykiem, działającym na drobnoustroje beztlenowe

  • zakażenia skóry i tkanek miękkich

  • zakażenia kości i stawów

  • późne stadia boreliozy (stadium II i III)

  • rzeżączka

Ceftriakson można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z innym lekiem przeciwbakteryjnym w zapobieganiu zakażeniom pooperacyjnym w chirurgii serca i naczyń lub podczas zabiegów urologicznych oraz zabiegów na odbytnicy i okrężnicy. W przypadku operacji odbytnicy i okrężnicy ceftriakson należy podawać razem z innym antybiotykiem działającym na drobnoustroje beztlenowe.


Ceftriakson należy podawać zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lokalnymi, dotyczącymi właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie

Dawkowanie i sposób podawania należy ustalić w zależności od ciężkości i lokalizacji zakażenia, wrażliwości patogenu oraz wieku i stanu pacjenta. Czas trwania leczenia zależy zwykle od uzyskanej reakcji. Tak jak zazwyczaj w terapii antybiotykowej, podawanie ceftriaksonu należy kontynuować przez co najmniej 48 do 72 godzin po uzyskaniu prawidłowej temperatury ciała lub potwierdzeniu likwidacji bakterii.


Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat, o masie ciała ≥50 kg

Zazwyczaj stosowana dawka wynosi od 1 do 2 g ceftriaksonu, podawana raz na dobę (co 24 godziny). W leczeniu ciężkich zakażeń lub zakażeń wywołanych drobnoustrojami średnio wrażliwymi dawkę można zwiększyć do 4 g podawanych raz na dobę.


W leczeniu niepowikłanej rzeżączki u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat i o masie ciała co najmniej 50 kg ceftriakson należy podać domięśniowo w pojedynczej dawce 250 mg.
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Leczenie rozpoczyna się od 100 mg na kg masy ciała raz na dobę (jednak nie więcej niż 4 g na dobę). Po ustaleniu wrażliwości drobnoustroju dawkę można odpowiednio zmniejszyć.

U noworodków w wieku od 0 do 14 dni nie należy podawać dawki większej niż 50 mg/kg mc./dobę.
Borelioza (stadium II i III)

U dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat dawka terapeutyczna wynosi 50 mg/kg mc. do maksymalnie 2 g ceftriaksonu raz na dobę przez 14 dni.

U dzieci: 50 do 100 mg/kg mc. raz na dobę do maksymalnie 2 g na dobę przez 14 dni.
Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym

W celu zapobiegania zakażeniom po zabiegach chirurgicznych, w których doszło lub mogło dojść do zakażenia, zaleca się podanie pojedynczej dawki 1 do 2 g (zależnie od ryzyka zakażenia) na 30 do 90 minut przed operacją. W przypadku operacji na odbytnicy i okrężnicy ceftriakson należy podać razem z lekiem przeciwbakteryjnym działającym na drobnoustroje beztlenowe.


Osoby w podeszłym wieku

Nie jest konieczna modyfikacja dawki przeznaczonej dla dorosłych pod warunkiem zadowalającej czynności nerek i wątroby.


Noworodki (w wieku 0-14 dni)

20 do 50 mg/kg mc. dożylnie raz na dobę (co 24 godziny).

W ciężkich zakażeniach nie wolno podawać dawki większej niż 50 mg/kg mc. na dobę.
Dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat, o masie ciała mniejszej niż 50 kg

20 do 80 mg/kg mc. dożylnie, raz na dobę (co 24 godziny).

W ciężkich zakażeniach nie podawać dawki większej niż 80 mg/kg mc. na dobę. Wyjątkiem jest zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz punkt 4.2: Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania).
Dzieci o masie ciała 50 kg lub większej otrzymują zwykłą dawkę dla dorosłych, podawaną raz na dobę (patrz wyżej).
Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i prawidłową czynnością wątroby zmiana dawki nie jest konieczna. Jedynie w przypadkach skrajnej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawkę dobową ceftriaksonu należy ograniczyć do maksymalnie 2 g.

U pacjentów ze współistniejącą ciężką niewydolnością nerek i wątroby należy regularnie kontrolować stężenie ceftriaksonu w osoczu i na tej podstawie dostosowywać dawkę leku.

U pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej podawanie dodatkowej dawki leku po zakończeniu dializy nie jest konieczne. Należy jednak kontrolować stężenia ceftriaksonu w osoczu w celu ustalenia, czy konieczna jest modyfikacja dawkowania, gdyż szybkość wydalania u tych pacjentów może być zmniejszona.


Niewydolność wątroby

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek zmiana dawkowania nie jest konieczna. Jeśli jednocześnie występuje ciężka niewydolność nerek i wątroby, należy regularnie kontrolować stężenie ceftriaksonu w osoczu i na tej podstawie dostosowywać dawkę leku.


Sposób podawania

Ceftriakson można podawać w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus), w infuzji dożylnej lub we wstrzyknięciu domięśniowym, po przygotowaniu roztworu zgodnie ze wskazówkami podanymi niżej (patrz punkt 6.6).


Do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce ani do dalszego rozcieńczenia otrzymanego roztworu do podawania dożylnego nie należy stosować rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) ze względu na możliwość powstania strątu.

Ceftriakson z wapniem może się również wytrącić, jeśli roztwór ceftriaksonu i roztwory zawierające wapń zostaną zmieszane w tej samej linii dożylnej. Dlatego ceftriaksonu i roztworów zawierających wapń nie należy mieszać ze sobą ani nie podawać jednocześnie (patrz punkty 4.3, 4.4 i 6.2).


4.3 Przeciwwskazania
Produkt Lendacin 2 g jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaną nadwrażliwością na antybiotyki beta-laktamowe.

U pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny należy wziąć pod uwagę możliwość krzyżowej reakcji alergicznej.


Noworodków i wcześniaków z hiperbilirubinemią nie należy leczyć ceftriaksonem. Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami surowicy, co może prowadzić do encefalopatii bilirubinowej w tej grupie pacjentów.
Ceftriakson jest przeciwwskazany u:

  • wcześniaków do skorygowanego wieku 41 tygodni (tygodnie ciąży + tygodnie życia);

  • donoszonych noworodków (do 28. dnia życia)

- z żółtaczką lub hipoalbuminemią albo kwasicą, gdyż są to stany, w których wiązanie bilirubiny może być osłabione;

- jeśli konieczne jest u nich (lub można się spodziewać, że będzie konieczne) dożylne leczenie wapniem lub podawanie infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko wytrącenia się związku ceftriaksonu z wapniem (patrz punkty 4.4, 4.8 i 6.2).


Przed podaniem ceftriaksonu razem z lidokainą we wstrzyknięciu domięśniowym należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy (patrz także punkty 4.4 i 6.6).


    1. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, nie można wykluczyć możliwości wstrząsu anafilaktycznego, nawet jeśli zbierze się od pacjenta dokładny wywiad.


Każdy gram produktu Lendacin 2 g zawiera 3,6 mmol (lub 83 mg) sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów stosujących kontrolujących zawartość sodu w diecie.
Biegunkę związaną z zakażeniem Clostridium difficile (ang. CDAD - Clostridium difficile associated diarrhoea) opisywano podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym produktu Lendacin 2 g. Jej nasilenie może sięgać od lekkiego do zakończonego zgonem zapalenia okrężnicy. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych zmienia prawidłową florę jelitową, prowadząc do nadmiernego wzrostu C. difficile.
C. difficile wytwarza toksyny A i B, które uczestniczą w rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile wytwarzające hipertoksynę powodują zwiększenie zachorowalności i umieralności, gdyż zakażenia mogą być oporne na leczenie przeciwbakteryjne i może być konieczne wycięcie okrężnicy. Rozpoznanie CDAD należy wziąć pod uwagę u każdego pacjenta, u którego wystąpi biegunka po leczeniu antybiotykiem. Konieczna jest uważna obserwacja medyczna, gdyż wystąpienie CDAD opisywano po dwóch miesiącach po podaniu leku przeciwbakteryjnego.

Jeśli podejrzewa się lub stwierdza CDAD, konieczne może być odstawienie aktualnie stosowanego antybiotyku, nie działającego na C. difficile. Jeśli jest to wskazane, należy zapewnić odpowiednią podaż płynów i elektrolitów, uzupełnić białka, wdrożyć leczenie antybiotykiem działającym na C. difficile i dokonać oceny chirurgicznej.


Podobnie, jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych, możliwe jest nadkażenie niewrażliwymi drobnoustrojami.

W badaniach ultrasonograficznych pęcherzyka żółciowego obserwowano cienie przypominające kamienie żółciowe, występujące zwykle po zastosowaniu dawek większych niż zwykle zalecane. Cienie te przedstawiają jednak złogi soli wapniowej ceftriaksonu, które znikają po zakończeniu lub przerwaniu leczenia produktem Lendacin 2 g i rzadko wywołują objawy. Jeśli wystąpią objawy kliniczne, zaleca się leczenie zachowawcze (bez postępowania chirurgicznego).

Decyzja o przerwaniu leczenia ceftriaksonem należy do lekarza.
Opisywano przypadki zakończonych zgonem reakcji z wytrącaniem się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach wcześniaków i donoszonych noworodków w wieku poniżej 1 miesiąca.

Co najmniej jeden z nich otrzymał ceftriakson i wapń w różnym czasie i przez różne linie dożylne. W dostępnych danych naukowych nie ma doniesień o potwierdzonych przypadkach wewnątrznaczyniowego wytrącania się takich soli u pacjentów innych niż noworodki, otrzymujących ceftriakson i roztwory zawierające wapń lub jakikolwiek inny produkt zawierający wapń. Badania in vitro wykazały, że ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu jest większe u noworodków niż u pacjentów z innych grup wiekowych.

Podając ceftriakson pacjentom z którejkolwiek grupy wiekowej, nie należy go mieszać ani podawać jednocześnie dożylnie z żadnymi roztworami zawierającymi wapń, nawet jeśli stosuje się inne linie infuzyjne lub podaje w inne miejsca.

Jednak pacjentom w wieku powyżej 28. dnia życia ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać sekwencyjnie, jeden po drugim, jeśli zastosuje się linie dożylne umieszczone w różnych miejscach lub jeśli linie dożylne zostaną wymienione lub dokładnie wypłukane między infuzjami roztworem soli fizjologicznej w celu uniknięcia wytrącenia się soli. U pacjentów, u których konieczne jest podawanie ciągłych infuzji roztworów do żywienia pozajelitowego (ang. TPN), zawierających wapń, personel medyczny może rozważyć alternatywne leczenie przeciwbakteryjne, z którym nie wiąże się podobne ryzyko wytrącania się soli. Jeśli niezbędne jest podawanie ceftriaksonu pacjentom otrzymującym ciągłe odżywianie pozajelitowe, odpowiednie roztwory i ceftriakson można podawać równolegle, ale przez różne linie dożylne umieszczone w innych miejscach. Alternatywnie, infuzje roztworu do żywienia pozajelitowego można przerwać na czas podania ceftriaksonu, z możliwością wypłukania linii infuzyjnej między podaniem obu roztworów (patrz punkty 4.3, 4.8, 5.2 i 6.2).


U pacjentów leczonych ceftriaksonem rzadko notowano zapalenie trzustki, którego przyczyną może być zastój żółci. U większości pacjentów występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania złogów („błotka żółciowego“), na przykład wcześniejsza operacja, ciężka choroba lub całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się ceftriaksonu w żółci stanowi czynnik wyzwalający lub towarzyszący.

W ciężkiej niewydolności nerek i wątroby dawkę produktu należy zmniejszyć zgodnie z podanymi zaleceniami.


Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność ceftriaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w punkcie „Dawkowanie” i „Sposób podawania”. Badania wykazały, że ceftriakson, tak jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z jej połączeń z albuminami surowicy.

Produktu Lendacin 2 g nie należy stosować u noworodków (zwłaszcza wcześniaków) z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej.


Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać badanie morfologiczne krwi.
Jeśli stosuje się roztwór lidokainy jako rozpuszczalnik, roztwory ceftriaksonu należy podawać wyłącznie we wstrzyknięciu domięśniowym.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Podczas jednoczesnego stosowania dużych dawek ceftriaksonu i silnie działających leków moczopędnych (np. furosemidu) nie obserwowano dotąd zaburzeń czynności nerek. Nie dowiedziono, aby ceftriakson nasilał nefrotoksyczność aminoglikozydów. Alkohol spożyty po podaniu ceftriaksonu nie wywoływał działania podobnego do disulfiramu. Ceftriakson nie zawiera grupy

N-metylotiotetrazolowej, związanej z możliwością nietolerancji alkoholu i zaburzeń krzepnięcia, występujących w przypadku niektórych innych cefalosporyn. Probenecyd nie zmienia eliminacji ceftriaksonu.



W badaniu in vitro obserwowano antagonistyczne działanie chloramfenikolu i ceftriaksonu.
Do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podawania dożylnego nie należy stosować rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna), ze względu na możliwość powstania strątu. Sól wapniowa ceftriaksonu może się również wytrącić, gdy produkt Lendacin 2 g zmiesza się w tej samej linii dożylnej z roztworami zawierającymi wapń. Nie podawać produktu Lendacin 2 g jednocześnie z zawierającymi wapń roztworami do podawania dożylnego, w tym z zawierającymi wapń roztworami do infuzji ciągłych (takimi jak stosowane w odżywianiu pozajelitowym), podawanymi przez kranik trójdrożny (łącznik Y). Jednak u pacjentów innych niż noworodki, produkt Lendacin 2 g i roztwory zawierające wapń można podawać sekwencyjnie (jeden po drugim), jeśli miedzy kolejnymi infuzjami linie dożylne zostaną dokładnie wypłukane odpowiednim płynem. Badania in vitro z zastosowaniem osocza osób dorosłych i uzyskanego z krwi pępowinowej osocza noworodków wykazały większe ryzyko wytracenia się soli wapniowej ceftriaksonu u noworodków.
Doniesienia literaturowe świadczą o niezgodności ceftriaksonu z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.
Rzadko u pacjentów leczonych ceftriaksonem wyniki testu Coombsa mogą być fałszywie dodatnie. Ceftriakson, tak jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów wykrywających galaktozemię.
Podobnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy w moczu mogą być fałszywie dodatnie. Z tego względu podczas leczenia produktem Lendacin 2 g należy stosować metodę enzymatyczną do pomiaru stężenia glukozy w moczu.
Ceftriakson może wpływać niekorzystnie na skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Podczas leczenia ceftriaksonem i przez miesiąc po jego zakończeniu wskazane jest stosowanie dodatkowych, niehormonalnych metod zapobiegania ciąży.
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ceftriakson przenika przez łożysko. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ceftriaksonu u kobiet w ciąży. Badania wpływu na reprodukcję u zwierząt nie dowiodły działania embriotoksycznego, teratogennego ani szkodliwego wpływu na płodność samic lub samców, poród lub rozwój przed- i pourodzeniowy. U naczelnych nie obserwowano działania embriotoksycznego ani teratogennego. Ze względu na ograniczone doświadczenie należy zachować ostrożność przepisując produkt leczniczy kobiecie w ciąży.
Ceftriakson przenika w małych stężeniach do mleka kobiecego. Należy zachować ostrożność podczas podawania produktu Lendacin 2 g kobietom karmiącym piersią.
W badaniach nieklinicznych obserwowano zmniejszenie jakości nasienia. Kliniczne znaczenie tej obserwacji nie jest znane.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Ceftriakson może niekiedy powodować zawroty głowy, zaburzające zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
4.8 Działania niepożądane
Działania niepożądane są zazwyczaj lekkie i krótkotrwałe.
W celu określenia częstości działań niepożądanych posłużono się nastepujacą terminologią:

bardzo często (1/10)

często (1/100 do <1/10)

niezbyt często (1/1000 do <1/100)

rzadko (1/10 000 do <1/1000)

bardzo rzadko (<1/10 000)



częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)


Klasyfikacja układów i narządów

Częstość

Działania niepożądane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Rzadko

Zakażenie grzybicze narządów płciowych

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często

Leukopenia, granulocytopenia, eozynofilia, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia

Bardzo rzadko

Zaburzenia krzepnięcia

Częstość nieznana

Agranulocytoza (<500/mm3)*

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko

Reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne, np. skurcz oskrzeli (patrz punkt 4.4) +, gorączka, dreszcze

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko

Ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i obwodowego

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka

Bardzo rzadko

Rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy (patrz punkt 4.4), krwawienie z przewodu pokarmowego

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Rzadko

Objawy związane z wytrącaniem się soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, odwracalna kamica żółciowa, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych

Bardzo rzadko

Zapalenie trzustki

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często

Wysypka, alergiczne zapalenie skóry, świąd, pokrzywka i obrzęk

Częstość nieznana

Zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczne martwicze oddzielanie naskórka), rumień wielopostaciowy

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Rzadko

Krwiomocz, oliguria, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Rzadko

Zapalenie żył°

Częstość nieznana

Ból w miejscu podania$

Badania diagnostyczne

Rzadko

Glukozuria#, fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa i testu wykrywającego galaktozemię

Bardzo rzadko

Wydłużony czas krzepnięcia

* Większość z nich po 10 dniach leczenia i zastosowaniu całkowitych dawek 20 g lub większych.

+ Jeśli wystąpią ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości i wstrząs anafilaktyczny, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania ceftriaksonu i wdrożenie odpowiedniego postępowania ratunkowego.

° Po podaniu dożylnym. Reakcję można zminimalizować podając produkt w powolnym wstrzyknięciu, trwającym 2 do 4 minut.

$ Domięśniowe podanie ceftriaksonu bez lidokainy jest bolesne.

# Wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy w moczu mogą być fałszywie dodatnie. Z tego względu podczas leczenia ceftriaksonem do pomiaru stężenia glukozy w moczu należy stosować metodę enzymatyczną.
Nie mieszać ceftriaksonu ani nie podawać jednocześnie z roztworami lub produktami zawierającymi wapń, nawet jeśli stosuje się różne linie dożylne.
Rzadko opisywano ciężkie i w niektórych przypadkach zakończone zgonem reakcje niepożądane u wcześniaków i donoszonych noworodków (w wieku poniżej 28 dni), otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. U zmarłych dzieci obserwowano wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i w nerkach.
Duże ryzyko wytrącania się soli u noworodków spowodowane jest małą objętością krwi oraz dłuższym niż u dorosłych okresem półtrwania ceftriaksonu (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
Możliwy jest rozwój nadkażeń drobnoustrojami niewrażliwymi na ceftriakson (takimi jak drożdżaki, grzyby lub inne oporne drobnoustroje). Rzadkim działaniem niepożądanym jest rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, wywołane przez zakażenie Clostridium difficile w trakcie leczenia ceftriaksonem. Dlatego należy wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których po leczeniu antybiotykiem wystąpi biegunka.
Opisywano bardzo rzadko przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, otrzymujących albo duże dawki (np. 80 mg/kg mc./dobę), albo dawki całkowite przekraczające 10 g i mających inne czynniki ryzyka (np. ograniczoną podaż płynów, unieruchomienie w łóżku itd.). Ryzyko wytrącenia się soli zwiększa się u pacjentów unieruchomionych lub odwodnionych. Zjawisko to może przebiegać z objawami lub bezobjawowo, może prowadzić do niewydolności nerek i bezmoczu, ale jest odwracalne po przerwaniu stosowania produktu Lendacin 2 g.
Obserwowano wytrącanie się ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów otrzymujących dawki większe od zalecanych dawek standardowych. Prospektywne badania u dzieci wykazały różną częstość powstawania strątów soli po podaniu dożylnym; w niektórych badaniach do ponad 30%. Wydaje się, że częstość ta jest mniejsza po zastosowaniu powolnej infuzji (trwającej 20 do 30 minut). Wytracanie się soli jest zwykle bezobjawowe, ale rzadko może przebiegać z takimi objawami, jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Wytrącanie się soli jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania ceftriaksonu.
4.9 Przedawkowanie
Po przedawkowaniu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Stężenia ceftriaksonu we krwi nie można zmniejszyć metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma specyficznej odtrutki. Leczenie jest objawowe.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Właściwości ogólne

Kod ATC: J01DD04


Mechanizm działania

Bakteriobójcze działanie ceftriaksonu wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej bakterii.


Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Siła działania bakteriobójczego zależy od czasu, w którym stężenie antybiotyku w surowicy przekracza wartość MIC danego patogenu.


Mechanizm oporności

Ceftriakson może działać na drobnoustroje wytwarzające określone rodzaje beta-laktamaz, na przykład TEM-1. Jednak jest on unieczynniany przez beta-laktamazy, które skutecznie hydrolizują cefalosporyny, takie jak wiele beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym i cefalosporynaz chromosomalnych, takich jak enzymy typu AmpC.

Ceftriakson prawdopodobnie nie działa na większość bakterii mających białka wiążące penicyliny, charakteryzujących zmniejszonym powinowactwem do leków beta-laktamowych. Oporność może zależeć również od nieprzepuszczalności błony komórkowej lub od pomp usuwających lek z wnętrza komórki bakteryjnej. U tego samego drobnoustroju może występować więcej niż jeden z tych czterech mechanizmów oporności.
Wrażliwość

Do określenia wrażliwości ceftriaksonu stosuje się serie rozcieńczeń. Określono następujące wartości MIC do określenia bakterii wrażliwych i opornych.


Stężenia graniczne wg EUCAST


Patogeny

Wrażliwe

Oporne

Enterobacteriaceae

1 mg/l

>2 mg/l

Staphylococcus spp.

--*

--*

Streptococcus (grupa serologiczna A, B, C, G)

0,5 mg/l

>0,5 mg/l

Streptococcus pneumoniae

0,5 mg/l

>2 mg/l

Haemophilus influenzae

0,12 mg/l

>0,12 mg/l

Moraxella catarrhalis

0,12 mg/l

>0,12 mg/l

Neisseria gonorrhoeae

0,12 mg/l

>0,12 mg/l

Neisseria meningitidis

0,12 mg/l

>0,12 mg/l

Wartości graniczne niezwiązane z gatunkiem bakterii **

1 mg/l

>2 mg/l

* Wrażliwość gronkowców na ceftriakson wywnioskowano na podstawie wrażliwości na metycylinę.

** Zwykle oparte na farmakokinetyce w surowicy.


Rozpowszechnienie oporności wybranego gatunku drobnoustroju może się różnić w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne, zwłaszcza w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności, jeżeli częstość występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność leku (przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń) może budzić wątpliwości, należy zasięgnąć porady specjalisty.


Gatunki

Gatunki zwykle wrażliwe

Tlenowe bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus* MSSA

Streptococcus agalactiae

Streptococcus pneumoniae*

Streptococcus pyogenes*

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Borrelia burgdorferi

Escherichia coli*1

Haemophilus influenzae*

Moraxella catarrhalis*

Neisseria gonorrhoeae*

Neisseria meningitidis*

Proteus mirabilis*1

Gatunki, wśród których występuje problem oporności nabytej

Tlenowe bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus

Staphylococcus epidermidis+

Staphylococcus haemolyticus+

Staphylococcus hominis+

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumanii $+

Citrobacter freundii1

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Klebsiella pneumoniae*1

Klebsiella oxytoca

Morganella morganii

Proteus vulgaris+

Serratia marcescens

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis

Organizmy o oporności wrodzonej

Tlenowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococccus spp.

Listeria monocytogenes

Staphylococcus aureus MRSA

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

Stenotrophomonas maltophila

Bakterie beztlenowe

Clostridium difficile

Inne

Chlamydia spp.

Chlamydophila spp.

Legionella pneumophila

Mycoplasma spp.

Treponema pallidum


  • Wykazano skuteczność kliniczną dla wrażliwych szczepów wyizolowanych w zatwierdzonych wskazaniach.

$ Gatunki z wrodzoną pośrednią wrażliwością.

1 Niektóre szczepy wytwarzają indukcyjne lub stabilne derepresorowane cefalosporynazy chromosomalne i beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. ESBL) i stąd są klinicznie oporne na cefalosporyny.

+ Na co najmniej jednym obszarze oporność wynosi ponad 50%.
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie po podaniu domięśniowym

Biodostępność ceftriaksonu po podaniu domięśniowym wynosi 100%.


Dystrybucja

Podany dożylnie ceftriakson przenika szybko do płynów tkankowych, gdzie (jeśli jest stosowany w zalecanych dawkach) osiąga stężenie bakteriobójcze, utrzymujące się przez co najmniej 24 godziny.


Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego:

U dzieci i niemowląt ceftriakson przenika przez zmienione zapalnie opony mózgowo-rdzeniowe, osiągając stężenie stanowiące 17% stężenia w osoczu. Przenikanie to jest około 4-krotnie większe niż przez niezmienione zapalnie opony mózgowo-rdzeniowe. Stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym, mierzone w 24 godziny po podaniu dożylnym dawki 50-100 mg/kg mc., wynosiło >1,4 µg/ml.

U dorosłych pacjentów z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych podanie ceftriaksonu w dawce 50 mg/kg mc. powoduje, że po upływie 2 do 24 godzin uzyskuje się stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym kilkakrotnie większe niż minimalne stężenia konieczne do zahamowania wzrostu większości patogenów wywołujących zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Po 24 godzinach stężenie ceftriaksonu w płynie zmniejsza się do 1 µg na ml.
Ceftriakson przenika szybko do mleka kobiecego, a jego okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 12-17 godzin. Stężenie w mleku stanowi około 3-4% stężenia w surowicy matki (wynoszącego 0,5 do 0,7 μg/ml po podaniu dawki 1 g).
Przenikanie ceftriaksonu do mleka kobiecego ma niewielkie znaczenie kliniczne, zwłaszcza ze względu na słabe jego wchłanianie po podaniu doustnym.
Ceftriakson przenika szybko do krwi pępowinowej i do płynu owodniowego. Uzyskiwane tam stężenia (odpowiednio około 20 μg/ml i 15 μg/ml po dożylnym podaniu dawki 2 g) są prawdopodobnie wystarczająco duże do leczenia zakażeń wewnątrzmacicznych.
Wiązanie z białkami

W osoczu ceftriakson wiąże się odwracalnie z białkami osocza, zwłaszcza z albuminami; stopień wiązania (%) zmniejsza się wraz ze wzrastającym stężeniem ceftriaksonu, tzn. 95% wiązanie przy stężeniach poniżej 100 μg/ml zmniejsza się do 85% przy 300 μg/ml.


Metabolizm

Ceftriakson przekształcany jest przez florę jelitową do nieczynnych metabolitów.


Wydalanie

Ceftriakson wydalany jest w postaci niezmienionej przez nerki (60%) i wątrobę (40%).


Po upływie 1 do 3 godzin po podaniu dożylnym 1 g ceftriaksonu stężenie leku w żółci wynosi 600‑900 μg/ml. Stężenie w tkankach pęcherzyka żółciowego wynosi 80 μg/ml.
Farmakokinetyka w szczególnych stanach klinicznych

U zdrowych osób dorosłych okres półtrwania w surowicy wynosi około 6 do 9 godzin.

W pierwszym tygodniu życia 80% dawki wydalane jest w moczu; w ciągu pierwszego miesiąca życia wartość ta zmniejsza się do zbliżonej dla osób dorosłych. U niemowląt do 8. dnia życia średni okres półtrwania w fazie eliminacji jest zwykle dwu-trzykrotnie dłuższy niż u młodych dorosłych.
U osób w podeszłym wieku (powyżej 75 lat) średni okres półtrwania w fazie eliminacji jest zwykle około 2 do 3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek okres półtrwania w surowicy jest znacznie wydłużony i wynosi około 14 godzin. Jeśli jednocześnie występują zaburzenia czynności lub niewydolność nerek i wątroby, trzeba w regularnych odstępach kontrolować stężenie ceftriaksonu, aby w razie konieczności dostosować jego dawkę.


Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z jej połączeń z albuminami surowicy. Dlatego należy zachować ostrożność, jeśli rozważa się zastosowanie ceftriaksonu u noworodków z żółtaczką (zwłaszcza u wcześniaków), gdyż istnieje ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkt 4.4).
W zaburzeniach czynności nerek zwiększa się wydzielanie leku do żółci, a w zaburzeniach czynności wątroby - wydalanie nerkowe. W obu przypadkach okres półtrwania w fazie eliminacji jest tylko nieznacznie wydłużony. U pacjentów z zaburzeniami czynności zarówno nerek, jak i wątroby, okres półtrwania może być wydłużony.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne oparte na konwencjonalnych badaniach ostrej toksyczności, toksyczności po podaniu wielokrotnym, i genotoksyczności, nie ujawniają innego szczególnego zagrożenia dla ludzi poza omówionym już w innych punktach Charakterystyki Produktu Leczniczego. U baranów po podaniu dawki porównywalnej lub mniejszej niż stosowana u ludzi (w mg/kg mc.) obserwowano zmniejszenie stężenia nasienia, jego objętości i ruchliwości plemników. Nie stwierdzono wpływu na płodność ani zdolności reprodukcyjne szczurów po podaniu dawki około 20-krotnie większej od dawki stosowanej u ludzi. U myszy, szczurów i małp naczelnych nie obserwowano ani toksycznego działania na zarodki lub płody, ani działania teratogennego po podaniu dawek odpowiednio 20-, 20- i 3-krotnie większych od dawek stosowanych u ludzi.
Podanie domięśniowe

Lidokaina: patrz informacja o produkcie leczniczym dotycząca roztworu lidokainy.



6. DANE FARMACEUTYCZNE
6.1 Wykaz substancji pomocniczych
Nie ma.
6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Roztworów zawierających ceftriakson nie należy mieszać ani podawać razem z roztworami zawierającymi inne leki. Do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce lub dalszego rozcieńczenia otrzymanego roztworu do podawania dożylnego nie należy stosować rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) ze względu na możliwość wytracania się soli. Ceftriaksonu nie mieszać ani nie podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4 i 4.8).

Na podstawie doniesień z piśmiennictwa można wnioskować, że ceftriakson wykazuje niezgodność z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.


6.3 Okres ważności
Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji: 3 lata.

Sporządzony roztwór: do natychmiastowego użycia.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu
Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji

Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym.


Sporządzony roztwór

Wykazano, że produkt zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C.


Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej produkt należy zużyć natychmiast po przygotowaniu. Jeśli nie, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i okres przechowywania, który nie może być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Rodzaj opakowania

Przezroczyste fiolki ze szkła typu III o pojemności 15 ml, z zamknięciem z gumy bromobutylowej przykrytej aluminiowym kapslem z odrywanym plastikowym wieczkiem typu flip-off, w tekturowym pudełku.


Zawartość opakowania

  • pojedyncze opakowanie zawierające 1 fiolkę

  • opakowanie szpitalne, zawierające 5×1, 10×1 (pakiet), 10, 25, 50 i 100 fiolek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania
Ceftriaksonu nie należy mieszać w tej samej strzykawce z żadnym innym lekiem oprócz 1% roztworu chlorowodorku lidokainy (wyłącznie do wstrzykiwań domięśniowych).
Do rozpuszczania produktu Lendacin 2 g nie stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna, gdyż mogą powstawać strąty.
Wstrzyknięcie domięśniowe

Produkt Lendacin 2 g należy rozpuścić w 7,0 ml 1% roztworu chlorowodorku lidokainy. Roztwór należy podawać w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Dawki większe niż 1 g należy dzielić i wstrzykiwać w więcej niż jedno miejsce.

Roztworów z lidokainą nie należy podawać dożylnie.
Infuzja dożylna

1 do 2 g produktu Lendacin 2 g należy rozpuścić w 20 do 40 ml jednego z następujących roztworów do wlewów dożylnych nie zawierających jonów wapnia: 0,9% roztwór chlorku sodu, 0,45% roztwór chlorku sodu w 2,5% roztworze glukozy, 5% lub 10% roztwór glukozy, 6% roztwór dekstranu w 5% roztworze glukozy, 6-10% roztwór hydroksyetyloskrobi. Patrz także informacje w punkcie 6.2. Infuzję należy podawać przez co najmniej 30 minut.


Podczas sporządzania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych lub dożylnych, z białego lub żółtawo-pomarańczowego krystalicznego proszku powstaje roztwór o zabarwieniu bladożółtym lub bursztynowym.

Sporządzony roztwór należy obejrzeć. Do użycia nadaje się tylko przejrzysty roztwór bez widocznych cząstek. Produkt po rozpuszczeniu przeznaczony jest do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego roztworu należy usunąć.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10



6250 Kundl, Austria

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pozwolenie nr 15585

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
22.05.2009



  1. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO










©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna