Dwóch układów: zawierającego krew i chłonkę



Pobieranie 246,41 Kb.
Strona2/3
Data30.11.2017
Rozmiar246,41 Kb.
1   2   3

Naczynia krwionośne włosowate nie stykają się bezpośrednio ze wszystkimi komór­kami narządów. Płyny ustrojowe, znajdujące się w przestrzeniach międzykomórko­wych, zapewniają ciągłość środowiska i umożliwiają przenoszenie produktów odżyw­czych do komórek i produktów przemiany materii z komórek.
Z przestrzeni między­komórkowych płyny tkankowe dostają się do naczyń chłonnych, które odprowadzają je do dwóch dużych przewodów: przewodu piersiowego oraz do przewodu chłonnego prawego. Układ chłonny, w przeciwieństwie do układu krwionośnego, jest układem otwartym, tzn. drobne naczynia chłonne otwierają się bezpośrednio do przestrzeni międzykomórkowych.

Schemat spływu chłonki wygląda następująco: z kończyn dolnych i miednicy płynie ona do pni lędźwiowych, któ­re uchodzą do zbiornika mleczu. Do zbiornika tego dochodzi ponadto pień jelitowy, zbie­rający chłonkę z brzusznego odcinka przewodu pokarmowego. Ze zbiornika wychodzi przewód piersiowy, który zbiera chłonkę z lewej połowy klatki piersiowej, szyi, głowy i lewej kończyny górnej, drogą lewego pnia podobojczykowego, lewego pnia szyjnego i lewego pnia oskrzelowo-śródpiersiowego. Przewód piersiowy doprowadza chłonkę do naczyń żylnych, uchodząc do le­wego kąta żylnego. Z pozostałej prawej górnej części ciała i prawej kończyny górnej chłonka spływa pniami limfatycznymi, podobnie jak po stronie lewej, do pnia chłonnego prawego, który uchodzi do prawego kąta żylnego.

5. Węzły chłonne

Tkanka chłonna jest zbudowana z tkanki siateczkowej wypełnionej limfocytami. Drobne skupienia tkanki limfatycznej w postaci gru­dek chłonnych znajdują się w ścianie prze­wodu pokarmowego.

Węzły chłonne mają specyficzną budowę i są otoczone torebką łącznotkankową. Są one rozmieszczone w sąsiedz­twie narządów jako ich węzły okoliczne, na kończynach dolnych i górnych w pobliżu stawów łokciowych i kolanowych, na granicy mię­dzy wolnymi kończynami a tułowiem, na granicy głowy i szyi, szyi i tułowia oraz na ścianach tułowia. Grupy węzłów zbierają chłonkę z określonych okolic ciała, np. do węzłów pachowych spływa ona z wolnej kończyny górnej, ze ściany klatki piersiowej wraz z gruczołem piersiowym, stąd możliwość powstawania w tych węzłach przerzutów nowotworu sutka i potrzeba ich kontroli w czasie zabiegu operacyj­nego usuwania gruczołu.
Chłonka, przepływając przez węzły, zabiera z nich powstałe w ośrodkach rozmnażania młode limfocyty.

Węz­łami chłonnymi nazywamy twory o kształcie zbliżonym do ziarenka fasoli, o średnicy od 2 do 30 mm. Węzeł chłonny pokrywa torebka, z której w głąb narządu wnikają beleczki łącznotkankowe. Zrąb węzła chłonnego tworzą liczne komó­rki tkanki siateczkowatej. W okach siateczki tkwią skupienia limfocytów, tzw. grudki chłonne. Grupują się one w obwodowej części węzła chłonnego, wchodząc w skład jego kory. Wewnątrz poszczególnych grudek chłonnych znajdują się młodsze pokolenia lim­focytów, tzw. limfoblasty.

Część wewnętrzną węzła chłonnego zajmuje rdzeń, w którym widoczne są pasma rdzenne, odpowiadające grudkom chłonnym na obwodzie. Pomiędzy miąższem a tore­bką oraz pomiędzy miąższem a beleczkami łącznotkankowymi znajdują się wolne prze­strzenie chłonne, którymi przepływa chłonka.



Węzły chłonne pełnią bardzo ważną rolę. Są one miejscem, w którym powstają lim­focyty, tu również zostają zatrzymywane i niszczone bakterie płynące z prądem chłonki. Również w węzłach chłonnych zatrzymywane zostają ciała stałe, które dostały się do chłonki. Węzły chłonne układają się przeważnie w grupy od kilku do kilkunastu sztuk.




1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna