Dostosowania wymagań oraz form I metod pracy do indywidualnych potrzeb uczniów na lekcjach języka polskiego



Pobieranie 185,6 Kb.
Strona1/3
Data21.01.2018
Rozmiar185,6 Kb.
  1   2   3

Dostosowania wymagań oraz form i metod pracy do indywidualnych potrzeb uczniów na lekcjach JĘZYKA POLSKIEGO
1. Uczniowie słabowidzący

U takich dzieci niepełnosprawność w zakresie widzenia oznacza osłabienie wzroku, które nawet przy użyciu szkieł korekcyjnych wpływa negatywnie na ich osiągnięcia szkolne. Wobec nich można zastosować następujące dostosowania wymagań edukacyjnych:



  • właściwe umiejscowienie dziecka w klasie (zapobiegające odblaskowi pojawiającego się w pobliżu okna, zapewniające właściwe oświetlenie i widoczność),

  • udostępnianie tekstów (np. testów sprawdzających wiedzę) w wersji powiększonej,

  • zwracanie uwagi na szybką męczliwość ucznia (wydłużanie czasu na wykonanie określonych zadań),

  • umożliwienie dziecku korzystania z kaset lub z nagrań lektur szkolnych, tzw. audiobooków,

  • częste zadawanie pytania -„co widzisz?” w celu sprawdzenia i uzupełnienia słownego trafności doznań wzrokowych.


2. Uczniowie słabosłyszący

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:



  • zapewnić dobre oświetlenie klasy oraz miejsce dla ucznia w pierwszej ławce najlepiej w rzędzie od okna; uczeń, będąc blisko nauczyciela, może słuchać jego wypowiedzi i jednocześnie odczytywać mowę z ust,

  • umożliwić odwracanie się w kierunku innych kolegów odpowiadających na lekcji, co ułatwi lepsze zrozumienie ich wypowiedzi,

  • nauczyciel, mówiąc do całej klasy, powinien stać w pobliżu ucznia zwrócony twarzą w jego stronę - nie powinien chodzić po klasie czy być odwrócony twarzą do tablicy; to utrudnia uczniowi odczytywanie mowy z jego ust,

  • należy mówić do ucznia wyraźnie, używając normalnego głosu i intonacji, unikać gwałtownych ruchów głową czy nadmiernej gestykulacji,

  • trzeba zadbać o spokój i ciszę w klasie, eliminować zbędny hałas m.in. zamykać okna przy ruchliwej ulicy, unikać szeleszczenia kartkami papieru, szurania krzesłami; takie zakłócenia stanowią również problem dla uczniów z aparatami słuchowymi,

  • nauczyciel powinien ocenić, czy polecenia kierowane do całej klasy są właściwie rozumiane przez ucznia niedosłyszącego (w przypadku trudności zapewnić mu dodatkowe wyjaśnienia, sformułować inaczej polecenie),

  • uczeń niedosłyszący powinien siedzieć w ławce ze zdolnym uczniem, zrównoważonym emocjonalnie, który chętnie dodatkowo będzie pomagał mu np. szybciej otworzy książkę, wskaże ćwiczenie, pozwoli przepisać notatkę z zeszytu itp.

  • w czasie lekcji wskazane jest używanie jak najczęściej pomocy wizualnych i tablicy, m.in. zapisanie nowego tematu,

  • można przygotować uczniowi z niedosłuchem plan pracy na piśmie opisujący zagadnienia poruszane w wykładzie lub poprosić innych uczniów w klasie, aby robili notatki z kopią i udostępniali je koledze,

  • konieczne jest aktywizowanie ucznia do rozmowy poprzez zadawanie prostych pytań, podtrzymywanie jego odpowiedzi przez dopowiadanie pojedynczych słów, umowne gesty, mimiką twarzy,

  • nauczyciel podczas lekcji powinien często zwracać się do ucznia niesłyszącego, zadawać pytania – ale nie dlatego, aby oceniać jego wypowiedzi, ale by zmobilizować go do lepszej koncentracji uwagi i ułatwić mu lepsze zrozumienie tematu

  • z uwagi na wolne tempo czytania, dziecko potrzebuje więcej czasu na przeczytanie całej książki; dla ułatwienia zrozumienia treści nauczyciel może podać pytania pomocnicze, na które uczeń powinien przygotować odpowiedzi –czytając wcześniej lekturę,

  • jeżeli pisanie ze słuchu sprawia dziecku niedosłyszącemu duże trudności, można je zastąpić inną formą ćwiczeń w pisaniu: a. przepisywanie zdań z uzupełnieniem „luk” odpowiednimi wyrazami b. utrwalanie znanych zasad pisowni i zwrotów gramatycznych –dobieranie odpowiednich wyrazów, uwzględniając ich rodzaj, osobę, liczbę c. sprawdzanie notatek ucznia i uzupełnianie ich,

  • przy ocenie prac pisemnych ucznia nie należy uwzględniać błędów wynikających z niedosłuchu, one nie powinny obniżyć ogólnej oceny pracy; błędy mogą stanowić dla nauczyciela podstawę, do podjęcia z dzieckiem dalszej pracy samokształceniowej i korekcyjnej; błędy w pisowni należy oceniać opisowo, udzielając dziecku wskazówek do sposobu ich poprawienia,

  • indywidualizacja oceniania,

  • przy ocenie osiągnięć ucznia z wadą słuchu należy szczególnie doceniać własną aktywność i wkład pracy ucznia, a także jego stosunek do obowiązków szkolnych (systematyczność, obowiązkowość, dokładność).


3. Specyficzne trudności w uczeniu się

A. Dysgrafia, czyli brzydkie, nieczytelne pismo:

  • dostosowanie wymagań będzie dotyczyło formy sprawdzania wiedzy, a nie treści. Wymagania merytoryczne, co do oceny pracy pisemnej powinny być ogólne, takie same, jak dla innych uczniów,

  • sprawdzenie pracy może być niekonwencjonalne np., jeśli nauczyciel nie może przeczytać pracy ucznia, może go poprosić, aby uczynił to sam lub przepytać ustnie z tego zakresu materiału,

  • można też skłaniać ucznia do pisania drukowanymi literami lub na komputerze;


B. Dysortografia, czyli trudności z poprawną pisownią pod względem ortograficznym, fonetycznym, interpunkcyjnym itd.:

  • systematyczne sprawdzanie ćwiczeń wykonywanych samodzielnie przez ucznia

  • dostosowanie wymagań dotyczy głównie formy sprawdzania i oceniania wiedzy z tego zakresu;

  • zamiast klasycznych dyktand można robić sprawdziany polegające na uzasadnianiu pisowni wyrazów;

  • odwołując się do znajomości zasad ortograficznych, należy oceniać odrębnie merytoryczną stronę pracy i odrębnie poprawność pisowni, nie wpisując tej drugiej oceny do dziennika;

  • w żadnym wypadku dysortografia nie uprawnia do zwolnienia ucznia z nauki ortografii i gramatyki;


C. Dysleksja, czyli trudności w czytaniu przekładające się często również na problemy ze zrozumieniem treści.

  • Ograniczać czytanie obszernych lektur do rozdziałów istotnych ze względu na omawianą tematykę, akceptować korzystanie z nagrań fonicznych, w wyjątkowych przypadkach z ekranizacji, jako uzupełnienia samodzielnie przeczytanych rozdziałów.

  • Kontrolować stopień zrozumienia samodzielnie przeczytanych przez ucznia poleceń, szczególnie podczas sprawdzianów (wolne tempo czytania, słabe rozumienie jednorazowo przeczytanego tekstu może uniemożliwić wykazanie się wiedzą z danego materiału).

  • Ze względu na wolne tempo czytania lub/i pisania zmniejszyć ilość zadań (poleceń) do wykonania w przewidzianym dla całej klasy czasie lub wydłużyć czas pracy dziecka.

  • Ograniczać teksty doczytania i pisania na lekcji do niezbędnych notatek, których nie ma w podręczniku.

  • Pisemne sprawdziany powinny ograniczać się do sprawdzanych wiadomości, wskazane jest, zatem stosowanie testów wyboru, zdań niedokończonych, tekstów z lukami – pozwoli to uczniowi skoncentrować się na kontrolowanej tematyce, a nie na poprawności pisania.

  • Wskazane jest preferowanie wypowiedzi ustnych.

  • Sprawdzanie wiadomości powinno odbywać się często i dotyczyć krótszych partii materiału.

  • Pytania kierowane do ucznia powinny być precyzyjne.

  • Unikać wyrywania do odpowiedzi. Jeśli to możliwe uprzedzić ucznia (na przerwie lub na początku lekcji), że będzie dzisiaj pytany. W ten sposób umożliwiamy uczniowi przypomnienie wiadomości, skoncentrowanie się, a także opanowanie napięcia emocjonalnego często blokującego wypowiedź.

  • Dobrze jest posadzić dziecko blisko tablicy, dzięki temu zwiększy się jego koncentracja uwagi, ograniczeniu ulegnie ilość bodźców rozpraszających, wzrośnie bezpośrednia kontrola nauczyciela, bliskość tablicy pozwoli zmniejszyć ilość błędów przy przepisywaniu.

  • Podczas oceny prac pisemnych nie uwzględniać poprawności ortograficznej lub oceniać ją opisowo. Należałoby pozwolić uczniom na korzystanie ze słowników ortograficznych podczas pisania wypracowań i prac klasowych.

  • Postępy w zakresie ortografii sprawdzać za pomocą dyktand z komentarzem, okienkiem ortograficznym, pisania z pamięci. Zakres sprawdzianu powinien obejmować jeden rodzaj trudność ortograficznych -umożliwi to skoncentrowanie się na zagadnieniu, tym samym zmniejszając ilość błędów i dając poczucie sukcesu

  • W przypadku ucznia z dysgrafią wskazane jest akceptowanie pisma drukowanego, pisma na maszynie, komputerze, zwłaszcza prac obszernych (wypracowań, referatów). Nie należy również oceniać estetyki pisma, np. w zeszytach. Jeśli pismo dziecka jest trudne do odczytania, można zamienić pracę pisemną na wypowiedź ustną

  • nie wymagać, by uczeń czytał głośno przy klasie nowy tekst, wskazywać wybrane fragmenty dłuższych tekstów do opracowania w domu i na nich sprawdzać technikę czytania;

  • dawać więcej czasu na czytanie tekstów, poleceń, instrukcji, szczególnie podczas samodzielnej pracy lub sprawdzianów, w miarę potrzeby pomagać w ich odczytaniu

  • starać się w miarę możliwości przygotowywać sprawdziany i kartkówki w formie testów;

  • czytanie lektur szkolnych lub innych opracowań rozłożyć w czasie, pozwalać na korzystanie z książek ”mówionych”;

  • raczej nie angażować do konkursów czytania;

  • uwzględniać trudności w rozumieniu treści, szczególnie podczas samodzielnej pracy z tekstem, dawać więcej czasu, instruować lub zalecać przeczytanie tekstu wcześniej w domu;

  • częściej sprawdzać zeszyty szkolne ucznia, ustalić sposób poprawy błędów, czuwać nad wnikliwą ich poprawą, oceniać poprawność i sposób wykonania prac;

  • dać uczniowi czas na przygotowanie się do pisania dyktanda poprzez podanie mu trudniejszych wyrazów, a nawet wybranych zdań, które wystąpią w dyktandzie; można też dawać teksty z lukami lub pisanie z pamięci; i. dyktanda sprawdzające można organizować indywidualnie; j. błędów nie omawiać wobec całej klasy;

  • w przypadku trudności w redagowaniu wypowiedzi pisemnych uczyć tworzenia schematów pracy, planowania kompozycji wypowiedzi (wstęp, rozwinięcie, zakończenie);

  • pomagać w doborze argumentów, jak również odpowiednich wyrażeń i zwrotów; m. nie obniżać ocen za błędy ortograficzne i graficzne w wypracowaniach;

  • podać uczniom jasne kryteria oceny prac pisemnych (wiedza, dobór argumentów, logika wywodu, treść, styl, kompozycja itd.);

  • dawać więcej czasu na prace pisemne, sprawdzać, czy uczeń skończył notatkę z lekcji, w razie potrzeby skracać wielkość notatek;

  • w przypadku trudności z odczytaniem pracy odpytać ucznia ustnie

  • pozwalać na wykonywanie prac na komputerze.


4.Uczeń z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją.

  • dostosowanie tempa pracy do możliwości ucznia,

  • nie wywoływać do tablicy, jeśli ma trudności z poruszaniem się,

  • udostępnić dodatkowe materiały, notatki ksero,

  • umiejscowić ucznia w klasie w ławce zapewniającej komfort i łatwe dojście do niego.

  • ocenianie treści wypowiedzi pisemnej, a nie estetykę pisma,

przy afazji:

  • tworzenie spokojnej atmosfery w trakcie wypowiedzi ustnych,

  • wydłużenie czasu odpowiedzi ustnej,

  • uwzględnienie problemów z wymową i artykulacją w czasie wypowiedzi,

  • umożliwienie uzupełnienia wypowiedzi ustnej zapisem.


5.Uczeń z ADHD:

  • posadzić ucznia z dala od okna, ze spokojnym uczniem,

  • nie zniechęcać i nie dyskwalifikować za pierwszą złą odpowiedź,

  • nie odpytywać w stanie silnego pobudzenia,

  • wyznaczać uczniowi konkretny cel i działanie,

  • dzielić zadania na mniejsze możliwe do zrealizowania etapy,

  • pomagać uczniowi w skupieniu się na wykonywaniu jednej czynności,

  • wydawać jasno sprecyzowane polecenia (na raz tylko jedno polecenie),

  • skracać zadania poprzez dzielenie ich na mniejsze polecenia cząstkowe,

  • sprawdzać stopień zrozumienia wprowadzonego materiału,

  • dzielić dłuższe sprawdziany na części,

  • wydłużać czas odpowiedzi,

  • przypominać o terminach sprawdzianów,

  • utrzymywać stały kontakt z rodzicami.


6.Uczeń z chorobą przewlekłą

  • zapewnienie poczucia bezpieczeństwa psychicznego i fizycznego,

  • pomoc w pokonywaniu trudności, uczenie nowych umiejętności,

  • budowanie dobrego klimatu i przyjaznych relacji klasowych,

  • przygotowanie uczniów zdrowych na spotkanie chorego kolegi,

  • traktowanie chorego dziecka jako pełnoprawnego członka klasy,

  • uwrażliwianie dzieci zdrowych na potrzeby i przeżycia dziecka chorego,

  • uwrażliwianie dziecka chorego na potrzeby i przeżycia innych uczniów,

  • motywowanie do kontaktów i współdziałania z innymi dziećmi,

  • rozwijanie zainteresowań, samodzielności dziecka,

  • dostarczanie wielu możliwości do działania i osiągania sukcesów,

  • motywowanie do aktywności.


7. Uczeń w sytuacji kryzysowej, traumatycznej

  • umożliwienie zaliczania zaległego materiału w późniejszym terminie,

  • rozłożenie zaliczanego materiału na mniejsze partie,

  • przedłużenie czasu pracy ucznia,

  • nauczyciel może odpytać ucznia na osobności, a nie przy całej klasie, nie ponaglać, nie krytykować, nie zawstydzać, nie mobilizować stwierdzeniami „jak się postarasz, to będzie lepiej", nie zadawać do domu obszernych partii materiału do opanowania.

  • zadbanie o rozwój sfery emocjonalnej takiego ucznia.

  • przystąpienie do egzaminu maturalnego w oddzielnej sali,

  • podczas egzaminu maturalnego zapewnienie obecności specjalisty, jeżeli jest to niezbędne dla uzyskania właściwego kontaktu z uczniem (słuchaczem). Wymienioną osobę powołuje się w skład zespołu nadzorującego.


8.Uczeń zdolny

  • Należy stosować następujące zasady: a. indywidualizacji, b. stopniowania trudności, c. systematyczności, d. udzielania pomocy koleżeńskiej, e. powierzanie odpowiedzialnych ról.

  • Metody pracy z uczniem zdolnym: a. aktywizujące, b. problemowe, c. praktycznego działania, czyli poglądowe, d. zespołowe z uwzględnieniem indywidualnych zdolności (asystent, lider),. e. wskazane są zadania o zwiększonym stopniu trudności (karty pracy), f. teksty źródłowe-analiza, g. uczestnictwo w konkursach, olimpiadach przedmiotowych lub artystycznych, h. przynależność do kół zainteresowań.


9. Uczeń o inteligencji niższej niż przeciętna

  • zmniejszanie ilości, stopnia trudności i obszerności zadań,

  • dzielenie materiału na mniejsze partie, wyznaczanie czasu na ich opanowanie i odpytywanie,

  • wydłużanie czasu na odpowiedź, przeczytanie lektury,

  • wprowadzanie dodatkowych środków dydaktycznych np. ilustracje, ruchomy alfabet,

  • odwoływanie się do znanych sytuacji z życia codziennego,

  • formułowanie pytań w formie zdań o prostej konstrukcji powołujących się na ilustrujące przykłady,

  • częste podchodzenie do ucznia w trakcie samodzielnej pracy w celu udzielania dodatkowej pomocy, wyjaśnień,

  • zajęcia w ramach zespołu dydaktyczno – wyrównawczego, gdzie szczególnie u młodszych dzieci należy oprócz wyjaśniania bieżących zagadnień programowych usprawniać funkcje poznawcze (procesy intelektualne i percepcyjne), (zajęcia dodatkowe są niezbędne, bowiem dziecko z inteligencją niższą niż przeciętna w stanie opanować tych umiejętności tylko dzięki pracy na lekcji i samodzielnej nauce własnej w domu),

  • należy zezwolić na dokończenie w domu niektórych prac wykonywanych na lekcjach,

  • dyktanda przeprowadzać indywidualnie w wolniejszym tempie, gdyż dzieci te często nie nadążają za klasą,

  • potrzeba większej ilości czasu i powtórzeń na opanowanie materiału.


Dostosowania wymagań oraz form i metod pracy do indywidualnych potrzeb uczniów na lekcjach JĘZYKÓW OBCYCH
1.Uczeń słabosłyszący:

  • sprawdzenie stopnia zrozumienia adresowanych poleceń i instrukcji

  • pozostawienie większej ilości czasu na odpowiedzi, dostosować do ucznia tempo pracy

  • stworzenie optymalnych warunków akustycznych: a. uczeń siedzi blisko odtwarzacza b. zadbanie o spokój i ciszę w klasie i wyeliminować zbędny hałas np. przez zamknięcie okna przy ruchliwej ulicy podczas odsłuchu c. w miarę możliwości uczeń ma okazję dodatkowego odsłuchu d. nauczyciel utrzymuje kontakt wzrokowy z uczniem oraz wyraźniej i głośniej artykułuje polecenia/pytania. W razie potrzeby nauczyciel powtarza swoją wypowiedź.

  • przy ocenianiu nauczyciel uwzględnia trudności ucznia dot. wymowy, akcentu,

  • przygotowanie przed lekcją planu pracy na lekcji i przekazać go uczniowi, aby mógł być na bieżąco z każdym etapem lekcji.


2.Uczeń słabowidzący:

  • udostępnienie materiałów drukowanych powiększoną czcionką (Arial),

  • wyróżnienie ważnych treści za pomocą markera,

  • ograniczenie ilości materiałów do czytania,

  • zapewnienie czasu na wypoczynek oczu i wydłużenie czasu przeznaczonego na pracę z tekstem,

  • umożliwienie pracy z użyciem sprzętu wspomagającego widzenie np. laptop, lupa,

  • zapewnienie odpowiedniego oświetlenia w miejscu pracy,

  • przewaga odpowiedzi ustnych nad pisemnymi.


3.Uczeń niepełnosprawny ruchowo w tym z afazją:

  • ułatwienie korzystania ze sprzętu medycznego (kule, wózek inwalidzki) oraz pomocy naukowych takich jak laptop,

  • test wyboru (pytania zamknięte),

  • wydłużenie czasu wypowiedzi pisemnej,

  • podczas pisania zmniejszenie ilości tekstu,

  • ocenianie treści wypowiedzi pisemnej, a nie estetykę pisma,

  • przewaga formy ustnej nad pisemną (jeśli uczeń nie ma afazji),

przy afazji:

  • tworzenie spokojnej atmosfery w trakcie wypowiedzi ustnych,

  • uwzględnienie problemów z wymową i artykulacją w czasie wypowiedzi.


4.Uczeń ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja, dysortografia, dysgrafia)

  • wyłączenie z oceny błędów ortograficznych,

  • uwzględnienie w ocenie problemów z formą graficzną prac pisemnych,

  • akceptowanie pisma drukowanego,

  • materiały do czytania powinny być przejrzyste, pisane większą czcionką,

  • uczeń z dysleksją ma wydłużony czas pracy,

  • kontrolować stopień zrozumienia przeczytanych przez ucznia poleceń,

  • przewaga odpowiedzi ustnych przy ocenie nad pisemnymi,

  • sprawdzenie wiadomości powinno odbywać się często z krótszych partii materiału

  • podczas prezentacji materiału zestawiać zjawiska gramatyczne języka polskiego ze zjawiskami gramatycznymi charakterystycznymi dla języka obcego,

  • podczas odczytu tekstu przez nauczyciela pozwalać na korzystanie z podręcznika przez ucznia,

  • w przypadku ucznia z dysgrafią – akceptowanie pisma drukowanego, pisma na komputerze, zwłaszcza prac obszernych (wypracowań, referatów).


5. Uczeń z chorobą przewlekłą

  • w przypadku zwiększonej absencji umożliwienie pisania sprawdzianów w dodatkowych terminach,

  • wykorzystanie okresów lepszego stanu zdrowia do pozyskania ocen z odpowiedzi ustnych,

  • zapewnienie spokojnej atmosfery pracy z uwzględnieniem problemów wynikających z choroby.


6.Uczeń zdolny

  • udział w fakultetach,

  • przygotowanie do konkursów i olimpiad,

  • dostarczenie dodatkowych materiałów do pracy własnej,

  • udział w wymianie i warsztatach językowych.


7.Uczeń w sytuacji kryzysowej / traumatycznej

  • stworzenie przyjaznej spokojnej atmosfery,

  • uwzględnienie problemów ucznia w odniesieniu do zachowania na lekcji,

  • ewentualne zapewnienie dodatkowych terminów prac pisemnych i odpowiedzi,

  • unikanie krępujących, osobistych pytań wynikających z tematu lekcji.


8.Uczeń z ADHD

  • zwiększona tolerancja na nietypowe zachowania podczas lekcji,

  • aktywizowanie ucznia podczas zajęć-zapewnienie odpowiedniego (szybkiego) tempa pracy i zróżnicowanie zadań,

  • nie dyskwalifikować ucznia za pierwszą złą odpowiedź,

  • wymagać od ucznia większej koncentracji,

  • posadzenie ucznia z ADHD z uczniem spokojnym z dala od okna.


9. Uczeń o inteligencji niższej niż przeciętna

  • zmniejszanie ilości słówek do zapamiętania,

  • pozostawianie większej ilości czasu na ich przyswojenie,

  • odpytywanie po uprzedzeniu, kiedy i z czego dokładnie uczeń będzie pytany,

  • wymagania w wypowiadaniu się na określony temat ograniczyć do kilku krótkich, prostych zdań na dany temat.


Dostosowanie wymagań edukacyjnych oraz form i metod pracy indywidualnych potrzeb ucznia na lekcjach HISTORII, WIEDZY O SPOŁECZEŃSTWIE, RELIGII
1.Uczeń niedosłyszący

  • uczeń powinien zająć w sali lekcyjnej miejsce, z którego będzie najlepiej słyszał nauczyciela (lewa lub prawa strona w zależności od tego czy jest to niedosłuch lewostronny czy prawostronny)

  • zapewnienie optymalnych warunków akustycznych

  • wyraźne artykułowanie z właściwą intonacją

  • upewnienie się czy uczeń zrozumiał polecenie

  • monitorowanie sporządzanych przez ucznia notatek i wykonywanych ćwiczeń

  • częste powtarzanie informacji

  • częste stosowanie pomocy wizualnych

  • ograniczenie ilości prac domowych oraz zadbać o to, aby rodzice pomagali w odrabianiu zadań domowych

  • tempo pracy powinno być dostosowane do możliwości percepcyjnych ucznia

  • nie należy gwałtownie gestykulować

  • nauczyciel nie powinien jednocześnie pisać na tablicy i komentować (należy stać przodem do ucznia)

  • praca z tekstem pod kierunkiem nauczyciela


2.Uczeń słabowidzący

  • dostosowanie oświetlenia w sali do potrzeb ucznia

  • dostosowanie miejsca pracy ucznia do jego potrzeb (blisko nauczyciela, tablicy, kontrasty barwne dla lepszej orientacji)

  • stosowanie odpowiedniej czcionki w tekście (powiększona, wytłuszczona)

  • dostosowanie innych elementów graficznych do potrzeb ucznia

  • ćwiczenia nie mogą angażować receptorów wzroku dłużej nić przez 15 minut

  • wydłużenie czasu pracy podczas testów, sprawdzianów

  • w miarę możliwości częste korzystanie ze sprzętu audio (audiobooki)

  • dopuszczenie pisania prac domowych na komputerze

  • monitorowanie pracy ucznia na lekcji poprzez zadawanie pytań „czy rozumie?, czy dobrze widzi?”



  1   2   3


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna