Dlaczego sepsa jest taka groźna?



Pobieranie 21,19 Kb.
Data04.05.2018
Rozmiar21,19 Kb.

SEPSA



  • Sepsa po polsku nazywana posocznicą (zakażenie krwi) to zakażenie ogólne całego organizmu, któremu towarzyszą zaburzenia pracy narządów i krzepnięcia krwi. To reakcja zapalna organizmu wywołana przez infekcję bakteryjną, wirusową, pasożytniczą lub grzybiczą.




  • Tym terminem określa się ogólnoustrojową reakcję zapalną, wywołaną zakażeniem, które rozprzestrzenia się zazwyczaj poprzez krwiobieg.

  • Sepsa nie jest samodzielną jednostką chorobową,

  • Pierwotne źródło zakażenia tkwi często w nas samych - w nosie, w gardle mamy różne bakterie, ale trzymamy je w szachu. Może się zdarzyć, że przy nagłym spadku odporności bakterie te przekroczą barierę błony śluzowej dróg oddechowych i przedostaną się do krwi. I jeśli są bardzo zjadliwe, a nasze możliwości walki z nimi niedostateczne, to mogą się przenieść do innych narządów. W ten sposób zakażenie może się rozprzestrzenić z ucha, z zatok, ale także z nerek, skóry.

  • Dlaczego sepsa jest taka groźna?

    Bo postępuje szybko, a szkody w organizmie narastają lawinowo. Gwałtownie mnożące się bakterie zatruwają krew i płyny tkankowe produktami przemiany materii, a desperacka obrona organizmu prowadzi z kolei do szybkiego rozpadu mikrobów, co dodatkowo zwiększa stężenie toksyn w ustroju. Upośledza to kolejno funkcjonowanie ważnych narządów i układów, aż wreszcie dojść może do tzw. wstrząsu septycznego - dramatycznie spada ciśnienie krwi, krążenie słabnie, dochodzi do niedotlenienia tkanek i zaburzenia metabolizmu; w rezultacie do krwi przedostają się dalsze szkodliwe substancje. Ponadto w odpowiedzi na zmasowany atak organizm wytwarza coraz więcej tzw. mediatorów zapalenia, które uszkadzają naczynia krwionośne.






  • Które bakterie mogą wywołać sepsę?

    Najczęściej są to: Hemophilus influenzae typu B, pneumokoki i meningokoki. Bakterie te są groźne zwłaszcza dla dzieci, szczególnie dla najmłodszych, bo ich układ odpornościowy jest jeszcze nie w pełni dojrzały.



  • Czy sepsą można się zarazić czy nie?

    Sepsą zarazić się nie można, tylko czynnikiem, który ją wywołuje. I albo się będzie miało sepsę, albo nie.



  • Dawniej sepsa kojarzyła się głównie z zakażeniami szpitalnymi...

    I dziś występuje ona w szpitalach znacznie częściej niż "na wolności". Bo też bakterie mają tam ułatwione życie - badania diagnostyczne, kroplówki, cewniki, a przede wszystkim operacje wiążą się z naruszeniem powłok ciała. Wiele rodzajów nowoczesnej terapii (np. transfuzje, przeszczepy) ratującej życie wymaga z kolei obniżania odporności, co ma ten niekorzystny efekt uboczny, że zwiększa podatność na zakażenia. W dodatku szczepy szpitalne są często bardziej zjadliwe i bardziej oporne na antybiotyki. Ale przypadki sepsy poza szpitalem zdarzały się zawsze, tylko się o tym tyle nie mówiło, nie pisało.



  • Kto najczęściej choruje?

- niemowlęta i dzieci,

- osoby z osłabionym układem odpornościowym (immunologicznym) takie, które niedawno chorowały, leczyły się antybiotykami, przeżywają stres i osłabienie.

Sepsa jednak może wystąpić u osób w każdym wieku, zarówno zdrowych jak i cierpiących wcześniej na inne choroby.


  • Jakie są objawy choroby?

To jedna z najtrudniejszych do wykrycia chorób, bowiem objawy choroby są często zwodnicze, dlatego pacjent nie zawsze jest dobrze zdiagnozowany i zbyt późno może trafić do właściwych ośrodków. A łatwo pomylić sepsę np. z przeziębieniem. zwłaszcza na początku gdy objawy nie są jeszcze bardzo nasilone.


Zwykle pierwszymi objawami są: Ból gardła, trudności z oddychaniem, gorączka. pojawiają się dreszcze, poty.

Serce zaczyna szybciej bić. Gdy nie zareagujemy właściwie na te

objawy, niedługo potem mogą dołączyć do nich inne, bardziej niepokojące: spadek ciśnienia krwi,

gwałtowna duszność, zaburzenia krzepnięcia krwi. Na skórze można zaobserwować czerwone plamy, które przy naciśnięciu nie bledną.




  • Co powinno obudzić czujność rodziców?

    1. Gorączka: Z reguły jest, bo wyzwalają ją rozpadające się wewnątrz krwi bakterie. Wyjątkowo, przy niezwykle ciężkim i gwałtownie postępującym zakażeniu, temperatura ciała może spaść poniżej normy. Ale najczęściej sięga powyżej 38,5 st. C i trudno ją obniżyć.

    2. Jeżeli bakterie przedostaną się do układu nerwowego, może także dojść do zapalenia opon z charakterystycznymi objawami (nudności, wymioty, drgawki, znaczna senność, niezborność ruchów, sztywność karku). Z późniejszych objawów może wystąpić wysypka krwotoczna, czyli wybroczyny pod skórą. Zwłaszcza przy sepsie meningokokowej.

  • u niemowląt:

    • gorączka;

    • brak apetytu;

    • wymioty;

    • biegunka;

    • rozpaczliwy płacz, kwilenie;

    • rozdrażnienie;

    • odgięcie głowy do tyłu;

    • pulsujące ciemiączko;

    • senność;

    • wybroczyny na skórze;

  • u starszych dzieci i dorosłych:

    • gorączka;

    • wymioty;

    • ból głowy;

    • sztywność karku;

    • światłowstręt;

    • senność;

    • bóle stawów;

    • drgawki.



    1. Nawet, jeśli uda nam się obniżyć gorączkę, to dziecko jest nadal senne, apatyczne, pokłada się. Może też być niespokojne, rozdrażnione, może wymiotować.




      • Jakie są najczęstsze powikłania choroby?

-zaburzenia w układzie krążenia,

-wyniszczenie organizmu, które może doprowadzić do śmierci.




  • Jak zapobiegać chorobie?

Skuteczną ochroną przed posocznicą wywołaną przez bakterię Hib są szczepienia ochronne. Szczepienie przeciw zakażeniu bakterią Hib jest szczepieniem zalecanym dla wszystkich dzieci. Można wybrać szczepionkę skojarzoną, która chroni naraz przed ponad 5 chorobami, dzięki czemu dziecko otrzymuje mniej wkłuć i bólu.




  • Czy warto wpadać w panikę?

Na pewno nie zaszkodzi uważać. Nie lekceważyć niepokojących

objawów. Dbajmy o siebie zwłaszcza zimą. Leczmy do końca nawet banalne przeziębienie

–unikajmy miejsc, w których przebywa dużo ludzi, nie nadużywajmy antybiotyków, bo to sprawia, że bakterie uczą się radzić sobie z nimi, nie poddawajmy się niepotrzebnym zabiegom. Myjmy ręce, używajmy jednorazowych chusteczek.

Często wystarczy odrobina rozsądku, by się uchronić.

Rozpoznanie sepsy stawia się na podstawie stwierdzenia objawów SIRS. Następnym etapem jest potwierdzenie obecności specyficznego patogenu w badaniach mikrobiologicznych.



Leczenie ciężkiej sepsy jest długotrwałe i obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia. Powinno się odbywać na oddziałach intensywnej terapii. Stosuje się w nim antybiotykoterapię, płynoterapię, kortykosteroidy, leki obkurczające naczynia krwionośne i pobudzające kurczliwość mięśnia sercowego, aktywowane białko C i inne.



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna