Co jest podstawowym przedmiotem obrotu na rynkach finansowych?



Pobieranie 149,01 Kb.
Strona1/3
Data07.01.2018
Rozmiar149,01 Kb.
  1   2   3

- Co jest podstawowym przedmiotem obrotu na rynkach finansowych?

Najogólniej mówiąc podstawowym przedmiotem w obrocie na rynkach finansowych jest pieniądz bądź instrument finansowy. Sam rynek staje się swoistą areną na, której można dokonywać zamiany pieniądza na instrument finansowy lub instrumentu finansowego na pieniądz w celu osiągnięcia zysku bądź zabezpieczenia się przed ryzykiem.


-Podaj definicję pośredników finansowych?

Jest on definiowany jako podmiot zajmujący się przyjmowaniem środków pieniężnych od zarówno osób fizycznych jak i osób prawnych dysponujących w danym okresie wolnymi zasobami(nadwyżkami), w celu udostępnienia tychże środków, na określonych i uzgodnionych warunkach innym osobom fizycznym lub osobą prawnym, które w tym czasie ich potrzebują. Pośrednik swoje czynności wykonuje bezpośrednio lub poprzez wchodzenie w stosunki z innymi pośrednikami finansowymi. Do takich podmiotów zaliczamy przede wszystkim banki, ale także inne typu instytucje finansowe. Na przykład w Niemczech do tej grupy zalicza się banki uniwersalne i specjalne, kasy budowlano-oszczędnościowe, spółki inwestycyjne, firmy zajmujące się faktoringiem, leasingiem, fundusze inwestycyjne oraz instytucje prowadzące działalność związaną z kapitałowymi ubezpieczeniami na życie. Natomiast Wielka Brytania ponadto do tego grona zalicza towarzystwa budowlane, maklerów ubezpieczeniowych, doradców inwestycyjnych czy konsultantów. Pośrednicy finansowi najpowszechniej rzecz ujmując spełniają następujące funkcje:



  • przekształcają wielkość pożyczek i depozytów(np. działalność banków, które kumulują tysiące małych wkładów finansowych i dzięki takiej działalności są w stanie udzielać ogromnych kredytów na potrzeby dużych inwestycji)

  • transformują terminy płatności(mogą udzielać długoterminowych pożyczek nie tracąc przy tym płynności finansowej)

  • transformują płynności roszczeń finansowych(np. posiadacz rachunku ROR dysponuje książeczką czekową i dzięki temu może płacić i nabywać określone dobra mimo, że aktualnie na koncie nie posiada gotówki)

  • transformują potrzebę informacji(służy odpowiednią radą, informacjami, które na własną rękę ciężko byłoby zdobyć)

  • dzięki efektowi skali minimalizują koszty transakcji

  • transformują ryzyko związane z papierami wartościowymi(dzięki wysoko rozwiniętej specjalizacji ich działania znamionuje o wiele wyższa pewność)

  • transformują struktury depozytów w przestrzeni bądź terytorialnie(ta funkcja wspiera dynamiczny rozwój globalnego rynku finansowego, sprawia, że w świecie finansów znikają podziały na poszczególne miasta, województwa, państwa)

-Cechy pośredników finansowych?

Z racji funkcji jakie tenże pośrednik finansowy pełni powinny cechować go następujące cechy:


  • uczciwość

  • profesjonalizm

  • skuteczność

  • efektywność

  • komunikatywność

  • ma być doradcą

  • powinien kierować się dobrem klienta i przedkładać jego interesy ponad swoje

  • powinien wzbudzać zaufanie

  • rzetelność

  • cierpliwość

  • powinien liczyć się ze zdaniem klienta

Wyżej wymienione cechy są tylko jednymi z licznych jakie powinien skupiać w sobie pośrednik finansowy. Jest to często podmiot, któremu powierzamy naszą przyszłość, pieniądze i oczekujemy od niego fachowej pomocy. Wobec czego praktycznie każda cecha uznawana powszechnie za pozytywną jest właściwa dla pośrednika finansowego. Myślę, że obok ogromnej wiedzy teoretycznej i praktycznej posiadanie wymienionych powyżej właściwości jest niezwykle ważne, zarówno dla samego klienta, jak i pośrednika, który powinien zdawać sobie sprawę ze specyfiki swojej profesji.
-Zastanów się dlaczego w ekonomii przy klasyfikacji gospodarki przeprowadza się jako podstawowy podział na sektor finansowy i niefinansowy?

Dzieje się tak z tego względu, że oba sektory posiadają różne funkcje ekonomiczne i stosunki do procesów wytwarzania i zużycia. Sektor niefinansowy (w skład, którego wchodzą przede wszystkim instytucje niefinansowe, a także gospodarstwa domowe) tworzy i zużywa podstawową część produktów, towarów i usług niefinansowych. Z kolei sektor finansowy odpowiedzialny jest za dostarczanie odpowiedniej ilości pieniądza. Tak więc sektor finansowy pełni niejako funkcje służebne wobec sektora niefinansowego, w którym następuje realizacja podstawowego celu aktywności gospodarczej człowieka, którym jest zaspokojenie własnych potrzeb.


-Skomentuj cytat:

„Pieniądze rządzą światem...Mimo to nie powinno się zapominać, że finanse i rynki finansowe są tylko środkami na drodze do celu. Bankierzy, maklerzy i im podobni są tylko ‘pośrednikami’, przekazującymi pieniądze od oszczędzającego, do tego który je w końcu wykorzysta.. Owi pośrednicy często próbują sprawiać wrażenie, że są ważniejsi także od ciułacza, jak i od pożyczkobiorcy. Chwytają się zatem różnych sposobów. Noszą eleganckie czarne garnitury, mówią z dobrym akcentem, pracują w nowoczesnych budowlach, aby osiągnąć żądany efekt. Prawda jest jednak taka: jeszcze kilka generacji temu bankierzy byli tylko lichwiarzami, a rynki finansowe nie znaczyły więcej od rybnego czy futrzarskiego bazaru”



Myślę, że powyższe przemyślenie jest bardzo trafne. Z prawdziwą przykrością stwierdzam, iż obserwując dzisiejszą rzeczywistość coraz powszechniej dostrzegam jak prawdziwe są to słowa. Szczególnie bolące i przerażające są pierwsze słowa, mówiące o dominującej roli pieniądza, jego często niszczycielskim piętnie jako odkłada na otaczający nas świat, a także nas samych. Nie ma co ukrywać, że zdecydowana większość ludzi po zadaniu pytania co chciałbyś w przyszłości mieć?, odpowiada pieniądze. Dla wielu z nich to słowo staje się „magiczne”, niekiedy wyznacza drogę ich postępowania. To właśnie chęć jego zdobycia staje się przyczyną wielu nieszczęść tego świata, motywem dającym prawo do popełniania przestępstw. Co do dalszej części myśli, to moim zdaniem można w niej doszukać się w niej realności. Osobiście nie znam żadnego z ludzi, którzy pracują jako pośrednicy, jednak o prawdziwości tego sądu można przekonać się mając na uwadze skłonność człowieka do popadania w samouwielbienie. W większości wypadków ludzie pałający się tym zawodem to osoby dobrze sytuowane zarówno pod względem materialnym jak i posiadające pewne wysokie miejsce w hierarchii społecznej. Te dwie właściwości często stają się wystarczające do tego aby człowiek upatrywał w sobie czegoś niezwykłego, czegoś co pozwala mu być „wyższym” od innych. Zatracamy wtedy większość „ludzkich odczuć” zamieniając je na korzyści osiągane dzięki posiadaniu tych właściwości. Ważnym powodem determinujący taki obrót sprawy jest znaczenie i magia samego pieniądza. Pieniądz nieodłącznie kojarzy się z władzą i możliwością wpływania na tych, którzy go posiadają. Tak więc nie należy się dziwić tezie postawionej w omawianym cytacie. Pośrednik, który siłą rzeczy staje się, można zaryzykować takie stwierdzenie „panem losu lepszego lub gorszego osoby, która powierza mu swoje pieniądze” przecenia i zbyt bardzo dowartościowuje swoją rolę. Stosowanie przy tej okazji szeregu gadżetów jak wspomniane: drogie garnitury, eleganckie biura i wspaniałe biurowce ma za zadanie nic innego jak utwierdzić w przekonaniu o ważności pośrednika, jego przewadze. Historia mówiąca o tym, że jeszcze kilka pokoleń temu ci ludzie byli tylko lichwiarzami, choć bez wątpienia prawdziwa nie ma obecnie zbyt wielkiego znaczenia. W końcu w dawniejszych czasach także pospolite szajki przestępców też można było określić jako prymitywny motłoch. Obecnie ludzie działający w zorganizowanych grupach przestępczych(przynajmniej kierownictwo) także na pierwszy rzut oka wyglądają jak wysokiej klasy biznesmeni. Jednak(choć oczywiście nie staram się porównywać tych dwóch grup) nie ważne jest przecież „opakowanie”, ważni są ludzie i motywy jakie kierują ich postępowaniem. Podejrzewam, że osoby posiadające pieniądze, bądź wpływające na nie, zawsze wykazywali skłonność do wywyższania się, stawiając siebie jako „axis mundi’ tego świata. Niepokojący jest tylko zakres tego zjawiska i fakt, że obecnie coraz więcej zależy od pieniądza, sektory, które kiedyś były wyzwolone od niego teraz są jego częścią. Chciałbym przytoczyć jeden z nich, choć nie jest związany bezpośrednio tematycznie z tą pracą, jednak w doskonały sposób ukazuje jak pieniądz zdobywa kolejne dziedziny naszego życia. Chodzi mi tutaj o sport, jakiś czas temu najważniejszy był w nim duch rywalizacji, dziś o nim możemy usłyszeć z opowiadań lub felietonów dawnych gwiazd sportu. Obecnie sport to wielki biznes, a kluby sportowe często występują już nie tylko w swej pierwotnej roli, ale stają się zwykłymi przedsiębiorstwami nastawionymi na zysk, których udziały można kupić na giełdzie. Podsumowując powyższy cytat jest dosyć trafnym spostrzeżeniem, lecz niewiele można zrobić aby go zmienić. Pieniądz staje się panem wszystkiego, wyznacza tor rozwoju świata. Ludzie wpływający na jego ilość, a więc także pośrednicy finansowi stają się w swoim mniemaniu niezastąpieni i niesłychanie ważni i nie należy się dziwić, że zapominają o podstawowym założeniu mówiącym, że oni , rynki finansowe(na których działają)jak i finanse(którymi obracają) są tylko środkami do celu nie zaś celem samym w sobie.
2.Rola zaufania i wiarygodności w świecie finansów

Jest ona ogromna, można powiedzieć, iż stanowi niejako fundament na którym zbudowany jest współczesny świat finansów. Zaufanie to ta wartość, która w znaczący sposób wpływa na poprawne funkcjonowanie całej tej machiny. Brak tej wartości uniemożliwia osiągnięcie celów dla jakich istnieją rynki finansowe. Tam gdzie nie ma zaufania owe rynki nie mają racji bytu. Przeanalizujmy prostą sytuację z kredytami. Bank, który udziela takiego kredytu pożyczkobiorcy(mimo pewnych zabezpieczeń) musi obdarzyć go pewną dozą zaufania, że ten wywiąże się z obowiązku jego spłaty. Gdyby tego nie zrobił prawdopodobnie nie dokonałby operacji przyznania kredytu czy naraziłby się na to, że zwyczajnie nie zarobi na odsetkach jakie klient musiałby spłacać razem z podstawą kredytu. Tym samym odciąłby sobie źródło zarobkowania, tak więc taka działalność pozbawione byłaby jakichkolwiek racjonalnych powodów przemawiających na korzyść swej działalności. Na rynkach finansowych handluje się abstrakcją, czymś niematerialnym ten fakt dodatkowo potęguje znaczenie wzajemnego zaufania. Jest ona ważnym warunkiem i podstawowym determinantem wyznaczającym zasadność i normalność stosunków w świecie finansów.


3.Pieniądz

-Typowe funkcje pieniądza:



  • środek wymiany i płatności (za pośrednictwem pieniądza ludzie dokonują wymiany dóbr i usług oraz spłacają wzajemne zobowiązania)

  • jednostka rozrachunkowa (w nim wyrażane są ceny i prowadzone rozliczenia)

  • środek przechowywania wartości (jest jedną z form gromadzenia i przechowywania bogactwa

  • miernik wartości

  • pieniądz światowy (tylko wtedy, gdy spełnia wszystkie cztery wcześniejsze funkcje w kraju i zagranicą)

-Dlaczego upowszechnił się pieniądz kruszcowy?

Wiadomo, że w teorii pieniądza zwraca się szczególną uwagę na cechy jakie powinien on posiadać, a więc:

~powszechną akceptację

~trwałość

~przenoszalność

~podzielność

Wcześniej powszechne były transakcje polegające na wymianie towaru na towar na przykład barana na miód. Cały proces dokonywania poszczególnych transakcji nastręczał zbyt wielu problemów dla obydwu stron uczestniczących w nich. W celu ich eliminacji zaczęto wprowadzać jako formę zapłaty metale. Najpierw były to metale nieszlachetne (miedź, cyna, brąz, żelazo) a z upływem czasu metale szlachetne (srebro, złoto). Szczególnie te drugie były trudno dostępne co było gwarancją, że ich wartość nie będzie spadała gwałtownie. Dodatkowo metale znakomicie spełniały warunki jakie miał spełniać pieniądz. Kłopoty z odważaniem właściwych porcji metalu spowodowały wprowadzeni pieniądza kruszcowego. Pełnowartościowe monety kruszcowe były zarazem pieniądzem obiegowym jak i towarowym. Wartość płatnicza poszczególnej jednostki odpowiadała wartości towarowej zawartego w niej kruszcu. Tak więc jak widzimy powodów dla, których pieniądz kruszcowy upowszechnił się należy upatrywać w jego praktyczności i wygodzie operowania nim.


-Bimetalizm, kiedy był i gdzie?

Najpierw warto byłoby zapoznać się z samym pojęciem bimetalizmu. Najprościej rzecz ujmując takie zjawisko ma miejsce wtedy, gdy jednostka monetarna danego kraju oparta jest na dwóch metalach(np. złocie i srebrze), zaś rezerwy stanowiące pokrycie pieniądza utrzymywane są w obu metalach lub jednym z nich. Taki system narażony jest na konsekwencje działania prawa Kopernika-Greshama mówiącym o tym, że „pieniądz gorszy wypiera lepszy” W takich warunkach pieniądz o relatywnie wysokiej zawartości kruszcu zostaje wycofywany z obiegu i staje się środkiem przechowywania wartości lub odpływa z kraju a w jego miejsce pojawia się pieniądz o tej samej wartości nominalnej lecz mniejszej zawartości kruszcu. Zjawisko bimetalizmu miało miejsce chociażby we Francji w 18 wieku przed Wielką Rewolucją, w tym czasie w obiegu znajdywały jednostki pieniężne ze srebra(ecu) i ze złota(luidor). Pewnego rodzaju krokami zaradczymi, które miały normalizować obrót różnymi rodzajami monet było wprowadzanie sztywnych relacji pomiędzy nimi(parytetu) np. we Francji wynosił on 15,5:1, w Anglii w roku 1816 14,29:1, ponadto w XIX wieku występował także w USA.


-Jakie funkcje spełnia weksel kupiecki a jakie weksel bankowy?

Weksle kupieckie były dokumentami w, których wystawca(kupiec) lub osoba przez niego wyznaczona zobowiązywał się do bezwarunkowej zapłaty określonej sumy pieniężnej w określonym czasie . Podstawową funkcją takich weksli było kredytowanie różnego rodzaju transakcji zawieranymi na przykład między dwoma kupcami. Posiadacz takiego weksla, jeśli cieszył się zaufaniem mógł nim spłacić lub zakupić za niego towar.

Weksel bankowy historia tego rodzaju dokumentu sięga czasów gdy złotnicy zaczęli przyjmować depozyty pieniężne na procent, wtedy można powiedzieć, iż stali się bankierami. Taki weksle był zobowiązaniem bankiera do zapłaty danej kwoty pieniężnej(zwrotu wpłaconego depozyty wraz z procentami na jakie strony się umówiły). Emisja wekslów bankowych stała się tworzeniem pieniądza, który nie istniał. Dzięki takim zabiegom możliwa stała się kreacja pieniądza bankowego. Tak więc za podstawową funkcję tego rodzaju weksli należy uznać ich zdolność tworzenia pieniądza.
-Na czym polega system dewizowo-złoty. Kiedy był w Polsce?

Powstanie takiego systemy wiąże się z uchwałami międzynarodowej konferencji w Genui w 1922 roku. System ten rezygnował całkowicie z wymienialności znajdujących się w obiegu środków płatniczych na sztabki złota. Jak sama nazwa wskazuje podstawą takiego systemu były dewizy, rozumiane tutaj jako rezerwy walutowe określonego kraju, które składały się częściowo ze złota, a częściowo z takich walut zagranicznych, które w dowolnym czasie mogły być w zagranicznych bankach centralnych wymienione na złoto w sztabach. Praktycznie to zjawisko związane było wymianami między bankami centralnymi. Ten system dotyczył funta szterlinga do 1931 r. i dolara do 1971 r. W Polsce funkcjonował on w latach poprzedzających wybuch II Wojny Światowej a więc od roku 1936 do 1939.


-Na czym polega wymienialność zewnętrzna i wewnętrzna dolara? Kiedy dolar przestał być ostatecznie wymienialny na złoto?

Ogólnie mówiąc chodzi tutaj o sposoby wymienialności dolara na złoto. Analizując problem bardziej szczegółowo zależności są następujące. W pierwszym przypadku, a więc przy wymienialności wewnętrznej, osoba posiadająca pewną sumę dolarów mogła zgłosić się do banku(na terenie USA) z żądaniem wymiany posiadanego pieniądza na złoto.

W drugiej sytuacji podmiotami mogącymi uczestniczyć w transakcji były tylko banki centralne zainteresowanych krajów. I tak dla przykładu bank centralny Wielkiej Brytanii posiadający pewne kwoty dolarowe mógł zgłosić się do centralnego banku USA z żądaniem zamiany pieniądza(pokrycia) na złoto. Takie praktyki ustały jeśli chodzi o wymienialność wewnętrzną w latach 30 XX wieku(przyczynił się do tego wielki kryzys gospodarczy jaki panował na świecie w latach 1929-33), zewnętrznie dolar przestał być wymienialny w roku 1971, od tego czasu stał się „pieniądzem papierowym”
-Co oznacza „płynność pieniądza” i co to jest według Keynesa „preferencja płynności”?

Płynność pieniądza oznacza nie mniej nie więcej tylko to, że jesteśmy w stanie w każdym czasie wymienić pieniądz na dobro, usługę jaką chcemy pozyskać. Na przykład posiadając banknot 100 zł możemy wejść do sklepu i kupić coś do jedzenia, picia, natomiast nie uczynimy tego posiadając obligację o wartości nominalnej 100 zł(jest mniej płynna).

„Teoria preferencja płynności” według Keynesa została opublikowana w pracy „Ogólna teoria zatrudnienia procentu i pieniądza”. W swoich przemyśleniach Keynes podważał założenia klasycznej teorii ekonomii i teorii pieniądza. Preferencja płynności jest to skłonność do utrzymywania majątku w formie sald pieniężnych, a więc w formie najbardziej płynnej. Według niego kształtowanie i zmiana stóp procentowych zależy od dwóch zasadniczych czynników:

~~skłonności do utrzymywania oszczędności w postaci rezerw pieniężnych

~~podaży pieniądza w gospodarce

Tak więc jak widać na płynność pieniądza dużą zależność odkłada stopa procentowa. Gdyby ona nie istniała nie byłoby skłonności do trzymania depozytów w bankach lub inwestowania w innych instytucjach finansowych. Istnienie oprocentowania powoduje zmniejszania się preferencji płynności. Zyski jakie otrzymujemy z tytułu procentów stają się poniekąd zadośćuczynieniem za czasową rezygnację z płynności pieniądza. Wykluczając sytuację, w której dochód jest tak mały, że musi być przeznaczany w całości na konsumpcję w wielu przypadkach istnieje jakaś konieczna rezerwa płynności. Zazwyczaj o je utrzymywaniu decydują następujące przyczyny:



  • motyw transakcyjny związany z bieżącymi potrzebami

  • motyw ostrożnościowy(na wypadek nieprzewidzianych wydatków)

  • motyw spekulacyjny(jest niestały, nieodłącznie wiąże się z wysokością stopy procentowej, jesteśmy skłonni przechowywać dochody w gotówce gdy jest ona niska).

Widzimy, że Keynes w swojej teorii odrzucił twierdzenia klasyków głoszące, że oszczędności zawsze równają się inwestycją. Zauważył on, że w miarę wzrostu poziomu dochodu, w górę idzie także skłonność do oszczędzania przez co preferencja płynności zmniejsza się. Swoistego rodzaju instrumentem pozwalającym określić opłacalność inwestowania jest wspomniana już nie raz stopa procentowa, którą obłożone są bezpieczne lokaty pieniądza: weksle czy obligacje skarbowe. Jeżeli stopa maleje wówczas mniej opłacalne staje się inwestowanie w powyżej wymienione instrumenty, tym samym zwiększa się udział zasobów gotówkowych przechowywanych w pieniądzu.

-Jakie kraje należą do strefy euro?

Obecnie z pośród 15 krajów tworzących Unię Europejską, na wprowadzenie wspólnej waluty zdecydowały się: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luxemburg ,Niemcy, Portugalia i Włochy. Poza strefą pozostają Dania, Szwecja i Wielka Brytania
4.Banki i system bankowy
-Typowe systemy bankowe na świecie?

Tutaj możemy rozróżnić dwa podstawowe rodzaje organizacji systemu bankowego:



  • system banków uniwersalnych- w tym modelu banki mogą podejmować wszystkie czynności bankowe, pod warunkiem, że posiadają do tego odpowiednie środki i adekwatne zapisy w swoim statucie. Taki system daje bankowi uniwersalnemu możliwość występowania zarówno na rynku pieniężno-kredytowym(udziela kredytów, przyjmuje depozyty), jak i kapitałowym(nabywa i zbywa akcje na własny rachunek, działa na rynku nieruchomości, staje się gwarantem emisji akcji innej spółki, oferuje usługi konsultingowe, maklerskie, auditingowe). Ten model systemu bankowego znajduje zastosowanie w Europie kontynentalnej, Niemczech, Francji, Szwajcarii oraz Polski.

  • System zakładający istnienie banków specjalistycznych. Eksponuje on wyraźną granicę pomiędzy bankami komercyjnymi(główna działalność to udzielanie kredytów i przyjmowanie depozytów) a bankami inwestycyjnymi(operują wyłącznie na rynku kapitałowym, są tylko pośrednikami, nie mają zdolności kreowania pieniądza). Takie rozwiązanie znalazło zastosowanie chociażby w USA i Wielkiej Brytanii. Jak to wygląda szczegółowiej zobaczymy na podstawie krótkich opisów systemów bankowych trzech państw. Jednym z nich będzie USA(jako światowy lider gospodarczy), drugim Niemcy(przedstawiciel pierwszego modelu systemu), a trzecim Wielka Brytania(kraj dla którego właściwe jest drugie rozwiązanie)

Stany Zjednoczone

W USA system bankowy składa się z następujących instytucji finansowych: banków handlowych, banków wzajemnych oszczędności, stowarzyszeń oszczędnościowo-pożyczkowych, wspólnot kredytowych, towarzystw ubezpieczeniowych na życie i towarzystw ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków, funduszy emerytalnych, przedsiębiorstw lokacyjnych i finansowych. Najważniejszą rolę w tym systemie odgrywają banki handlowe, które rozdzielają aż 40% wszystkich nadwyżek finansowych w kraju. Banki amerykańskie działają zarówno na rynku pieniężnym jak i kapitałowym, nie dokonują jednak żadnych operacji na giełdzie papierów wartościowych. W USA działa blisko 14 tyś. banków handlowych co powoduje odmienną sytuację niż w Wielkiej Brytanii, gdzie wiodącą rolę odgrywa jedynie kilka banków clearingowych. Banki handlowe w Stanach Zjednoczonych dzielą się na:

~~ogólnokrajowe(podlegające prawu federalnemu)

~~stanowe, które podlegają prawą ustanowionym przez stan na terytorium którego prowadzą swoją działalność.

Wkłady w ogólnokrajowych bankach handlowych mają obowiązek być ubezpieczone w Federalnej Korporacji Ubezpieczeń Depozytów. Nadzorowane są one przez Rezerwę Federalną.

Niemcy


System bankowy naszych sąsiadów podporządkowany jest władzy Deutsche Bundes Bank, założonego w 1957 roku. Działa on jako pożyczkodawca ostatniej instancji, odpowiedzialny jest za realizację polityki monetarnej rządu. Oprócz tej instytucji stosunkowo dużą rolę w systemie odgrywają także: banki handlowe, banki oszczędnościowe, centralne instytucje żyrowe, spółdzielnie kredytowe, banki ziemskie, stowarzyszenia pożyczkowe i stowarzyszenia budowlane. W Niemczech działa około 250 banków handlowych, jednak w przeciwieństwie do dwóch wcześniej opisanych systemów bankowych, nie odgrywają one wybitnie dominującej roli w Niemczech.

Wielka Brytania

W tym kraju istnieją następujące rodzaje instytucji pośrednictwa finansowego:

Bank Anglii-jako centralny bank Wielkiej Brytanii, banki podstawowe(londyńskie banki clearingowe, szkockie i północno irlandzkie banki clearingowe, powiernicze banki oszczędnościowe, żyro państwowe, domy dyskontowe), banki wtórne(domy akceptowe, inne banki brytyjskie, banki zagraniczne, banki konsorcjalne), niebankowe instytucje pośrednictwa finansowego(towarzystwa budowlane, domy finansowe, fundusze ubezpieczeniowe i fundusze emerytalne, powiernictwa lokacyjne i wspólnoty powiernicze). Jak wynika z przedstawionego powyżej podziału w Wielkiej Brytanii istnieje pierwotny i wtórny system bankowy. Pierwsza grupa banków podlega nadzorowi Banku Anglii, a banki wtórne takiej kontroli nie podlegają. Od strony czysto formalnej kontrola ma charakter dobrowolny, nie jest regulowana żadnymi przepisami prawnymi.

-Dlaczego banki komercyjne są szczególnie wyróżniane wśród instytucji finansowych?

Myślę, że dzieje się tak z dwóch powodów: Po pierwsze dlatego, iż obok banku centralnego stanowią one podstawę systemu finansowego każdego państwa. Po drugie z racji funkcji jakie sprawują:



  • pośredniczą w rozliczeniach finansowych między jednostkami gospodarczymi

  • zajmują się gromadzeniem wkładów oszczędnościowych i przechowywaniem powierzonych rezerw pieniężnych

  • udzielają kredytów jednostkom gospodarczym i gospodarstwom domowym

  • ponadto banki komercyjne pełnią jeszcze jedną bardzo ważną funkcje. Mianowicie udzielając kredytów na sumy, które wielokrotnie przewyższają wartość trzymanych rezerw kreują (tworzą) dodatkowy pieniądz

-Na czym polega kreacja pieniądza bankowego?

Polega ona na wprowadzaniu do obiegu przez banki komercyjne dodatkowych ilości pieniądza. Dzieje się tak w wyniku operacji kredytowych podejmowanych przez te banki. Dodatkowy pieniądz ma charakter bezgotówkowy. Dla niedopuszczenia do zbyt dużej inflacji bank centralny reguluje rozmiary jakie może przyjąć pieniądz kreacyjny. Czyni to przy pomocy chociażby poprzez ustalanie wysokości stopy rezerwowej czy stóp oprocentowania kredytów jakich udziela bankom komercyjnym. Ujmując problem od strony technicznej to bank może udzielać kredytów na sumy przewyższające wartości posiadanych zasobów. Wysokość pożyczek ograniczona jest przez wymaganą stopą rezerw, którą bank musi posiadać. Dla przykładu przeanalizujemy niżej podaną sytuację.

Zakładając, że rezerwy gotówkowe danego banku wynoszą 0.2(na każdy zapis depozytowy 100 zł bank trzyma 20 zł w gotowce) a ilość pieniędzy w kasie równa jest 100 zł to korzystając z odpowiedniego wzoru dowiadujemy się, iż bank może udzielić kredytów w wysokości 500 zł.


-Pieniądz bankowy a pieniądz emisyjny: różnice

Podstawowa różnica polega na tym, że na pieniądz emisyjny wpływa tylko i wyłącznie bank centralny(Narodowy Bank Polski), decyduje o skali jego wielkości, natomiast na pieniądz bankowy wpływ mają na przykład banki udzielające kredytów

(Pieniądz bankowy- pieniądz mający formę zapisów na rachunkach bankowych, kreowany przez banki w drodze udzielania kredytów. Jego nadmierna ilość wpływa na inflację poprzez wzrost podaży pieniądza)
-Miary ilości pieniądza (M0, M1, M2)- definicję

M0 (baza monetarna) w jej skład wchodzą:



  • rezerwy obowiązkowe banków komercyjnych

  • rezerwy nadwyżkowe banków komercyjnych

  • obieg pieniądza gotówkowego

M1 (wartość tego agregatu odpowiada równaniu) Baza monetarna(M0)+depozyty na żądanie w bankach komercyjnych)

M2 (stanowi sumę powstałą w wyniku) M1+depozyty krótkoterminowe w bankach komercyjnych)


-Jaka jest podstawowa różnica między bankiem komercyjnym a inwestycyjnym?

Tę najważniejszą odrębność daje się zauważyć analizując same funkcje i cele banków. Otóż banki komercyjne prowadzą działalność pośredniczą pomiędzy podmiotami z nadwyżką i z deficytem finansowym, zaś banki inwestycyjne swoją aktywność skupiają na rynku bezpośredniego zdobywania kapitału. Służąc pomocą biznesowi(prywatnym firmą) i rządowi w zdobywaniu dodatkowych środków finansowych na przykład poprzez sprzedaż papierów wartościowych.

-Podaj typowe czynności dla banków inwestycyjnych?

Za podstawowe czynności banku inwestycyjnego uważa się:

~działalność w zakresie usług finansowych, w skład których wchodzą na przykład


  • przygotowanie emisji akcji lub papierów dłużnych na zlecenie korporacji lub agendy rządowej

  • prowadzenie działalności doradczej w trakcie trwania całego procesu emisyjnego

  • nadzorowanie i koordynowanie prac związanych z zagadnieniami prawnymi emisji

  • zawieranie odpowiednich umów z emitentami gwarantujących sprzedaż emisji

~przygotowywanie operacji dotyczących fuzji lub przejęć

~prowadzenie operacji na rynku wtórnym w celu maksymalizacji zysku uzyskiwanego za pomocą operacji kupna i sprzedaży instrumentów rynku pieniężnego i kapitałowego

~działalność analityczna i doradcza związana z rynkiem finansowym, wykonywana na zlecenie klientów
-Na czym polega zarządzanie pasywami?

Głównym powodem dla którego banki w ogóle zainteresowały się prowadzeniem aktywniejszej polityki w stosunku do posiadanych pasywów, był wzrost konkurencji na rynkach finansowych. Banki tracąc swoją pozycję głównego pośrednika finansowego rozpoczęły procesy zmierzające do przyciągnięcia jak największej ilości nowych depozytów, a co za tym idzie klientów. Chodziło także o zwiększenie akcji kredytowej.

Przejawem nowoczesnego podejścia do zarządzania pasywami było:


  • ubieganie się o drobne wkłady; dotychczas banki komercyjne swoje wysiłki skupiały na obsłudze przedsiębiorstw i osób o zasobniejszych portfelach ignorując tym samym osoby dysponujące stosunkowo niewielkimi oszczędnościami. Na obsługę tej kategorii klientów zdecydowały się kasy oszczędnościowo-pożyczkowe, banki ludowe, spółdzielcze itp. W pewnym momencie w takich krajach jak Wielka Brytania, Niemcy okazało się, iż łączna suma oszczędności „uboższej” ludności złożona w formie depozytów w instytucjach wymienionych wcześniej przewyższa wkłady ulokowane w bankach. Ten fakt był bodźcem dla banków komercyjnych, zaczęła się przysłowiowa „wojna o klienta”. Banki w szybkim tempie rozbudowywały swoje oddziały i opracowywały szereg ofert dla zaniedbywanej wcześniej klienteli.

  • oferowanie zupełnie nowych produktów bankowych (np. zbywalne certyfikaty depozytowe)

  • rozwój filii i przedstawicielstw zagranicznych

  • emisje akcji i obligacji w celu powiększania kapitału własnego

  • wejście na międzynarodowe rynki pieniężne i kapitałowe

  • tworzenie holdingów finansowych łączących różne rodzaje pośrednictwa (fundusze emerytalne, fundusze inwestycyjne, towarzystwa ubezpieczeniowe, firmy leasingowe, itd.)

  • coraz większa ilość fuzji i połączeń mająca na celu powiększenie wartości aktywów i zmniejszeniu ryzyka z tytułu na przykład udzielania ogromnych kredytów

Nietrudno wywnioskować, że takie działania doprowadziły do powstawania banków gigantów, których aktywa częstokroć w znaczący sposób przewyższają dochód narodowy średniej wielkości państwa. Dla przykładu wartość aktywów japońskiego Mizuho wynosi 1259498 mln. USD, co stanowi kwotę kilkukrotnie wyższą niż dochód niejednego kraju, w tym także czterdziestomilionowego jakim jest Polska .
-Jaką wielkość(część swoich aktywów) maksimum może pożyczyć bank jednemu klientowi i z czego to wynika?

Ograniczeniem dla banku jest posiadanie rezerwy określonej przez stosowne przepisy prawne, w jej skład wchodzą:

~~rezerwy obowiązkowe(odprowadzane do banku centralnego)

~~obowiązkowa rezerwa kasowa(w gotówce)

Oba wymagania są sztywne i nienaruszalne, dopiero po utworzeniu tych rezerw bank powinien tworzyć własne rezerwy. Ta część aktywów może być już kształtowana według obranej polityki banku. Jak widać polityka banku wobec aktywów sprowadza się głównie do obrania właściwych proporcji podziału na:

~~rezerwy własne

~~udzielane pożyczki

~~lokaty w inne instrumenty finansowe


-Co to jest WIBOR i WIBID?

WIBOR jest to średnia stopa procentowa po jakiej banki wyrażają chęć udzielenia pożyczek pieniężnych na rynku międzybankowym. Wartość WIBOR-u publikowana jest w prasie ekonomicznej. Stopa ta dotyczy transakcji jednodniowych, podawana jest także dla następujących okresów: 1 tygodnia, 1 miesiąca, 3 miesięcy i 6 miesięcy.

Stawka WIBOR jakie jednolita stopa procentowa na rynku międzybankowym istnieje w Polsce od kwietnia 1991 roku. Od marca 1993 roku ustalany jest codziennie jako średnia arytmetyczna kwotowań największych uczestników rynku pieniężnego.

WIBID jest to średnia stopa procentowa po jakiej banki wyrażają chęć przyjmowania depozytów na pieniężnym rynku międzybankowym, podobnie jak wysokość WIBOR-u publikowana jest w prasie ekonomicznej i podawana dla lokat jednodniowych, tygodniowych, miesięcznych, trzymiesięcznych i sześciomiesięcznych. Stawka WIBID obliczana jest codziennie jako średnia arytmetyczna kwotowań największych uczestników rynku pieniężnego. Wyliczana jest od marca 1993 roku.


-Co to są instytucje parabankowe?

Często ten rodzaj instytucji finansowych określa się także mianem Qasi-banków. Najogólniej rzecz ujmując są to instytucje, które realizują wiele czynności bankowych ale bankiem nie są (w myśl przyjętych definicji, przepisów prawnych, nie podlegają nadzorowi bankowemu, nie są zobowiązane do tworzenia rezerw obowiązkowych). Do parabanków zalicza się chociażby punkty sprzedaży ratalnej w hipermarketach, firmy leasingowe, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-rozliczeniowe, kasy mieszkaniowe, itp.


-Ile banków jest obecnie w Polsce?

Według strony internetowej Narodowego Banku Polskiego na dzień dzisiejszy funkcjonuje 71 banków oraz 28 przedstawicielstw banków zagranicznych działających na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższe dane nie obejmują banków spółdzielczych.





  1   2   3


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna