Chirurgia plastyczna



Pobieranie 51,85 Kb.
Data02.03.2018
Rozmiar51,85 Kb.

CHIRURGIA PLASTYCZNA

Prof. dr hab. n. med. Andrzej Zieliński

Ad 1. Przedstawienie potrzeb w zakresie chirurgii plastycznej w latach 2009 – 20015 w odniesieniu do sytuacji w latach 2005 - 2008


Potrzeby w zakresie chirurgii plastycznej będą stale wzrastać, co wiąże się z ogólną edukacją społeczeństwa i wprowadzaniem nowych metod leczenia. Niestety, utrzymywanie przez wiele ostatnich lat kontraktów na świadczenia na niskim poziomie przyczyniło się do zawężenia wykonywanych operacji. Dodatkowym czynnikiem jest nieproporcjonalna do wkładu pracy i kosztów wycena wielu procedur - dotyczy to przede wszystkim procedur mikrochirurgicznych, jak również związanych z leczeniem chorych z ciężkimi wadami rozwojowymi, chorych oparzonych oraz urazami rąk i twarzy Bardziej opłacalne stało się przeprowadzanie drobnych zabiegów korekcyjnych niż złożonych operacji rekonstrukcyjnych. Ponadto złe wynagrodzenie dla lekarzy w publicznych jednostkach i ograniczenia na oddziałach, będące następstwem zmniejszonych kontraktów przesądzają o przechodzeniu wielu dobrze wyszkolonych specjalistów do prywatnych gabinetów i klinik, co obniżyło poziom świadczeń.
Sądzę, że w naszej specjalności rozpoczął się proces ewolucji, która wyodrębni pewną ilość procedur istotnych dla potrzymania zdrowia społeczeństwa wykonywanych w ramach refundacji z podstawowej opieki zdrowotnej. Z drugiej strony część procedur związanych z poprawą jakości życia, z przyczyn ekonomicznych i organizacyjno-prawnych jest unikana. Ograniczenia w dostępie do tych procedur może prowadzić do utrudnień we właściwym szkoleniu specjalistycznym. Dotyczy to przede wszystkim operacji z zakresu chirurgii estetycznej, które są integralną częścią chirurgii plastycznej, a nie mogą być wykonywane w większości akredytowanych ośrodków. Należałoby stworzyć takie regulacje, które pozwoliłyby na wykonywanie takich zabiegów w oddziałach chirurgii plastycznej na zasadach komercyjnych. Innym rozwiązaniem mogą być specjalistyczne staże zapisane w programie specjalizacji w placówkach prywatnych.
Ad 2. Ocena poziomu wyszkolenia specjalistów i działań jakie powinny być uwzględnione w celu poprawy sytuacji w latach 2010 - 2015
W sprawie poziomu wyszkolenia specjalistów i działań jakie powinny być uwzględnione w najbliższych latach proponuję rozważyć potrzebę wprowadzenia dodatkowych kryteriów egzaminacyjnych dla kandydatów do specjalizacji z chirurgii plastycznej. Obecny system, mimo przejrzystości w dostępie do specjalizacji, nie przewiduje możliwości błędnych decyzji

dotyczących wyboru drogi życiowej. Część kandydatów może niewłaściwie oceniać swoje możliwości manualne, zdolności poznawcze oraz atrakcyjność ekonomiczną zawodu. Może to prowadzić do systematycznego szkolenia grup lekarzy o zainteresowaniach odbiegających od potrzeb i oczekiwań społecznych.


W postępowaniu kwalifikacyjnym, nie jest uwzględniany dorobek badawczy czy naukowy, udział w zjazdach, publikacje, znajomość języków obcych, kryteria będącymi odzwierciedleniem prawdziwych zainteresowań kandydata. Ponadto kierownicy Ośrodków szkolących nie mają możliwości rozmowy przed lub w trakcie postępowania kwalifikacyjnego, a kandydaci w swej znakomitej większości nie odczuwają takiej potrzeby. Wydaje się, że ośrodki szkolące powinny dysponować możliwością przeprowadzenia dodatkowych własnych testów przedspecjalizacyjnych uwzględniających wstępną ocenę psychologiczną i system motywacji kandydatów. Należałoby również stworzyć możliwości administracyjne zamknięcia specjalizacji po 6 - 12 miesiącach szkolenia osobom, które nie posiadają zdolności w kierunku chirurgii plastycznej lub nie wykazują zaangażowania w pracy.
Poziom wyszkolenia specjalistów nie jest zadowalający. Świadczy o tym liczba osób, które nie zdały egzaminu specjalizacyjnego lub osiągnęły tylko niezbędne minimum. Poziom odpowiedzi bywa niekiedy żenująco niski. Za taki stan odpowiedzialny jest opiekun specjalizującego, a pośrednio ośrodek w którym się specjalizuje. Jeżeli więc słaby poziom przygotowania do egzaminu powtarza się u lekarzy któregoś z ośrodków mających akredytację, to powinna zostać ograniczona liczba specjalizujących się w tym ośrodku. Dyskusji wymaga kwestia wynagrodzeń dla kierowników specjalizacji, którzy spędzają dziesiątki godzin ze specjalizującym w trakcie dyskusji i przygotowań do kolokwiów.
Celem studiów specjalistycznych jest wykształcenie samodzielnego chirurga plastyka. Specjalizujący się lekarz musi mieć zapewnioną możliwość samodzielnego wykonania kilkuset operacji, w tym znaczącą liczbę tych o wysokim stopniu trudności. Zatem zasadą akredytacji musi być wytypowanie wyłącznie tych oddziałów, które gwarantują wysoki poziom kształcenia specjalistycznego, ośrodków gdzie realizowany jest szeroki zakres procedur z dziedziny chirurgii plastycznej.

Ad 3. Najpilniejsze i najważniejsze rozwiązania w zakresie chirurgii plastycznej w latach 2010-2015




  1. zmiana sposobu rekrutacji na szkolenie specjalizacyjne - uwzględnianie opinii ordynatora oddziału szkolącego i preferencje dla osób, które już pracują na danym oddziale

  1. stworzenie możliwości prawnych zamknięcia specjalizacji po 6 - 12 miesiącach szkolenia osobom, które nie posiadają zdolności w kierunku chirurgii plastycznej lub nie wykazują zaangażowania w pracy




  1. akredytacja oddziałów w oparciu o zasady kompetencyjne - zatrudnienie w pełnym wymiarze godzin co najmniej 3 lekarzy specjalistów chirurgii plastycznej w pełnym wymiarze godzin




  1. podniesienie wynagrodzeń dla lekarzy chirurgów plastyków w publicznych jednostkach




  1. zwiększenie kontraktów NFZ




  1. stworzenie warunków prawnych do wykonywania odpłatnych, komercyjnych zabiegów z zakresu chirurgii estetycznej w publicznych ośrodkach chirurgii plastycznej




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna