Charakterystyka wybranych maszyn I urządzeń



Pobieranie 129,59 Kb.
Strona1/4
Data22.01.2018
Rozmiar129,59 Kb.
  1   2   3   4

CHARAKTERYSTYKA WYBRANYCH MASZYN I URZĄDZEŃ

wskazanych w załączniku nr 2 do rozporządzenia MRiRW z dnia 23 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu „Rozwój przedsiębiorczości – rozwój usług rolniczych” w ramach poddziałania „Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz.U. poz. 1843, z późn. zm.)




A. OPRYSKIWACZE I ZAPRAWIARKI ORAZ STANOWISKA DO MYCIA OPRYSKIWACZY

1. Opryskiwacze polowe rękawowe z pomocniczym strumieniem powietrza (PSP).

W tym typie maszyn, na belce opryskiwacza z rozpylaczami umieszony jest elastyczny rękaw, do którego wentylator wtłacza powietrze. Wytworzona kurtyna powietrzna ogranicza znoszenie drobnych kropel, a także ułatwia wnikania rozpylonej cieczy w głąb opryskiwanego łanu roślin.

Skażenia rozproszone powstają w wyniku niezamierzonego przemieszczania się środków ochrony roślin w glebie, wodzie lub powietrzu podczas lub po ich zastosowaniu na obszarze przewidzianym do opryskiwania [Doruchowski, Hołownicki 2008]. Przykładem skażeń rozproszonych jest znoszenie cieczy użytkowej. Znoszenie cieczy jest efektem działania wiatru, konwekcyjnych ruchów powietrza oraz jego zawirowań, wywołanych ruchem opryskiwacza.

Techniki PSP wskazują na możliwość obniżenia dawki środka ochrony roślin (ŚOR) o 15–20% w stosunku do techniki tradycyjnej. Jednocześnie jest to technika bardziej przyjazna środowisku, ponieważ nawet przy prędkości wiatru 8,5 m/s znoszenie jest na tym samym poziomie, jak dla zabiegów wykonywanych w warunkach optymalnych (1,5 m/s) techniką tradycyjną, przy 2÷3 - krotnie mniejszej emisji ŚOR do środowiska.



2. Opryskiwacze sadownicze osłonowe (tunelowe i reflektorowe)

Opryskiwacze sadownicze tunelowe i reflektorowe (recyrkulacyjne) - z układem odzyskiwania cieczy, która jest wychwytywana przez ściany tunelu, zbierana w kolektorach, filtrowana i powtórnie kierowana do zbiornika. Możliwości odzyskiwania 20-40% cieczy i znacznej redukcji dawki ŚOR. Mniejsza zależność tych opryskiwaczy od wiatru. Jest to technika opryskiwania najmniej szkodliwa dla środowiska dzięki trzykrotnie mniejszej emisji ŚRO, w porównaniu z tradycyjnymi metodami ochrony sadów [Hołownicki, Doruchowski 2012].

3. Opryskiwacze sadownicze deflektorowe i wielogardzielowe (z kierowanym strumieniem powietrza)

Opryskiwacze sadownicze wentylatorowe deflektorowe z pionową szczeliną wylotową kierującą strumień powietrza poziomo lub pod niewielkim kątem ku górze. Bardziej precyzyjne kierowanie strumienia cieczy i powietrza dzięki zmniejszeniu odległości rozpylaczy i wylotów powietrza od koron drzew sprzyja lepszemu rozłożeniu cieczy w drzewie i ogranicza jej straty.

Opryskiwacze sadownicze wentylatorowe wielogardzielowe z kierowanym strumieniem powietrza – wyposażone w 5-8 par elastycznych przewodów zakończonych gardzielami wylotowymi, w których zamontowane są rozpylacze. Niezależnie kierowane gardziele wylotowe pozwalają na precyzyjne dopasowanie strumienia powietrza do kształtu i wielkości chronionych drzew.



4. Opryskiwacze rzędowe (w tym z PSP), pasowe i osłonowe stosowane w uprawach polowych, warzywniczych, szkółkarskich lub na plantacjach owoców miękkich

a). Opryskiwacze rzędowe

Według G.Doruchowskiego [2003] opryskiwacze rzędowe kierują ciecz użytkową dokładnie na rzędy roślin, dzięki czemu środki ochrony (pestycydy, fungicydy) są nanoszone na uprawy z większą precyzją, a wykorzystanie tych preparatów jest bardziej racjonalne. Taki efekt oprysku uzyskuje się przede wszystkim poprzez użycie rozpylaczy przemieszczanych między rzędami roślin (w niektórych rozwiązaniach zarówno między jak i powyżej rzędów roślin). Rozpylacze umieszczone są na specjalnych ramkach prowadzonych nad rzędami roślin lub na pionowych lancach zamocowanych do belki polowej opryskiwacza. Rośliny opryskiwane są nie z góry, jak w technice konwencjonalnej, lecz z obu boków, a odległość od rozpylaczy do roślin jest znacznie mniejsza, niż standardowe 50 cm w przypadku opryskiwaczy z płaską belką polową. Powoduje to równomierne rozłożenie cieczy na całej roślinie i pozwala na wykorzystanie rozpylaczy drobnokroplistych. Dzięki uzyskanej w ten sposób precyzji nanoszenia i ograniczeniu strat cieczy, opryskiwacze rzędowe umożliwiają zmniejszenie o 25% dawek cieczy oraz przeprowadzanie zabiegów w trudniejszych warunkach pogodowych niż przy wykorzystaniu maszyn konwencjonalnych.

Jednym z powszechnie stosowanych rodzajów opryskiwaczy rzędowych jest belka typu „Fragaria” (np. do truskawek) wyposażona w ramki, z których każda opryskuje jeden rząd przy użyciu trzech lub czterech rozpylaczy. Dzięki temu rośliny opryskiwane są z góry i z boków.


b). Opryskiwacze rzędowe z PSP

Stosowanie typowych opryskiwaczy rzędowych jest możliwe tylko do okresu zakrywania rzędów, po którym rośliny (np. marchew, truskawki) tworzą gęsty i zwarty łan. Aby skutecznie penetrować tego typu uprawę należy zastosować czynnik wspomagający jakim jest pomocniczy strumień powietrza (technika PSP). Opryskiwacze rzędowe z PSP są wyposażone dodatkowo w:



  • wentylator promieniowy,

  • elastyczne przewody rozprowadzające strumień powietrza,

  • oraz zamocowane na końcach przewodów dyfuzory (kierownice, gardziele wylotowe) emitujące strumień powietrza i kropel cieczy użytkowej dokładnie na rzędy opryskiwanych roślin.

W opryskiwaczach rzędowych z PSP rozpylacze umieszczone są obok lub w wylocie dyfuzorów. Poprzez zmianę ustawienia dyfuzorów, użytkownik ma możliwość dostosowania kierunku i miejsca oprysku do indywidualnych potrzeb, w tym rozstawy rzędów i wysokości roślin.

Stosowane są dwa rodzaje opryskiwaczy rzędowych z PSP. Pierwszy z nich to typowy opryskiwacz rzędowy, tj. z rozpylaczami prowadzonymi pomiędzy rzędami roślin, wyposażony w system PSP. Ma on zastosowanie w chemicznej ochronie gęstych łanów/rzędów roślin, uprawianych w systemie stosunkowo szerokich międzyrzędzi, co umożliwia wprowadzenie pomiędzy te rzędy przewodów i dyfuzorów powietrznych. W tym przypadku rzędy roślin są skutecznie spryskiwane z obu boków, a nawet od spodu. Innym, najczęściej stosowanym rodzajem opryskiwacza rzędowego z PSP, jest opryskiwacz z dyfuzorami umieszczonymi na belce polowej ponad rzędami roślin. Dyfuzory umieszczone są w sposób ruchomy na belce polowej, dzięki czemu można dostosować ich ustawienie do indywidualnych potrzeb.



c). Opryskiwacze pasowe

Opryskiwacze pasowe nanoszą środki ochrony roślin selektywnie, tzn. w pasach o odpowiedniej szerokości zamiast na całej powierzchni pola. Tego rodzaju opryskiwacze stosuje się do pasowych zabiegów chwastobójczych w międzyrzędziach. Opryskiwacze pasowe zwykle współdziałają z siewnikami, sadzarkami lub pielnikami do międzyrzędowego odchwaszczania. Stosowanie tej techniki umożliwia istotną redukcję zużywanej dawki środka ochrony a także ograniczenie jego znoszenia. Na ostateczny efekt ograniczenia znoszenia w większym stopniu wpływa mała odległość rozpylaczy od opryskiwanych roślin/gleby, częściowe osłony rozpylaczy oraz grubsze krople wytwarzane przez rozpylacze pasowe.



d). Opryskiwacze osłonowe

Ta grupa opryskiwaczy jest wyposażona w osłony zapobiegające lub istotnie ograniczające znoszenie kropel cieczy przez ruchy powietrza poza obszar działania rozpylaczy. Osłony mogą być montowane na opryskiwaczach polowych, głównie rzędowych lub pasowych, albo w powiązaniu z systemem recyrkulacji cieczy na opryskiwaczach sadowniczych w formie tuneli lub ścian reflektorowych.

W uprawach rzędowych, takich jak truskawki lub warzywa, stosuje się opryskiwacze z osłonami w formie kloszy do nanoszenia herbicydów w międzyrzędziach upraw lub w formie tuneli osłaniających opryskiwane rośliny.


5. Opryskiwacze z komputerem (sterownikiem elektronicznym) lub wyłącznie komputer (sterownik) do utrzymania stałej dawki środków ochrony roślin niezależnie od prędkości jazdy, w tym z wykorzystaniem sygnału GPS

Głównym zadaniem takich sterowników jest utrzymywanie stałej, zadanej dawki środków ochrony roślin, niezależnie od zmiany prędkości jazdy. Opcją dodatkową jest możliwość zmiany dawki aplikowanych środków w określonym zakresie. Pomiar prędkości maszyn dokonywany jest automatycznie z wykorzystaniem czujnika obrotów koła ciągnika lub sygnału GPS. W przypadku opryskiwaczy, urządzenie automatycznie dobiera ciśnienie pompy tłoczącej, w zależności od zmian prędkości przejazdu roboczego, aby utrzymać założoną dawkę oprysku.

6. Opryskiwacze ze zdalnie wyłączanymi sekcjami lub rozpylaczami

Sekcje belki polowej opryskiwacza lub nawet poszczególne rozpylacze mogą być manualnie wyłączane/załączane z pozycji kierowcy, tj. z kabiny ciągnika, za pośrednictwem sterownika elektronicznego (pulpit sterowniczy, terminal elektroniczny, komputer pokładowy). Stosowanie tego rodzaju opryskiwaczy wpływa na ograniczenie skażeń rozproszonych, powodowanych podwójnym nanoszenie ŚOR na rośliny i obszary przyległe do opryskiwanej plantacji. Istotną rolę w ograniczeniu znoszenia odgrywa odcinanie dopływu cieczy na uwrociach pola przez wyłączanie rozpylaczy precyzyjnie na granicy uprawy. W przypadku nieregularnego kształtu pola np. w kształcie klina, należy kolejno wyłączać dopływ cieczy do sekcji sięgających poza obszar uprawy. Do tej grupy maszyn zaliczają się m.in. opryskiwacze wyposażone w komputer sterujący współpracujący z GPS – automatyczne sterowanie opryskiwaniem, elektroniczne wyłączanie głowic w przypadku nałożenia powierzchni opryskiwanej na opryskaną.



7. Opryskiwacze z głowicami wielorozpylaczowymi

Ruchome głowice wielorozpylaczowe. Wyposażanie opryskiwaczy w ten rodzaj zespolonych rozpylaczy umożliwia szybkie (nawet automatyczne) przestawienie np. z oprysku drobnokroplistego na grubokroplisty. Taka zmiana jest konieczna w przypadku nasilonych podmuchów wiatru, który może przenosić drobne krople cieczy użytkowej poza przeznaczony do tego obszar. Oprysk grubokroplisty stwarza w tych warunkach mniejsze zagrożenie dla środowiska z tytułu skażeń rozproszonych.



8. Opryskiwacze z dodatkowym zbiornikiem na wodę do mycia urządzenia lub odrębny zestaw do płukania i mycia opryskiwacza na polu

Skażenia miejscowe powstają wskutek wycieków lub rozproszenia ŚOR podczas ich transportu i magazynowania, napełniania i mycia opryskiwaczy, opryskiwania i zagospodarowania odpadów, szczególnie w miejscach nie objętych zaleceniami etykiety-instrukcji stosowania środków.

Dodatkowe wyposażenie opryskiwaczy pozwala na unikanie skażeń miejscowych, będących jedną z przyczyn zanieczyszczenia wody i gleb. Wyposażenie dodatkowe umożliwiające mycie opryskiwacza w polu:



  • dodatkowy zbiornik na czystą wodę,

  • urządzenie płuczące zbiornik,

  • zestaw do mycia zewnętrznego,

  • odrębny zestaw do płukania i mycia opryskiwaczy na polu (zbiornika na wodę, pompa, przewody cieczowe, szczotka i/lub lanca ciśnieniowa).

9. Zaprawiarki nasion i ziemniaków

a) Zaprawiarki nasion

Wschodzące rośliny są wyjątkowo wrażliwe na choroby atakujące w glebie czy na powierzchni nasion. Poprzez zaprawianie można skutecznie zabezpieczyć siewki i młode rośliny. Jest to bardzo ekonomiczna i przyjazna środowisku forma ochrony roślin, z uwagi między innymi na stosowanie mniejszych ilości środków w porównaniu do późniejszych zabiegów nalistnych. Zaprawianie dostarcza do gleby bardzo niewielką ilość substancji aktywnych, które po wysianiu znajdują się w najbliższym otoczeniu nasion. Podczas typowego zabiegu nalistnego opryskiwana jest cała powierzchnia pola, w wyniku czego do gleby i wody przenika dużo więcej substancji chemicznych [Zaprawy 2014].

Zaprawianie polega na nałożeniu cienkiej warstwy preparatu na nasiona. Zwykle odbywa się to poprzez odpowiednio precyzyjne dozowanie zaprawy na nasiona będące w ruchu. Nasiona są dokładnie mieszane przed wyładunkiem, a ich wzajemne ocieranie się w trakcie mieszania zapewnia pełne rozprowadzenie produktu [Serafin 2012]. Najbardziej powszechną metodą zaprawiania nasion jest tzw. bejcowanie. Nasiona są zaprawiane za pomocą suchego preparatu lub spryskiwane z użyciem zawiesiny lub preparatu płynnego. Inne, bardziej zaawansowane metody to np. powlekanie i inkrustowanie nasion. Wyróżnia się kilka sposobów zaprawiania materiału rozmnożeniowego. W zależności od celu zaprawiania, doboru zapraw i ich form użytkowych oraz stosowanych urządzeń i środków pomocniczych (adiuwantów) można w końcowym efekcie uzyskać materiał siewny zaprawiony: na sucho, na półsucho, na mokro, inkrustowany, inkrustowany z talkowaniem, otoczkowany [Wachowiak 2004].

Rodzaje zaprawiarek. Zaprawiarki nasion to najczęściej urządzenia stacjonarne, instalowane w centralach nasiennych lub w przedsiębiorstwach usług rolniczych, względnie w dużych gospodarstwach rolnych. Są to maszyny o działaniu porcjowym lub ciągłym. W urządzeniach do zaprawiania porcjowego nasiona są przesypywane do wagi porcjującej, a następnie zrzucane do mieszalnika, gdzie podawane są porcje zaprawy nasiennej w odmierzonych odstępach czasu. Mieszanie rozpoczyna się w trakcie dozowania zaprawy nasiennej i trwa do czasu pełnego wymieszania. Urządzenia do zaprawiania ciągłego charakteryzują się nieprzerwanym, strumieniowym przepływem nasion i zaprawy nasiennej. Również mieszanie i wyładunek przebiegają w sposób ciągły, dostosowany do rodzaju nasion i zaprawy nasiennej.

Istotną cechą użytkową tych profesjonalnych zaprawiarek jest ich wyposażenie w system odpylania, służący oczyszczaniu materiału siewnego z kurzu i innych zanieczyszczeń jeszcze przed rozpoczęciem zraszania, co niewątpliwie zwiększa skuteczność zabiegu, tj. dokładniejsze pokrycie powierzchni ziarna środkiem chemicznym. Kurz i drobne nieczystości trafiają do odpylacza, redukującego emisję kurzu i oparów zaprawy nasiennej do środowiska naturalnego. Dzięki procesowi zaprawiania, który odbywa się w obiegu zamkniętym, do gleby nie trafiają resztki środka zaprawiającego. Mniejsze jest także zużycie wody. Ze względu na niewielką ilość preparatu którym zaprawiamy materiał siewny lub rozmnożeniowy, oraz niezależność od warunków atmosferycznych, zaprawianie jest efektywnym sposobem ochrony roślin i powoduje ograniczenie chemizacji środowiska.

Mniej powszechnymi rodzajami zaprawiarek są urządzenia mobilne. Przykładem tego rodzaju urządzeń jest np. zaprawiarka zabudowana na przyczepce samochodowej, co umożliwia jej przewożenie z przedsiębiorstwa wykonującego usługę do gospodarstwa rolnego. Jest to zaprawiarka przeznaczona do zaprawiania na mokro (półsucho) nasion zbóż, w trybie ciągłym [Klembalska, Lubiński 2006]. Maszyna wyposażona jest w instalację odpylającą, która umożliwia oczyszczenie ziarna z pyłu, co zwiększa skuteczność procesu zaprawiania ziarna, a także zapobiega zapyleniu środowiska. W tej grupie urządzeń wymienić należy także zaprawiarkę zawieszaną na ciągniku. Składa się ona ze zbiornika nasion, przenośnika ślimakowego, workownicy zaprawionych nasion oraz zbiornika płynnej zaprawy, przewodów elastycznych i dyszy rozpylającej. Zaprawa nanoszona jest na nasiona wewnątrz, napędzanego jest od WOM ciągnika, przenośnika ślimakowego. Czynnikiem przetłaczającym zaprawę ze zbiornika do dyszy jest sprężone powietrze z instalacji pneumatycznej ciągnika.

Najmniejsza z zaprawiarek to kompaktowe urządzenie montowane na przenośniku ślimakowym ziarna, po uprzednim wycięciu w obudowie przenośnika odpowiedniego otworu. Przeznaczona jest do zaprawiania nasion zbóż zaprawami płynnymi. Roztwór do zaprawiania jest zasysany przez pompę membranową (230 V) z oddzielnego zbiornika, a następnie rozpylany przez dyszę i nanoszony na nasiona wewnątrz przenośnika.



b) Zaprawiarki ziemniaków

Celem zaprawiania bulw jest zwalczanie szkodników i chorób występujących we wczesnym stadium rozwoju ziemniaka, w okresie kiełkowania i wschodów. Do chorób powodujących największe straty na plantacjach ziemniaka zalicza się rizoktoniozę. Jest to choroba grzybowa, której zarodniki występują na sadzeniakach i w glebie. Wpływa ona niekorzystnie na wschody ziemniaków, powodując zamieranie kiełków i w konsekwencji mniejszą obsadę roślin, słabszy ich rozwój oraz mniejszy plon handlowy bulw. Poza chorobami rośliny są atakowane przez szkodniki. Wiosną i latem aktywizują się zimujące w glebie drutowce i pędraki. Uszkodzenia bulw w postaci jam, kanałów i wgryzień w miąższu obniżają ich przydatność dla przemysłu i handlu detalicznego [Bayercropscience 2016, Gierz 2011]. Zaprawianie ziemniaków jest metodą o potencjalnie mniej szkodliwym oddziaływaniu na środowisko, w porównaniu do zabiegów powierzchniowego opryskiwania plantacji, z uwagi na stosowanie wielokrotnie mniejszych dawek fungicydów i pestycydów w przeliczeniu na 1 ha.



Do zaprawiania bulw ziemniaków stosuje się montowane na sadzarkach zaprawiarki rozpylaczowe i pianowe. Zaprawianie bulw środkiem ochronnym może odbywać się także krótko przed sadzeniem urządzeniami stacjonarnymi, np. na stołach rolkowych.

  • Zaprawiarki rozpylaczowe. Większość zaprawiarek nanosi na ziemniaki zaprawę w postaci rozpylonej cieczy. Ich głównymi elementami są: montowany na sadzarce zbiornik na zaprawę, pompa tłocząca (napęd elektryczny, od WOM ciągnika lub hydrauliczny), przewody elastyczne i rozpylacze drobnokropliste. Rozpylacze mogą być montowane w komorze czerpakowej sadzarki lub na zewnątrz w taki sposób, że opryskiwane są tylko sadzeniaki spadające do redliny i, w zależności od modelu urządzenia, także pas podglebia przed zasypaniem i uformowaniem redliny. To ostatnie rozwiązanie ma na celu dodatkową ochronę przed rizoktoniozą, a także zapobiega opryskiwaniu całego aparatu przenośnikowo-czerpakowego sadzarki. Opryskiwanie zaprawą pasa gleby może być także wykorzystywane podczas sadzenia ziemniaków podkiełkowanych.

  • Zaprawiarki pianowe. W tym typie zaprawiarek nośnikiem zaprawy jest piana. Montuje się je na zbiorniku (ramie) sadzarki. Zaprawę rozpuszczoną w wodzie z dodatkiem środka pianotwórczego wlewa się do zbiornika cieczy użytkowej, do którego przez dyszę doprowadzane jest sprężone powietrze wytwarzające pianę. Spieniona zaprawa przedostaje się pod ciśnieniem do przewodów umieszczonych w zbiorniku sadzarki. Sadzeniaki pokrywane są zaprawą, przed pobraniem ich przez czerpaki.

  • Zaprawiarki stacjonarne są urządzeniami montowanymi nad przenośnikami (stołami rolkowymi) ziemniaków, nanoszące zaprawę na bulwy poprzez dysze rozpylaczy lub za pomocą wysokoobrotowych tarcz rozpylających. Tego rodzaju zaprawiarki stosowane są zarówno do zaprawiania ziemniaków bezpośrednio przed sadzeniem, jak również do ochrony ziemniaka przed gniciem i kiełkowaniem w czasie magazynowania.


  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna