Cechy charakterystyczne prawa międzynarodowego



Pobieranie 170 Kb.
Strona1/4
Data02.04.2018
Rozmiar170 Kb.
  1   2   3   4

Cechy charakterystyczne prawa międzynarodowego.


a) bez swobodnie wyrażonej woli państwa nie powstaje zobowiązanie międzynarodowe.

Sprawa Lotus (1927) – „normy prawa obowiązujące państwa pochodzą z ich woli wyrażonej w umowach albo w praktyce powszechnie przyjętej jako uświęcającej zasady prawne a ustalonej w celu normowania współistnienia tych niezawisłych społeczności albo w celu dążenia do wspólnych celów”.

b) wyrażonej zgody za zobowiązanie międzynarodowe nie można (w zasadzie) cofnąć.

c) zasada dobrej wiary.

d) zasada umożliwienia wykonania.

e) zasada proporcjonalności.

f) zasada równości i wzajemności.

Sankcje w prawie międzynarodowym:
- psychologiczne;

- odwetowe (retorsje, represalia);

- zorganizowane.
Traktat o Unii Europejskiej:

Artykuł 6. [Zasady respektowane przez Unię] 1. Unia opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego, które są wspólne dla Państw Członkowskich.

Artykuł 7. [Naruszenie praw przez Państwo Członkowskie] 1. Na uzasadniony wniosek jednej trzeciej Państw Członkowskich, Parlamentu Europejskiego lub Komisji, Rada, stanowiąc większością czterech piątych swych członków po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może stwierdzić istnienie wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez Państwo Członkowskie zasad wymienionych w artykule 6 ustęp 1 i skierować do tego Państwa stosowne zalecenia. Przed dokonaniem takiego stwierdzenia Rada wysłuchuje dane Państwo Członkowskie i stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, może wezwać osoby niezależne do przedłożenia w rozsądnym terminie sprawozdania w sprawie sytuacji w tym Państwie.

Rada regularnie bada czy powody dokonania takiego stwierdzenia pozostają aktualne.

2. Rada zebrana w składzie szefów państw lub rządów, stanowiąc jednomyślnie na wniosek jednej trzeciej Państw Członkowskich lub Komisji i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może stwierdzić, po wezwaniu rządu Państwa Członkowskiego do przedstawienia swoich uwag, poważne i stałe naruszenie przez to Państwo Członkowskie zasad określonych w artykule 6 ustęp 1.

3. Po dokonaniu stwierdzenia na mocy ustępu 2, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zdecydować o zawieszeniu niektórych praw wynikających ze stosowania niniejszego Traktatu dla tego Państwa Członkowskiego, łącznie z prawem do głosowania przedstawiciela rządu tego Państwa Członkowskiego w Radzie. Rada uwzględnia przy tym możliwe skutki takiego zawieszenia dla praw i obowiązków osób fizycznych i prawnych.


Retorsje - środek odwetowy stosowany przez państwo w odpowiedzi na krzywdzące, niesłuszne, niesprawiedliwe, dyskryminujące czy szykanujące postępowanie drugiego państwa, którego zachowanie z reguły nie wykracza poza ramy i z reguły nie stanowi naruszenia prawa międzynarodowego:
Represalia - identyczna lub analogiczna reakcja na bezprawne zachowanie danego państwa przez państwo dotknięte skutkami naruszenia prawa międzynarodowego.

Kryteria legalności represaliów w świetle Naulila Case:


1. Uprzedni akt bezprawny (prior act contrary to international law) usprawiedliwiający skorzystanie z represaliów).

2. Niezaspokojone roszczenie satysfakcji (preceded by an unsatisfied demand)

3. Proporcjonalne do rodzaju naruszenia i wyrządzonej szkody.
Oficjalne stanowisko USA:

Restatement (Third): par. 905: "a state victim of a violation of an international obligation by another state may resort to countermeasures that might otherwise be unlawful, if such measures:



a) are necessary to terminate the violation or prevent further violation; and:

b) are not out of proportion to the violation and the injury suffered;

The threat or use of force in response to a violation of international law is subject to prohibitions on the threat or use of force in the United Nations Charter".
Memorandum Departamentu Stanu z 1978 roku:

"jest jasne, że USA zajmują kategoryczne stanowisko, że represalia polegające na użyciu siły są nielegalne w świetle prawa międzynarodowego. USA nie będą potępiać aktów użycia siły w ramach represaliów bez jednoczesnego potępienia prowokacyjnych aktów terrorystycznych poprzedzających zastosowanie środków odwetowych. USA przyjmują do wiadomości trudności w odróżnieniu między proporcjonalną samoobroną a represaliami, ale mimo to dostrzegają taka różnicę (czym innym jest kolektywna samoobrona, czym innym "reprisal raids" dokonywane przez Izrael. Z pewnością powtarzające się ataki mogą osiągnąć poziom "użycia siły", uzasadniającego użycie siły w samoobronie".

Państwa.

Elementy państwowości:

terytorium,

ludność,


efektywna władza,

suwerenność.

1978: sąd administracyjny Kolonii In re Duchy of Sealand: terytorium państwa musi składać się z naturalnych segmentów powierzchni ziemi. Sztuczna wyspa, nawet połączona na stałe z dnem morskim, nie staje się przez to „terytorium lądowym” lub „częścią powierzchni ziemi”. Ponadto nie można powiedzieć, że Sealandia posiada ludność. Spośród 106 „obywateli” tylko 30-40 stale przebywa na wyspie, konserwując jej instalacje. Reszta przebywa tam okazjonalnie. Nie jest to „naród” („people”) w rozumieniu prawa międzynarodowego, gdyż brak funkcjonowania jakiejś wspólnoty. Funkcjonowanie państwa nie może być ograniczone do utrzymywania kasyn i innych rozrywek; między mieszkańcami muszą istnieć rzeczywiste więzi społeczne a nie przypadkowa zbieżność hobby lub zainteresowań. Rzekomi „obywatele” nie nabyli swego „obywatelstwa” aby żyć z innymi i zajmować się wszystkimi aspektami życia zbiorowego kolektywnie. Wspólnym celem ich związku jest ograniczony do niewielkiej części ich płaszczyzny funkcjonowania społeczeństwie, tj. podatków i biznesu.
Suwerenność - niezależność od władzy innego podmiotu prawa międzynarodowego (politycznie: niepodległość).
Czy państwo ogranicza swoją suwerenność wiążąc się normami prawa międzynarodowego.
STSM w sprawie Wimbledon (1922): zawarcie traktatu międzynarodowego nie oznacza zrzeczenia się przez to państwo suwerenności tylko dlatego, że państwo zobowiązuje się do podejmowania określonych działań lub powstrzymania się od nich. Z pewnością każda umowa nakładająca obowiązki określa natomiast pewne ograniczenia, jeżeli chodzi o wykonywanie uprawnień suwerennych w tym sensie, że nakazuje wykonywanie tych uprawnień suwerennych w pewien, określony sposób. Podkreślić trzeba, że zawarcie umowy międzynarodowej jest właśnie atrybutem suwerenności państwowej.
MTS w sprawie cieśniny Korfu (Wlk. Brytania v. Albania, 1949): suwerenność to “całość uprawnień i atrybutów, które państwo posiada na swoim terytorium, z wyłączeniem innych państw i także w stosunku do innych państw. Suwerenność nakłada na państwa zarówno prawa jak i obowiązki” (opinia indywidualna sędziego Alvareza).

Pojęcie suwerenności w ujęciu L. Ehrlicha:



  1. samowładność (prawna niezależność od jakichkolwiek czynników zewnętrznych);

  2. całowładność (kompetencja do normowania wszystkich stosunków wewnątrz państwa).

ETS w sprawie Van Gend en Loos (1962): “Community law has an authority which can be invoked by their nationals before those courts and tribunals. The conclusion to be drawn from this is that the Community constitutes a new legal order of international law for the benefit of which the states have limited their sovereign rights, albeit within limited fields, and the subjects of which comprise not only member states but also their nationals. Independently of the legislation of member states, Communinty law therefore not only imposes obligations on individuals but is also intended to confer upon them rights which become part of their legal heritage. These rights arise not only where they are expressly granted by the treaty, but also by reason of obligations which the treaty imposes in a clearly defined way upon individuals as upon member states and upon the institutions of the Community”.


STSM: opinia odrębna w sprawie stosunków celnych między Niemcami a Austrią (1931): „w praktyce każdy traktat zawarty między dwoma lub więcej państwami niezawisłymi ogranicza w pewnej mierze wykonywanie władzy wynikającej z suwerenności”.

Sposoby nabycia terytorium:

a) nowe państwa niepodległe;

b) podbój (zasada zakazu uznawania sytuacji nielegalnych);

c) przyrost terytorium;

d) cesja;

e) zawłaszczenie i zasiedzenie.
MTS w sprawie Sahary Zachodniej w 1971 roku: “stosownie do praktyki państw w tamtym czasie, terytoria zamieszkałe przez plemiona I ludu posiadające organizację polityczną i społeczną nie mogą być uznane za terrae nullius i nie podlegaja zawłaszczeniu jako terytoria niczyje".
Obszary morskie:

1. Wody wewnętrzne:

a) ujścia rzek;

b) wody portów;

c) zatoki (jeżeli odległość między punktami wyznaczającymi naturalne wejście do zatoki przy najniższym stanie wody nie przekracza 24 mil morskich, można wytyczyć linię zamykającą zatokę między tymi dwoma punktami przy najniższym stanie wody, a wody znajdujące się po wewnętrznej stronie tej linii uważa się za wody wewnętrzne. Jeżeli odległość między punktami wyznaczającymi naturalne wejście do zatoki przy najniższym stanie wody przekracza 24 mile morskie, wytycza się wewnątrz zatoki prostą linię podstawową o długości 24 mil morskich w taki sposób, aby zamknąć nią możliwie największy obszar wody.
Ustawa z 21 marca 1991 roku o o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. nr 32 z 1991 roku, poz. 131).

Art. 2. 1. Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:

1) morskie wody wewnętrzne,

2) morze terytorialne,

3) wyłączna strefa ekonomiczna

- zwane dalej "polskimi obszarami morskimi".

2. Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi pod nimi.

Art. 4. Morskimi wodami wewnętrznymi są:

1) część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra pomiędzy Zalewem Szczecińskim a wodami portu Szczecin,

2) część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową biegnącą od punktu o współrzędnych 54°37'36" szerokości geograficznej północnej i 18°49'18" długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Helskiej) do punktu o współrzędnych 54°22'12" szerokości geograficznej północnej i 19°21'00" długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Wiślanej),

3) część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską na tym Zalewie,

4) wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego.
Metody ustalania linii podstawowej:


  1. metoda linii najdalszego odpływu (linia najniższego stanu wody wzdłuż wybrzeża, oznaczona na mapach o dużej skali uznanych oficjalnie przez państwo nadbrzeżne);

  2. metoda prostych linii podstawowych ( w miejscach, gdzie linia wybrzeża jest bardzo wygięta i wcina się w głąb lądu albo gdzie wzdłuż wybrzeża w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się łańcuch wysp, można stosować metodę prostych linii podstawowych łączących odpowiednie punkty przy wytyczaniu linii podstawowej, od której mierzy się szerokość morza terytorialnego. Przy wytyczaniu prostych linii podstawowych nie można wyraźnie odstępować od ogólnego kierunku wybrzeża, a obszary morskie znajdujące się po wewnętrznej stronie takich linii muszą być dostatecznie ściśle związane z obszarem lądowym, aby można było rozciągnąć na nie status wód wewnętrznych).

Polska: art. 5 ustawy: morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o szerokości 12 mil morskich, liczonych od linii podstawowej tego morza. Linię podstawową morza terytorialnego stanowi linia najniższego stanu wody wzdłuż wybrzeża lub zewnętrzna granica morskich wód wewnętrznych. Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony o 12 mil morskich od najbliższego punktu linii podstawowej, z zastrzeżeniem ust. 4.

Suwerenność państwa nadbrzeżnego ograniczona jest prawem nieszkodliwego przypływu. Nie rozciąga się na prawo przelotu samolotów nad morzem terytorialnym.

"Przepływ" oznacza żeglugę przez morze terytorialne w celu:

(a) przejścia przez to morze bez wchodzenia na wody wewnętrzne i bez zatrzymywania się poza wodami wewnętrznymi na redzie bądź przy urządzeniu portowym; lub

(b) wejścia na wody wewnętrzne lub wyjścia z nich albo zatrzymania się na takiej redzie bądź przy takim urządzeniu portowym.


Przykłady działań uznanych za naruszenie prawa nieszkodliwego przepływu:

(a) groźba użycia siły lub użycie siły przeciwko suwerenności państwa nadbrzeżnego, jego terytorialnej integralności lub politycznej niezawisłości albo w jakikolwiek inny sposób naruszający zasady prawa międzynarodowego zawarte w Karcie Narodów Zjednoczonych;

(b) manewry lub ćwiczenia z użyciem broni jakiegokolwiek rodzaju;

(c) zbieranie informacji na szkodę obronności lub bezpieczeństwa państwa nadbrzeżnego;

(d) propaganda mająca na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa państwa nadbrzeżnego;

(e) czynności, w wyniku których następuje start, lądowanie lub przyjęcie na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;

(f) czynności, w wyniku których następuje start, lądowanie lub przyjęcie na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojskowego;

(g) przyjmowani na pokład lub wydawaniu jakichkolwiek towarów lub walut albo przyjmowani bądź wysadzaniu ze statku jakichkolwiek osób z naruszeniem ustaw lub innych przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych państwa nadbrzeżnego;

(h) umyślne i poważne zanieczyszczanie;

(i) dokonywanie jakichkolwiek połowów;

(j) prowadzenie działalności badawczej lub obserwacji hydrograficznych;

(k) zakłócanie funkcjonowania systemu łączności albo innych urządzeń lub instalacji państwa nadbrzeżnego;

(l) wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z przepływem.

Zasady wykonywania jurysdykcji:

1) jurysdykcja karna:

(a) jeżeli skutki przestępstwa rozciągają się na państwo nadbrzeżne;

(b) jeżeli przestępstwo jest tego rodzaju, że zakłóca spokój kraju lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;

(c) jeżeli kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub urzędnik konsularny państwa bandery statku zwraca się do miejscowych organów z prośbą o pomoc; lub

(d) jeżeli podjęcie takich działań jest konieczne do zwalczania nielegalnego handlu narkotykami lub substancjami psychotropowymi.

2) jurysdykcja cywilna: państwo nadbrzeżne nie powinno zatrzymywać obcego statku przepływającego przez morze terytorialne ani zmieniać jego kursu w celu wykonania jurysdykcji cywilnej wobec osoby znajdującej się na pokładzie statku. Państwo nadbrzeżne nie może prowadzić egzekucji ze statku ani dokonać jego zajęcia w związku z jakimkolwiek postępowaniem cywilnym, chyba że chodzi wyłącznie o zobowiązania podjęte przez statek lub zobowiązania, za które statek ten stał się odpowiedzialny podczas jego przepływu przez wody państwa nadbrzeżnego, lub w celu dokonania tego przepływu.


Konwencja o prawie morza z Montego Bay (1982):

PODROZDZIAŁ C

ZASADY ODNOSZĄCE SIĘ DO OKRĘTÓW WOJENNYCH ORAZ INNYCH STATKÓW RZĄDOWYCH UŻYWANYCH DO CELÓW NIEHANDLOWYCH

Artykuł 28

Definicja okrętu wojennego

Dla celów niniejszej konwencji "okręt wojenny" oznacza okręt należący do sił zbrojnych państwa, noszący zewnętrzne znaki wyróżniające okręty posiadające przynależność tego państwa, dowodzony przez oficera marynarki pozostającego w służbie tego państwa i którego nazwisko znajduje się na liście oficerów lub w równorzędnym dokumencie, z załogą podlegającą normalnej dyscyplinie wojskowej.

Artykuł 30

Nieprzestrzeganie przez okręty wojenne ustaw i innych przepisów prawnych państwa nadbrzeżnego

Jeżeli okręt wojenny nie przestrzega ustaw i innych przepisów prawnych państwa nadbrzeżnego dotyczących przepływu przez morze terytorialne i lekceważy skierowane do niego wezwanie do ich przestrzegania, państwo nadbrzeżne może żądać, aby okręt niezwłocznie opuścił morze terytorialne.

Artykuł 31

Odpowiedzialność państwa bandery za szkodę wyrządzoną przez okręt wojenny lub inny statek rządowy używany do celów niehandlowych

Państwo bandery ponosi międzynarodową odpowiedzialność za wszelką stratę lub szkodę wyrządzoną państwu nadbrzeżnemu wskutek nieprzestrzegania przez okręt wojenny lub inny statek rządowy używany do celów niehandlowych ustaw i innych przepisów prawnych państwa nadbrzeżnego, dotyczących przepływu przez morze terytorialne lub postanowień niniejszej konwencji albo innych norm prawa międzynarodowego.

Artykuł 32

Immunitety okrętów wojennych i innych statków rządowych używanych do celów niehandlowych

Poza wyjątkami przewidzianymi w podrozdziale A oraz w artykułach 30 i 31 niniejsza konwencja nie narusza immunitetów okrętów wojennych ani innych statków rządowych używanych do celów niehandlowych.
Polska: Art. 6. 1. Obce statki, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, korzystają z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określa przepływ okrętów wojennych obcych państw przez polskie morze terytorialne oraz warunki ich wejścia na polskie morskie wody wewnętrzne.


ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA OBRONY NARODOWEJ

z dnia 24 czerwca 1992 r.

w sprawie przepływu okrętów wojennych obcych państw przez polskie morze terytorialne oraz warunków wejścia tych okrętów na polskie morskie wody wewnętrzne.

(Dz. U. z dnia 15 lipca 1992 r.)

Na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. Nr 32, poz. 131) zarządza się, co następuje:

§ 1. Okręty wojenne obcych państw korzystają z prawa nieszkodliwego przepływu przez polskie morze terytorialne na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu.

§ 2. 1. Okręty wojenne obcych państw mogą przepływać przez polskie morze terytorialne oraz wchodzić na polskie morskie wody wewnętrzne za zezwoleniem Ministra Obrony Narodowej.


Prawo przejścia tranzytowego przez cieśniny - korzystanie z wolności żeglugi i przelotu wyłącznie w celu nieprzerwanego i szybkiego tranzytu przez cieśninę.
Prawo przejścia archipelagowym szlakiem morskim – korzystanie z prawa żeglugi i przelotu w zwyczajny sposób, wyłącznie w celu nieprzerwanego, szybkiego i niezakłóconego tranzytu.

ograniczenia:

a) proporcja powierzchni wód zamkniętych przez archipelagową linię podstawową do powierzchni lądu powinna wynosić pomiędzy 1:1 a 9:1;

b) długość odcinków łączących poszczególne wyspy może wynosić najwyżej 100 mil morskich, z tym że maksymalnie 3% ogólnej liczby tych odcinków może mieć długość pomiędzy 100 a 125 mil morskich;

c) archipelagowe linie podstawowe nie mogą odcinać morza terytorialnego innego państwa od jego wyłącznej strefy ekonomicznej lub morza otwartego.

Wyłączna strefa ekonomiczna.

(a) suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;

(b) jurysdykcję w odniesieniu do:

(i) budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;

(ii) badań naukowych morza;

(iii) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
Wolności morza otwartego:

a) żeglugi;

b) przelotu;

c) rybołówstwa;

d) układania kabli podmorskich i rurociągów;

e) budowania sztucznych wysp oraz instalacji;

f) badań naukowych.
Szczególny status Antarktyki.


  1. demilitaryzacja Antarktyki i nakaz wykorzystywania jej wyłącznie do celów pokojowych;

  2. zamrożenie roszczeń terytorialnych państw, które takie roszczenia zgłaszały w przeszłości i zakaz wysuwania nowych;

  3. wolność badań naukowych i nakaz wzajemnego informowania o badaniach i ekspedycjach;

  4. zakaz prób jądrowych i umieszczania odpadów radioaktywnych;

  5. odbywanie konsultacji między zainteresowanymi państwami oraz prawo do wyznaczania obserwatorów do przeprowadzania inspekcji.

Konwencja z Chicago (1944). Pięć swobód:

- swoboda przelotu tranzytowego bez lądowania;

- swoboda lądowania w celach technicznych (niezarobkowych);

- swoboda dostarczania pasażerów, poczty i ładunków z państwa macierzystego do państwa lądowania;

- swoboda zabierania pasażerów, poczty i ładunków z państwa lądowania do państwa macierzystego;

- swoboda przewozu pasażerów, poczty i ładunku pomiędzy jednym umawiającym się państwem a państwem lądowania.
Prawo lotnicze: Art. 122a. Jeżeli wymagają tego względy bezpieczeństwa państwa i organ dowodzenia obroną powietrzną, uwzględniając w szczególności informacje przekazane przez państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym, stwierdzi, że cywilny statek powietrzny jest użyty do działań sprzecznych z prawem, a w szczególności jako środek ataku terrorystycznego z powietrza, statek ten może być zniszczony na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. Nr 78, poz. 461, z późn. zm.).

Sygn. akt K 44/07

W Y R O K
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Andrzej Rzepliński - przewodniczący


Adam Jamróz
Marek Kotlinowski
Teresa Liszcz - sprawozdawca
Ewa Łętowska,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 30 września 2008 r., wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o zbadanie zgodności:

art. 122a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, ze zm.) z art. 38, art. 31 ust. 3, art. 2, art. 26 oraz art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

o r z e k a:

Art. 122a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141, poz. 1008, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1829, z 2007 r. Nr 50, poz. 331 i Nr 82, poz. 558 oraz z 2008 r. Nr 97, poz. 625 i Nr 144, poz. 901) jest niezgodny z art. 2, art. 30 i art. 38 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

 


 

Andrzej Rzepliński

 

Adam Jamróz

 

Marek Kotlinowski

Teresa Liszcz

 

Ewa Łętowska

Bundesverfassungsgericht (2006)




  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna