Canada's Life and Health Insurers



Pobieranie 119,5 Kb.
Data24.02.2019
Rozmiar119,5 Kb.

Ubezpieczenia na życie w Kanadzie

(Canada’s Life and Heath Insurers)


Streszczenie


  • Kanadyjski sektor ubezpieczeń na życie obejmuje 120 firm, jakie pozostały ze 163 istniejących w 1990 r., uwzględniając zarówno krajowe jak i zagraniczne przedsiębiorstwa.

  • Wraz z rosnącą konsolidacją rynku, pięć największych korporacji posiada około 59 procent krajowych aktywów sektora, w porównaniu do około 43 procent w 1994 r.. Sektor ubezpieczeń na życie zatrudnia w przybliżeniu 113 000 Kanadyjczyków, z których połowa zatrudniona jest na pełny etat przez ubezpieczycieli, podczas gdy reszta pracuje jako niezależni agenci.

  • Kanadyjskie firmy ubezpieczeń na życie posiadały 267 miliardów dolarów aktywów w 2000 r., co stawia je jako trzecie wśród wszystkich sektorów finansowych, za bankami (1080 miliardów dolarów) i funduszami inwestycyjnymi (419 miliardów).




  • Całkowity dochód sektora ubezpieczeń na życie wyniósł 73 miliardy dolarów w 2000 r. Około dwóch trzecich z tej sumy stanowił przychód ze sprzedaży polis a jedna trzecia z inwestycji.




  • Udział kanadyjskich firm ubezpieczeniowych na rynku krajowym wzrósł w ciągu poprzedniej dekady z 68 do 71 procent całkowitych przychodów ze sprzedaży polis.




  • Operacje międzynarodowe stały się ważne dla kanadyjskich firm ubezpieczeniowych. Dochód ze sprzedaży polis zagranicznych wynosi ponad połowę dochodów całego sektora.




  • Oferty emerytalne, takie jak renty („annuity), plany emerytalne, emerytalne fundusze dochodowe stanowią jeden z najszybciej rozwijających się pod sektorów ubezpieczeń na życie.




  • Regulacja kanadyjskiego rynku ubezpieczeń na życie jest podzielona pomiędzy rząd federalny i rządy stanowe. Z uznaniem dla rozważnych regulacji, rząd federalny, działając poprzez Biuro Kierownika Instytucji Finansowych (Office of the Superintendent of Financial Institutions) nadzoruje zarejestrowane na szczeblu federalnym firmy (włączając w to firmy zagraniczne), które generują ponad 90 procent dochodów ze składek całości sektora.

  • W czerwcu 2001 r. Rząd Kanady przyjął ustawy reformujące działanie sektora finansowego, włączając sektor ubezpieczeń na życie. Nowe prawo wchodzi w życie w październiku 2001 r.


Wstęp


Ubezpieczenia życiowe odgrywają znaczącą rolę w życiu Kanadyjczyków poprzez oferowanie ubezpieczenia od nieoczekiwanych wydarzeń oraz pomocy jednostkom przy planowaniu przyszłości finansowej. Tradycyjne ubezpieczenia, takie jak życiowe, rozkładają ryzyko pomiędzy wiele osób aby ubezpieczyć od utraty życia, od poważnych wypadków mających wpływ na zatrudnienie czy zapewnić potrzeby dodatkowej opieki medycznej. 

W 2000 r. około 24 milionów dorosłych Kanadyjczyków i osób pozostających na ich utrzymaniu (ew. uposażonych-Sz.Ch.) było objęte jakąś formą ubezpieczenia na życie, z czego większa cześć w krajowych firmach, które obejmują 71 procent branży. Ponadto, suma ubezpieczeń wykupionych przez Kanadyjczyków wynosiła ponad 2 tryliony dolarów (org. $2 trillion), blisko dwa razy więcej niż dziesięć lat wcześniej. Podczas gdy sektor ubezpieczeń tradycyjnie skupiony jest na produktach ubezpieczeń na życie, obecnie rośnie zainteresowanie zarządzaniem majątkiem i ofertami emerytalnymi.


Struktura sektora


W 2000 r. Kanadyjski sektor ubezpieczeń na życie obejmował 120 firm, co stanowiło spadek ze 163 w 1990 r. (zobacz tabela 1). To zmniejszenie liczby przedsiębiorstw jest głównie wynikiem działania zagranicznych ubezpieczycieli, sprzedających swoje oddziały ubezpieczycielom Kanadyjskim, chociaż nastąpiły również znaczące fuzje i przejęcia wśród przedsiębiorstw kanadyjskich.

W 2000 r. pięć największych przedsiębiorstw posiadało około 59 procent krajowych aktywów sektora ubezpieczeń na życie, co stanowi wzrost w porównaniu z 43 procentami w 1994 r.. Firmy te są w pełni kontrolowane przez kapitał kanadyjski i nadal zwiększają swój udział w rynku i przewagę nad firmami zagranicznymi.



Tabela 1



Kategoria

Liczba przedsiębiorstw (2000)

Procent zebranej składki
 (%)




Pochodzenie

Kanada

71

91




USA

39

4




Europa

10

5




Łącznie

120

100

Rejestracja

Federalna

94

92




Stanowa

26

8




Łącznie

120

100



Żródło: Canadian Life and Health Insurance Association Inc.

Około 113 000 Kanadyjczyków pracuje w sektorze ubezpieczeń na życie, tworząc tą istotną dla Kanadyjskiej gospodarki branżę. Około 56 000 ludzi jest zatrudnionych na pełny etat przez ubezpieczycieli, podczas gdy pozostali pracują jako niezależni agenci. Branża ubezpieczeniowa zatrudnia więcej ludzi niż leśnictwo, przemysł chemiczny czy papierniczy.



Produkty ubezpieczeniowe L&H


Kanadyjskie firmy ubezpieczeniowe są istotnym graczem rynku ubezpieczeń na życie, prywatnym rynku ubezpieczeń zdrowotnych (dopełniając ubezpieczenia publiczne) i rynku rentowym, uwzględniając prywatne emerytury. Ubezpieczenia na życie stanowią teraz mniejszą część dochodów ze sprzedanych polis, podczas gdy produkty „oszczędnościowe” takie jak renty zyskały na znaczeniu. Na przykład w 1970 r. ubezpieczenia rentowe (largo), włączając grupowe i indywidualne plany emerytalne, zapewniały tylko 19 procent dochodów ze składek; do 2000 r. reprezentowały 53 procent. Starzenie się ludności Kanady i wzrost popytu na świadczenia emerytalne są postrzegane jako główne czynniki tego wzrostu.

Ubezpieczenia na życie (25 procent dochodów ze składek)


Sprzedaż ubezpieczeń na życie wzrosła gwałtownie w ostatnich latach, z indywidualnymi ubezpieczeniami wykazującymi szybszy wzrost niż ubezpieczenia grupowe. Indywidualne ubezpieczenie życiowe może być zaklasyfikowane jako dwa podstawowe typy: ubezpieczenie okresowe i ubezpieczenie stałe (tłum. dosłowne). To pierwsze oferuje świadczenie tylko w przypadku śmierci i nie powoduje kumulacji pieniędzy. Składki są niższe w początkowych latach i wzrastają z czasem odzwierciedlając wyższe ryzyko śmierci w bardziej zaawansowanym wieku. Polisy zazwyczaj wygasają w określonym wieku Np. 65, 70 czy 75 lat. Alternatywnie, stałe ubezpieczenie oferuje więcej niż zabezpieczenie na wypadek śmierci. Te polisy są polisami oszczędnościowymi, aby pomóc w przypadkach finansowych kryzysów, pokryć określone wydatki albo zapewnić dochód emerytalny. Posiadacz który wykupi polisę jest uprawniony do zakumulowanych pieniędzy z niej pochodzących (ubezpieczenie na życie z funduszem inwestycyjnym). Około 17 milionów Kanadyjczyków posiada jakąś formę ubezpieczania na życie (stricte).

Ubezpieczenie zdrowotne (22 procent dochodu ze składek)


Pomimo że Kanada posiada system opieki zdrowotnej finansowany ze środków publicznych, firmy ubezpieczeniowe odgrywają istotną rolę w całym kraju finansując usługi medyczne nie refundowane z rządowych programów. Te usługi zawierają wydłużoną opiekę zdrowotną, ubezpieczenie stomatologiczne, ubezpieczenie w podróży, ubezpieczenie na wypadek utraty źródła zarobków oraz ubezpieczenie wypadkowe, ubezpieczenie na życie i zasiłek w przypadku poważnych uszczerbków na zdrowiu. Kanadyjskie firmy ubezpieczeniowe dostarczają ponad 90 procent prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych, pozostałe zapewniane są przez niektóre majątkowe firmy ubezpieczeniowe. W 2000 r. 24 miliony Kanadyjczyków posiadało rozbudowaną polisę zdrowotną, 16 milionów ubezpieczenie stomatologiczne i 8 milionów miało zabezpieczenie przed utratą źródła dochodów. Większość z tych ubezpieczeń jest oferowana przez programy zasiłkowe oferowane przez pracodawców swoim pracownikom.

Renty/Emerytury (53 procent dochodów ze składek)


Renty obejmują grupę prywatnych planów emerytalnych opłacanych przez pracodawców i znanych w Kanadzie jako rejestrowe plany emerytalne. Odgrywają istotną rolę w Kanadzie, około 41 procent Kanadyjczyków jest uprawnionych do takich planów. Indywidualne produkty emerytalne zawierają obecnie wypłacane renty (largo), takie jak renty życiowe i fundusze z dodatkowych emerytur, jak również renty pozostające wciąż w fazie gromadzenia, takie jak rejestrowe emerytalne plany oszczędnościowe. Składki otrzymane za renty wzrosły o 17 procent w 2000 r. w porównaniu z poprzednim rokiem, jako że popyt na oddzielne – albo rynkowe – inwestycje pozostał wysoki (zobacz tabele „Czym są wydzielone fundusze?”).

Sieć dystrybucji


Indywidualne ubezpieczenia na życie są rozprowadzane przez pełnoetatowych agentów, którzy reprezentują pojedynczą firmę, albo niezależnych agentów, którzy sprzedają produkty wielu przedsiębiorstw. Zarówno etatowi jak i niezależni agenci otrzymują prowizję na pokrycie ich wydatków, jednakże etatowi agenci zazwyczaj dostają dodatkową korzyści; takie jak zasiłki emerytalne i dostęp do szkoleń opłacanych przez pracodawcę. Podczas gdy większość indywidualnych produktów ubezpieczeniowych jest sprzedawana (bezpośrednio) przez etatowych albo niezależnych agentów, inne kanały dystrybucji obejmują rozwiązania telefoniczne i pocztowe jak również sprzedaż poprzez Internet.
Grupa ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń zdrowotnych jest zazwyczaj dostarczana poprzez opłacane przez pracodawcę plany zasiłkowe i sprzedawana za pomocą licytacji (konkurencja), co pomaga zminimalizować koszty dystrybucji produktu.

Operacje międzynarodowe


Usługi w zakresie ubezpieczeń na życie są charakteryzowane czasami jako „kanadyjska najważniejsza finansowa usługa eksportowa”. Ponad tuzin kanadyjskich korporacji ubezpieczeniowych prowadzi filie i oddziały w więcej niż 20 krajach. Dochód z zagranicznych składek rósł ciągle w poprzednich latach, wzrastając z 37 procent w 1990 r. do 55 procent w 2000 r. (zobacz tabela 1). Pomimo że większość dochodu ze składek pochodzi z USA, firmy oferujące ubezpieczenia na działają aktywnie na innych rynkach, szczególnie w Wielkiej Brytanii i Azji.

Kanadyjskie firmy ubezpieczeniowe osiągają większy dochód ze składek za granicą niż zagraniczne firmy w Kanadzie. Faktycznie udział w dochodzie ze składek zebranych w Kanadzie przez ubezpieczycieli kanadyjskich wzrósł przez ostatnią dekadę z 68 do 71 procent. Przewiduje się kontynuację tego trendu, jak również dalszą konsolidację rodzimego sektora ubezpieczeniowego.




Dochody


Korporacje ubezpieczeniowe czerpią zyski z zebranych składek (np. składki płacone przez posiadaczy polis) jak również z inwestycji. Dochód ze składek wynosi około dwóch trzecich przychodów sektora, pozostałą część stanowią przychody z inwestycji. Ogólny dochód ze składek w 2000 r. wyniósł 44,4 miliarda dolarów, z czego 53 procent pochodziło ze składek rentowych/emerytalnych, 25 procent ze sprzedaży polis na życie, 22 procent z polis zdrowotnych (zobacz tabela 2). Łączny dochód sektora wzrósł ponad 12 procent w 2000 r., powyżej przeciętnej okresowej stopy wzrostu wynoszącej 6,5 procenta w latach dziewięćdziesiątych.


Aktywa i pasywa


W końcu 2000 r. firmy ubezpieczeniowe posiadały 267 miliardów dolarów krajowych aktywów. Tabela 3 pokazuje ulokowanie aktywów kanadyjskich firm ubezpieczeniowych. W końcu 2000 r. aktywa krajowe były ulokowane w następujący sposób: 40 procent w obligacjach, 16 procent w akcjach, 15 procent w pożyczkach hipotecznych, 14 procent w funduszach inwestycyjnych, 3 procent w nieruchomościach i 12 procent w gotówce, pożyczkach ubezpieczeniowych i innych. W ostatniej dekadzie procentowy udział aktywów w kredytach hipotecznych stale spadał wskutek silnego spadku wartości nieruchomości we wczesnych latach dziewięćdziesiątych, podczas gdy wzrósł procentowy udział akcji i udziałów w funduszach inwestycyjnych.
Aktywa mogą być również podzielone na aktywa ogólne i aktywa funduszy wydzielonych, gdzie aktywa ogólne stanowią do 70 procent całości, a wydzielone pozostałe 30 procent. Aktywa funduszy wydzielonych są utrzymywane i zarządzane oddzielnie od innych aktywów firmy i używane są do inwestowania funduszy z indywidualnych oraz grupowych planów emerytalnych i rentowych.

Aktywa ogólne zawierają wszystkie pozostałe aktywa ubezpieczycieli na życie (L&H). W 2000 r. 42 procent aktywów ogólnych sektora ubezpieczeń na życie było u lokowane w funduszach inwestycyjnych, 31 procent w akcjach i ponad 14 procent w obligacjach.



Pod koniec 2000 r. wewnętrzne aktuarialne pasywa (?) (domestic actuarial liabilities) (np. fundusze potrzebne do rozliczenia przyszłych przychodów i kosztów plus możliwości wystąpienia zjawisk niekorzystnych) równały się 212 miliardom dolarów, czyli 79 procentom wszystkich aktywów krajowych ubezpieczycieli. Tabela 4 pokazuje rozłożenie pasywów w sektorze. Większość pasywów wynika ze zobowiązań rentowych (largo), które tworzyły 71 procent ogólnych pasywów w 2000 r. Ubezpieczenia na życie stanowiły około 22 procent ogółu pasywów, ubezpieczenia zdrowotne pozostałą resztę. Rozłożenie pasywów był relatywnie stałe przez ostatnią dekadę.



Czym są wydzielone fundusze (segregated funds)?


Wydzielone fundusze, dostępne tylko u firm ubezpieczających na życie i zdrowie, są podobne do funduszy inwestycyjnych oferowanych przez inne instytucje finansowe w ten sposób, że oferują one udział w funduszu w różnych zabezpieczeniach (np. akcje zwykłe, obligacje, fundusze zrównoważone). Jednakże, różnią się od produktów funduszy inwestycyjnych tym, że minimalne procent inwestycji-zazwyczaj 75 procent albo więcej-musi być zwrócony inwestorowi przy zapadalności funduszu. Termin „fundusze wydzielone” jest używany ponieważ fundusz musi być utrzymywany oddzielnie od innych aktywów korporacji ubezpieczeniowej. Fundusze wydzielone są używane jako inwestycje udziałów grupowych planów emerytalnych jak również sposób inwestowania pieniędzy pochodzących z indywidualnych składek rentowych.

Z około 90 miliardami aktywów fundusze wydzielone odgrywają coraz większą rolę w proporcji ogólnych aktywów sektora, reprezentując 30 procent ogółu aktywów krajowych ubezpieczycieli L&H w 2000 r. To oznacza 18 procentowy wzrost w stosunku do 1999 r. (76 miliardów dolarów) i blisko pięciokrotny wzrost od 1990 r. Pomimo że fundusze wydzielone były szeroko inwestowane w akcje i obligacje, fundusze inwestycyjne są obecnie największym motorem inwestycji.



 


Rentowność kapitału własnego (ROE)


Sektor ubezpieczeń na życie osiągnął rentowność kapitału własnego (ROE) w wysokości ponad 14 procent w 2000 r., znacznie więcej niż w początkach lat dziewięćdziesiątych i powyżej przeciętnej z lat 1994-99 wynoszącej 10 procent (zobacz tabela 5). Wzrost rentowności należy przypisać w pierwszym rzędzie wzrostowi popularności produktów ubezpieczeniowych, szczególnie zarządzania majątkiem i ofert emerytalnych.

Nowe rozwiązania prawne – demutualizacja [1] nowa struktura własności


W czerwcu 2001 r. rząd Kanady przyjął ustawę reformującą uregulowania sektora finansowego, ustawa ta wchodzi w życie w październiku 2001 r. Nowe prawo zawiera miary oddziaływujące na sektor ubezpieczeń L&H. Zdemutualizowani ubezpieczyciele[1], którzy posiadają mniej niż 5 miliardów dolarów w akcjach mogą automatycznie mieć skoncentrowany akcjonariat. Ubezpieczyciele z kapitałem akcyjnym wynoszącym ponad 5 miliardów dolarów nadal mają mieć rozproszony akcjonariat (np. pojedynczy akcjonariusz albo firma nie może mieć więcej niż 20 procent głosów), co leży w interesie polityki rządu. Również, co należy do spraw prowadzonej polityki, duże banki nie są upoważnione do nabywania albo łączenia z dużymi zdemutualizowanymi korporacjami ubezpieczeniowymi i vice versa. To ograniczenie odnosi się także do korporacji-matek dużych banków i zdemutualizowanych firm ubezpieczeniowych. Próg powyżej którego wszystkie instytucje finansowe, włączając firmy ubezpieczeniowe L&H, muszą mieć 35 procentowy publiczny obieg (akcji) został podniesiony z 750 milionów dolarów do 1 miliarda.
Nowa ustawa uwzględnia również provisions które pozwalają firmom ubezpieczeniowym na dostęp do Kanadyjskiego Systemu Płatności (Canadian Payments System), którym jest system clearingowy i settlement dla realizacji czeków i innych rodzajów płatności między instytucjami finansowymi. Ta zmiana pozwala firmom ubezpieczeniowym L&H zaoferować szerszy zakres usług, włączając usługi obrotu płatniczego dla klientów, podobne do tych jakie oferują banki przy rachunkach (lokatach) depozytowych.
Dostawcy usług finansowych, razem z zdemutualizowanymi firmami ubezpieczeniowymi, mają również możliwość restrukturyzacji w ramach holdingu, co stwarza im możliwości większej efektywności operacyjnej i bardziej liberalnych regulacji.
W nowej ustawie są również zapisy wzmacniające pozycję konsumenta i chroniące jego pozycję. The Financial Consumer Agency of Kanada utworzona w październiku 2001 r., jest odpowiedzialna za dostarczanie w sposób przystępny konsumentom zasad działania państwowych instytucji finansowych (statutów), nadzorowanie inicjatyw samoregulujących, skierowanych na ochronę interesów konsumentów i małych przedsiębiorstw, promowanie świadomości konsumenckiej i odpowiadanie na ogólne zapytania konsumenckie.

Regulacja i nadzór


Rząd federalny i rządy stanowe dzielą jurysdykcję nad firmami ubezpieczeniowymi L&H. W praktyce dla utrzymania solidności finansowej, sektor ten jest szeroko regulowany przez rząd federalny, jako że firmy zarejestrowane na szczeblu federalnym wypracowywują ponad 90 procent ogólnego dochodu sektora ubezpieczeń L&H. Prowincje mogą zachować prawo do sprawdzania, że federalnie zarejestrowane firmy prowadzące biznes na ich terytorium są w dobrej kondycji finansowej, jednak wszystkie stany oprócz Quebecu akceptują regulacje federalne w tym zakresie.
W dodatku większość stanów zawarła umowę z władzami federalnymi, o prowadzenie nadzoru nad stanowo rejestrowanymi firmami w imieniu władz lokalnych.
Nadzór federalny jest prowadzony przez Biuro Kierownika Instytucji Finansowych (Office of the Superintendent of Financial Institutions (OSFI)), który odpowiada za kontrolę instytucji finansowych, łącznie z ubezpieczycielami L&H, aby zapewnić że są w dobrej kondycji finansowej i w zgodzie z prawem regulującym instytucje finansowe na stopniu federalnym.

Jeśli zostaną znalezione nieprawidłowości (braki), OSFI może doradzać zarządowi i wymagać kroków zaradczych. Przy wykonywaniu tej pracy, OSFI mierzy odpowiedzialność kapitałową ubezpieczycieli L&H poprzez stosowanie wskazówek „Minimum Continuing

Capital and Surplus Requirements (MCCSR)” (Pokrycie marginesu wypłacalności środkami własnymi).
MCCSR mierzy minimalny kapitał i nadwyżkę wymaganą w przedsiębiorstwie, dostosowane do czynników ryzyka danego biznesu aby zapewnić że aktywa są wystarczające do pokrycia pasywów. Ma dwa zasadnicze składniki. Pierwszy, to formuła oparta na ryzyku stosowana do określania jak dużo kapitału jest wymagane przez firmę. Następnie szacowana jest wielkość kapitału albo „marginesu” jaka jest potrzebna do zaspokojenia wymagań opartych na ryzyku. Jeśli kapitał przedsiębiorstwa spadnie poniżej wymaganego 120 procentowego minimum, firma musi przedstawić OSFI szczegółowy plan dokapitalizowania. Pod koniec 2001 r. firmy kanadyjskie plasowały się dużo powyżej 120 procentowego wymaganego minimum, z ponad 200 procentowym dostępnym kapitałem. Przedsiębiorstwa muszą również przesyłać OSFI okresowe raporty zawierające informacje finansowe, włączając ich aktywa, pasywa, przychody i wydatki.
Wszyscy ubezpieczający są podporządkowani regułom sterującym rynkiem w każdym stanie, w którym prowadzą swoją działalność. Oznacza to licencjonowanie i wprowadzanie na rynek produktów ubezpieczeniowych, standardów kompetencyjnych i zachowań agentów ubezpieczeniowych oraz ochronę konsumenta. Ustawy stanowe regulujące umowy ubezpieczeniowe i prawa beneficjentów są uformowane w ustawie Uniform Life Insurance Act, która jest modelowym prawem zaadaptowanym przez Kanadyjską Radę Nadzoru Ubezpieczeniowego (Canadian Council of Insurance Regulators) do normowania treści polis ubezpieczeniowych na życie. Quebek nie przejął tego prawa, ale regulacje stanowe na tym terenie są bardzo podobne. Wszystkie stany, włączając w to Quebek, dążą do coraz większej harmonizacji.

Ochrona ubezpieczonych (posiadaczy polis)


Od 1990 r. polisy ubezpieczeniowe na życie, wypadkowe, chorobowe i umowy rentowe/emerytalne w Kanadzie były gwarantowane do pewnej sumy przez Canadian Life and Health Insurance Compensation Corporation (CompCorp), prywatną, działającą na zasadach non-profit firmę utworzoną i finansowaną przez korporacje ubezpieczeniowe L&H. Ten plan zapewnia ubezpieczonym ochronę w przypadku utraty możliwości świadczeń ubezpieczeniowych wskutek bankructwa/niewypłacalności firmy ubezpieczeniowej. Zabezpieczenie wynosi 200 000 dolarów w przypadku śmierci przy polisach na życie, 60 00 dolarów w przypadku oszczędności i świadczeń zdrowotnych i 2 000 dolarów miesięcznie za niemożność regularnych świadczeń rentowych/emerytalnych.

Pomijając kilka wyjątków, wszystkie firmy ubezpieczeniowe posiadające licencję na sprzedaż ubezpieczeń na życie i zdrowotnych w Kanadzie należą do CompCorp’s. (Po więcej informacji, zobacz http://www.compcorp.ca).


Przyszłe wyzwania


Tak jak inni gracze w sektorze usług finansowych, branża ubezpieczeń L&H przeżywa gwałtowne przemiany. Znaczenie technologii odbija się w każdym aspekcie działalności sektora, od dystrybucji do handlu akcjami przedsiębiorstw przez Internet. Konsumenci mają szerszy zakres dostępu do produktów ubezpieczeniowych, zarówno krajowych jak i zagranicznych i mogą zakupić te polisy, które najbardziej spełniają ich oczekiwania. Konkurencja rośnie również ze strony innych instytucji finansowych, szczególnie banków i dealerów funduszy inwestycyjnych, którzy oferują szeroki zakres produktów ubezpieczeniowych. Rozwój technologii IT (informacyjnej) oznacza też globalizację rynków finansowych i doprowadził do znacznego wzrostu transakcji zagranicznych.
Sektor ubezpieczeń stoi w obliczu przemian demograficznych w Północnej Ameryce. Duża popularność rent/emerytur jest częściowo spowodowana pragnieniami fali demograficznej o dodatkowym dochodzie na emeryturze. W momencie, gdy ludność z fali demograficznej wejdzie w wiek emerytalny, spodziewać się można, iż świadczenia emerytalne będą tworzyć większą część rynku.

Proporcja wypłacanych świadczeń emerytalnych również wzrośnie. W dodatku, starzenie się populacji z pewnością wpłynie na świadczenia wypłacane za bardziej tradycyjne produkty ubezpieczeń na życie.


W obliczu tych przemian, sektor L&H nadal się konsoliduje. Analitycy oczekują kontynuacji tego trendu, ponieważ demutualizacja dostarcza kapitału akcyjnego potrzebnego do przejęć. Niektóre mniejsze firmy ubezpieczeniowe L&H mogą sprostać tym wyzwaniom wyszukując sobie rynkową niszę.
Ustawa reformująca uregulowania rządzące sektorem usług finansowych ma wspomagać sektor ubezpieczeń L&H w podejmowaniu tych wyzwań poprzez zapewnienie elastycznego środowiska działania, przy jednoczesnym zachowaniu silnych i ostrożnych zasad.

Nowe ramy ustawowe utrzymują długotrwałą praktykę regularnych nowelizacji, poprzez załączenie automatycznych klauzul wygasających .



Rząd jest również przygotowany do uaktualniania przepisów wcześniej niż po pięciu latach, jeśli zajdzie taka konieczność, gwarantując że przepisy dotrzymają kr. gwałtownie zmieniającej się sytuacji rynkowej.

Aneks 1 


Koncentracja w sektorze ubezpieczeń L&H wg. aktywów krajowych w 2000r.

Concentration in the Canadian life and health insurance industry: domestic general assets, 2000






Aktywa krajowe

Udział w rynku






(miliardy $)

(%)

The Great-West Life Assurance Company

27.7

15.2

Clarica Life Insurance Company1

25.8

14.2

Manulife Financial Corporation

22.0

12.0

Sun Life Financial Services of Canada Inc.

17.7

9.7

Canada Life Financial Corporation

14.6

8.0

Łącznie (top 5)

107.8

59.0

Łącznie sektor

182.6

100.0



Uwaga: liczby mogą nie sumować się dokładnie wskutek zaokrągleń
1 W maju 2002 r. rząd Kanady zaakceptował przejęcie Clarica Life Insurance Company przez Sun Life Financial Services of Canada Inc.
Żródło: Moody’s Investors Service, Canadian Life and Health Insurance Association Inc.


Aneks 2


10 największych firm pod względem wysokości aktywów, consolidated basis, 2000



Przedsiębiorstwo

Aktywa ogółem






(w milionach $)

Manulife Financial Corporation

114,944

Sun Life Financial Services of Canada Inc.1

106,238

Canada Life Financial Corporation

55,082

The Great-West Life Assurance Company

51,990

Clarica Life Insurance Company

39,315

Industrial Alliance

14,011

The Maritime Life Assurance Company

11,510

Transamerica Life Insurance Company of Canada

9,048

The Imperial Life Assurance Company of Canada

4,857

The Empire Life Insurance Company

4,286

The National Life Assurance Company of Canada

4,183



Uwaga: zawiera aktywa z działalności w Kanadzie i innych krajach.
1 W maju 2002 r. rząd Kanady zaakceptował przejęcie Clarica Life Insurance Company przez Sun Life Financial Services of Canada Inc.
Żródło: Moody’s Investors Service.

   
[1] Przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe które są własnością akcjonariuszy, w przeciwieństwie do towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, które są własnością ubezpieczonych (posiadaczy polis).

Źródło: Ministerstwo Finansów Kanady, www.fin.gc.ca


Tłumaczenie: Szymon Chrupczalski






©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna