Błota Pontyjskie



Pobieranie 62,42 Kb.
Data29.10.2017
Rozmiar62,42 Kb.

Błota Pontyjskie –równina rozciągająca się pomiędzy Morzem Tyrreńskim na południowym zachodzie i przedgórzem Apeninów (Monti Lepini i Monti Ausoni) na wschodzie. Od północy ogranicza ją środkowy bieg rzeki Astury i Góry Albańskie. Błota Pontyjskie obejmowały teren ok. 775 km². W starożytności przez Błota Pontyjskie przechodziła Via Appia.

Tereny te były do XX w. pokryte malarycznymi bagnami. Już w II w.p.n.e. podejmowano próby ich osuszenia. Udało się to dopiero rządowi włoskiemu w latach 20. ubiegłego wieku.


J
Błota Pontyjskie przed wielką melioracją za czasów Mussoliniego
uż w odległej starożytności kraina ta była żyzna i zaludniona. Rzymskie zapotrzebowanie na drewno spowodowało wycinkę lasów, a w konsekwencji do erozji. Rzymianie wykorzystywali do celów rolniczych znaczną część terenu Bagien Pontyjskich. Wzdłuż Via Appia powstawały osady i grody. Dzieje Apostolskie mówią o postoju św. Pawła w tych miejscach i o życzliwym przyjęciu, jakiego doświadczył od miejscowych wspólnot chrześcijańskich. Obecność wspólnot chrześcijańskich w tym okresie świadczy o dużej liczby mieszkańców. Reperacją drogi i próbą osuszenia bagien zajął się rzymski imperator Trajan.

W średniowieczu tereny Błot Pontyjskich stały się własnością rodu Caetanich, którzy również podejmowali nieszczęśliwe próby melioracji gruntów. W XV wieku papież Marcin IV zaaprobował projekt osuszania. Zbudowano kanał, który na cześć biskupa rzymskiego nosi nazwę Rio Martino.



W XVI wieku rozwiązaniem problemu bagien zajął się Leonardo da Vinci. Opracował on projekt budowy systemu kanałów i młynów wodnych. Pomysł zaakceptował papież Leon X, do realizacji tych planów jednak nie doszło.

W wieku XVII osuszono tereny wokół Sezze i Terracina, budując sieć kanałów, sponsorowanych przez papieży Piusa VI i Sykstusa V (Linea Sisto i Linea Pio).




Po zjednoczeniu Włoch nowy rząd zaprezentował kilka projektów osuszenia bagien. Pozostały one jednak na papierze. W okresie tym wielu chłopów decydowało się na osiedlanie na pograniczu mokradeł. Jedną z osiadłych w tym czasie przy Błotach Pontyjskich rodzin była rodzina Marii Goretti, dziewczyny, która wolała umrzeć, niż stracić dziewictwo, będąc zgwałconą. W 1950 Maria Goretti została ogłoszona świętą przez Piusa XII. Jest ona dzisiaj patronką tego rejonu.



O
Dom Marii Goretti, typowa zabudowa Błot z końca XIX wieku
suszanie Błot Pontyjskich za rządów Mussoliniego trwało 11 lat. Zakończyło się sukcesem. Przy okazji zniszczono jednak jedyny na świecie ekosystem.
Na terenie Błot Pontyjskich żyło wiele rzadkich gatunków zwierząt i roślin. By zabezpieczyć ostatnie skrawki pierwotnych bagnisk założono Narodowy Park Circeo, który zajmuje się ochroną moczarów, plaż oraz zarośli nadmorskich.

W 1944 w pobliżu Błot przechodziły aż trzy linie frontowe: Linia Gustawa na południu, front Cassino na wschodzie i przede wszystkim brzeg morski w Anzio – miejsce lądowania aliantów. Niemcom udało się zablokowanie wojsk amerykańskich. Utworzyli oni linię obrony Aprilia-Cisterna di Latina-Littoria. Dwa miesiące później wojska niemieckie rozpoczęły ofensywę zmuszając mieszkańców tych terenów do opuszczenia własnych domów i ucieczki. Alianci odpowiedzieli kontrofensywą, już w kwietniu zdobywając Aprilię. Dnia 23 maja rozpoczęto operację Buffalo. Wojska amerykańskie zaatakowały Cisternę. Niemcy ostrzeliwali aliantów z XV-wiecznego pałacu Castani, znajdującego się w samym centrum Cisterny. Obszar Błot Pontyjskich był całkowicie wyswobodzony 29 maja. Sytuacja w pierwszych miesiącach po wyzwoleniu była tragiczna. Większość mieszkańców uciekła, wiele budynków zostało zburzonych. Niemcy, chcąc opóźnić wkroczenie wojsk sprzymierzonych, zniszczyli wiele urządzeń melioracyjnych. Ponownie zalane zostały ogromne obszary gruntów. W kilku miejscach zdarzały się nawroty malarii.
Modne jest wśród Włochów odwiedzanie czystych plaż tego rejonu z ich charakterystycznymi wydmami (tumuleti). Przyjeżdżający do Agro Pontino turyści podziwiają dzieło melioracji, która przyczyniła się do rozwoju gospodarczego tych terenów.

Z
Sabaudzka plaża i Cypel Circeo


anim przeprowadzono meliorację na szeroką skalę w czasie rządów faszystowskich, Błota Pontyjskie były terenami podmokłymi i niezamieszkanymi. Żyło tutaj jednak wiele endemicznych gatunków zwierząt i roślin. Na moczarach żyły charakterystyczne dla takich ekosystemów: szczudłaki, łabędzie, czaplowate i inne. Niskie wody były ostoją dla wieku gatunków płazów, gadów i ryb. Pstrąg z Ninfy został prawie całkowicie wytępiony. Wspomnieć należy o owadach takich jak ważki, poślizgowate, czy komary, które były odpowiedzialne za występowanie malarii.

Tereny wolne od rozlewisk pokryte były niedostępnymi lasami, nazywano je selwami. Charakterystycznymi gatunkami drzew, które można było w nich spotkać były dęby oraz sosny. W kniei występowały dziki, wilki, sarny i jelenie.


W przeciągu kilku lat, osuszając bagna i wycinając stare lasy, zniszczono ekosystem, który istniał wieki. Ostańce stanowią dzisiaj tereny parku narodowego. By walczyć z malarią sadzono eukaliptusy, które wchłaniają ogromne ilości wody. Drzewo to stanowi dzisiaj jeden z głównych gatunków występujących na tych terenach. Powojenne użycie DDT spowodowało wybicie komarów i innych insektów. Do kanałów wpuszczono sprowadzone z Ameryki gatunki ryb, które zjadać miały jaja i larwy komarów. Gatunki te przyczyniły się do zniknięcia rodzimych, które po II wojnie światowej zaczynały się powoli rozmnażać i coraz liczniej ponownie zasiedlać kanały i zbiorniki byłych Błot Pontyjskich.

Poza terenami Parku Narodowego w Circeo tereny byłych Błot Pontyjskich są w przeważającej części wykorzystywane pod uprawę. Łagodny klimat oraz żyzność gleb przyczyniły się do hodowli nowych gatunków sprowadzanych z krajów tropikalnych. Na terenach leśnych występują przede wszystkim dęby, topole, sosny i ostrokrzewy. Na wydmach rosną gatunki odporne na niesprzyjające warunki klimatyczne i zasolenie.



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna