Bożena Wocheń



Pobieranie 26,9 Kb.
Data06.02.2018
Rozmiar26,9 Kb.

Bożena Wocheń

Nauczyciel

Oddziału Przedszkolnego

przy


Szkole Podstawowej

im. J. Porazińskiej

w Boryszowie


Terapia pedagogiczna w kształceniu zintegrowanym

Rozwój psychiki dziecka związany jest z rozwojem procesów poznawczych (orientacyjnych i intelektualnych), procesów emocjonalnych, motywacyjnych i wykonawczych. Wszystkie te procesy postępują od chwili urodzenia się dziecka i przechodzą kolejne stadia, w których dziecko prezentuje określony poziom sprawności funkcji psychomotorycznych. Od urodzenia obserwowany jest jego rozwój przez rodziców, przechodzi badania bilansowe, przebywa w przedszkolu.

Na czas nauczania zintegrowanego przypada wyodrębniony przez psychologów okres rozwojowy jednostki nazywany okresem wczesnoszkolnym, ale też koniec okresu przedszkolnego. Dziecko stojące na progu I klasy powinno osiągnąć tzw. dojrzałość szkolną, czyli osiągnięcie pewnego momentu równowagi pomiędzy własnymi możliwościami rozwojowymi a wymaganiami szkoły. Ma ono być wrażliwe i podatne na systematyczne nauczanie i wychowanie.

Dojrzałość szkolna to:

- dojrzałość fizyczna (wzrost, ciężar, sprawność, odpowiedni poziom zmysłów).

- dojrzałość umysłowa – to wiedza o świecie, dojrzałość mowy, operacje myślowe.

- dojrzałość społeczna – poczucie obowiązku, zbiorowe współdziałanie, funkcjonowanie w grupie rówieśniczej.

- dojrzałość emocjonalna – to kierowanie uczuciami,

uzewnętrznianie uczuć.

- dojrzałość wolicjonalna - to wytrzymałość w pracy, doprowadzanie zadań do końca , podejmowanie inicjatyw.

Takie cechy powinno osiągnąć dziecko rozpoczynające naukę w szkole. Jednak, nie wszystkie dzieci rozwijają się w sposób harmonijny, dlatego w dążeniu do osiągnięcia gotowości szkolnej należy podejmować
1
pracę zmierzającą do wyrównania dysproporcji rozwojowych.

Jeżeli w jakimś zakresie następują zaburzenia, trudności jest to sygnał do podjęcia pierwszych kroków w kierunku ustalenia ich przyczyn. Ustalenie

przyczyn to diagnoza. Nauczyciel zna możliwości swoich wychowanków, ich osiągnięcia, braki i potrzeby. W zakresie diagnozy, nauczyciela obowiązuje prowadzenie obserwacji danego dziecka, opisy zachowań w różnych sytuacjach życiowych, wywiady z rodzicami dotyczące przebiegu rozwoju oraz skierowanie na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej.

Terapia zaś, rozumiana jest jako wszelkiego rodzaju forma pomocy udzielonej dziecku, której celem jest usunięcie lub złagodzenie zaburzeń.

Celem terapii pedagogicznej jest aktualizacja najwyższych możliwości dzieci przez zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa, zachęcanie do działalności, do doświadczeń, dostarczanie bodźców stymulujących rozwój zaburzonych funkcji. Terapię pedagogiczną może prowadzić nauczyciel za pomocą odpowiednich metod i przy zachowaniu odpowiednich warunków. W kształceniu zintegrowanym wychowawca jest w stanie udzielić dziecku pomocy, ponieważ w systemie terapii pedagogicznej obowiązują te same podstawowe zasady pedagogiczne co w normalnym procesie dydaktyczno- wychowawczym.

Należy zadbać przede wszystkim o:

- zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa ( nie ranić godności dziecka, nie ośmieszać, nie oceniać negatywnie)

- indywidualne dostosowanie metod i środków do danego dziecka, jego potrzeb i możliwości

- prowadzenie zajęć korekcyjno- kompensacyjnych

- systematyczność, stopniowanie trudności

- doprowadzanie rozpoczętej pracy do końca

- wdrażanie dzieci do samodzielności i samokontroli

Skuteczność terapii zależy od wielu czynników:

- ze strony nauczyciela- jego wiedza, doświadczenie, takt, umiejętność nawiązania właściwego kontaktu;

- ze strony dziecka- jego możliwości fizyczne i psychiczne

( im dziecko młodsze, tym bardziej podatne na wpływ nauczyciela).

Dziecko znajduje się w stadium nieustannego rozwoju, trwa proces jego fizycznego dojrzewania i formowania osobowości- dlatego oddziaływanie terapeutyczne może być bardzo efektywne.

Dużą rolę odgrywa komunikacja interpersonalna. Klimat rozmowy buduje się przez wiarygodność, życzliwość, ciepło.

Bardzo ważne jest przestrzeganie następujących zasad:

- przekaz werbalny i zachowanie ( gesty) powinny być ze sobą zgodne;

2

- jeżeli słuchamy dziecka, nie możemy zajmować się innymi rzeczami;



- należy zachować odpowiednią odległość- a nasz mały rozmówca sam się wobec nas ustawi;

- jeżeli chcemy być dobrze zrozumiani musimy „używać słów” i szczerze przekazywać nasze informacje (dzieci wyczuwają nastrój nauczyciela);

Gdy nauczyciel jest zdenerwowany- powinien dzieciom wytłumaczyć, że to nie ich wina.

- nasze pytania, polecenia dobrze jest powtórzyć 2 razy i zapytać jak dzieci zrozumiały. Należy uzyskać informację zwrotną ( np.: przy zadawaniu prac domowych, ustalaniu zasad regulaminu);

- komunikat przekazywany do dziecka musi być całkowity i jasny, bez aluzji.

Dzieci w młodszym wieku szkolnym potrzebują dużej ilości ruchu. Ich naturalnym odruchem jest bieganie, poznawanie otoczenia, możliwości własnego ciała, siły i wytrzymałości. Daje to możliwość stosowania działań terapeutycznych. Można wykorzystać do tych celów Metodę Ruchu Rozwijającego W. Sherborne.

Nieograniczona jest również rola zabawy i jej funkcje terapeutyczne.

Jednym z najważniejszych obszarów działalności dziecka jest działalność plastyczna. Spontaniczne rysunki nieświadomie ujawniają wiele informacji o ich autorach. Treść rysunku, a szczególnie kolory

odzwierciedlają uczucia człowieka.

Dziecko poprzez zachowanie daje sygnały o swoim samopoczuciu. Inaczej zachowuje się gdy jest szczęśliwe, a inaczej gdy smutne.

Troskliwy i uważny nauczyciel powinien obserwować swoich podopiecznych, by we właściwym czasie podjąć odpowiednie

działania terapeutyczne i wspólnie z rodzicami zapobiegać zaistniałym

problemom.

Należy pamiętać o tym, aby budzić wiarę dziecka we własne siły i możliwości, zachęcać do pokonywania trudności, okazywać mu szacunek i zaufanie, chwalić za drobne osiągnięcia.

Dziecko otoczone opieką i wychowywane w sprzyjającej

atmosferze będzie w przyszłości dobrym i wartościowym człowiekiem.



3
LITERATURA
Bogdanowicz M. Integracja percepcyjno – motoryczna (teoria – diagnoza –

terapia) Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno –

Pedagogicznej MEN, Warszawa 2000

Siemek D. Problemy wychowawcze wieku przedszkolnego Instytut

Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1987



4



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna