Ból w chorobach narządu ruchu



Pobieranie 338,43 Kb.
Strona7/10
Data23.10.2017
Rozmiar338,43 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

ZAPOMNIANY OBJAW FORESTIERA- OBJAW CIĘCIWY ŁUKU U CHORYCH Z ZZSK.

W przebiegu zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa zwykle początek choroby jest niezauważalny a sama choroba rozwija się skrycie. Rozpoznanie we wczesnym okresie ma istotne znaczenie dla dalszych losów chorego. Pomimo ogromnego postępu w medycynie i szerokiego dostępu do badań laboratoryjnych oraz obrazowych badanie przedmiotowe nadal ma znaczenie priorytetowe. W badaniach epidemiologicznych prowadzonych w Wielkiej Brytanii opóźnienie w rozpoznaniu ZZSK wynosi 8-9 lat. Wykonanie badania MRI stawów krzyżowo- biodrowych jest wysoce swoiste, niestety ma ograniczona dostępność z uwagi na wysoki koszt, sprawia ze nie spełnia on kryterium badania przesiewowego. W poniższej pracy przedstawiamy przegląd piśmiennictwa dotyczący metodyki badania oraz przydatności „objawu cięciwy łuku” w diagnostyce oraz monitorowaniu chorych z wczesna faza ZZSK. Powszechne zastosowanie tego testu (z użyciem EMG) może stać się alternatywną metodą diagnostyczną i uzupełniać dostępne badania kliniczne i dodatkowe stosowane we wczesnym okresie choroby.


A.   Radzikowska
Zakład Patofizjologii i Immunologii, Instytut Reumatologii
M.   Jastrzębska
Zakład Patofizjologii i Immunologii, Instytut Reumatologii
T.   Burakowski
Zakład Patofizjologii i Immunologii, Instytut Reumatologii
P.   Małdyk
Klinika Reumortopedii, Instytut Reumatologii
W.   Maśliński
Zakład Patofizjologii i Immunologii, Instytut Reumatologii

PORÓWNANIE POTENCJAŁU OSTEOKLASTOGENNEGO OSOCZY Z KRWI OBWODOWEJ I SZPIKU KOSTNEGO PACJENTÓW Z RZS I CHZS.

Wprowadzenie: Zaburzenia stosunku RANKL/Osteoprotegeryny (OPG) przyczyniają się do degradacji kości u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). W doniesieniach literaturowych istnieją duże rozbieżności dotyczące stężenia rozpuszczalnego RANKL i OPG w płynach ustrojowych, wynikające z zastosowania odmiennych testów ELISA. Cel: Porównanie stężenia rozpuszczalnego RANKL i OPG, mierzonego przy pomocy testu ELISA, z potencjałem osteoklastogennym in vitro osoczy z krwi obowodowej i ze szpiku pochodzących od pacjentów z RZS i chorobą zwyrodnieniową stawów (CHZS). Materiały i metodyka: Szpik kostny pochodził z operacji enteroplastyki stawu biodrowego. Stężenie rozpuszczalnej formy RANKL i OPG mierzono za pomocą testu ELISA. Potencjał osteoklastogenny osoczy oceniano w hodowli monocytów z krwi obwodowej zdrowych dawców. Osteoklasty identyfikowano na podstawie ekspresji TRAP, obecności co najmniej 3 jąder komórkowych, oraz zdolności tych komórek do resorpcji fosforanu wapnia. Wyniki: Stężenie rozpuszczalnego RANKL było znacząco wyższe w szpikach kostnych pacjentów z RZS niż u pacjentów z CHZS. W konsekwencji, lokalny stosunek OPG/RANKL był istotnie niższy w szpiku kostnym pacjentów z RZS w porównaniu do pacjentów z CHZS. Osocza pochodzące od pacjentów z RZS i CHZS wykazują potencjał osteoklastogenny przejawiający się stymulowaniem różnicowania monocytów z krwi obwodwej w dojrzałe wielojądrzaste i TRAP+ osteoklasty. Zaobserwowano tendencje do silniejszego pobudzania aktywności kościogubnej osteoklastów przez osocze pacjentów z RZS. Wnioski: Niższy stosunek OPG/RANKL, obserwowany w szpiku kostnym pacjentów z RZS w porównaniu do CHZS, odzwierciedla sytuację in vivo, gdzie mikrośrodowisko szpiku sprzyja degradacji kości. Osocze pacjentów z RZS wykazuje silniejszy potencjał osteoklastogenny, wyrażony wyższą zdolnością do resorpcji fosforanu wapnia przez osteoklasty.
R.   Rupiński
Klinika i Poliklinika Reumatologii, Instytut Reumatologii w Warszawie
A.   Filipowicz-Sosnowska
Klinika i Poliklinika Reumatologii, Instytut Reumatologii w Warszawie

OCENA WSKAZAŃ DO LECZENIA STATYNĄ U CHORYCH NA REUMATOIDALNE ZAPALENIE STAWÓW I HIPERCHOLESTEROLEMIĘ.

Wprowadzenie: Choroby układu sercowo-naczyniowego (ChSN) są główną przyczyną śmiertelności chorych na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). Zastosowanie inhibitorów reduktazy HMG CoA (statyn), u pacjentów kwalifikowanych do tego leczenia z przyczyn kardio-diabetologicznych, może nie tylko opóźnić rozwój miażdżycy ale także zmniejszyć aktywność procesu zapalnego (plejotropowe działanie statyn). Cel pracy: Celem pracy była ocena dwóch algorytmów kwalifikacji do leczenia hipolipemizującego – SCORE (Systematic COronary Risk Evaluation) i RRS (Reynolds Risk Score), u chorych na RZS z współistniejącą hipercholesterolemią. Materiał i metodyka: Badaniem objęto 45 chorych na RZS (93% - kobiety, 41% - obecność czynnika reumatoidalnego). Dokonano analizy czynników ryzyka ChSN i dla każdego chorego wyliczono 10-letnie ryzyko wzgledne wystąpienia zgonu bądź ciężkiego epizodu sercowo-naczyniowego przy pomocy algorytmu SCORE (płeć, wiek, ciśnienie tętnicze skurczowe, cholesterol całkowity, nikotynizm) oraz RRS (płeć, wiek, ciśnienie tętnicze skurczowe, cholesterol całkowity, nikotynizm, cholesterol HDL, CRP, obciążony wywiad rodzinny). Wyniki: Średnie dla wieku, czasu trwania choroby, stężenia cholesterolu całkowitego, LDL i HDL i CRP w badanej grupie chorych wynosiły odpowiednio: 59.7 lat, 8.7 lat, 246 mg/dl, 156 mg/dl, 63 mg/dl i 9 mg/l. Uwzględniając 5% ryzyko względne (RW) jako granicę interwencji terapeutycznej (dieta, statyna) wykazano, że algorytm SCORE kwalifikował do leczenia 44.4% chorych (średnie RW dla całej grupy 4.76%), system RRS – 49.9% pacjentów (średnie RW dla całej grupy 6.56%). Wnioski: W badanej grupie chorych na RZS o średniej i niskiej aktywności choroby, u prawie połowy występowały wskazania do leczenia hipolipemizującego. Wydaje się, że uwzględnienie CRP, wywiadu rodzinnego oraz stężenia cholesterolu HDL może wpłynąć na zwiększenie odsetka pacjentów, u których trzeba rozważać leczenie statyną.
P.   Rzodkiewicz
Instytut Reumatologii im. Eleonory Reicher
E.   Wojtecka-Łukasik
Instytut Reumatologii im. Eleonory Reicher
D.   Szukiewicz
Warszawski Uniwersytet Medyczny
W.   Schunack
Institut fur Pharmazie, Freie Universitat Berlin
S.   Maśliński
Instytut Reumatologii im. Eleonory Reicher

LEKI PRZECIWHISTAMINOWE MODULUJĄ PRZEBIEG OSTREGO PROCESU ZAPALNEGO.

Znane leki przeciwhistaminowe mogą wpływać na przebieg procesu zapalnego poprzez wpływ zarówno na chemotaksję jak również przeżywalność granulocytów, wydzielanie chemokin i cytokin. Prawdopodobne wydaje się więc być modulowanie odpowiedzi immunologicznej czy też zapalnej poprzez stosowanie inhibitorów receptorów histaminowych. Celem badania było określenie wpływu leków przeciwhistaminowych na przebieg ostrego procesu zapalnego wywołanego u szczurów kazeiną. Badano poziom histaminy we krwi, liczbę oraz chemiluminescencję granulocytów obojętnochłonnych. Zapalenie wywoływano poprzez dootrzewnowe podanie 12% roztworu kazeininanu sodu szczurom szczepu Wistar. Zwierzętom podawano dootrzewnowo inhibitory czterech typów receptorów histaminowych w dawkach odpowiednio: pyrylaminę (antagonista receptora H1) (10/mg/kg), cymetydynę (antagonista receptora) (25mg/kg), tioperamid (antagonista receptora H3/H4) (2mg/kg) ciproxifan (antagonista receptora H3) (0,14 mg/kg) na dwie godziny przed wywołaniem procesu zapalnego oraz cztery godziny po jego indukcji. Wykazano, że poziom histaminy w krwi szczurów, u których wywołano pokazeinowy stan zapalny jest wyższy niż w grupie kontrolnej szczurów. Pyrylamin oraz ciproxifan dodatkowo zwiększa poziom histaminy we krwi w przebiegu ostrego procesu zapalnego. Granulocyty obojętnochłonne izolowane z krwi szczurów z pokazeinowym stanem zapalnym odpowiadają w mniejszym stopniu na stymulację opłaszczonym zymosanem. Efekt ten jest znoszony poprzez podanie inhibitorów receptorów histaminowych H1 oraz H3(p<0,01). Wniosek: Histamina produkowana/wyzwalana w przebiegu ostrego procesu zapalnego wpływa na przebieg ostrego stanu zapalnego poprzez stymulację receptorów histaminowych H1 oraz H3.
W.   Samborski
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego; Katedra i Klinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji

MARKERY BIOLOGICZNE W FIBROMIALGII.

Fibromialgia (fb) jest chorobą z grupy reumatyzmu tkanek miękkich charakteryzująca się uogólnionym bólem mięśniowo-stawowym i nadwra żliwością na ucisk tzw.”tender points”. Etiologia choroby jest nieznana, a diagnostyka i leczenie bardzo utrudnione. W ostatnich latach zdefiniowano wiele markerów biologicznych chorób reumatycznych, szczególnie tych o podłożu zapalnym. Poszukiwania takich biomarkerów dotyczą również fibromialgii (fb). Celem doniesienia jest prezentacja aktualnej wiedzy na temat aktywności różnych neuromodulatorów we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym (pmr) i ich ewentualnym udziale w symptomatologii choroby. Pierwsza grupa markerów bilogicznych, to cytokiny pozapalne, wśród których IL-6, Il-8, Il-10 i TNF alfa przypisuje się rolę w modulacji objawów fb. Badając patogenezę zaburzeń snu, jednego z głównych objawów, stwierdzono wyższe stężenie Il-10 w czasie snu chorych na fb w porównaniu z grupą kontrolną. Potwierdzono też znaczącą rolę stresu oksydacyjnego w patogenezie fb. Wykazano bowiem w osoczu i tkankach chorych zwiększone stężenie koenzymu Q, a także wyższy indeksu stresu oksydacyjnego. W tkankach chorych na fb stwierdzono również zmniejszony poziom aminokwasów: tryptofanu, histydyny, seryny, tyrozyny, leucyny, waliny i fenyloalaniny. Przedmiotem dużego zainteresowania są markery funkcji CUN. W pmr wykazano zwiększone stężenie substancji P i kwasu glutaminowego i obniżone serotoniny. Podczas gdy zwiększone stężenie substancji P odpowiadać ma za nasilenie bólu, tak zmniejszone stężenie serotoniny czyni się odpowiedzialnym za nadmierną wrażliwość nacisk. Po części zbliżone obserwacje poczyniono u chorych z depresją i niektórymi zaburzeniami psychicznymi. Za kolejną grupę biomarkerów fb uznać można hormony wydzielane w CUN, a zwłaszcza funkcję układu podwzgórze-przysadka-nadnercza. U chorych na fb w porównaniu z grupą kontrolną zaobserwowano deficyt ACTH po stymulacji Il-6, obniżony wyrzut kortyzolu po stymulacji CRH. Podsumowując potwierdzić należy potrzebę dalszych badań nad rolą biomarkerów w celu doskonalenia metod diagnostycznych oraz poszukiwania skutecznych form leczenia fibromialgii. Istnieje jednak potrzeba opracowania algorytmów takich badań, a także prowadzenia ich dłuższy czas i w większych, dobrze dobranych grupach chorych.
M.   Sierakowska
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
S.   Sierakowski
Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
E.   Krajewska-Kułak
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

METROLOGIA W PRAKTYCE PIELĘGNIARSKIEJ.

Monitorowanie przebiegu, aktywności choroby jak również wczesne wykrywanie powikłań jest kluczowym zadaniem pielęgniarki w opiece nad pacjentem reumatologicznym. Planując działania opiekuńcze, terapeutyczne czy profilaktyczne pielęgniarka stawia diagnozę pielęgniarską, rozpoznając problemy pacjenta, zarówno natury fizycznej, psychologicznej, społecznej, jak i duchowej. Szczególną uwagę zwraca na zgłaszane dolegliwości ze strony układu kostno-mięśniowo-stawowego (ból, ograniczony zakres ruchów, sztywność, zmęczenie), jak również objawy niepożądane leczenia, powikłania narządowe, czy umiejętność samoopieki. W chorobach reumatycznych niezmiernie istotna jest również ocena stanu psychicznego chorego i poziomu akceptacji kalectwa. Ważne są również więzi rodzinne chorego, możliwość uzyskania wsparcia i pomocy. W ostatnich latach coraz większe znaczenie przypisuje się standaryzacji monitorowania przebiegu choroby, stąd też istotne jest zastosowanie również w pielęgniarstwie, zarówno w praktyce klinicznej, jak i w badaniach naukowych, wystandaryzowanych, czułych, powtarzalnych, porównywalnych i łatwych w użyciu narzędzi pomiaru. Celem pracy jest przedstawienie wystandaryzowanych narzędzi badawczych do oceny stanu pacjenta z chorobą reumatyczną, ze szczególnym uwzględnieniem metod pomiaru bólu, zmęczenia, sztywności porannej, aktywności choroby, sprawności fizycznej, umiejętności samoopieki, subiektywnej oceny zdrowia, akceptacji choroby, poziomu leku i depresji i jakości życia. Praca ma charakter poglądowy. Metodą badawczą jest przegląd aktualnego piśmiennictwa na wybrany temat badawczy. Wnioski Zastosowanie metrologii w praktyce pielęgniarskiej oznacza całościowe spojrzenie na problemy pacjenta w zakresie zdrowia fizycznego, psychicznego i środowiska, w którym pacjent funkcjonuje; dostarcza informacji o funkcjonowaniu chorego w ważnych dla niego dziedzinach; służy jako doskonałe kryterium oceny efektywności leczenia/pielęgnowania; świadczy o całościowym i interdyscyplinarnym podejściu do procesu terapii.
M.   Sierakowska
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
B.   Popławska
Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
S.   Sierakowski
Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
J.   Lewko
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
B.   Jankowiak
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
K.   Kowalczuk
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
E.   Krajewska-Kułak
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

REHABILITACYJNA I WYCHOWAWCZA ROLA PIELĘGNIARKI W OPIECE NAD PACJENTEM Z CHOROBĄ ZWYRODNIENIOWĄ STAWÓW OBWODOWYCH.

Choroba zwyrodnieniowa stawów (ChZS) jest jedną z najczęstszych przyczyn dolegliwości ze strony narządu ruchu. Charakteryzuje się przewlekłym procesem destrukcji chrząstki stawowej i podchrzęstnej warstwy kostnej, współistniejącym z procesami naprawczymi. Podstawowym problemem klinicznym jest ból stawów, pojawiający się przy ruchach oraz postępująca deformacja i dysfunkcja stawu, manifestująca się upośledzeniem ruchomości. W postępowaniu terapeutycznym należy dążyć do usunięcia lub przynajmniej minimalizacji przyczyn schorzenia, leczenia samego procesu chorobowego, jak i jego następstw. Leczenie powinno być zindywidualizowane, oparte w pierwszym rzędzie na metodach niefarmakologicznych, gdzie szczególną wagę przypisuje się edukacji pacjenta, redukcji masy ciała, ćwiczeniom kinezyterapeutycznym i fizykoterapii oraz zaopatrzeniu w pomoce ortopedyczne i sprzęt ułatwiający poruszanie się i samoobsługę. Celem pracy jest: 1. Identyfikacja głównych problemów pielęgnacyjnych pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów. 2. Określenie trudności w samoopiece. 3. Określenie roli edukacyjnej i rehabilitacyjnej pielęgniarki w rozwiązywaniu głównych problemów zdrowotnych i samoopiekuńczych pacjentów. Badania przeprowadzono wśród 60 pacjentów z ChZS obwodowych, rozpoznaną według kryteriów ARA. Posłużono się metodą sondażu diagnostycznego, z zastosowaniem kwestionariusza ankiety, skali WOMAC, oceny bólu VAS, skali Leguesne’a, Indeksu Niesprawności HAQ. Wyniki Głównymi problemami zdrowotnymi zgłaszanymi przez ankietowanych były: dolegliwości bólowe, ograniczenie ruchomości w stawach, sztywność stawów, przewlekły postępujący charakter choroby, uzależnienie się od pomocy innych oraz stany obniżonego nastroju. Postępujący proces zwyrodnieniowy pogłębiał poczucie izolacji społecznej i w znacznym stopniu ograniczał pełnione role. Ponad połowa ankietowanych nie posiadała wiedzy na temat choroby i umiejętności radzenia sobie z problemami w życiu codziennym. Wnioski Wyniki badań wskazują, że istotnym zadaniem pielęgniarki w opiece nad pacjentem z ChZS jest przygotowanie do samoopieki, niesienie wsparcia i pomocy w usprawnianiu, przywracaniu funkcji i korygowaniu błędnych zachowań.

S.   Sierakowski


Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
M.   Sierakowska
Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

OBJAW RAYNAUDA W PRAKTYCE REUMATOLOGICZNEJ.

Objaw Raynauda (OR) definiuje się jako epizodyczne, zwykle obustronne napadowe skurcze naczyń części dystalnych ciała (palce rąk, palce nóg, broda, język, czoło, brodawki sutkowe) oraz naczyń narządów wewnętrznych (płuca, serce, nerki) w reakcji na zimno, stres, niektóre leki. Częstość występowania OR jest różnie oceniana przez poszczególnych autorów, jednak wydaje się, że jest to jedna z najczęstszych patologii, która dotyka człowieka. OR może towarzyszyć wielu stanom patologicznym (OR wtórny, zespół Raynauda) lub występuje samoistnie (OR pierwotny, choroba Raynauda). OR w ponad 95% towarzyszy i zwykle wyprzedza wystąpienie twardziny układowej. W wystąpieniu zostanie szczegółowo omówiony obraz kliniczny OR, zasada rozpoznawania oraz postępowanie różnicujące OR jako symptom Zespołu Dużego Ryzyka Rozwoju Twardziny Układowej. Omówione zostanie także postępowanie terapeutyczne.
P.   Siergiejko
Klinika Reumatologii i chorób wewnętrznych UMB w Białymstoku
E.   Gińdzieńska-Sieśkiewicz
Klinika Reumatologii i chorób wewnętrznych UMB w Białymstoku
J.   Fryc
Klinika Reumatologii i chorób wewnętrznych UMB w Białymstoku
K.   Tytman
Klinika Reumatologii i chorób wewnętrznych UMB w Białymstoku
S.   Sierakowski
Klinika Reumatologii i chorób wewnętrznych UMB w Białymstoku
Z.   Siergiejko
Samodzielna Pracownia Diagnostyki Układu Oddechowego i Bronchoskopii, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

OCENA FUNKCJI UKŁADU ODDECHOWEGO U PACJENTÓW Z TWARDZINĄ UKŁADOWĄ PRZY UŻYCIU NIEINWAZYJNYCH TESTÓW CZYNNOŚCIOWYCH: SPIROMETRIA SPOCZYNKOWA, DLCO, 6-MINUTOWY TEST CHODU.

Wprowadzenie: Twardzina układowa (TU) jest zaliczana do układowych chorób tkanki łącznej. Charakteryzuje się postępującym włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych, prowadzącym do ich niewydolności, zaburzeniami morfologii i funkcji naczyń krwionośnych oraz nieprawidłowościami układu immunologicznego. U blisko 90% pacjentów z TU stwierdza się zaburzenia funkcji układu oddechowego. Często dochodzi do śródmiąższowego włóknienia płuc, które może wystąpić już w początkowym okresie tej choroby. Powikłania płucne są obecnie najczęstszym powodem zgonów chorych na TU. Cel pracy: Celem pracy była ocena roli nieinwazyjnych metod diagnostycznych we wczesnej detekcji zmian w układzie oddechowym u pacjentów z TU, a w szczególności ocena zaburzeń wentylacyjnych oraz wymiany gazowej. Materiał i metodyka: Badanie przeprowadzono u 23 chorych hospitalizowanych w Klinice Reumatologii i Chorób Wewnętrznych UM w Białymstoku. Wykonano badanie spirometryczne oceniając VC, FVC, FEV1, PEF, a także pletyzmograficzne oceniając TLC, VA, RV, RV%TLC oraz oceniono dyfuzję tlenku węgla metodą pojedynczego oddechu, a także test wysiłkowy pod postacią 6 minutowego testu chodu. Wyniki: Wartości spirometryczne pacjentów z badanej grupy były w normie tj. %VCmax – 97+17%WN, %FVC – 93+17%WN, FEV1- 91+16%WN. Całkowita pojemność płuc TLC – 101+19%WN. Obniżone wartości w stosunku do normy zaobserwowano w zakresie dyfuzji – DLCO – 61+13%WN, oraz nieznaczne obniżenie objętości pęcherzykowej VA – 84+13%WN. Nie zaobserwowano obniżenia dystansu w czasie 6 minutowego marszu u chorych z większymi zaburzeniami dyfuzji. Wnioski: Wydaje się, że najbardziej czułym, nieinwazyjnym testem do oceny funkcji układu oddechowego u pacjentów z TU jest badanie zdolności dyfuzji gazów w płucach (DLCO).
Ż.   Smoleńska
Katedra i Zakład Medycyny Rodzinnej Gdański Uniwersytet Medyczny, Poradnia Chorób Tkanki Łącznej, Uniwersyteckie Centrum Kliniczne, Gdańsk
A.   Daca
Katedra i Zakład Fizjopatologii, Gdański Uniwersytet Medyczny, Gdańsk
M.   Soroczyńska-Cybula
Katedra i Zakład Fizjopatologii, Gdański Uniwersytet Medyczny, Gdańsk
JM.   Witkowski
Katedra i Zakład Fizjopatologii, Gdański Uniwersytet Medyczny, Gdańsk
E.   Bryl
Katedra i Zakład Fizjopatologii, Gdański Uniwersytet Medyczny, Gdańsk

CZY AKTYWNOŚĆ KLINICZNA REUMATOIDALNEGO ZAPALENIA STAWÓW MA KONSEKWENCJE DLA LIMFOCYTÓW KRWI OBWODOWEJ LUB VICE-VERSA?

Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą chorobą zapalną o podłożu autoimmunizacyjnym o nieznanej etiologii, heterogennym przebiegu i różnej aktywności choroby ocenianej klinicznie na podstawie ilości obrzękniętych, bolesnych stawów. Z drugiej strony zmiany w układzie odpornościowym wydają się być nie ograniczone tylko do stawów i nie tylko do procesu zapalnego. W związku z nową hipotezą zaangażowania limfocytów krwi obwodowej w patogenezę rzs postanowiliśmy zbadać, czy istnieje zależność między aktywnością choroby ocenianą w skali DAS28 a składem subpopulacji limfocytów krwi obwodowej pacjentów z rzs. Materiałem do badań była krew obwodowa 82 pacjentów z rzs o różnej aktywności choroby i 20 osób zdrowych. Subpopulacje limfocytów oceniano metodą cytometrii przepływowej stosując następujące przeciwciała monoklonalne sprzężone z fluorochromami: anty-CD3, anty-CD69, anty-CD25, anty-CD28, anty-CD95, anty-HLA-DR, anty-CD4, anty-CD8, anty-CD16+56, anty-CD19. Nasze badania wykazały, że odsetek limfocytów CD4+CD3+ jest większy u chorych na rzs, szczególnie u osób o średniej i wysokiej aktywności DAS28, natomiast bezwzględna ilość tych komórek nie różni się pomiędzy poszczególnymi grupami. Odsetek komórek CD8+CD3+ jest porównywalny dla osób zdrowych i pacjentów z rzs, bez względu na aktywność choroby. Stwierdzono zwiększony odsetek komórek NK u chorych na rzs, zależny od aktywności choroby. Odsetek i liczba bezwzględna limfocytów CD19+ był podwyższony jedynie u osób z DAS28 poniżej 3.2. Odsetek limfocytów CD8+CD28+ był mniejszy u pacjentów z rzs w porównaniu do osób zdrowych, bez względu na aktywność choroby. Odsetek komórek CD4+CD28- był większy u pacjentów z rzs o aktywności choroby DAS28 3.2-5.1 i >5.1., w porównaniu do grupy kontrolnej osób o niskiej aktywności choroby. Odsetek i liczba bezwzględna aktywowanych komórek CD3+HLA-DR+ była większa u pacjentów z rzs, proporcjonalnie do aktywności choroby. Podobnie, odsetek limfocytów CD4+CD69+ był istotnie większy u pacjentów z rzs o DAS28> 5.1, w stosunku do pacjentów z DAS28 <3.2, zaś liczba bezwzględna istotnie wyższa dla pacjentów z DAS 3.2-5.1 i >5.1, w stosunku do zdrowych i DAS <3.2. Podsumowując, skład procentowy i stopień aktywacji limfocytów są zależne od aktywności choroby mierzonej skalą DAS28, co wydaje się potwierdzać hipotezę o zaangażowaniu limfocytów krwi obwodowej w regulację aktywności choroby.

E.   Smolewska


Klinika Kardiologii Dziecięcej
H.   Brózik
Klinika Kardiologii Dziecięcej
M.   Biernacka-Zielińska
Klinika Kardiologii Dziecięcej
J.   Lipińska
Klinika Kardiologii Dziecięcej
A.   Zygmunt
Klinika Kardiologii Dziecięcej
J.   Stańczyk
Klinika Kardiologii Dziecięcej

POPACIORKOWCOWE ZAPALENIE STAWÓW – MONO CZY HETEROGENNA JEDNOSTKA KLINICZNA?

Wstęp: Popaciorkowcowe zapalenie stawów (PpZS) jest reaktywnym zapaleniem stawów, poprzedzonym zakażeniem paciorkowcem ß-hemolizującym grupy A, które ze względu na odmienny przebieg kliniczny nie spełnia kryteriów Jones’a dla rozpoznania rzutu gorączki reumatycznej (GR). Różnice te polegają na dłuższym utrzymywaniu się objawów stawowych, braku „wędrującego” charakteru zmian, często niesymetrycznym zajęciu dużych stawów kończyn dolnych i górnych oraz drobnych stawów dłoni, słabą odpowiedzią na leczenie NLPZ. Zapalenie serca występuje znacznie rzadziej i często później niż w GR. Celem pracy była analiza przebiegu klinicznego zapalenia stawów poprzedzonego potwierdzonym zakażeniem paciorkowcowym. Materiał i metody: Ocenie poddano historie chorób 7 dzieci (5 dziewcząt i 2 chłopców) w wieku 9-14 lat, u których doszło do zapalenia stawów, po przebytych zakażeniach paciorkowcowych, jednak nie spełniali oni kryteriów koniecznych do rozpoznania GR. Wyniki: Dzieci zgłaszały bóle i obrzęki stawów, w tym drobnych stawów dłoni, słabo reagowały na leczenie przeciwzapalne. U żadnego z pacjentów nie stwierdzono zmian w sercu. Wszystkie zostały objęte profilaktyką penicylinową, u 2 dzieci wykonano zabieg tonsillektomii. Ze względu na przewlekanie się stanu zapalnego (kilka miesięcy do 2 lat), podwyższone wskaźniki ostrej fazy, pojawienie się markerów immunologicznych oraz typowych zmian radiologicznych u 5 dzieci ustalono ostatecznie rozpoznanie młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów (MIZS), u jednej dziewczynki rozpoznano mieszaną chorobę tkanki łącznej a u jednego chłopca młodzieńczą spondyloartropatię. Wdrożono odpowiednie leczenie modyfikujące. Pomimo tego kilkuletnia obserwacja kliniczna wykazuje progresję zmian radiologicznych. Wnioski: Nasze obserwacje wskazują na możliwość związku przyczynowego pomiędzy przebytym zakażeniem paciorkowcowym, pojawieniem się zmian o charakterze PpZS a następnie rozwojem MIZS czy innej artropatii z trwałym uszkodzeniem struktur stawowych oraz na konieczność objęcia tych pacjentów stałą opieką reumatologa dziecięcego.
M.   Sobieska
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego; Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji
A.   Kostrzewa
Katedra Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
A.   Bednarek
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego; Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji
R.   Marcinkowska - Pięta
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego; Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji
W.   Samborski
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego; Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna