Ból w chorobach narządu ruchu



Pobieranie 338,43 Kb.
Strona3/10
Data23.10.2017
Rozmiar338,43 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

CIĘŻKI, POSTĘPUJĄCY PRZEBIEG ZIARNINIAKA WEGENERA – PREZENTACJA PRZYPADKU.

Wstęp Ziarniniak Wegenera to układowa choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się martwiczym, ziarniniakowym procesem zapalnym naczyń dróg oddechowych oraz zajęciem nerek. Materiał i metoda W pracy opisano przypadek 42-letniego chorego hospitalizowanego w oddziale pulmonologicznym z powodu duszności spoczynkowej,suchego kaszlu,krwioplucia,gorączki oraz nadmiernego spadku masy ciała. Objawy poprzedzone były wieloletnim wywiadem nawracających stanów zapalnych górnych dróg oddechowych leczonych m.in. antybiotykami oraz sterydami. W badaniach dodatkowych stwierdzono leukocytozę, przyspieszone OB,niedokrwistość, gazometryczne wykładniki niewydolności oddechowej, białkomocz, podwyższone poziomy kreatyniny i krwinkomocz. W wykonanym RTG klatki piersiowej stwierdzono plamiste zacienienia obu płuc. Na podstawie dotychczasowego przebiegu choroby, obecnego obrazu klinicznego z zajęciem nerek, zmian w rtg oraz badań immunologicznych (dodatnie p/ciała c-ANCA) rozpoznano ziarniniakowatość Wegenera. Wdrożono m.in. antybiotyki i doustne sterydy oraz diurezę forsowaną osiągając poprawę kliniczną, regresję zmian radiologicznych w płucach oraz częściowa normalizacja parametrów nerkowych. Chorego przekazano do Oddziału Reumatologii, w którym stwierdzono cechy hiperkortycyzmu, osłuchowo pojedyncze trzeszczenia przypodstawne obu płuc oraz ściszony szmer pęcherzykowy u podstawy lewego płuca, ponadto tachykardię, nadciśnienie tętnicze oraz cechy porażenia nerwu strzałkowego lewego. W badaniach dodatkowych stwierdzono narastający w toku obserwacji białkomocz, krwinkomocz oraz podwyższone stężenia kreatyniny. Pomimo zastosowania skojarzonej terapii pulsacyjnej z użyciem metyloprednizolonu i cyklofosfamidu z następczą sterydoterapią doustną oraz wdrożenia plazmaferezy z wlewami z immunoglobulin w dalszym ciągu obserwowano narastanie białkomoczu. Chorego przekazano do Kliniki Nefrologii CM UMK celem dalszego leczenia. Wnioski Opisany przypadek charakteryzuje się typową dla tego schorzenia symptomatyką. Dynamiczny przebieg choroby prowadzący w krótkim czasie do niewydolności zajętych narządów (m.in. oddechowej, nerek) powikłany wysokim odsetkiem śmiertelności, przy często podstępnym przebiegu w początkowej fazie wskazuje na potrzebę wczesnego postawienia rozpoznania oraz wdrożenia agresywnego leczenia. Leczeniem z wyboru jest skojarzona terapia pulsacyjna z zastosowaniem glikokortykosterydów oraz cyklofosfamidu, która w opisanym przypadku nie doprowadziła do remisji choroby.
T.   Jankowski
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej CM UMK, Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy
K.   Kolossa
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej CM UMK, Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy
P.   Ignaczak
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej CM UMK, Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy
W.   Lasek
Katedra i Zakład Radiologii i Diagnostyki Obrazowej CM UMK, Szpital Uniwersytecki nr 1 im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy
M.   Burzyńska-Makuch
Katedra i Zakład Radiologii i Diagnostyki Obrazowej CM UMK, Szpital Uniwersytecki nr 1 im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy
S.   Jeka
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej CM UMK, Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy

OBSERWACJA 2–LETNIA CHOREJ Z OSTRYM POPRZECZNYM ZAPALENIEM RDZENIA KRĘGOWEGO W PRZEBIEGU TOCZNIA RUMIENIOWATEGO UKŁADOWEGO (TRU) - OPIS PRZYPADKU.

Wstęp TRU jest układową chorobą autoimmunologiczną o nieznanej do końca etiologii, powstającą wskutek zaburzeń układu odpornościowego, prowadzących do przewlekłego procesu zapalnego w narządach i tkankach. Proces chorobowy może toczyć się w każdym miejscu również w obrębie CUN, rdzenia kręgowego ,obwodowego układu nerwowego. Związane z TRU poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego jest rzadkim, ale bardzo groźnym powikłaniem. Materiał i metoda W pracy opisano przypadek 24-letniej kobiety, chorującej na TRU, która została przyjęta do szpitala z powodu silnych dolegliwości bólowych głowy, tetraplegii, objawów zespołu móżdżkowego, zaburzeń ostrości widzenia i diplopii oraz stanów gorączkowych. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono wysoką aktywność wskaźników zapalnych, niskie stężenia składowych dopełniacza, pozytywne testy na obecność przeciwciał przeciwjądrowych. W badaniu MR rdzenia kręgowego ujawniono podłużny o wysokiej intensywności sygnał rozciągający się od rdzenia rdzenia przedłużonego do stożka rdzeniowego. Nie stwierdzono natomiast istotnych zmian w badaniu TK CUN ani charakterystycznych zmian w płynie mózgowo-rdzeniowym. Wdrożono skojarzone leczenie pulsacyjne z metyloprednizolonu, cyklofosfamidu a także plazmaferezy z terapią immunoglobulinami uzyskując nieomal całkowite cofnięcie się deficytu neurologicznego oraz poprawę stanu klinicznego chorej. Dalsza kontynuacja intensywnego leczenia w warunkach ambulatoryjnych pozwoliła na uzyskanie u chorej 2–letniej remisji choroby. Wnioski Poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego jest rzadkim powikłaniem neuropsychiatrycznym u chorych na TRU. Częstość jego występowania ocenia się na około 3%. Powikłanie to występuje jako wczesne w TRU, średnio do 38 miesięcy od rozpoznania. Natomiast czas od momentu wystąpienia objawów neurologicznych do maksymalnego nasilenia objawów rozciąga się od godzin do miesięcy , ale zwykle jest krótszy od 24 godzin. Objawy w MRI korelują z burzliwymi, szybko narastającymi zmianami neurologicznymi. Stosowanie skojarzonej terapii pulsacyjnej wysokimi dawkami sterydów i cytostatyków oraz plazmaferezy z immunoglobulinami może prowadzić do poprawy stanu klinicznego oraz cofnięcia, częściowego lub całkowitego, objawów neurologicznych. W tym przypadku wdrożenie agresywnej terapii doprowadziło do pełnego ustąpienia objawów ze strony CUN.
B.   Jaszczyk
CSK MSWiA Klinika Reumatologii Warszawa
M.   Wisłowska
CSK MSWiA Klinika Reumatologii Warszawa

GRUŹLICA JAKO PRZYCZYNA NAWRACAJĄCEGO PŁYNU W KOLANIE.

Opis przypadku: 76-letni pacjent obciążony gruźlicą płuc przed laty, z roztrzeniami oskrzeli, chorobą wieńcową (po PTCA w GPZ z implantacją stentu), z nawracającym z częstoskurczem nadkomorowym, po implantacji protezy aortalnej z powodu stenozy aortalnej w 1991r, został przyjęty celem diagnostyki nawracającego płynu w lewym kolanie od około miesiąca, któremu towarzyszyła okresowa gorączka. Ambulatoryjnie dwukrotnie wykonywana była punkcja stawu. Następnie pojawiło się krwioplucie, z powodu którego pacjent diagnozowany był w Klinice Kardiologii Zachowawczej. Podczas hospitalizacji dolegliwości nawróciły, wystąpiła gorączka oraz narastanie parametrów zapalnych, znowu kilkakrotnie wykonywano punkcję stawu, pobrano płyn na posiew – drobnoustrojów nie wyhodowano, kilkakrotny posiew krwi był ujemny. Pacjent został przeniesiony do Kliniki Reumatologii, gdzie pobrano płyn ze stawu i plwocinę w kierunku gruźlicy oraz krew na test Quantiferon TB. W różnicowaniu brano pod uwagę gruźlicze zapalenie stawu, rzs, odczynowe zapalenia stawów. Stosowano leczenie antybiotykami: ciprofloksacyna, ceftazydym, uzyskując poprawę kliniczną (ustąpienie gorączki i zmniejszenie obrzęku stawu kolanowego lewego). W płynie pobranym ze stawu metodą PCR wykryto obecność prątków gruźliczych . Pacjent został skierowany do dalszego leczenia w Oddziale Gruźlicy Kości w Otwocku. Wnioski: Gruźlica kości stanowi wciąż istotny problem kliniczny. U pacjentów z przebytą gruźlicą w przeszłości, mimo skutecznego leczenia, długiego czasu od przebycia choroby trzeba zawsze brać pod uwagę reaktywację zakażenia prątkami kwasoopornymi.
S.   Jeka
Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy, Oddział Reumatologii z Pododdziałem Rehabilitacji, ul. Ujejskiego 75, 85-168 Bydgoszcz
P.   Żuchowski         (prelegent)
Instytut Fizyki UMK, ul. Grudziądzka 5, 87-100 Toruń
T.   Szylberg
Zakład Patomorfologii 10 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SPZOZ ul. Powstańców Warszawy 5 85-681 Bydgoszcz
JJ.   Fisz
Instytut Fizyki UMK, ul. Grudziądzka 5, 87-100 Toruń

WYKORZYSTANIE ZJAWISKA FLUORESCENCJI W DIAGNOSTYCE CHORÓB UKŁADOWYCH TKANKI ŁĄCZNEJ.

Wstęp: Badanie histopatologiczne jest jedną z ważnych metod diagnostycznych rozpoznawaniu układowych chorobach tkanki łącznej. W jego interpretacji napotykamy na duże trudności diagnostyczne, zwłaszcza we wczesnym okresie zmian. W tej grupie chorób istotną rolę w procesie leczenia odgrywa wczesna i właściwie diagnoza. Niestety, dopiero wraz z postępem choroby pojawiają się objawy pozwalające na ustalenie ostatecznego rozpoznania. W konsekwencji tego właściwe leczenie zostaje wdrożone zbyt późno. Zjawisko fluorescencji polega na emisji światła ze wzbudzonych stanów elektronowych w atomie. W przypadku dużych molekuł np. białek sygnał fluorescencji zależy od budowy molekuły oraz od środowiska w jakim się znajduje. W związku z tym zmiany, które zachodzą w tkankach w przypadku chorób układowych tkanki łącznej mogą w znaczący sposób wpływać na widmo fluorescencji. Cele: Celem naszych badań jest wykazanie różnić pomiędzy wybranymi jednostkami chorobowymi spośród układowych chorób tkanki łącznej przy użyciu zjawiska fluorescencji. Największy nacisk w badaniach kładziemy na jednostki chorobowe: TRU, TU, DM/PM, vasculitis i amyloidozę. Materiały i metody: Wykorzystano fragmenty skórno-mieśniowe wcześniej pobrane rutynowo do oceny histopatologicznej od chorych u których obraz kliniczny odpowiadał uzyskanym wynikom badań histopatologicznych. W trakcie badań korzystamy ze spektrofluorymetru Flurolog i mikroskopu fluorescencyjnego. Materiał do badań zostaje naniesiony na szkiełko mikroskopowe tak samo jak to ma miejsce w przypadku przygotowania próbki do badania histopatologicznego z pominięciem barwienia preparatu. Wyniki: W naszej pracy wykorzystując zjawisko fluorescencji w identyfikacji poszczególnych jednostek chorobowych udało się nam uzyskać charakterystyczne widma dla twardziny układowej, zapalenia naczyń i amyloidozy. Wnioski: Wstępne badania wskazują na to, że zastosowanie zjawiska fluorescencji w diagnozie wczesnych układowych chorób tkanki łącznej może ułatwić ich identyfikację.
S.   Jeka
Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy, Oddział Reumatologii z Pododdziałem Rehabilitacji, ul. Ujejskiego 75, 85-168 Bydgoszcz

PRZEGLĄD POLSKICH DOŚWIADCZEŃ W LECZENIU LEFLUNOMIDEM CHORYCH NA REUMATOIDALNE ZAPALENIE STAWÓW (RZS).

Wstęp: Reumatoidalne zapalenie stawów jest przewlekłą, zapalną układową chorobą tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym. Efektywna terapia RZS jest ważna nie tylko w aspekcie medycznym, ale również w społecznym i ekonomicznym. Kompleksowe leczenia pacjenta chorego na RZS obejmuje leczenie farmakologiczne, ortopedyczne i rehabilitacje. Pomimo wprowadzenia licznych nowych terapii antycytokinowych podstawowe znaczenie w leczeniu choroby z RZS odgrywają nadal leki modyfikujące przebieg choroby – LMPCH. Leflunomid (LFM) jest nowym lekiem tej grupy. W Polsce został zarejestrowany w 2004 roku. LFM obok methotrexatu (MTX) jest podstawowym lekiem w grupie LMPCH w RZS. Cel: Celem pracy jest ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leflunomidu w terapii RZS na podstawie publikacji, w których opisano stosowanie LFM wśród polskich pacjentów. Materiały: W pracy użyto publikacji na temat leczenia leflunomidem w Polsce z lat 2006 – 2009. W zebranym piśmiennictwie w terapii leflunomidem brało udział łącznie 828 chorych, w różnym wieku, czasie i stopniu aktywności choroby. Wnioski: Profil bezpieczeństwa leflunomidu oceniany na podstawie polskich publikacji nie odbiega istotnie od danych zagranicznych. Korzyści terapeutyczne podczas stosowania leflunomidu znacznie przeważają nad ryzkiem występowania objawów nieporządanych. Leflunomid obok Metotreksatu jest najskuteczniejszym lekiem z grupy LMPCH u chorujących na reumatoidalne zapaleniem stawów.
S.   Jeka
Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy, Oddział Reumatologii z Pododdziałem Rehabilitacji, ul. Ujejskiego 75, 85-168 Bydgoszcz

ULTRASONOGRAFIA BŁONY MAZIOWEJ W WYBRANYCH ZESPOŁACH BÓLOWYCH NARZĄDU RUCHU.

Wstęp: W ciągu ostatnich lat badanie ultrasonograficzne stawów zostało uznane przez radiologów, ortopedów i reumatologów jako jedno z pierwszych obrazowych badań diagnostycznych w rozpoznawaniu zespołów bólowych narządu ruchu. Dodatkowo dynamiczny rozwój nowych technik ultrasonograficznych umożliwił uzyskanie lepszej jakości w obrazowaniu, monitorowaniu oraz leczeniu pod kontrolą obrazu USG zmian zapalnych w obrębie błony maziowej, tkanek miękkich około stawowych i stawów. Cel: Przedstawienie najczęstszych wskazań do ultrasonografii błony maziowej w diagnostyce częstych zespołów bólowych narządu ruchu. Materiał i metoda: Prezentacja wykonanych badań ultrasonograficznych z wykorzystaniem nowych technik obrazowania zmian zapalnych w obrębie błony maziowej w zespołach bólowych często występujących w praktyce reumatologicznej takich jak m. in.: zapalenie kaletki podnaramiennej barku, zapalenie pochewki ścięgnistej ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia, zespół cieśni kanału nadgarstka, zapalenie kaletki krętarza większego k. udowej, powikłane torbiele Beckera, zapalenie kaletki gęsiej stopki stawu kolanowego. Wnioski: Badanie USG pozwala na wczesne wykrycie zmian zapalnych w obrębie błony maziowej w wybranych zespołach bólowych narządu ruchu. Nowe techniki ultrasonograficzne zdecydowanie poprawiają jakość obrazowania zmian morfologicznych. Iniekcje glikokortykosteroidów pod kontrolą USG są bezpieczną i jedną z najskuteczniejszych metod postępowania terapeutycznego w wybranych zespołach bólowych.
S.   Jeka
Szpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy, Oddział Reumatologii z Pododdziałem Rehabilitacji, ul. Ujejskiego 75, 85-168 Bydgoszcz

NOWOCZESNE TECHNIKI ULTRASONOGRAFICZNE WE WCZESNYM REUMATOIDALNYM ZAPALENIU STAWÓW.

Wstęp: Promieniowanie rentgenowskie jest od wielu lat podstawową metodą w radiologicznej ocenie zwyrodnień stawów. Jednakże konwencjonalne zdjęcie rentgenowskie nie ujawnia wczesnych zmian, szczególnie gdy zmiana leży poza płaszczyzną padania wiązki promieniowania rentgenowskiego. Poza tym zmiany w tkankach miękkich i błonie maziowej stawu również nie są widoczne na zdjęciu rtg. W ciągu ostatnich lat badanie ultrasonograficzne stawów jest uważane przez reumatologów i radiologów jako pierwsze badanie we wczesnej diagnozie RZS i monitorowaniu postępów choroby. Stało się to możliwie dzięki zwiększeniu dostępności aparatów USG, jak i poprawie jakości głowic oraz oprogramowania. Dzięki tym zmianom można aktualnie śledzić wysięki w stawach i pochewkach ścięgnistych, zmiany zapalne w błonie maziowej oraz obecność ziarniny zapalnej okołostawowej. Nowoczesne aparaty ultrasonograficzne pozwalają również na obserwację zmian na powierzchni kostnej takich jak nadżerki, nieregularność okostnej a pod kontrolą usg pobranie materiału biologicznego bądź podanie leku. Cel: Ocena i weryfikacja nowych technik ultrasonograficznych w wykrywaniu wczesnego RZS. Materiał i wyniki: Przegląd wyników badań oceniających i weryfikujących przydatność badań usg stawów, w tym z użyciem nowych technik ultrasonograficznych m.in. takich jak power color Doppler, użycie kontrastów czy opcji 3D/4D. Wnioski: . 1.Wczesne wykrycie zmian w zapalnie zmienionej błonie maziowej oraz wczesne uwidocznienie ziarniny zapalnej jest ważne, gdyż wdrożenie wczesnego leczenia hamuje wytworzenie nadżerek i destrukcji stawowych prowadzących do zniszczenia stawu. 2.Badanie USG podobnie jak MR pozwala na wykrycie wczesnego RZS, jednakże niski koszt tego badania oraz brak przeciwwskazań do tego typu badania, jak ma to miejsce w przypadku rezonansu magnetycznego np. stenty, protezy pozwala na szersze jego zastosowanie. 3.Pomimo wielu zalet jakie oferuje badanie USG w monitorowaniu i wczesnym wykrywaniu RZS lekarze nadal rzadko wykonują je w rutynowej praktyce reumatologicznej.

A. Juszkiewicz

Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii , Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie

J. Jancelewicz

Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii , Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie

A. Raczkiewicz

Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii , Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie

M. Tłustochowicz

Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii , Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie

W. Tłustochowicz

Klinika Chorób Wewnętrznych i Reumatologii , Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie
PRZYDATNOŚĆ BADANIA FUNKCJI TARCZYCY I OBECNOŚCI PRZECIWCIAŁ PRZECIWTARCZYCOWYCH U CHORYCH NA REUMATOIDALNE ZAPALENIE STAWÓW.
WSTĘP: Reumatoidalne zapalenia stawów (RZS) to choroba autoimmunologiczna występująca u około 0,5 – 1% populacji. W wielu badaniach wykazano, że częstość występowania przeciwciał przeciwtarczycowych jest większa u chorych na RZS i inne choroby autoimmunologicze takie jak łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, twardzina układowa, zespół Sjögrena, cukrzyca t.1 niż w populacji ogólnej. Przeciwciała przeciwtarczycowe: przeciwko antyperoksydazie (antyTPO) i antytyreoglobulinie(antyTg) to markery zapalenia autoimmunologicznego tarczycy, ich występowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niedoczynności gruczołu. Występują one także u około 10-20 % zdrowej populacji, częściej u starszych kobiet.

CEL: Celem badania była ocena funkcji tarczycy oraz wykazanie obecności przeciwciał przeciwtarczycowych u chorych na RZS w porównaniu z grupą kontrolną oraz zbadanie zależności pomiędzy wykładnikami serologicznymi RZS i oceną kliniczną tej choroby a funkcją tarczycy i obecnością przeciwciał przeciwtarczycowych.

METODA: Zbadano 114 chorych na RZS spełniających kryteria ACR: 25 mężczyzn i 89 kobiet, średnia wieku wynosiła 64 lata (zakres 21-82). Grupę kontrolną stanowiły 64 osoby dobrane pod względem płci i wieku z rozpoznaną chorobą zwyrodnieniową stawów. Średni czas trwania RZS wynosił 10,3 lata +/- 10 lat. Stopień destrukcji stawów był oceniany wg kryteriów Steinbrockera. W obu grupach oceniano obecność przeciwciał przeciwtarczycowych i poziom hormonów tarczycy oraz obecność wola. Anty TPO i antyTg były wykrywane metodą radioimmunoenzymatyczną. FT4 i FT3 oraz TSH mierzono metodą immunochemiluminescencji. W grupie RZS oceniano także OB, RF, aCCP, ANA.

WYNIKI: U 22 (19%) badanych z grupy RZS wykazano obecność przeciwciał antyTPO, u 55(48%) przeciwciał antyTg. U 7 (6%)pacjentów z tej grupy poziom TSH był podwyższony, wzrostowi TSH towarzyszył prawidłowy poziom FT4 u 6 (5%) badanych a obniżony u 1 (0,8%). U 27 (23%) badanych z grupy RZS TSH było obniżone, 23 (20%) z nich miało prawidłowy poziom FT4; u 3 (2%) wykryto podwyższony poziom FT4, u jednego z nich nie oceniono poziomu FT4.

W grupie kontrolnej u 10 (15%) badanych wykazano obecność przeciwciał antyTPO, u 11(17%) obecność przeciwciał antyTg. Żaden badany z tej grupy nie miał podwyższonego poziomu TSH. U 12 (18%) poziom TSH był obniżony, w tym u 11 (17%)poziom FT4 był prawidłowy, u 1(1,5%) podwyższony.

Nie było statystycznej różnicy pomiędzy badanymi z obu grup pod względem występowania zaburzeń hormonalnych tarczycy.

Częstość występowania przeciwciał przeciwtarczycowych u chorych na RZS była statystycznie większa niż w grupie kontrolnej.

Występowanie wola obserwowano u 24 (21%) badanych z RZS i u żadnego z chorobą zwyrodnieniową. Nie wykazano związku pomiędzy występowaniem wola a serologicznymi markerami RZS.

Nie wykazano również związku pomiędzy czasem trwania choroby, stanem klinicznym i radiologicznym i markerami serologicznymi RZS a funkcją tarczycy i występowaniem przeciwciał przeciwtarczycowych w surowicy krwi.

WNIOSKI: Występowanie przeciwciał przeciwtarczycowych oraz wola u chorych na RZS jest częstsze w porównaniu z grupą kontrolną ale nie ma istotnych różnic w funkcji tarczycy w obu grupach. Badania przesiewowe poziomu hormonów tarczycy u każdego chorującego na RZS nie ma uzasadnienia.


Piśmiennictwo:

1. Gul U, Gonul M, Kaya I, Aslan E Autoimmune thyroid disorders in patients with psoriasis. Eur J Dermatol. 2009 May-Jun;19(3):221-3. Epub 2009 Feb 27

2. Antonelli A, Delle Sedie A, Fallahi P, Ferrari SM, Maccheroni M, Ferrannini E, Bombardieri S, Riente L. High prevalence of thyroid autoimmunity and hypothyroidism in patients with psoriatic arthritis. J Rheumatol. 2006 Oct;33(10):2026-8

3. Mader R, Mishail S, Adawi M, Lavi I, Luboshitzky R Thyroid dysfunction in patients with systemic lupus erythematosus (SLE): relation to disease activi Clin Rheumatol. 2007 Nov;26(11):1891-4. Epub 2007 Mar 20ty.

4. Jara LJ, Navarro C, Brito-Zerón Mdel P, García-Carrasco M, Escárcega RO, Ramos-Casals M. Thyroid disease in Sjögren's syndrome. Clin Rheumatol. 2007 Oct;26(10):1601-6. Epub 2007 Jun 9

5. Antonelli A, Ferri C, Fallahi P, Cazzato M, Ferrari SM, Sebastiani M, Ferrannini E.Clinical and subclinical autoimmune thyroid disorders in systemic sclerosis. Eur J Endocrinol. 2007 Apr;156(4):431-7

6. Leszek Szewczyk, Iwona Beń-SkowronekThe insulindependent diabets mellitus typ I and autoimmunological thyroid diseases in children. Nowa Pediatria 1/2003, s. 17-19

7. Vanderpump M.P.J., Tunbridge W.M.G., French J.M. i wsp.: The incidence of thyroid disorders in the community: a twenty year follow up of the Whickham Survey. Clin. Endocrin 1995, 43: 55- 68

A.   Jędryka - Góral


Instytut Reumatologii. Warszawa i Centralny Instytut Ochrony Pracy - PIB. Warszawa
J.   Bugajska
Centralny Instytut Ochrony Pracy - PIB. Warszawa
P.   Głuszko
Uniwersytet Jagielloński. Kraków
D.   Żołnierczyk - Zreda
Centralny Instytut Ochrony Pracy - PIB. Warszawa
A.   Sagan
Uniwersytet Ekonomiczny. Kraków
M.   Konarska
Centralny Instytut Ochrony Pracy - PIB. Warszawa
M.   Brzosko
Pomorska Akademia Medyczna, Szczecin
M.   Rell - Bakalarska
Instytut Reumatologii. Warszawa
J.   Pazdur
Instytut Reumatologii. Warszawa
H.   Zeidler
Rheumatologikum Hannover, Hannover
M.   Rihl
Hannover Medical School. Hannover
oraz.   PGG-SES-AIMs


STRES PSYCHOLOGICZNY U CHORYCH NA REUMATOIDALNE ZAPALENIE STAWOW (RZS) : POLSKO - NIEMIECKIE BADANIE PORÓWNAWCZE.

Badanie było częścią projektu zintegrowanego AIMs (”Advanced Interactive Materials by Design") realizowanego w latach 2003 - 2008 w ramach 6 Programu Ramowego Unii Europejskiej, a koordynowanego przez Uniwersytet w Dortmundzie. Celem całego projektu była optymalizacja produkcji przeciwciał monoklonalnych stosowanych w leczeniu chorob przewlekłych powodujących poważne skutki społeczno - ekonomiczne. Przewlekły bol i niepełnosprawność w wyniku rzs są przyczyną indywidualnego stresu chorych. W badaniach międzynarodowych można spodziewać się pewnych różnic kulturowych w odczuwaniu takiego stresu. Celem pracy byla ocena (i) jakości życia u polskich i niemieckich chorych na rzs (ii) stresu psychologicznego u tych chorych (iii) socjodemograficznych i związanych z chorobą predyktorów stresu psychologicznego. Metodyka: Badaniem objeto 300 polskich i 137 niemieckich chorych na rzs oraz grupę kontrolną zdrowych. Jakość życia oceniano za pomocą kwestionariusza SF-36v2. Stres psychologiczny zdefiniowano jako odczucie "izolacji społecznej - is" i "bycie ciężarem dla otoczenia - bc". Wyniki: W porównaniu z grupą kontrolną, u chorych w obu krajach, obie komponenty jakości życia (zdrowie psychiczne i fizyczne) były obniżone (p<0.05), 95% polskich i 62% niemieckich chorych odczuwało is (chorzy niemieccy odczuwali is w mniejszym stopniu), około 50% chorych wymagało pomocy w czynnościach dnia codziennego (najczęściej była to pomoc ze strony najbliższej rodziny), profesjonalna pomoc odpłatna była częściej dostępna dla chorych niemieckich (14% vs.2,4%). Wnioski: Świadomość wpływu rzs na jakość życia i stres psychologiczny u chorych powinna być brana pod uwagę w codziennej praktyce lekarskiej jako prewencja ich izolacji społecznej.

P.A.   Klimiuk


Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna