Ból w chorobach narządu ruchu



Pobieranie 338,43 Kb.
Strona2/10
Data23.10.2017
Rozmiar338,43 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

STAN AKTYWACJI LIMFOCYTÓW T CD4+ PACJENTÓW Z TOCZNIEM RUMIENIOWATYM UKŁADOWYM.

Toczeń rumieniowaty układowy (TRU) jest chorobą, u podłoża której spodziewamy się szeregu nieprawidłowości ze strony układu odpornościowego. Nieprawidłowości te mogą dotyczyć m.in. stanu aktywacji limfocytów T CD4+, który można ocenić określając ekspresję tzw. markerów aktywacji komórki. Markery te dzielimy na trzy grupy: wczesne (np. CD69), „średnie” (CD95) i późne (HLA-DR). Celem pracy było określenie, czy występują zmiany w ekspresji wspomnianych receptorów u pacjentów z TRU w porównaniu z osobami zdrowymi. Badania prowadzone były na krwi obwodowej pobranej od 59 pacjentów z TRU (wiek 37,23±12,66), oraz 30 osób zdrowych (wiek 45,66±19,40). Aktywność TRU była mierzona skalą SLAM przez lekarzy reumatologów. Metodą wykorzystywaną do określenia fenotypu komórek była cytometria przepływowa. Zastosowano barwienia przeciwciałami monoklonalnymi skierowanymi przeciwko poszczególnym antygenom: anty-CD3 FITC, anty-CD4 RPE-Cy5, anty-CD69 PE, anty-CD95 PE, i anty-HLA-DR PE .. Uzyskane przez nas dane wskazują m.in., że mimo braku istotnie statystycznych różnic w odsetku komórek CD69+CD4+ między populacjami osób chorych i zdrowych, można zauważyć tendencję spadkową w odsetku tych komórek wraz ze wzrostem aktywności TRU. Natomiast wyraźnie wyższy jest odsetek komórek CD4+CD95+ u osób chorych, a dodatkowo pojawiają się istotne statystycznie różnice w odsetku tych komórek między grupami pacjentów o różnej aktywności choroby – komórek CD4+CD95+ jest mniej u osób o niskiej aktywności choroby, a więcej u osób o aktywności wyższej. Podobną zależność można zaobserwować w przypadku odsetka komórek CD4+HLA-DR+ - również odsetek limfocytów o tym fenotypie jest niższy u osób z niską aktywnością choroby. Na podstawie wyników tych badań można wysunąć następujący wniosek: u osób z SLE występuje aktywacja układu odpornościowego, możliwa do stwierdzenia poprzez badanie markerów aktywacji na powierzchni limfocytów CD4+ krwi obwodowej, aktywacja ta jest większa u pacjentów z wyższą aktywnością choroby. Dodatkowo można stwierdzić, że jest to aktywacja „przewlekła” – świadczy o tym wyższy odsetek komórek CD4+CD95+ i CD4+HLA-DR+ (wykazujących obecność pośrednich i późnych markerów aktywacji) a praktycznie nie zmieniony odsetek komórek wykazujących obecność markera wczesnego – CD69+.

A.   Dakowicz


Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
A.   Kuryliszyn-Moskal
Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
J.   Kita
Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku
R.   Latosiewicz
Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

OCENA SKUTECZNOŚCI POLA MAGNETYCZNEGO MAŁEJ CZĘSTOTLIWOŚCI I BIOSTYMULACJI LASEROWEJ W LECZENIU ZACHOWAWCZYM U PACJENTÓW Z ZESPOŁEM CIEŚNI KANAŁU NADGARSTKA.

Wstęp i cel pracy: Zespół cieśni kanału nadgarstka jest najczęściej spotykaną neuropatią z ucisku. Celem pracy była ocena skuteczności łącznego stosowania magnetoterapii i biostymulacji laserowej w leczeniu zachowawczym pacjentów z zespołem cieśni kanału nadgarstka. Materiał i metody: Badania prowadzono metodą prospektywną. Badaniem klinicznym oceniano: natężenie bólu, parestezje oraz objawy: Tinela, Phalena, opaskowy, test dyskryminacyjny czucia, siłę chwytu ręki. Przewodnictwo nerwowe analizowano w oparciu o badanie elektroneurograficzne (ENG). Grupe badaną stanowiło 20 pacjentów ambulatoryjnych w przedziale wiekowym 36-81 lat. Zastosowano dwie serie po 10 zabiegów magnetoterapii w połączeniu z biostymulacją laserową w odstępie dwóch tygodni. Jako pierwszy wykonywano zabieg magnetoterapii, a następnie biostymulację laserową. Czas przerwy między zabiegami wynosił 15 min. Magnetoterapię wykonywano za pomocą aparatu Magnetronic MF-10 generującego Pole magnetyczne małej częstotliwości. Do biostymulacji laserowej okolicy kanału nadgarstka stosowano aparat Physioter D-50 z wykorzystaniem aplikatora LAI-71 z zakresu promieniowania podczerwonego o długości fali 904 nm. Wyniki oceniano po każdej serii zabiegów oraz po upływie 6 miesięcy od ich zakończenia. Wyniki: We wszystkich etapach leczenia uzyskano zmniejszenie dolegliwości bólowych i parestezji, przy czym najlepszy efekt obserwowano po zakończeniu całego cyklu zabiegowego. Ponadto obserwowano niewielką poprawę przewodnictwa w nerwie środkowym. Po 6 miesiącach od zakończenia leczenia u prawie połowy pacjentów wykazano nasilenie parestezji i dolegliwości bólowych oraz stwierdzono występowanie dodatnich testów prowokacyjnych. Wnioski: Po zastosowaniu zabiegów magnetoterapii w połączeniu z biostymulacją laserową obserwowano poprawę kliniczną u pacjentów z zespołem cieśni kanału nadgarstka
I.M.   Domysławska
Klinika Reumatologii i Choprób Wewnętrznych UMw Białymstoku
P.A.   Klimiuk
Klinika Reumatologii i Choprób Wewnętrznych UMw Białymstoku
S.   Sierakowski
Klinika Reumatologii i Choprób Wewnętrznych UMw Białymstoku

ZMIANY ŚTĘŻEN ORAZ PROFILU GLIKOZYLACJI WYBRANYCH BIAŁEK OSTREJ FAZY U PACJENTÓW Z REUMATOIDALNYM ZAPALENIEM STAWÓW LECZONYCH INFLIKSIMABEM.

Przebieg reumatoidalnego zapalenia stawów (r.z.s.) zależy od wczesnego rozpoznania schorzenia, a także prawidłowo prowadzonego postępowania terapeutycznego. Dodatkowe badania laboratoryjne, w tym określanie stężenia i profilu białek ostrej fazy (b.o.f.) są bardzo pomocne w postawieniu rozpoznania choroby oraz w określeniu stopnia jej aktywności.W trakcie leczenia preparatami biologicznymi obserwuje się normalizację parametrów zapalnych jak CRP i OB. Celem pracy było określenie wpływu leczenia infliksimabem na przebieg choroby, stężenia oraz profil glikozylacji bof. Do badania zakwalifikowano 32 chorych na reumatoidalne zapalenie stawów (r.z.s.) w wieku od 21 do 72 lat. Chorzy otrzymywali niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), a także leki modyfikujące przebieg choroby w tym metotreksat w dawce 20-25 mg/tydz., glikokortykosteroidy od 5 do 25 mg/tydz. Aktywność choroby analizowano za pomocą indeksu DAS 28. W badanych grupach wykluczono obecność infekcji. Badania wykonano przed włączeniem terapii a także po 1,3 6 i 12 miesiącach jej stosowania. Grupę kontrolną stanowiło 15 zdrowych osób, którzy dobrowolnie wyrazili zgodę na pobranie krwi na badania. Stężenia kwaśnej glikoproteiny (AGP), antychymotrypsyny (ACT), białka C-reaktywnego (CRP) zostało oznaczone metodą immunoelektroforezy rakietkowej wg Laurella. Heterogenność białek ostrej fazy badano przy użyciu immunoelektroforezy dwóch kierunków z zastosowaniem konkanawaliny A jako liganda U chorych na r.z.s. przed włączeniem do leczenia infliksimabu stężenia wszystkich badanych białek ostrej fazy (CRP, AGP, ACT) były znamiennie podwyższone w porównaniu do grupy kontrolnej. Wzrost aktywności choroby, mierzony skalą DAS 28 korelował ze wzrostem stężenia białek ostrej fazy. Po leczeniu infliksimabem poziom wszystkich badanych białek ostrej fazy uległ istotnemu obniżeniu (p< 0,05). Profil glikozylacji białek ostrej fazy u chorych na r.z.s. był typowy dla przewlekłego procesu zapalnego. Leczenie infliksimabem spowodowało zmniejszenie wartości form dwuantenarnych, ale wciąż wartość współczynnika glikozylacji była znamiennie obniżona w stosunku do grupy kontrolnej (p<0,001) i nie osiągała wartości prawidłowej w pierwszych 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Obserwowaliśmy ponadto spadek wartości OB. (p<0,001), liczby płytek krwi (p<0,001), a także wzrost wartości liczby erytrocytów (p<0,001), odsetka procentowego eozynofili (p<0,001), monocytów (p<0,001) i stężenia immunoglobuliny E (p<0,001).
M.   Dryglewska
Katedra i Klinika Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
M.   Mazurek
Katedra i Klinika Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
M.   Majdan
Katedra i Klinika Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie

PRZECIWCIAŁA ANTYFOSFOLIPIDOWE W PIERWOTNYM ZESPOLE SJÖGRENA.

Cel pracy: Celem pracy było określenie częstości występowania różnego typu przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL) należących do kryteriów rozpoznania Zespołu antyfosfolipidowego (ZAF) oraz ocena zależność pomiędzy ich obecnością a epizodami zakrzepicy naczyń u chorych na pierwotny zespół Sjögrena (PZS). Materiał i metody: Badaniami objęto 61 chorych (2 mężczyzn i 59 kobiet) z rozpoznanym PZS leczonych w Klinice Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej w latach 2005-2007. Grupę stanowili chorzy w wieku od 22 do 78 lat (średnio 50), średni czas trwania choroby 4 lata (od 6 miesięcy do 12 lat od rozpoznania). U każdego chorego przeprowadzono wywiad co do przebytych epizodów zakrzepowych, a u kobiet dokładny wywiad położniczy. Przeciwciała antykardiolipinowe (aCL) w klasie IgM i IgG oraz przeciwciała przeciwko ß2 glikoproteinie I (a-ß2GPI) w klasie IgM i IgG oznaczano metodą ELISA. Antykoagulant toczniowy (LAC) oznaczono metodą koagulometryczną. Za miano niskie dla przeciwciał aCL uznano wynik od 15 do 39, za miano średnie wynik od 40 do 80 i za miano wysokie wynik powyżej 80 GPL U/ml lub MPL U/ml. Za miano niskie dla przeciwciał a-ß2GPI uznano wynik od 20 do 39, za miano średnie wynik od 40 do 89 i za miano wysokie wynik powyżej 90 RU/ml. Wyniki: Obecność przeciwciwciała aCL stwierdzono u 24,6% chorych (15/61); u 18% (11/61) w klasie IgM i u 19,7% (12/61) w klasie IgG. U jednego chorego przeciwciała te występowały w wysokim mianie, u 3 chorych w średnim mianie, u pozostałych miana aCL były niskie. Obecność przeciwciał anty-ß2 GPI stwierdzono u 4,6% chorych ( 3/61), w klasie IgM u 3,3% chorych ( 2/61), w klasie IgG u 1,6% ( 1/61). U wszystkich chorych przeciwciała te występowały w niskim mianie. Obecność LAC stwierdzono u 1 z 61 chorych (1,6%). U 4 chorych występowały epizody zakrzepowe, 2 kobiety raportowały niepowodzenia położnicze. Wnioski: Częstość występowania przeciwciał antyfosfolipidowych u chorych na pierwotny zespół Sjögrena jest relatywnie wysoka. Jednak przeciwciała te zazwyczaj występują w niskich mianach. Obecności przeciwciał antyfosfolipidowych w PZS stosunkowo rzadko towarzyszą klinicznie jawne zespoły zakrzepowe.
M.   Dryglewska
Katedra i Klinika Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej, Uniwersytet Medyczny
w Lublinie
R.   Jeleniewicz
Katedra i Klinika Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej, Uniwersytet Medyczny
w Lublinie
M.   Majdan
Katedra i Klinika Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej, Uniwersytet Medyczny
w Lublinie

CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA PRZECIWCIAŁ ANTYFOSFOLIPIDOWYCH U CHORYCH NA REUMATOIDALNE ZAPALENIE STAWÓW.

Cel pracy: Celem pracy była ocena częstości występownia wybranych przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL) u chorych na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). Materiał i metodytka: Badanie zostało przeprowadzone u 100 chorych na RZS (83 k i 17 m) leczonych w Katedrze i Klinice Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej UM w Lublinie. Średni wiek badanej grupy wynosił 54,0 ± 12,1 lat (zakres 20-90); średni czas trwania choroby 11,3 ± 7,0 lat (zakres 1-35); średnia aktywność choroby (DAS 28) 5,9 ± 1,1 (zakres 3,2-8,2). Przeciwciała przeciwko cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi (a-CCP) były obecne u 88 (88%), czynnik reumatoidalny (RF-IgM) u 58 (58%), przeciwciała przeciwjądrowe (ANA) u 43 (43%) chorych. 4 pacjentów miało w wywiadzie epizody zakrzepicy żylnej, u 2 występowały samoistne poronienia, ale tylko u 1 chorego rozpoznano zespół antyfosfolipidowy (ZAF). Przeciwciała antykardiolipinowe (aCl) i przeciwciała anty- β2 glikoproteinie I (a-β2 GPI) – w klasach IgM i IgG oznaczano metodą ELISA, antykoagulant toczniowy (LAC) metodą koagulometryczną. Wyniki: Obecność aPL stwierdzono u 27 (27,0%) chorych na RZS. Przeciwciała aCL były obecne u 22 (22,0%) chorych; odpowiedno w klasie IgM u 12 (12,0%) (29,9 ± 11,1 IU/ml MPL, zakres: 17,2-48,4) i w klasie IgG u 12 (12,0%) (27,7 ± 14,2 IU/ml GPL, zakres: 16,7-69,4). Przeciwciała a-β2 GPI stwierdzono u 12 (12,0%) chorych, występowały one tylko w klasie IgM (36,9 ± 16,2 RU/ml, zakres: 20,2-68,5). Obecność LAC potwierdzono u 1 chorego. Nie stwierdzono statystycznie istotnych zależności pomiędzy obecnością aPL a klinicznymi objawami ZAF u chorych na RZS. Nie wykazano zależności pomiędzy seropozytywnością ANA a obecnością aPL. Nie stwierdzono również zależności pomiędzy obecnością aPL a aktywnością choroby (DAS 28). Stwierdzono istotną statystycznie dodatnią zależność pomiędzy obecnością aCl a obecnościa a-CCP (p=0,00078; Fi Yula =0,43725) oraz istotną statystycznie ujemną zależność między obecnością a- β2 GPI w klasie I IgM a obecnością a-CCP (p=0,01588; Fi Yula =-0,3139). Wnioski: Obecność przeciwciał antyfosfolipidowych stwierdza się u ponad ¼ chorych na RZS. Istnieje statystycznie istotna zależność pomiędzy obecnością pewnych aPL a obecnością przeciwciał a-CCP. Wysoka częstość występowania aPL (głównie przeciwciał aCL i a-β2 GPI w niskich i średnich stężeniach w klasie IgM), bez manifestacji klinicznych ZAF w grupie chorych na RZS może być wywołana występowaniem innych, związanych z chorobą czynników.

E.   Gajewska


Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego;Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji
M.   Sobieska
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego;Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji
E.   Mojs
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego; Zakład Psychologii Klinicznej
G.   Kalmus
Państwowe Uzdrowisko w Ciechocinku. Uzdrowiskowy Szpital im. Markiewicza
W.   Samborski
Uniwersytet Medyczny im K. Marcinkowskiego;Katedra i Kinika Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji

OTYŁOŚĆ U DZIECI I MŁODZIEŻY JAKO CZYNNIK RYZYKA CHOROBY ZWYRODNIENIOWEJ.

Cel pracy: Celem przeprowadzonych badań było ocena sprawności fizycznej dzieci i młodzieży otyłych przebywających na obozie odchudzającym. Materiał: Badaniami objęto 21 otyłych pacjentów przebywających w Sanatorium Uzdrowiskowym w Ciechocinku. Metoda: U 21 dzieci (dziewczynki n = 6, chłopcy n = 15) otyłych w wieku od 11 do 15 lat (średnia wieku 13.6±1.9) z średnim BMI 31.2±5.1 przeprowadzono test sprawności fizycznej Eurofit. Wyniki badań poddano analizie przy pomocy programu Statistica 8.0. Wyniki: W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono iż jeden z elementów testu Eurofit, któremu zostały poddane dzieci, czyli siad z pozycji leżącej mierzony w czasie 30 sekund i jednej minuty, obrazuje dwie różne strony sprawności fizycznej. Trzydziesto sekundowy siad z pozycji leżącej wykazał dużą zależność w porównaniu z szybkością, natomiast siad z pozycji leżącej mierzony w czasie jednej minuty wykazuje większą zależność od wytrzymałości. W wyniku analizy zebranego materiału stwierdzono iż siła ścisku ręki mierzona dynamometrem wykazał dodatnią korelację z masą ciała, BMI oraz wzrostem, podczas gdy wiek wykazał ujemną korelację z elementem testu mierzącym szybkość ręki a dodatnią korelację mierząc gibkość. Wnioski: Badania wykazały iż dzieci z wysokim BMI mają problem nie tylko z wytrzymałością ale także wykazują się słabą szybkością oraz zwinnością.
E.   Gniadek
Klinika Chorób Płuc i Reumatologi DSK Lublin
E.   Olesińska
Klinika Chorób Płuc i Reumatologi DSK Lublin
J.   Postępski
Klinika Chorób Płuc i Reumatologi DSK Lublin
W.   Opoka-Winiarska
Klinika Chorób Płuc i Reumatologi DSK Lublin
A.   Korobowicz-Markiewicz
Klinika Chorób Płuc i Reumatologi DSK Lublin

WPŁYW TERAPII ANTYCYTOKINOWEJ NA PROCES WZRASTANIA U PACJENTÓW Z MŁODZIEŃCZYM IDIOPATYCZNYM ZAPALENIEM STAWÓW.

Zaburzenia wzrastania pozostają nadal bardzo istotnym problemem u dzieci z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów, dotyczą one zwłaszcza pacjentów z postacią o początku uogólnionym i wielostawowym, wymagających długotrwałej terapii glikokortykosteroidami. W pracy przeanalizowano rozwój fizyczny 27 dzieci z MIZS leczonych etanerceptem w Klinice Chorób Płuc i Reumatologii UM w Lublinie .Na podstawie danych z dokumentacji lekarskiej ( karty informacyjne i poradniane) u 22 dzieci oceniono rozwój w siatkach centylowych od początku choroby do chwili obecnej i stosunek do wzrostu docelowego. U 3 dzieci zaobserwowano niedobór wzrostu , z tego u dwojga niedobór znacznego stopnia wymagający terapii hormonem wzrostu, byli to pacjenci u których niedobór wzrostu wystąpił przed włączeniem terapii biologicznej po wieloletniej chorobie i leczeniu glikokortykosteroidami. 9 dzieci pomimo prawidłowego wzrostu powyżej 3 c nie osiągnęło wzrostu docelowego , wzrost 3 dzieci był wyższy niż oczekiwany Zastosowanie terapii biologicznej pozwoliło uzyskać przyspieszenie tempa wzrastania i zjawisko częściowego bądź całkowitego nadgonienia wzrostu u 17 dzieci( z tego u 1 dziewczynki obserwowano wyraźne przyspieszenie tempa wzrastania pomimo braku remisji a u 1 chłopca terapię biologiczną rozpoczęto równolegle z leczeniem hormonem wzrostu) u 1 pacjenta wzrost w siatkach centylowych nie uległ zmianie a u 5 pacjentów pomimo stosowanego leczenia i poprawy klinicznej przyrost wzrostu był niedostateczny Wnioski: Terapia antycytokinowa ( anty-TNF) w dużej mierze zapobiega niedoborom wzrostu i pozwala na częściowe wyrównanie istniejących zaburzeń, jednak przy istniejących niedoborach znacznego stopnia konieczne jest zastosowanie terapii hormonem wzrostu.
P.   Ignaczak
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Szpitala Uniwersyteckiego nr 2 im. dr J. Biziela w Bydgoszczy Collegium Medicum UMK w Toruniu
T.   Jankowski
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Szpitala Uniwersyteckiego nr 2 im. dr J. Biziela w Bydgoszczy Collegium Medicum UMK w Toruniu
J.   Zalewska
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Szpitala Uniwersyteckiego nr 2 im. dr J. Biziela w Bydgoszczy Collegium Medicum UMK w Toruniu
S.   Jeka
Oddział Kliniczny Reumatologii i Układowych Chorób Tkanki Łącznej Szpitala Uniwersyteckiego nr 2 im. dr J. Biziela w Bydgoszczy Collegium Medicum UMK w Toruniu

ROLA ULTRASONOGRAFII STAWÓW KOLANOWYCH WE WCZESNEJ CHONDROKALCYNOZIE - DOŚWIADCZENIA WŁASNE.

Wstęp: Nie mamy dokładnych danych statystycznych dotyczących zachorowalności na chondrokalcynozę w Polsce. Podobieństwo obrazu klinicznego do dny moczanowej oraz rzadziej do innych zapalnych chorób stawów utrudnia diagnostykę. W krajach prowadzących szeroką diagnostykę płynu stawowego stwierdzono zwiększanie się zachorowalności wraz z wiekiem. W tych krajach szacuje się, że u osób po 75 roku życia objawowa postać tej choroby może dotykać aż 1/3 populacji i wzrasta z wiekiem, osiągając 50% w dziewiątej dekadzie życia. W około połowie przypadków zajęte są stawy kolanowe. Materiał i metody: Opisujemy przypadki 6 pacjentów z poradni reumatologicznej przy oddziale klinicznym, którzy w latach 2006 – 2009 mieli wykonane rutynowe badanie usg stawów kolanowych w trakcie diagnostyki przyczyn wysiękowego zapalenia błony maziowej stawów kolanowych. W każdym przypadku oprócz typowych cech zapalenia w obrazie ultrasonograficznym, jak wysięk stawowy z obrzękiem, czy przerostem błony maziowej, często ze zwiększeniem przepływu naczyniowego w maziówce w opcji power color Doppler, również wykazano obecność linijnego hiperechogenicznego obszaru w centralnej części chrząstki stawowej. U pacjentów, u których obserwowano powyższe zmiany poszerzono diagnostykę w kierunku chondrokalcynozy. W wykonanych badaniach laboratoryjnych i RTG stawów nie stwierdzono swoistych nieprawidłowości. Badanie płynu stawowego w świetle spolaryzowanym wykazało jednak obecność charakterystycznych dwujłomnych kryształów pirofosforanu sodu. Wnioski: W przebiegu chondrokalcynozy z zajęciem stawów kolanowych występują charakterystyczne zmiany w obrazie ultrasonograficznym chrząstek stawowych. Ich wykrycie pozwala wysunąć podejrzenie choroby już na wczesnym etapie. Ostateczne rozpoznanie powinno zostać zweryfikowane badaniem płynu stawowego w świetle spolaryzowanym.
J.   Jachimowska
Oddział Reumatologii i Osteoporozy Szpital im. J. Strusia w Poznaniu
P.   Leszczyński
Oddział Reumatologii i Osteoporozy Szpital im. J. Strusia w Poznaniu, Zakład Reumatologii i Immunologii Klinicznej, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

CHOROBA DERCUMA - RZADKI PRZYPADEK KLINICZNY W RÓŻNICOWANIU CHORÓB REUMATYCZNYCH.

Chora 49 letnia z chorobą zwyrodnieniową stawów i kręgosłupa, po urazie komunikacyjnym oraz po alloplastyce stawu biodrowego prawego zgłosiła się z powodu uporczywych dolegliwości bólowych częśći lędzwiowo-krzyżowej kręgosłupa oraz mnogich, bolesnych guzów w tkance podskórnej całego ciała. Ponadto stwierdzono otyłość, zaburzenia depresyjne, liczne, bolesne samoistnie i w dotyku guzki w tkance podskórnej, różnej wielkości i lokalizacji szczególnie na kończynach, tułowiu, lewym sutku. Zmiany w tkance podskórnej zaczęły się stopniowo pojawiać około 2-3 lat temu, początkowo były małe, niebolesne. Na przestrzeni tego czasu stopniowo zwiększały swoje rozmiary i zajmowały nową lokalizację, dając coraz silniejsze dolegliwości bólowe. Chora była leczona NLPZ i tramadolem bez żadnego efektu. Była kilkakrotnie hospitalizowana w oddziale dermatologii, gdzie ostatecznie wykonano biopsję tych zmian. W wyniku histopatologicznym stwierdzono tłuszczaka i wysunięto podejrzenie choroby Dercuma z powodu bolesności tych zmian. W badaniach laboratoryjnych z odchyleń wykazano mierne podwyższone wartości wskażników ostrej fazy oraz obecność antygenu HBS. Choroba Dercuma jest trudna do różnicowania, ponieważ dolegliwości bólowe w niej występujące są niewspółmiernie duże do zmian stwierdzanych w badaniu przedmiotowym. Chorobę należy różnicować z innymi jednostkami chorobowymi takimi jak fibromialgia, zapalenie tkanki podskórnej, postępująca lipodystrofia, nerwiakowłókniakowatość oraz inne rzadkie zespoły uwarunkowane genetyczne. Choroba Dercuma może być rzadkim, ale istotnym elementem w diagnostyce różnicowej chorób reumatycznych.

U.   Jafiszow


Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych - Uniwersytecki Szpital Kliniczny - Białymstok
O.   Kowal-Bielecka
Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych - Uniwersytecki Szpital Kliniczny - Białymstok
S.   Sierakowski
Klinika Reumatologii i Chorób Wewnętrznych - Uniwersytecki Szpital Kliniczny - Białymstok

OBRAZ BADAŃ KAPILAROSKOPOWYCH U PACJENTÓW Z ROZPOZNANĄ TWARDZINĄ UKŁADOWĄ I PACJENTÓW Z PODEJRZENIEM TWARDZINY UKŁADOWEJ.

Wprowadzenie: Strukturalne zmiany naczyń włosowatych określane mianem mikroangiopatii typowej dla twardziny układowej (TU) występują u większości pacjentów już we wczesnym stadium choroby, przed zajęciem narządów wewnętrznych. Cel: Ocena zmian kapilaroskopowych w odniesieniu do danych demograficznych, klinicznych i laboratoryjnych u pacjentów z rozpoznaną TU i pacjentów z podejrzeniem TU. Metody: Badaniem objęto 44 chorych z TU rozpoznaną wg kryteriów ACR (17 osób z postacią uogólnioną dSSc i 27 osób z postacią ograniczoną lSSc) oraz 6 chorych z podejrzeniem TU (obecność objawu Raynauda i dodatnich przeciwciał ANA). Pacjentów poddano badaniu kapilaroskopowemu i ocenie danych klinicznych tj. wiek, czas trwania objawu Raynauda i TU, obecność owrzodzeń palców, nadciśnienia płucnego (PH, przy PASP>35mHg w Echo-Doppler) i śródmiąższowej choroby płuc (HRCT płuc). Badania laboratoryjne obejmowały ocenę ANA, ACA, anty-Scl-70, OB i CRP. Wyniki: U pacjentów z rozpoznaną TU stwierdzono negatywną korelację pomiędzy wartościami średniego wskaźnika awaskularyzacji (MAS) a wiekiem (r=-0,5 p<0.05), czasem trwania objawu Raynauda (r =-0,4 p=0,05) i wartościami FVC (r=-0,4 p<0.05). Wartości MAS były znamiennie wyższe u pacjentów dSSc vs lSSc (p<0.001), u pacjentów z PH vs pacjentów bez PH (p<0.05) oraz u pacjentów z owrzodzeniami palców vs pacjentów bez owrzodzeń palców (p=0.05). U pacjentów z PH wykazano korelację pomiędzy średnią liczbą naczyń drzewkowatych a wartościami PASP (r=0,823 p<0.05). Postać dSSc korelowała z obecnością obrazów kapilaroskopowych o podtypie “dynamicznym” wg Maricq (82% vs 44% pacjentów lSSc i 0% pacjentów z podejrzeniem TU) oraz obecnością obrazów o podtypie “późnym” wg Cutolo (odpowiednio 65%, 19% i 0%). Pacjenci z podejrzeniem TU znamiennie częściej prezentowali obrazy podtypie “łagodnym” wg Maricq (100% vs 30% pacjentów z rozpoznaną TU, p<0.01) oraz obrazy o podtypie „wczesnym” wg Cutolo (67% vs 5% pacjentów z rozpoznaną TU, p<0.001). Obrazy o podtypie „łagodnym” wg Maricq były charakterystyczne dla postaci lSSc (85% vs 46% pacjentów z obrazami o podtypie „dynamicznym” wg Maricq, p<0.05). Wnioski: Wartości wskaźników stopnia awaskularyzacji wykazują związek z ciężkością przebiegu TU (w korelacji z obecnością postaci dSSc, PH, zaburzeń restrykcyjnych płuc i owrzodzeń palców) aniżeli z czasem trwania TU. Zajęcie zmian skórnych wykazuje zależność pomiędzy obecnością poszczególnych obrazów kapilaroskopowych wg klasyfikacji Maricq i Cutolo.
T.   Jankowski
Oddział Kliniczny Reumatologii i Chorób Układowych Tkanki Łącznej Szpital Uniwersytecki nr 2 w Bydgoszczy
P.   Ignaczak
Oddział Kliniczny Reumatologii i Chorób Układowych Tkanki Łącznej Szpital Uniwersytecki nr 2 w Bydgoszczy
A.   Murawska
Oddział Kliniczny Reumatologii i Chorób Układowych Tkanki Łącznej Szpital Uniwersytecki nr 2 w Bydgoszczy
S.   Jeka
Oddział Kliniczny Reumatologii i Chorób Układowych Tkanki Łącznej Szpital Uniwersytecki nr 2 w Bydgoszczy


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna