Ból w chorobach narządu ruchu



Pobieranie 338,43 Kb.
Strona10/10
Data23.10.2017
Rozmiar338,43 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

LIMFOPENIA W PRZEBIEGU ZESPOŁU SJÖGRENA – NIEDOCENIANY PROBLEM?

Wprowadzenie W przebiegu chorób autoimmunologicznych często dochodzi do zaburzeń hematologicznych. W zespole Sjögrena (ZS) może wystąpić leukopenia w tym także limfopenia. Może ona wynikać z samego ZS lub być spowodowana innymi czynnikami. Szczególna postacią limfopenii jest idopatyczna limfopenia CD4+. Cel pracy Celem pracy była ocena subpopulacji limfocytów u pacjentów z zespołem Sjögrena. Materiał i metodyka U 3 pacjentek z rozpoznanym zespołem Sjögrena wykonano cytometryczne badanie subpopulacji limfocytów krwi obwodowej. Średni wiek w momencie badania wynosił 50,67 lat, a średni czas od rozpoznania ZS wynosił 6,33 lat. Żadna z pacjentek w momencie wykonywania oznaczeń nie przyjmowała leków immunosupresyjnych. Dodatkowo przeprowadzono wywiad w kierunku zakażeń, które wystąpiły u chorych od momentu zdiagnozowania ZS. Wyniki Średnie ilości poszczególnych krwinek wynosiły odpowiednio: WBC 3,63 G/l; Limfocyty ogólnie 0,9 G/l (26,25%); CD4 0,26 G/l (31%); CD8 0,4 G/l (43,33%); CD3 0,69 G/l (77,0%); Limfocyty T aktywowane 0,15 G/l (16,0%); Limfocyty B 0,12 G/l (14,0%); NK 0,07 G/l (7,67%). Średni stosunek CD4/CD8 wynosił 0,77. U żadnej z pacjentek nie potwierdzono zakażenia HIV. U jednej chorej w wywiadzie występowały nawracające zakażenia m. in.: bakteryjne (górne drogi oddechowe), grzybicze (kandydoza przewodu pokarmowego), wirusowe (EBV, CMV) oraz pasożytnicze (tęgoryjec dwunastnicy, glista ludzka, owsiki). U drugiej z pacjentek występowały częste zakażenia górnych dróg oddechowych. Ostatnia pacjentka nie zgłaszała częstszych infekcji w porównaniu ze zdrowymi osobami ze swojego otoczenia. Wnioski 1. Żadna z chorych nie spełniała kryteriów diagnostycznych idiopatycznej limfopenii CD4+. 2. Limfopenia predysponuje do zwiększenia ilości zakażeń w porównaniu do populacji ludzi zdrowych. 3. Zaleca się ścisłą obserwację chorych z ZS, u których występuje obniżona liczba limfocytów CD4 i NK z powodu podwyższonego ryzyka rozwoju chłonniaka.
A.   Zoń-Giebel
Śląski Szpital Reumatologiczno-Rehabilitacyjny-Ustroń
D.   Kapołka
Śląski Szpital Reumatologiczno-Rehabilitacyjny-Ustroń
P.   Sikora
Śląski Szpital Reumatologiczno-Rehabilitacyjny-Ustroń
M.   Stajszczyk
Śląski Szpital Reumatologiczno-Rehabilitacyjny-Ustroń
E.   Zielonka
Śląski Szpital Reumatologiczno-Rehabilitacyjny-Ustroń
E.   Majorczyk
Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej im.L. Hirszfelda- Wrocław
P.   Kuśnierczyk
Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej im.L. Hirszfelda- Wrocław
S.   Giebel
Centrum Onkologii Instytut im. M.Skłodowskiej-Curie Oddział Gliwice
P.   Wiland
Klinika Reumatologii i Chorób Wewnetrznych AM Wrocław

ZWIĄZEK GENOTYPU RECEPTORÓW IMMUNOGLOBULINOPODOBNYCH KOMÓREK NK (KIR) Z WYSTĘPOWANIEM I PRZEBIEGIEM KLINICZNYM ZESZTYWNIAJĄCEGO ZAPALENIA STAWÓW KRĘGOSŁUPA.

WPROWADZENIE: Receptory immunoglobulinopodobne (KIR) regulują czynność komórek NK. Ich genotyp jest wysoce polimorficzny i obejmuje geny dla 14 receptorów, spośród których 3 występują niezmiennie, a pozostałe 11 - z różną częstością w populacji. Wyróżnia się KIR hamujące, dla których ligandami są cząsteczki HLA klasy I i KIR aktywujące o nieustalonej dotąd specyfice. Obecność poszczególnych genów KIR koreluje z wystąpieniem niektórych chorób autoimmunologicznych. Celem obecnej pracy była analiza związku genotypu KIR z występowaniem i obrazem klinicznym zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (ZZSK). PACJENCI I METODY: Obecność 11 polimorficznych genów KIR badano u 58 pacjentów z ZZSK. Częstości poszczególnych genów porównywano z kontrolą 243 osób zdrowych z populacji polskiej. WYNIKI: Gen dla receptora aktywującego KIR2DS5 stwierdzono u 13.8% pacjentów z ZZSK w porównaniu z 27.8% w kontroli populacyjnej (p=0.03). Częstości dla innych badanych genów nie różniły się istotnie dla grupy badanej i kontrolnej. Wśród pacjentów z ZZSK występowanie receptorów aktywujących KIR2DS5, KIR2DS1 i KIR3DS1 wiązało się ze znamiennie mniejszymi wartościami OB w momencie rozpoznania (dla poszczególnych receptorów: p=0.004, p=0.01, p=0.04) a także mniejszą częstością bólu nocnego (p=0.03, p=0.02, p=0.02), w porównaniu z pacjentami, u których nie stwierdzano odpowiednich genów. Obecność KIR2DS1, KIR2DS3 i KIR3DS1 wiązała się ponadto z mniejszym ograniczeniem ruchomości kręgosłupa w przebiegu choroby (p=0.004, p=0.002, p=0.0007). Nie stwierdzono zależności pomiędzy genotypem hamujących KIR, a obrazem klinicznym ZZSK. WNIOSKI: Obecność KIR2DS5 wydaje się działać ochronnie i zmniejszać ryzyko wystąpienia ZZSK. Obecność poszczególnych aktywujących KIR wiąże się z mniejszą wyjściową aktywnością choroby i bardziej stabilnym jej przebiegiem. Interpretacja powyższych obserwacji wymaga dalszych badań z ustaleniem ligandów dla aktywujących KIR.
R.   Zwolak
Klinika Reumatologii Lublin
M.   Dryglewska
Klinika Reumatologii Lublin
M.   Majdan
Klinika Reumatologii Lublin

WPŁYW RADIOSYNOWIORTEZY STAWU KOLANOWEGO NA STĘŻENIE OSTEOPROTEGERYNY, KWASU HIALURONOWEGO, BIAŁEK MACIERZY CHRZĄSTKI, BIAŁEK OSTREJ FAZY W SUROWICY KRWI ORAZ OBRAZ TRÓJFAZOWEJ SCYNTYGRAFII KOŚCI U CH1

Wprowadzenie: Długoterminowa skuteczność i bezpieczeństwo radiosynowiortezy (RS) w terapii RZS wciąż pozostaje przedmiotem dyskusji. Osteoprotegeryna (OPG) hamuje osteoklastogenezę, oligomeryczne białka macierzy chrząstki (COMP) odzwierciedlają metabolizm chrząstki, kwas hialuronowy (HA) spełnia funkcje ochronne wobec chrząstki i chondrocytów. W dostępnym piśmiennictwie nie znaleźliśmy danych dotyczących zmian stężenia OPG, COMP i HA w surowicy pod wpływem RS. Cel badania: Celem badania była ocena stężenia w surowicy OPG, HA, COMP, CRP po RS u chorych na RZS. Metody: Dokonano pomiaru stężenia OPG, HA, COMP i CRP u 43 chorych na RZS cztery razy w trakcie 6 miesięcznej obserwacji w następujący sposób: okres 1 (p1) - przed RS, okres 2 (p2) - 48 godzin po RS, okres 3 (p3) – 1 miesiąc po RS i okres 4 (p4) - 6 miesięcy po RS. Oceniliśmy również przydatność trójfazowej scyntygrafii stawów kolanowych (SC) w monitorowaniu odpowiedzi terapeutycznej na RS. SC wykonywano przed i 6 miesięcy po RS. Stałe dawki leków modyfikujących utrzymywano przez okres nie krótszy niż 4 tygodnie przez RS i w trakcie 6 miesięcznego okresu obserwacji po leczeniu. Wyniki: p<0,05 *, p<0,001 ** Stężenie OPG w surowicy (ug/ml) Stężenie COMP w surowicy (ng/ml) p1 vs p2 4,0 +/-2,3 vs 3,4 +/-1,5** 987,9 +/-366,1 vs 281,9 +/-220,3 ** p1 vs p3 4,0 +/-2,3 vs 4,0 +/-1,7 987,9 +/-366,1 vs 735,2 +/-277,6 ** p1 vs p4 4,0 +/-2,3 vs 4,3 +/-18,3* 987,9 +/-366,1 vs 909,7 +/-448,0 Stężenie HA w surowicy (ug/ml) Stężenie CRP w surowicy (mg/l) p1 vs p2 1056,1 +/-1647,4 vs 440,7 +/-570,1** 36,5 +/-35,6 vs 14,5 +/-14,2** p1 vs p3 1056,1 +/-1647,4 vs 718,9 +/-939,8* 36,5 +/-35,6 vs 22 +/-27,5* p1 vs p4 1056,1 +/-1647,4 vs 763,4 +/-1095,6* 36,5 +/-35,6 vs 23,4 +/-26,9* Obrazy późnej fazy scyntygrafii kości (na podstawie wskaźnika J/B) p1 vs p4 2,63 +/-0,72 vs 2,01 +/-0,67** Wnioski: Stężenia OPG, HA, COMP i CRP w surowicy zmieniają się istotnie po leczeniu z użyciem RS co sugeruje istotny wpływ zabiegu na błonę maziową i aktywność osi OPG/RANK/RANKL. Korzystny profil zmian markerów obrotu chrząstki i kości w surowicy po RS wskazuje na ochronny wpływ zabiegu na wymienione struktury stawu. Poprawa uzyskana po leczeniu miejscowym stawu kolanowego z użyciem RS powoduje wyraźne zmniejszenie nasilenia ogólnoustrojowego procesu zapalnego. Scyntygraficzna poprawa oceniana na podstawie wskaźnika J/B dodatnio koreluje z oceną fizykalną stawu.
A.   Zygmunt
Klinika Kardiologii Dziecięcej
H.   Brózik
Klinika Kardiologii Dziecięcej
J.   Lipińska
Klinika Kardiologii Dziecięcej
M.   Biernacka-Zielińska
Klinika Kardiologii Dziecięcej
E.   Smolewska
Klinika Kardiologii Dziecięcej
J.   Stańczyk
Klinika Kardiologii Dziecięcej

EPIDEMIOLOGIA CHORÓB REUMATYCZNYCH W POPULACJI DZIECIĘCEJ MAKROREGIONU ŁÓDZKIEGO W LATACH 1999-2008, ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM MŁODZIEŃCZEGO IDIOPATYCZNEGO ZAPALENIA STAWÓW.

Klinika Kardiologii Dziecięcej oraz Przykliniczna Poradnia Reumatologiczna USK nr 4 Uniwersytetu Medycznego w Łodzi od wielu lat obejmują opieką konsultacyjną i leczeniem dzieci z województwa łódzkiego. Celem naszej pracy była ocena częstości występowania poszczególnych chorób reumatycznych w populacji dziecięcej makroregionu łódzkiego w latach 1999-2008. Dokonano retrospektywnej analizy dokumentacji poradnianej i szpitalnej dzieci pozostających w tym okresie pod opieką naszego ośrodka, wyodrębniając populację pacjentów z rozpoznaną układową zapalną chorobą tkanki łącznej. Zdecydowanie największą grupę w wyłonionej populacji stanowią dzieci z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów (mizs). Szacunkowy współczynnik zachorowalności dla mizs wynosił w tym okresie około 7/100.000 dzieci. Kilkukrotnie mniejsza zachorowalność dotyczyła dzieci, u których rozpoznano młodzieńcze spondyloartropatie bądź młodzieńczy toczeń rumieniowaty układowy. Ponadto pod opieką naszego ośrodka pozostają nieliczni pacjenci z młodzieńczym zapaleniem skórno-mięśniowym, różnymi postaciami zapaleń naczyń oraz mieszaną chorobą tkanki łącznej. Niewielką grupę stanowią także dzieci po przebytym rzucie gorączki reumatycznej. Wnioski: Epidemiologia chorób reumatycznych u dzieci zmieniła się w ostatnich dekadach. Najczęstszą chorobą w analizowanej grupie jest młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, gorączka reumatyczna występuje obecnie sporadycznie.


1 Tytuł został uscięty ze zględu na zbyt dużą ilość znaków.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna