Biuletyn Informacyjny Problemy Narkomanii Nr 2 /2006 Janusz Sierosławski



Pobieranie 1,07 Mb.
Strona9/9
Data24.02.2019
Rozmiar1,07 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

POLSKIE PRAWO DOTYCZĄCE NARKOTYKÓW I NARKOMANII – ZARYS NOWEJ REGULACJI PRAWNEJ

29 lipca 2005 roku, po rozparzeniu rządowego projektu, Sejm uchwalił nową ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485). W związku z tym dotychczasowa ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii z 24 kwietnia 1997 roku utraciła moc. Nowa regulacja utrzymała prohibicyjne podejście do narkotyków, co przejawia się tym, że zarówno ich podaż jak i popyt nadal są nielegalne i pozostają w gestii zainteresowania polityki kryminalnej. Równocześnie jednak przekonanie ustawodawcy o tym, że osoby uzależnione od narkotyków to osoby chore wymagające leczenia, nie zaś przestępcy, przejawiło się w kilku możliwościach proceduralnych skłonienia uzależnionego do podjęcia terapii.


1. Problematyka podaży środków odurzających i substancji psychotropowych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z 19 lipca 2005 roku

Nowa ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii nie wprowadziła zasadniczych zmian w zakresie kryminalizacji przestępstw leżących po stronie podaży narkotyków. Przestępstwa związane z podażą narkotyków stypizowane są w art. 53-61 nowej ustawy. Przestępstwem, zgodnie z art. 53 ustawy jest wytwarzanie, przetwarzanie albo przerabianie środków odurzających lub substancji psychotropowych, a także przetwarzanie słomy makowej. Na mocy art. 54 ustawy, przestępstwo stanowi również: wyrabianie, posiadanie, przechowywanie, zbywanie lub nabywanie przyrządów przeznaczonych do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych, jak również przystosowywania do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych naczyń i przyrządów. Artykuł 55 typizuje przestępstwa przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej. Wewnątrzwspólnotowe nabycie oraz dostawa są pojęciami wprowadzonymi przez ustawę z 2005 roku. Zabronione są również analogiczne zachowania, których przedmiotem są prekursory, jeśli mają służyć niedozwolonemu wytworzeniu środka odurzającego lub substancji psychotropowej (art. 61 ustawy). Czynem zabronionym przez art. 56 ustawy pod groźbą kary jest także wprowadzanie tych środków do obrotu. Na mocy art. 57 karalne jest również przygotowanie do popełnienia przestępstwa z artykułów 55 i 56. Artykuł 58 kryminalizuje przestępstwa: udzielania innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwianie lub umożliwianie ich użycia oraz nakłanianie do użycia takiego środka lub substancji. Surowszą karą zagrożone są te same zachowania, jeśli mają na celu osiągnięcie przez sprawcę korzyści majątkowej lub osobistej (art. 59 ustawy). Przestępstwem jest również niezawiadomienie organów ścigania przez właścicieli, zarządców lub kierowników zakładów gastronomicznych, lokalów rozrywkowych lub innych działalności usługowych o przestępstwach z art. 56, 58 lub 59. czynami zabronionymi pod groźbą kary są również uprawa maku oraz konopi (art. 63 i 65 ustawy). Zabór w celu przywłaszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej stanowi przestępstwo na mocy art. 64 ustawy.



2. Problematyka posiadania środków odurzających i substancji psychotropowych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z 19 lipca 2005 roku

Posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych jest przestępstwem na mocy art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z lipca 2005 roku. Artykuł ten zawiera trzy typy przestępstwa posiadania: typ podstawowy (ustęp 1), typ kwalifikowany, do którego znamion ustawowych należy znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych (ustęp 2) oraz typ uprzywilejowany, określony w ustawie jako przypadek mniejszej wagi (ustęp 3). Te rozwiązania nie różnią się niczym od rozwiązań obowiązujących w poprzedniej ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 roku. Należy dodać, że projekt rządowy ustawy z 2005 zawierał propozycję powrotu do depenalizacji posiadania niewielkich ilości narkotyku na własny użytek, jaki obowiązywał w polskim prawie do października 2000 roku. Jednak ostatecznie Sejm w lipcu 2005 roku przyjął wersję ustawy, w której w zakresie posiadania nie ma żadnych zmian w stosunku do poprzedniej regulacji.



3. Problematyka redukcji szkód wynikających z używania narkotyków w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005

Problematyka redukcji szkód była przedmiotem wielu wątpliwości już pod rządami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 roku. W art. 45 starej ustawy określono typ podstawowy przestępstwa polegającego na udzielaniu innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwianiu albo umożliwianiu ich użycia albo nakłanianiu do użycia takiego środka lub substancji. Ustęp 2 tego artykułu typizował typ kwalifikowany, w którym adresatem zachowań określonych w ust. 1 jest małoletni. W identyczny sposób przestępstwo to zostało sformułowane w nowej ustawie w art. 58. W tym miejscu należy zaznaczyć, że art. 45 uopn z 1997 roku w powyższym brzmieniu został wprowadzony do ustawy nowelizacją z 2000 roku. Wcześniej bowiem ułatwianie lub umożliwianie użycia narkotyku było przestępstwem wyłącznie wówczas, gdy miało na celu osiągnięcie korzyści majątkowej lub osobistej. Kryminalizacja ułatwiania lub umożliwiania użycia narkotyku bez takiego celu, wprowadzona nowelizacją z 2000 roku spowodowała liczne wątpliwości interpretacyjne związane z legalnością programów wymiany igieł i strzykawek organizowanych w ramach redukcji szkód zdrowotnych wynikających z używania narkotyków. Powstało bowiem pytanie, czy osoba prowadząca wymianę sprzętu iniekcyjnego wypełnia znamiona przestępstwa z art. 45 uopn z 1997 r., innymi słowy, czy jej zachowanie polegające na dostarczaniu sterylnego sprzętu iniekcyjnego w zamian za oddany sprzęt zużyty stanowi ułatwianie lub umożliwianie użycia narkotyku? Wątpliwości te zostały rozwiane dopiero dzięki kolejnej nowelizacji ustawy z 1997 roku, dokonanej w 2001 roku, kiedy to do art. 1 ust. 2 ustawy, dodano punkt 6, w myśl którego przeciwdziałanie narkomanii obejmuje również ograniczanie szkód zdrowotnych spowodowanych używaniem środków odurzających lub substancji psychotropowych. Ten zabieg legislacyjny stanowił sygnał, że redukcja szkód jako jeden z elementów przeciwdziałania narkomanii jest społecznie pożyteczna i zasługuje na ochronę prawną. Artykuł 1 ust. 2 punkt 6 stanowi ogólną klauzulę interpretacyjną, która powoduje, że w razie wątpliwości interpretacyjnych związanych z działaniami w ramach redukcji szkód, wątpliwości nie należy rozstrzygać na ich niekorzyść.

Jednak aby skutecznie umożliwić legalne funkcjonowanie różnych programów redukcji szkód, projekt nowelizacji ustawy, który zaowocował nową ustawą z 29 lipca 2005 roku, zawierał dalej idącą propozycję. Otóż art. 58 projektu proponował, aby z zakresu podmiotów mogących popełnić przestępstwo udzielania, ułatwiania, umożliwiania lub nakłaniania do użycia narkotyku wyłączyć osoby działające w ramach systemu ochrony zdrowia. Takie rozwiązanie, mimo że nie zostało zbyt fortunnie sformułowane, jasno określało, że programy redukcji szkód funkcjonują właśnie w ramach systemu ochrony zdrowia, zaś taki zapis pozwoli na rozwój nie tylko podstawowych form redukcji szkód, takich jak wymiana igieł i strzykawek ale też tych bardziej zaawansowanych, jak np. organizowanie pomieszczeń higienicznych. Jednak ostateczna wersja ustawy, przyjęta przez Sejm w lipcu 2005 roku, nie uwzględniła propozycji projektodawcy, powtarzając w nowym art. 58 ustawy brzmienie dotychczasowego art. 45 ustawy z 1997 roku.

Nowa ustawa zawiera także odniesienie do redukcji szkód, rozumiejąc pod tym pojęciem ograniczanie szkód nie tylko zdrowotnych ale także społecznych. Artykuł 2 uopn z 2005 roku stanowi bowiem, że „Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności (…) ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych (…)”. Nowością wprowadzoną przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 roku jest ustawowe zdefiniowanie pojęcia ograniczania szkód zdrowotnych i społecznych, które zgodnie z art. 4 pkt. 12 należy rozumieć jako „działania ukierunkowane na zmniejszenie problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania w celach innych niż medyczne środków odurzających lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych”.



4. Postępowanie lecznicze, rehabilitacja i reintegracja osób uzależnionych

Problematyka postępowania terapeutycznego z osobami uzależnionymi uregulowana została w Rozdziale 4 nowej ustawy z 2005 roku. Poprzednio regulacja ta zawarta była w Rozdziale 3. W myśl zarówno starej ustawy jak i nowej, leczenie, rehabilitacja i readaptacja (zwana w nowej ustawie reintegracją) osób uzależnionych są dobrowolne, jeśli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Nowa ustawa w porównaniu ze starą regulacją stawia jednak wyższe wymagania osobom lub podmiotom, uprawnionym do powadzenia rehabilitacji i reintegracji osób uzależnionych.

Nowa ustawa utrzymała dopuszczalność stosowania leczenia substytucyjnego wobec osób uzależnionych, z tym, że w art. 28 przyjęto rozwiązania mające na celu ułatwienie otwierania programów leczenia substytucyjnego, a co za tym idzie, zwiększenie dostępności takiego leczenia dla osób uzależnionych. Według art. 15 ust. 2 starej ustawy z 1997 roku, leczenie substytucyjne mógł prowadzić wyłącznie publiczny zakład opieki zdrowotnej po uzyskaniu zezwolenia wojewody działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia. Obecnie, zgodnie z art. 28 ust. 2, leczenie to może prowadzić zakład opieki zdrowotnej (a więc każdy, nie tylko publiczny), po uzyskaniu zezwolenia wojewody, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii dyrektora Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii odnośnie do spełnienia wymagań określonych w przepisach. Rozszerzenie możliwości prowadzenia leczenia substytucyjnego na niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej stało się konieczne związku z zachodzącą transformacją służby zdrowia, zmierzającą do prywatyzacji zakładów opieki zdrowotnej. Postępująca prywatyzacja doprowadziła do tego, że niektóre duże miasta, jak na przykład Wrocław, nie miały do tej pory możliwości prowadzenia leczenia substytucyjnego ze względu na brak publicznych zakładów opieki zdrowotnej, spełniających kryteria ustawy. Dotychczas, na mocy art. 15 ust. 3, zezwolenie na leczenie substytucyjne mógł otrzymać zakład opieki zdrowotnej, który posiadał odpowiednie warunki lokalowe i kadrowe, zapewniające realizację programu leczenia systemem ambulatoryjnym. Obecnie, zgodnie z nowym art. 28 ust. 3 kryteria stawiane zakładom opieki zdrowotnej, starającym się o zezwolenie na prowadzenie leczenia substytucyjnego są bardziej szczegółowe i obejmują: posiadanie apteki szpitalnej lub zawarcie umowy z apteką w zakresie zaopatrzenia w środek substytucyjny, posiadanie pomieszczenia przystosowanego do: wydawania, środka substytucyjnego, prowadzenia terapii grupowej, pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego, pobierania próbek do analizy, przechowywania i przygotowywania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieupoważnionych, posiadania odpowiednich warunków kadrowych zapewniających realizację programu prowadzenia leczenia ambulatoryjnego. W artykule 28 ust. 6 nowej ustawy powtórzono zapis z art. 15 ust. 4, zgodnie z którym wydane zezwolenie cofa się, gdy zakład przestał spełniać warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

Nowa ustawa odrębnie uregulowała kwestie wydania zezwolenia na leczenie substytucyjne dla osób pozbawionych wolności. Do tej pory zezwolenia takie wydawane były na zasadach ogólnych, obecnie zasady ich wydawania reguluje art. 28 ust. 3 nowej ustawy, zgodnie z którym zezwolenie na leczenie substytucyjne w zakładach opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po zasięgnięciu opinii dyrektora Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii.

W szczegółowych kwestiach związanych z prowadzeniem leczenia substytucyjnego, ustawa z 2005 roku w art. 28 ust. 7, podobnie jak ustawa z 1997 roku w art. 15 ust. 5 odsyła do rozporządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw zdrowia. Rozporządzenie w sprawie leczenia substytucyjnego z dnia 6 września 1999 r. (Dz. U. Nr 77, poz. 873), znowelizowane w czerwcu 2004 r. szczegółowo reguluje problematykę związaną z naborem pacjentów do leczenia, zasad prowadzenia leczenia, wyłączania pacjentów z programu, zasad podawania leku pacjentom oraz okoliczności pozwalających na wydanie pacjentowi leku do domu.

5. Możliwości stosowania oddziaływań terapeutycznych wobec osób popełniających przestępstwa w związku z używaniem narkotyków

Zawarcie w ustawie możliwości stosowania oddziaływań terapeutycznych przez organy w postępowaniu karnym wobec osoby uzależnionej, która weszła w konflikt z prawem w związku z używaniem narkotyków jest przejawem przekonania, że popełnianie przestępstw przez te osoby jest efektem uzależnienia. Uzależnienie natomiast jest chorobą, którą można leczyć, zaś organy ścigania i wymiar sprawiedliwości mają funkcjonować jako swoisty „przekaźnik” osób uzależnionych do terapii. Jeśli środki te stosowane są zamiast kontynuacji postępowania karnego lub wykonania kary, noszą nazwę alternatyw leczniczych i stanowią realizację zasady „leczyć zamiast karać”. Jeśli są one stosowane obok wykonania kary, mają na celu zapewnienie skazanemu przejścia przez cykl terapeutyczny, niezależnie od wykonania kary.

Możliwości oddziaływań terapeutycznych istnieją w polskim ustawodawstwie dotyczącym narkotyków od 20 lat, po raz pierwszy pojawiły się bowiem w ustawie o zapobieganiu narkomanii z 1985 roku. Obecnie uregulowanie tej problematyki w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 roku nie odbiega zbytnio od uregulowania przyjętego w poprzedniej ustawie z 1997 roku.

Nowa ustawa z 2005 roku utrzymała w art. 72 możliwość zastosowania alternatywy leczniczej już na etapie postępowania przygotowawczego. Zakres stosowania tej proceduralnej możliwości został jednak nieco zmodyfikowany w stosunku do art. 57 poprzednio obowiązującej ustawy.

Pierwsza taka możliwość dotyczy postępowania przygotowawczego i zawarta została w art. 57 uopn z 1997 roku. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu, jeśli osoba uzależniona, której zarzucono popełnienie przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, podda się leczeniu odwykowemu w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia. Możliwość taka odnosi się zarówno do przestępstw pospolitych określonych w kodeksie karnym, które zagrożone są karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, jak i przestępstw związanych z narkotykami. Po podjęciu postępowania, zgodnie z ustępem 2 artykułu 57 ustawy, prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, postanawia o dalszym prowadzeniu postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania. Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie na mocy artykułu 57 ust. 3. Ustęp 4 tego artykułu stanowi, że warunkowe umorzenie postępowania można w tym wypadku zastosować do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Taka regulacja ustawowa dotycząca warunkowego umorzenia postępowania stanowi rozszerzenie ogólnej zasady wyrażonej w art. 66 § 2 kodeksu karnego, w myśl której warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności.

Nowa ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 roku zawiera analogiczną regulację w art. 72. Zakres stosowania alternatywy leczniczej na etapie postępowania przygotowawczego został jednak nieco zmodyfikowany. Przesłanki stosowania tej instytucji, uregulowane w art. 72 ust. 1 są następujące:


  • osobie zarzucono popełnienie przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności;

  • osoba ta jest uzależniona lub używa substancji psychoaktywnych szkodliwie

  • osoba ta podda się leczeniu i rehabilitacji lub udziałowi w programie profilaktyczno-leczniczym prowadzonym przez zakład opieki zdrowotnej lub inny podmiot działający w ochronie zdrowia

Jeśli powyższe przesłanki są spełnione, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia. Zgodnie z ustępem 2 art. 72, po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia postanawia o dalszym prowadzeniu postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania. Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie. Ustęp 4 art. 72 stanowi lex specialis w stosunku do art. 66 KK, bowiem w tym przypadku warunkowe umorzenie postępowania można zastosować do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, a nie 3, jak mówi ogólna reguła z art. 66 KK.

Powyższe uregulowanie stanowi rozszerzenie możliwości oddziaływania terapeutycznego na osoby przyjmujące środki odurzające lub substancje psychotropowe w stosunki do poprzednio obowiązującej ustawy. Po pierwsze, na mocy ustawy z 1997 roku, możliwość zawieszenia postępowania istniała tylko w stosunku do osób uzależnionych, obecnie rozszerzono ją również na „osoby używające substancji psychoaktywnych szkodliwie”. Nowa ustawa wprowadza bowiem pojęcie używania szkodliwego, którym, zgodnie z art. 4 pkt 30, jest używanie substancji psychoaktywnej powodującej szkody somatyczne lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowania, które może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane następstwa dla związków z innymi ludźmi.

Po drugie, ustawa z 1997 roku ograniczała możliwość zastosowania zawieszenia postępowania tylko w stosunku do osób, które poddały się leczeniu odwykowemu. Wykluczało to możliwość skorzystania z tej instytucji np. w stosunku do osób, które zostały objęte programem leczenia substytucyjnego, jako że nie ma ono charakteru leczenia odwykowego. Nowy art. 72 mówi o leczeniu bez zawężania tego pojęcia do leczenia odwykowego, a także rehabilitacji lub udziale w programie profilaktyczno-leczniczym prowadzonym przez zakład opieki zdrowotnej lub inny podmiot działający w ochronie zdrowia (np. placówka MONAR-u).

Po trzecie, zgodnie z ustawą z 1997 roku możliwość zastosowania tej alternatywy leczniczej bez konieczności doprowadzenia do skazania osoby uzależnionej istniała wyłącznie na etapie postępowania przygotowawczego. W myśl art. 73 nowej ustawy, instytucję tę można stosować odpowiednio w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia przewodu sądowego.

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 roku powtórzyła w art. 71 istniejące również w starej ustawie dwie możliwości proceduralne skłonienia osób uzależnionych do podjęcia terapii przewidziano także w postępowaniu sądowym na etapie wyrokowania. Pierwsza możliwość wynika z artykułu 71 ust. 2 i dotyczy przypadku skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono. W myśl tego artykułu, sąd w takim przypadku obligatoryjnie zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w zakładzie opieki zdrowotnej i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia. W porównaniu z ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 roku, zawężono katalog podmiotów uprawnionych do prowadzenia leczenia lub rehabilitacji (obecnie jedynie zakład opieki zdrowotnej, poprzednio także zakład prowadzony przez stowarzyszenia, organizacje społeczne, fundacje, kościoły i inne związki wyznaniowe, medyczne samorządy zawodowe, rodziny osób uzależnionych oraz grupy samopomocy osób uzależnionych i ich rodzin). Zawężono też katalog obowiązków, którym można poddać skazanego, wyłączono bowiem możliwość poddania się obowiązkowi readaptacji. Zgodnie z ustępem 2 art. 71, sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od obowiązku leczenia lub rehabilitacji, albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany. W przeciwieństwie do poprzedniego rozwiązania z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 roku, nie wymagany jest już wniosek osoby, instytucji lub stowarzyszenia prowadzącego nadzór nad skazanym, lub zakładu prowadzącego leczenie, rehabilitację lub reintegrację. Zmiana ta oznacza, że sąd może podjąć decyzję o wykonaniu kary również z własnej inicjatywy.

Druga możliwość wynika z art. 71 ust. 3 i odnosi się do sytuacji, kiedy sprawca, będący osobą uzależnioną od środków odurzających lub psychotropowych, został skazany na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wówczas to sąd może orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej. W tym przypadku ustawodawca wyraźnie określił maksymalny czas pobytu w zakładzie leczniczym, który, zgodnie z art. 71 ust. 4, nie może być dłuższy niż dwa lata. W myśl ustępu 5 artykułu 71, sąd po zakończeniu leczenia i rehabilitacji rozstrzyga, czy orzeczoną karę pozbawienia wolności wykonać.

Nowa ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 roku podtrzymała rozwiązanie przyjęte w poprzednio obowiązującej ustawie, polegające na wyłączeniu stosowania przepisów kodeksu karnego w zakresie artykułów 96-98, regulujących umieszczenie skazanego w zakładzie leczenia odwykowego, zasad dalszego odbywania kary i możliwości warunkowego zwolnienia z reszty kary. Oznacza to, że w sytuacjach uregulowanych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, sąd orzeka środki terapeutyczne na zasadach określonych w ustawie, a nie w kodeksie karnym.

MAŁY SŁOWNIK – ŚCIĄGA DLA RODZICÓW


(slang środowiska narkotycznego)

Amfetamina: amfa, feta, białe, kurz, biała farba, biała spódniczka i biała koszulka (od sposobu pakowania jednej działki - ok. 1 g - w torebkę foliową z zapięciem strunowym), baba jaga, proszek, proch, syf, tynk, ścierwo, siła, szmata oraz Benn, Benny Bombs, Crystal, Dynamit, Dziwak, Królewska, Kryształ, No Sleep, Przyspieszacz, Pyłek, Uppers, Śnieg, Woltów
Metamfetamina: meta, kości, kostki (od sposobu formowania narkotyku, tzn. w kostki przypominające małe kostki cukru)
Marihuana: zielone, ziółko, ziele, trawa, gras, gandzia, staf, maryha, pojar, baba, bufa, buft, bufanie, zielona koszulka i zielona spódniczka (od sposobu pakowania jednej działki - ok. 1 g - w torebkę foliową z zapięciem strunowym), susz, konopa, jaranie, szuwaks, szuwernik, weed, Acapulco Gold, Chicago Greek, Doniczka
Haszysz: hasz, jaranie, holender (od kraju pochodzenia), plastelina (od konsystencji; jeżeli jest świeży, ma odpowiednią wilgotność, są plastyczne), czekolada (niektóre tabliczki, w które haszysz jest formowany, przypominają tabliczki czekolady), kości (od nierównych kawałków, które oderwane od tabliczek, przypominają małe kości), hasan, Afgan, African Black, Bombay

Black, Czarne Maroko, Czerwony Afgan, Grant


Kokaina: koka, koksik, koks, koka-kola, zupa, lepsze białe, Bazooka, Berenika, Biała Dama, Śnieg, Uderzenie, Boliwijski maszerujący proszek
Heroina: hera, helena, helka, helcia, Braun Sugar (od koloru, heroina do palenia w postaci brązowego proszku), Grzanie, Zourbie, Mączka
Tabletka extasy: kółko, koło, groszek, groch, piguła, okrągłe, piksy; często też funkcjonują nazwy pochodzące od logo wytłoczonego na tabletach, np. mitsubishi - znaczek japońskiej firmy, wiśnie, smerfy, cukierki, guziki, witaminy itd.
LSD: znaczki, papiery (najczęściej w formie papierowych znaczków o wymiarach ok. 1 cm na 1 cm, z kolorowymi nadrukami, dzielonych np. perforacją na 4 równe części; często nazwy poszczególnych znaczków pochodzą od nadruków na nich np. "diabły tasmańskie"; często nadruk oznacza też stopień nasączenia narkotykiem, oznaczany niekiedy też cyfrowo, tzn. im wyższa cyfra tym większa moc narkotyku - są to najczęściej liczby trzycyfrowe), kryształy, kryształki, szkło (inna forma tego samego narkotyku w postaci białych lub kolorowych kryształków, gdzie kolor często oznacza moc narkotyku - brązowe, czarne, purpurowe, fioletowe), kwasy, Blue Dragon, Bóg Słońce, Budda, Słoneczny uśmiech, Odbita Warga, Młot i sierp (określenia te powstały z powodu kształtu w postaci kapsułek, żelek, gum do żucia)
Metanabol: steryd używany w celu szybkiego przyrostu masy mięśniowej
Grzybki: łysak wspaniały, halucynki, łasiczka lancetowata
Morfina: Brązowa heroina, Maja, Morfeusz, Siostra, leśna tabaka, wilcza wiśnia
Wąchacze: Gucio, klej, Rozprucia, Rząsznik, Wdychawek, Wciągnik.
Określenia ilości:

  • pół, połowa, połówka, pół sztuki, pół wora/worka - określenia połowy "działki" czyli ok. 0,5 g narkotyku; często zależy od kontekstu. Bywa że "połowa, połówka, pół klocka" to określenie 0,5 kg

  • całość, jedna, jeden, jedno, sztuka, worek, calak - określenia jednej "działki" czyli ok. 1 g narkotyku

  • dycha, dyszka, dynia, deko - określenia 10 "działek" czyli ok. 10 g narkotyku

  • sto, stówa, setka, stunia, paka - określenia 100 g narkotyku

  • kilo, klocek, tysiąc, półtora - określenia 1 kg lub 1,5 kg narkotyku

  • bomba - określenie jakiejś ilości narkotyku zapakowanego w jedną paczkę, np. "mam białe, ale przyjdź później, bo mam w bombie".

Określenia cen:



  • Ceny podawane są bardzo często poprzez wymienianie dwóch cyfr, które w istocie oznaczają jedną liczbę, np.:

  • "jeden pięć za połówkę" oznacza 15 zł za 0,5 g narkotyku;

  • po "sześć pięć za kółko" oznacza 6,50 zł za jedną tabletkę exasy;

  • "dwa zero za kółko" oznacza w hurcie po 2 zł za jedną tabletkę extasy.

Tylko przy tabletkach extasy wymieniane w ten sposób ceny oznaczają złotówki i grosze. Ale jeżeli mowa jest np. "trzy zero" w kontekście rozmowy  marihuanie lub amfetaminie, to oznacza to po 30 zł za ok. jeden gram marihuany lub amfetaminy. Takie same określenia, czyli np. "dwa zero" w kontekście rozmowy o kokainie lub heroinie oznaczają po 200 zł za ok. 1 g tych narkotyków.



Buzować, grzać, hajcować - odurzać się

być na głodzie, na skręcie - odczuwać objawy głodu narkotykowego

być w ciągu (cugu) - codziennie zażywać środki narkotyczne
cyknąć, huknąć, dać w żyłę (w kanał) - wstrzykiwać środek

narkotyczny



diler - handlarz narkotyków

jarać, palić - odurzać się marihuaną

piguły, prochy - tabletki

przymulić - zasnąć po środkach psychotropowych

skręt, dżoint - papieros zrobiony własnoręcznie z marihuany

snifować, żąchać, kleić się - odurzać się środkami wziewnymi

Używanie tych słów przez twoje dziecko może oznaczać, że ma ono kontakt ze środowiskiem narkotykowym. Nie musi natomiast oznaczać, że bierze narkotyki.
Jeżeli masz wątpliwości, skorzystaj z pomocy specjalistów.

Damian


Zakład Karny w Koszalinie

OBRAZY

Zatrzymaj świat i wysiądź na przemyślenia chwilę, po czym rusz się z miejsca, nie zostawaj w tyle, prawda w alegorii. Lecz zrozumieć może każdy, pytasz, o co chodzi, obraz rymów aspekt ważny. Dobra spójrz na tarczę, czy masz cel na swojej tarczy, ile jeszcze strzałów i czy w ogóle środek wpadnie, nie patrz na mnie krzywo, przecież wolisz nieustannie. Ile jeszcze kroków chwiejnych się nie uda, na szczere zmień spojrzenie, nie mów, że to fałsz i nuda. Było tu pytanie, echa odpowiedzi nie ma, albo jesteś człowiek, albo spadłeś tutaj z drzewa. Nic nie sugeruję, sam musisz wybierać. Prosisz o podpowiedź, nie w skrajnościach szukaj szczęścia, więcej błędnych ocen, doświadczenie się zagęszcza, gęstość prawdy w tekstach to nie brukowa gazetka. Celuj w środek nie na strony. Tam ukryte są walory, miłość jest tak blisko, stary odrzuć te opory i głupawe przekonania wszystkie Cię prowadzą tam, gdzie siada się do srania. Warto się otrząsnąć, zmienić coś w spojrzeniu drugiej szansy nie daj przykremu doświadczeniu. Po co się zatracać w czynach, które nie są ważne przez to stoisz w miejscu, tło przesuwasz w czeskiej bajce i po małej chwili historyjka się powtarza, tak dostrzegać życia nie chcę w swych obrazach. Oprócz męski, żeński i trzeci ten nijaki, są trzy rodzaje ludzi, a obraz ich jest taki. Pierwszy człowiek patrzy i uważnie obserwuje, błędów nie popełni tych co ja odczuję. Za drugi przykład podam siebie to już wiecie, nie dotknę, nie spróbuję, nie uwierzę, że coś gniecie, taki jestem człowiek tak to jest już w moim świecie. Nie zawsze wystarczyło sparzyć się i to odrzucić, ale dzięki Bogu czegoś mogę się nauczyć. Słucham doświadczenia, darem są otwarte oczy w oparciu o nauczki nie stać wciąż na ostrzu kosy, drugi raz tym samym życie już mnie nie zaskoczy. W rymach prawdy obraz cechy ludzi bardzo wielu kwestia to wyboru nie zmiany charakteru. Teraz rodzaj trzeci także stąpa po tym świecie, przemyśl to słuchaczu, zanim ciężar cię przygniecie. Myśli, że jest mądry, może jest też wielki, mając te złudzenia lepiej stary zapnij szelki. Ciągle na ciśnieniu w życiu jak na żużlowym torze czemu nie pomyśli, że coś zmienić może. Patrzy i nie widzi, ślepy, głuchy i nie czuje w gówno to co nasrał wciąż wdeptuje. Taki przykry zapach jego gęstość wizje snuje, nie realne życia plany, dom od dachu zbudowany, ludzkie błędy i nauki taki temat nawijany przekaz do was jest oddany nie zmyślony lecz wybrany. Przemyśl więc raz, dwa, trzy, który przedstawiony rodzaj w życiu ma być grany, wybór jest dowolny wciskaj start i zaczynamy nasza rzeczywistość taka jaką ubieramy. Już poczułeś przekaz, no to ruszaj nie uciekaj, staraj się jest warto i nie musisz być na szczycie zostać wicemistrzem znacznie to ułatwia życie. Czujesz to prawdziwie jak prawdziwy jesteś ty, odpowiedź się nasuwa i otwiera nowe drzwi, nowe perspektywy, dalsze plany i pragnienia, niech to będzie lekcją, że te słowa ślę z więzienia!








































LIST NARKOMANA

Jestem narkomanem, potrzebuję waszej pomocy, ale tylko wtedy, kiedy sam o nią poproszę.

Nie róbcie mi wymówek, nie złorzeczcie mi, ponieważ jest to choroba, którą zaakceptuję, jeżeli poniosę konsekwencje brania.

Nie chodźcie za mną, nie wyrzucajcie moich narkotyków, ja zawsze znajdę sposób na zdobycie dalszej porcji. Niech wasza miłość do mnie i lęk o mnie nie doprowadza was do robienia tego, co sam powinienem robić. Jeżeli weźmiecie na siebie odpowiedzialność za wszystko, oduczycie mnie podejmowania odpowiedzialności za moje życie. Nie przyjmujcie moich obietnic. Obiecam cokolwiek, by wyjść z kłopotów, ale charakter mojej choroby powstrzymuje mnie przed dotrzymywaniem obietnic, nawet tych, o których mówię z początku serio.

Nie groźcie mi, jeżeli nie macie zamiaru spełnić groźby. Jeśli już raz podjęliście jakąś decyzję, trzymajcie się jej. Zaprzeczanie oczywistym faktom jest symptomem mojej choroby. Co więcej – najczęściej tracę szacunek dla tych, których zbyt łatwo można oszukać.

Nie pozwólcie mi mieć nad wami przewagi, nie dajcie się wykorzystać przeze mnie. Miłość nie może długo istnieć bez wymiaru sprawiedliwości. Nie ponoście za mnie lub nie próbujcie oddzielić mnie od konsekwencji mojego brania.

Nie kłamcie za mnie, nie płaćcie za mnie rachunków. Takie postępowanie zmniejsza lub zapobiega kryzysowi, który mógłby zmobilizować mnie do szukania pomocy.

Dopóki będziecie ratowali mnie z każdej opresji, będę mógł zaprzeczać temu, że mam problem z narkotykami.



Ponad wszystko, uczcie się wszystkiego, co tylko możliwe o narkomanii i waszej roli w stosunku do mnie.
Pamiętajcie, że dopóki będę miał otwarty przez was nad sobą parasol, dopóty nie zrozumiem, że narkotyk oszukuje i odbiera mi to, co najdroższe, czyli życie.

Zakład Wydawniczo-Handlowy

Materiałów

Szkolno-Oświatowych „Wiem Wszystko
75-819 Koszalin, ul. Sarzyńska 13

Tel./fax (0...94) 346 85 55, tel. kom. 0602 592 357
Wydawnictwo specjalizuje się w przygotowywaniu i kolportowaniu pomocy dydaktycznych dotyczących tematyki uzależnień od substancji psychoaktywnych.
Aktualnie dostępne są następujące pozycje:


  • Substancje psychoaktywne” – broszura z planszą (40x60 cm – plansza laminowana zawiera fotografie aktualnie dostępnych narkotyków oraz sposobów ich używania)

  • Środki odurzające a młodzież” – książkowe wydanie konspektów dot. nikotynizmu, problemów alkoholowych i narkomanii

  • Ulotka dla rodziców „Czym jest prewencja antynarkotykowa” – zawiera m.in. adresy Poradni na terenie danego województwa

  • Broszury dla młodzieży: „Cannabis – Groźny?”, „Halucynogeny”, „Amfetamina”, „Sterydy anaboliczne”, „Narkotyki zabawowe”, „Klejenie się – czyli co warto wiedzieć o inhalantomanii”, „ Opiaty”

  • Narkotyki i alkohol – przewodnik dla rodziców i nauczycieli”

  • Narkotyki i alkohol za kierownicą”

  • Ćpać czy być” – książka dla młodzieży i rodziców

  • Identyfikator środków uzależniających



Bliższe informacje można uzyskać

pod podanym wyżej adresem


25 26



1 Framework and instruments of the European Union in the field of drugs, publikacja dostępna w Portalu Unii Europejskiej: http://europa.eu.int/comm/justice_home/doc_centre/drugs/studies/doc/cadre_instruments/index_en.pdf z dnia 23 maja 2005.

2 Official Journal L036 z 12 lutego 1993 roku.

3 I. Wróbel, Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, Wrocław 2002, s. 108.

4 J. Sierosławski, Z publikacji zagranicznej Drug Net Europe, Serwis Informacyjny Narkomania, 1999, nr 2 (11), s. 41.

5 Artykuł 1. Rozporządzenia Rady nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, zwanego w dalszej części pracy rozporządzeniem, dokument dostępny w bazie aktów prawnych związanych z prawodawstwem UE – EUR-LEX: http://www.europa.eu.int/documents/eur-lex/index_en.htm z dnia 4 stycznia 2005

6 Art. 3 Umowy między Wspólnotą Europejską a królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii- deklaracja Komisji Wspólnot Europejskich, numer CELEX 22000A1011(01).

7 Broszura informacyjna Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Luksemburg 2004, s. 6.

8 Artykuł 2. rozporządzenia.

9 Załącznik do rozporządzenia.

10 B. Bukowska, Wizyta dyrektora EMCDDA w Polsce, Serwis Informacyjny Narkomania, 2001, nr 2(16), s. 26.

11 A. Gruszczak, Unia Europejska wobec przestępczości, Kraków 2002, s. 65.

12 Art. 1 rozporządzenia Rady (WE) NR 2220/2000 z dnia 28 września 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

13 G. Borchard, Unijny Plan Działania oraz Strategia Przeciwdziałania Narkomanii-dotychczasowe postępy oraz dalsze wyzwania w świetle oceny średnioterminowej, Serwis Informacyjny Narkomania, 2003,, 2(21), s. 29.

14 A. Etmanowicz, Polska w gronie państw walczących z narkotykami, Wspólnoty Europejskie, 2002, nr 1 (125), s. 26.

15 B. Bukowska, Profilaktyka narkomanii z perspektywy Unii Europejskiej, Remedium, 2003, nr 12, s. 26.

16 Broszura Informacyjna Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Luksemburg 2004, s. 16.

17 Tamże, s. 6.

18 Wspólne działanie z dnia 10 marca 1995 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące Jednostki Europolu ds. Narkotyków; Dz. U. nr L 62 z 20 marca 1995 r. , s. 1, zwane dalej wspólnym działaniem.

19 Artykuł 2. wspólnego działania.

20 A. Gruszczak, Unia…, s. 63, na podstawie: Europol. Annual Report for 1998, The Hague, May 1999, s. 18-23.

21 Tamże, s. 63.

22 Art. 2 Konwencji z 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji; Dz. U. z 2005 r. Nr 29, poz. 243, zwana w dalszej części pracy Konwencją.

23 Art. 2 ust. 5 Konwencji.

24 Art. 28 Konwencji.

25 Art. 29 Konwencji.

26 Art. 36 Konwencji.

27 Art. 3 ust. 1 i 2 Konwencji.

28 Art. 3 ust 3 Konwencji.

29 Art. 4 ust 4 Konwencji.

30 A. Gruszczak, Unia…, s. 63.

31 Tamże, s. 63-64.

32C. Brul, The role of the Pompidou Group of the Council of Europe In combating drugs abuse and illicit drug trafficking, Bulletin on Narcotics, 1983, nr 4 dostępny na oficjalnej stronie UNODC: http://www.unodc.org/undc/bulletin_1983-01-01_4_page010.html z dnia 11 kwietnia 2005 r.

33 Konferencja Ministerialna Państw Członkowskich grupy Pompidu, Serwis Informacyjny Narkomania, nr 1 (15), 2001, s. 8.

34 Tamże, s. 8.

35 A. Gruszczak, Unia…, s. 60.

36 Strony internetowe Rady Europy: http://www.coe.org.pl z dnia 11 kwietnia 2005.

37 Konferencja…, s. 9.

38 M. Ickiewicz- Sawicka, Wybrane aspekty problematyki narkomanii w krajach Unii Europejskiej, Zeszyty Naukowe Politechniki Białostockiej, 1999, zeszyt 4, s. 205.

39 Program Prac Grupy Pompidou na lata 2004-2006, Serwis Informacyjny Narkomania, 2003, nr 4 (23), s. 5

40 M. Ickiewicz-Sawicka, Wybrane…, s. 206, za: J. Alba, Zapobieganie narkomanii w Norwegii, Grupa Pompidou 24-29 października 1994, Oslo, Biuletyn Informacyjny Biura ds. Narkomanii, 1997, nr 1.

41 Tamże, s.206, za: M. Sokolska, Grupa Pompidou, organizacja zapewniająca współpracę w zakresie zwalczania nadużywania i nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i psychotropowymi, Biuletyn Informacyjny Biura ds. Narkomanii, 1997, nr 1.

42 Ogólny zarys Programu pracy Grupy Pompidou na lata 2000-2003, Serwis Informacyjny Narkomania, 2001, nr 1 (15). s. 9.

43 Tamże, s. 9.

44 Strony internetowe Rady Europy: http://www.coe.org.pl z dnia 11 kwietnia 2005.

45 Program prac Grupy Pompidou na lata 2004-2006, Serwis Informacyjny Narkomania, 2003, nr 4 (23), s. 3.

46 Konferencja Ministerialna…, s. 1.

47 A. Gruszczak, Unia.., s. 61.





1   2   3   4   5   6   7   8   9


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna