Biogaz Gaz powstający podczas beztlenowej fermentacji czynnej substancji organicznych, w tym odpadów I osadów ściekowych



Pobieranie 59,43 Kb.
Data26.03.2018
Rozmiar59,43 Kb.




AF - autofocus - system automatycznego nastawiania ostrości obrazu.
AE - autoekspozycja - system przeznaczony do automatycznego dobierania wartości liczby przesłony i czasu migawki do zapewnienia prawidłowej ekspozycji obrazu.
Adapter kart pamięci - jest to mechanizm o wielkości i kształcie tradycyjnej dyskietki 3,5 cala, do którego wprowadza się używane w aparatach cyfrowych karty pamięci CompactFlash lub SmartMedia. Urządzenie przekazuje dane zawarte na nich dane do komputera za pomocą zwykłej stacji dyskietek.
Aparat kompaktowy (popularnie "kompakt") - aparat fotograficzny (klasyczny małoobrazkowy lub cyfrowy), charakteryzujący się uproszczoną budową względem na przykład tzw. lustrzanek. Najczęściej kompakty posiadają wbudowany na stałe obiektyw oraz wizjer optyczny (patrz "celownik optyczny"). Te na ogół nie wielkiej wielkości aparaty fotograficzne są przeznaczone głównie dla amatorów, na co wskazuje między innymi duży stopień automatyzacji podstawowych funkcji.
Balans bieli - równoważenie barwy światła pochodzącego z różnych źródeł. Na przykład światło żarowe powoduje dominację barwy żółtej. Regulacja balansu bieli niweluje ten efekt.
Celownik optyczny - inaczej wizjer lub lunetka - element optyczny aparatu fotograficznego umożliwiający ustalenie granic kadru fotografowanego motywu czyli służący do komponowania obrazu.
CCD - Charge Coupled Device - (półprzewodnikowy przetwornik obrazu). Płytka z siatką elementów światłoczułych, na którą jest naświetlany obraz. W zależności od natężenia światła, padającego na poszczególne sensory, wzbudzany jest prąd elektryczny, zamieniany następnie na sygnał cyfrowy.
Dedykowana lampa błyskowa - jest to wyższej klasy lampa błyskowa (flesz) przeznaczony do konkretnego typu aparatu fotograficznego. Dedykowana lampa błyskowa może dokonywać pomiaru oświetlenia przez obiektyw współpracującego z nią aparatu fotograficznego, co wpływa na siłę emitowanego strumienia światła.
Diafragma patrz przesłona
Digilab - maszyna wyposażona w mechanizm kopiowania zdjęć z cyfrowych nośników na klasyczny papier fotograficzny, mająca dużą moc przerobową.
Długoogniskowy obiektyw - obiektyw aparatu fotograficznego, którego ogniskowa przekracza długość przekątnej klatki obrazu (na przykład klasycznego kadru małoobrazkowego lub matrycy CCD w aparatach cyfrowych). Za pomocą takiego obiektywy wykonujemy zbliżenia fotografowanego motywu. Za obiektyw długoogniskowy (w standardzie optyki małoobrazkowej) można uznać taki, którego liczba ogniskowej przekracza 60mm.
Dystorsja - wada geometrycznego odwzorowania linii prostych w obrazie optycznym utworzonym przez soczewkę lub przez obiektyw, zależna od miejsca położenia przesłony.
"Efekt czerwonych oczu" - efekt pojawiający się na zdjęciach barwnych przy fotografowaniu osób za pomocą lampy błyskowej, umieszczonej blisko osi obiektywu (dotyczy wszystkich lamp wbudowanych do aparatu). Uwidacznia się on w postaci czerwonej plamki w centralnej części oka portretowanej osoby. W większości aparatów cyfrowych istnieje możliwość zredukowania tego efektu, dzięki funkcji tzw. przedbłysku. Polega ona na wstępnym mignięciu lampy błyskowej tuż przed wykonaniem zdjęcia. Silny strumień światła powoduje zwężenie się źrenic fotografowanej osoby dzięki czemu niepożądany efekt jest minimalizowany. Niestety cała operacja opóźnia moment wykonania właściwego ujęcia.
Ekwiwalent ogniskowej - odpowiednik wartości ogniskowej obiektywu aparatu cyfrowego w standardzie optyki klasycznych aparatów małoobrazkowych (35 mm).
Ekspozycja - ilość światła wpadającego do wnętrza aparatu fotograficznego - zarówno klasycznego jak i cyfrowego - oddziałująca na materiał lub element światłoczuły (film lub matrycę CCD). Parametry ekspozycji reguluje wielkość otworu przysłony obiektywu i czas naświetlania.
Filtry fotograficzne - przezroczysty materiał szklany lub wykonany z tworzywa sztucznego, nakładany na obiektyw aparatu fotograficznego po to by wpłynąć na barwę bądź cechy rejestrowanego obrazu.
Filtry połówkowe - filtry fotograficzne wpływające jedynie na część objętego obiektywem obrazu (na ogół połowę). Możemy użyć takiego filtra wtedy, gdy chcemy zmienić barwę lub jasność jedynie fragmentu obrazu (na przykład sfotografować budynek przyciemniając niebo).
Filtr "Skylight" - filtr fotograficzny wpływający na barwę obrazu poprzez redukcję nadmiaru koloru niebieskiego, który może wystąpić przy fotografowaniu znacznie oddalonych przedmiotów. Przydaje się przy fotografowaniu krajobrazów. Niektóre aparaty cyfrowe potrafią radzić sobie z tym problemem bez konieczności użycia tego filtra.

Filtr UV - najpowszechniej stosowany filtr fotograficzny, pochłaniający promieniowanie ultrafioletowe.
Flesz - lampa błyskowa
Głębia ostrości - strefa ostrego odwzorowania przez obiektyw obrazu przedmiotów, znajdujących się za i przed punktem, na który został zogniskowany. Zależy odwrotnie proporcjonalnie od ogniskowej obiektywu i wprost proporcjonalnie od wartości przysłony. Innymi słowy im większa ogniskowa obiektywu tym mniejsza głębia ostrości. Użycie przysłony o większej liczbie zwiększa zakres ostrości obrazu. Jeśli chcemy zrobić portret i użyjemy długoogniskowego obiektywu oraz małą liczbę przysłony ostra będzie jedynie twarz fotografowanej osoby. Pozostali ludzie bądź przedmioty znajdujące się bliżej czy dalej będą "rozmyte". Jeśli zaś chcemy sfotografować daną osobę na tle dużego, oddalonego obiektu, używamy optyki standardowej lub szerokokątnej z ustawioną większą wartością przysłony.
Interpolacja- metoda zwiększenia rozdzielczości obrazu poprzez podział najmniejszego jego elementu - piksela na kilka innych. Działanie to nie powoduje wzrostu jakości zdjęcia a podawane przez producentów sprzętu (głównie skanerów) dane o tak zwanej rozdzielczości interpolowanej ma znaczenie jedynie marketingowe.
Kompresja obrazu - algorytm zmniejszania rozmiaru pliku ze zdjęciem kosztem utraty jakości obrazu.
Lampa błyskowa "flesz" - źródło sztucznego oświetlenia, które wysyła intensywny, krótkotrwały strumień światła oświetlający fotografowaną scenę.
Makrofotografia - fotografia zarejestrowana z małej odległości, bez użycia mikroskopu, w której obraz uzyskany na elemencie światłoczułym jest większy od fotografowanego obiektu.
Obiektyw - złożony układ optyczny aparatu, służący do odwzorowania obrazów fotografowanych przedmiotów.
Obiektyw zmiennoogniskowy (zoom)- obiektyw, który ma tak zaprojektowany wielosoczewkowy układ optyczny, że możliwa jest zmiana jego odległości ogniskowej. W efekcie można przybliżać i oddalać fotografowany obraz obiektu.
Ogniskowa obiektywu - odległość między tylnym punktem węzłowym układu optycznego i ogniskiem obiektywu. Jej wartość podawana jest w milimetrach - im - większa, tym bardziej obraz jest przybliżany przez obiektyw.
Paralaksa - różnica między obrazem widzianym poprzez celownik aparatu fotograficznego a obrazem odwzorowanym przez obiektyw na elemencie światłoczułym. Błąd paralaksalny najbardziej uwidocznia się w aparatach z celownikiem przeziernikowym (lunetkowym), spotykanym w większości cyfrówek, ponieważ oś optyczna celownika jest w aparacie przesunięta względem osi optycznej obiektywu.

Preselekcja czasu migawki - typ półautomatycznego sterowania naświetlaniem, w którym fotografujący ręcznie ustawia wartość czasu migawki, a układ sterujący automatycznie dobiera wartość liczby przesłony, zapewniającą w konkretnych warunkach prawidłowe naświetlenie.

Preselekcja przesłony - typ półautomatycznego sterowania naświetlaniem, w którym fotografujący ręcznie ustawia wartość liczby przesłony, a układ sterujący automatycznie dobiera czas migawki, zapewniający w danych warunkach prawidłowe naświetlenie.

Przesłona obiektywu (diafragma) - element mechaniczny umieszczony w obiektywie aparatu fotograficznego regulujący wielkość czynnego otworu obiektywu i tym samym natężenie światła, które po przejściu przez obiektyw pada na film lub matrycę CCD. Wielkość przesłony jest odwrotnie proporcjonalna do ilości wpuszczanego światła do wnętrza aparatu. Za pomocą przesłony reguluje się głębię ostrości obrazu.

Rozdzielczość - liczba punktów składających się na zarejestrowany obraz. Im więcej pikseli, tym większe i bardziej wyraźne zdjęcie.

TTL (Trough the lens)- system pomiaru parametrów oświetlenia poprzez obiektyw aparatu fotograficznego.

Wydruk fotorealistyczny - wydruk jakościowo przypominający klasyczną odbitkę fotograficzną.

Zoom cyfrowy - powiększenie fragmentu obrazu dające efekt podobny do uzyskanego z obiektywu długoogniskowego. Przybliżenie fotografowanego motywu za pomocą z.c. powoduje straty w jakości zdjęcia.

Fotografia Cyfrowa możliwości


Klasyczny aparat cyfrowy daje użytkownikowi niezbędne minimum funkcji, potrzebnych do zarejestrowania obrazu rzeczywistego. Użycie efektów specjalnych, wynikające z potrzeb lub inwencji twórczej, wymusza na fotografującym zastosowanie specjalnych technik filtracji lub późniejszej niestandardowej obróbki naświetlonego materiału. Wszystko to natomiast wiąże się z kosztami, jakie musimy ponieść, zapleczem sprzętowym i wiedzą, którą powinniśmy posiadać, by efekt pracy spełnił nasze oczekiwania.
Technologia elektronicznej rejestracji obrazu, mająca zastosowanie w aparacie cyfrowym, sprawia, iż sprzęt ten nie tylko spełnia tę samą funkcję co aparat klasyczny. Daje on bowiem nowe możliwości rejestracji i szybkiego, ekonomicznego przetwarzania obrazu. Często jego zastosowania wykraczają nawet poza dziedzinę fotografii.

Czy robiłeś kiedyś czarno-białe zdjęcia?
Bywa, że obserwując kolorowy kadr w celowniku aparatu analogowego, naciskamy spust migawki, a efekt w postaci czarno-białego zdjęcia nie spełnia naszych oczekiwań.
Jest i na to rada. Aparaty cyfrowe, takie jak Agfa, Casio, Epson czy Nikon, umożliwiają podgląd fotografowanego obiektu w odcieniach czerni i bieli przed wykonaniem zdjęcia. Urządzenia Casio mają ponadto funkcję robienia zdjęć w kolorze sepii.
Fotografując aparatem klasycznym w nie sprzyjających warunkach pogodowych lub przy sztucznym świetle, musimy pamiętać o dobraniu właściwej czułości filmu i zastosowaniu odpowiedniego filtru na obiektyw. Cyfrówki często same automatycznie dopasowują czułość płytki CCD w zależności od fotografowanej sceny. W przypadku różnego oświetlenia dobierają również poziom zrównoważenia bieli, aby zapobiec wystąpieniu dominanty barwnej na zdjęciu. Bardziej zaawansowane modele mają możliwość ręcznej kontroli tych parametrów.
Aparaty Casio są wyposażone w wiele efektów specjalnych i filtrów programowych, dzięki którym zarejestrowany obraz można przekształcić bezpośrednio w pamięci aparatu.
Wprawdzie nawet najprostsze programy do obróbki grafiki mają wyżej wymienione funkcje, jednak możliwość korekty zdjęcia bezpośrednio w aparacie jest bardzo wygodna i pozwala zaoszczędzić czas. Staje się ona szczególnie przydatna, gdy chcemy drukować zdjęcie wprost z aparatu.

Nakręćmy film
Wiele aparatów zawiera funkcję seryjnej ekspozycji zdjęć w interwałach mniejszych niż 1 s. Klatki złożone z takich ujęć wystarczy poddać animacji i już otrzymujemy gotową sekwencję wideo.
Cyfrówki takich firm, jak Casio czy Sony, umożliwiają nagrywanie krótkich filmów, których czas trwania zależy od pojemności pamięci. Na karcie 4 MB aparat Casio może zapisać około 12 s ruchomego obrazu. Najnowszy Sony Cyber-shot DSC-F55E nagrywa aż 11 min, pod warunkiem że dysponujemy 16 MB kartą pamięci.
Niestety, rozdzielczość, z jaką aparaty zapisują poszczególne klatki, to zaledwie około 320 x 200 pikseli.

Tak jak w kinie
Jeżeli kiedykolwiek próbowałeś poukładać zdjęcia obok siebie, tak by tworzyły całość, z pewnością wiesz, jak trudno dopasować do siebie kadry.
Jeśli wykonano je jednym z popularnych, klasycznych kompaktów, od razu zauważysz, że klatki nie są naświetlone jednakowo i nie wszystkie szczegóły do siebie pasują.
Zdjęcia zarejestrowane aparatem cyfrowym przy zastosowaniu funkcji "panorama", po obróbce za pomocą jednego z programów dostarczonych ze sprzętem, takim jak Photo Stith czy Photo Vista, stworzą całość. Ciągły i dopracowany obraz będzie przedstawiać treść kolejnych klatek wchodzących w skład panoramy.
Idea takiej rejestracji polega na fotografowaniu w ten sposób, by każde następne zdjęcie we fragmencie pokrywało się z częścią poprzedniego. Aparaty Casio czy Canona pomagają nawet fotografującemu, wyświetlając na ekranie LCD margines kadru, który ma pokrywać się z kolejnym ujęciem.
W czasie rejestracji aparat dba, by ekspozycja każdego z ujęć była identyczna, a oprogramowanie dokładnie dopasowuje kadry.
Firma Casio umieściła program do tworzenia panoramy bezpośrednio w pamięci aparatu. Możemy więc tuż po zakończeniu fotografowania obejrzeć i ocenić panoramę na wbudowanym monitorku.
Funkcja ta ma bardzo pożyteczną cechę. Składając 4 kadry o rozdzielczości 1600 x 1200, otrzymujemy obraz o rozmiarach 3200 x 2400 pikseli. By zarejestrować bezpośrednio zdjęcie o takiej rozdzielczości, musielibyśmy dysponować bardzo drogim, profesjonalnym aparatem cyfrowym.

Jest i mikrofon
Aparaty, takie jak Canon PowerShot pro70 lub Agfa Photo CL50, mają możliwość zapisu dźwięku. Niestety, odbywa się to kosztem miejsca przeznaczonego na kolejne zdjęcia, ponieważ dźwięk rejestrowany jest na tej samej karcie pamięci, co pliki z obrazami.
Używając aparatu jak dyktafonu, możemy nagrać dźwiękowy komentarz i przypisać go konkretnemu ujęciu.
Zrób sobie zdjęcie
Aby zrobić sobie zdjęcie, wystarczy po prostu obrócić obiektyw o 180 stopni i obserwując własną twarz na monitorku LCD, wykonać autoportret.
Wyposażone w tę funkcję Agfy ePhoto 1280 i 1680, Nikon Coolpix 900 i 950, Casio QV7000, Sony oraz Ricoh RDC 4200 pozwalają na fotografowanie praktycznie pod dowolnym kątem.
Zaletą takiego rozwiązania jest możliwość pracy w trudnych warunkach, gdy nie możemy mieć celownika aparatu przy oku. Trzymając aparat daleko od twarzy, bez trudu skadrujemy i zarejestrujemy ujęcie.
Klatka po klatce
Jeżeli ustawimy Casio QV7000 na statywie i uruchomimy opcję rejestracji zdjęć w określonych przedziałach czasu, możemy przekonać się np. co robił nasz kot, gdy nikogo nie było w domu.
Wystarczy, że skomponujemy kadr i pozostawimy aparat w bezruchu. Po upływie zaprogramowanego czasu, sprzęt przejdzie ze stanu oczekiwania w tryb fotografowania. Automatycznie dobierze parametry ekspozycji do aktualnie panujących warunków i wykona zdjęcie, po czym sam się wyłączy. Będzie powtarzał tę czynność aż do przerwania jego pracy przez użytkownika lub zapełnienia karty pamięci.
Funkcja ta przyda się przy fotografowaniu przyrody. Obecność człowieka płoszy zwierzęta, a zamaskowany aparat, automatycznie wykonujący zdjęcia, dostarczy ciekawych ujęć.
Cyfrówkę, wyposażoną w możliwość rejestracji zdjęć poklatkowych, można również wykorzystać jako urządzenie monitorujące obiekt podczas nieobecności właścicieli.

Cyfrówka Online
Aparaty Mustek wyposażono w program przetwarzania obrazu w czasie rzeczywistym. Mogą one działać jako kamery internetowe podczas konferencji online lub na bieżąco transmitować obraz na witrynę internetową.
Praktycznie wszystkie cyfrówki mają gniazda video-out, za pomocą których można podłączyć je do telewizora. Oprócz przeglądania zdjęć na ekranie możemy, w połączeniu z magnetowidem, rejestrować obraz używając aparatu jak kamerę cyfrową.

Gdzie jesteś?
Kodak wyposażył swoje półprofesjonalne modele w przystawkę GPS (Global Positioning System).
GPS to system lokalizacji satelitarnej punktów na powierzchni kuli ziemskiej. Pozwala na określenie położenia fotografującego z dokładnością do 15 m.
Funkcja ta z pewnością przyda się reporterom, wykonującym wiele zdjęć dziennie. Dzięki niej nie zapomną, gdzie dane ujęcie zostało zarejestrowane.

Jak daleko
Cyfrówki Kodaka również mogą wykonywać pomiary odległości. Po zamocowaniu aparatu na statywie i zdefiniowaniu odpowiedniej bazy odniesienia, możemy na podstawie zdjęcia określić odległość między dwoma punktami z dokładnością do około 1 m.
Możliwość pomiaru odległości wykorzystają architekci, geodeci czy firmy budowlane, tam gdzie nie ma bezpośredniego dostępu do mierzonego obiektu.

Komu to potrzebne
Może się wydawać, że większość opisanych funkcji jest nieprzydatna w pracy z aparatem. Jednak te opcje, z których jeden użytkownik w ogóle nie będzie korzystał, dla innego będą podstawowym narzędziem pracy. Wszystko zależy od dobrania możliwości aparatu do indywidualnych potrzeb.
Jeżeli szukasz półprofesjonalnego sprzętu fotograficznego o nowych możliwościach, jednak niewiele wykraczających poza aparat klasyczny, zastanów się nad aparatem typu Olympus C-1400XL lub Canon PowerShot pro 70.
Gdy potrzebujesz uniwersalnego narzędzia o znacznie większych możliwościach manipulowania obrazem bezpośrednio w aparacie, małego i lekkiego, przyjrzyj się ofercie firmy Casio. Spośród wszystkich cyfrówek aparaty tej firmy mają najwięcej "wodotrysków" przy stosunkowo niskich cenach.

Gdy chcesz wykonać czarno białe-zdjęcie, możesz podejrzeć efekt.

W dziesięć kroków do ideału - podstawy retuszu
KROK 1 - Importujemy zdjęcia do komputera
Jeżeli jeszcze nie przenieśliście zdjęcia z urządzenia zewnętrznego, można to zrobić teraz. Łączymy aparat z komputerem za pomocą kabelka znajdującego się w zestawie: po stronie aparatu będzie to okrągły wtyk typu jack, od strony komputera zaś - na ogół 9-pinowe złącze seryjne. Jeżeli port jest już zajęty przez myszkę, potrzebna będzie przejściówka.

Podczas łączenia oba urządzenia powinny być wyłączone - zabezpieczy to nas przed uszkodzeniem sprzętu. Gdy kabelki tkwią już na właściwych miejscach, włączamy komputer i aparat, po czym przesyłamy zdjęcia. Najwygodniej w tym celu posłużyć się tym samym programem, którego będziemy używać do retuszu. Dla początkujących lub tych, którzy cenią sobie wygodę obsługi, idealnym narzędziem będzie Microsoft Picture It! lub Ulead Photo Express. Dla bardziej zaawansowanych - Paint Shop Pro lub Photo Line. W przypadku gdy program używany do tej operacji już na wstępie żąda określenia parametrów jakościowych obrazka, wybierzmy ustawienia producenta i jako format pliku JPEG (z rozszerzeniami *.jpg lub *.jpeg). Późniejsza konwersja dostosuje zdjęcie dokładnie do naszych potrzeb.



KROK 2 - Wchodzimy do laboratorium - kadrowanie

Możemy sobie wyobrazić, że nasz ulubiony program do obróbki grafiki rastrowej to ciemnia i laboratorium fotograficzne w jednym. Teoretycznie nasze możliwości ingerencji w obrazek są nieograniczone - możemy nie tylko dokonać retuszu, ale także - dając upust artystycznym zacięciom - z kilku zdjęć złożyć kolaże czy też stosując efekty specjalne stworzyć nowe dzieła.

Spójrzmy krytycznym okiem na zdjęcie. Co na początek może zwrócić naszą uwagę? Często zdarza się, że osoba lub obiekt, które chcieliśmy uwiecznić dla potomności, zajmują niewielki dolny róg zdjęcia, resztę zaś wypełnia niebo lub drzewa. Kadrowanie nie będzie problemem, jeśli dysponujemy zdjęciem wykonanym w odpowiednio wysokiej rozdzielczości np. 1600 x 1200. Wówczas musimy wyciąć interesujący nas fragment, usuwając niepotrzebną część.

Są dwie możliwości wykadrowania zdjęcia. Najłatwiejszym rozwiązaniem jest posłużenie się narzędziem Kadrowanie( crop), za pomocą którego zaznaczamy interesujący nas fragment, a następnie jedno- lub dwukrotnie klikając, przycinamy obrazek do odpowiednich rozmiarów. Jednak nie wszystkie programy graficzne mają to narzędzie. (zdjęcie - crop.jpg) W przypadku jego braku sięgamy po inne. Wybieramy narzędzie maskowania prostokątnego - określane jako selection lub rectangle lasso - i zaznaczamy fragment do wykadrowania. Wówczas powinna otoczyć go ramka o przerywanych, "poruszających się" brzegach.

Dalsze postępowanie zależy już od programu. Prawie każdy z nich ma w tej dziedzinie własne rozwiązania. Szukamy więc w menu polecenia: Kadrowanie. Jeżeli takiego nie znajdziemy, kopiujemy wybór do schowka (menu Edycja/Kopiuj), a następnie wklejamy jako nowy obrazek (Edycja/Wklej/Jako Nowy Obraz). Uzyskany w ten sposób plik będzie tym, na którym dokonamy dalszych operacji.



KROK 3 - Kolory

Kolejne działanie będzie się wiązało z poprawą ogólnej kolorystyki zdjęcia. Często zdarza się, że twarze sfotografowanych postaci odcinają się od tła intensywną czerwienią i to wcale nie w efekcie nadużycia "wyskokowych" napojów. Możemy temu zaradzić, posługując się narzędziem Balans Kolorów (Color Balance), w menu Kolory/Dodaj/Czerwony Zielony Niebieski lub Narzędzia/Kolor/ Balans Kolorów. Niektóre aplikacje, np. Ulead Photo Express, umożliwiają korekcję przy użyciu gotowych wzorców, wcześniej zdefiniowanych schematów kolorystycznych

Standardowym rozwiązaniem spotykanym w większości programów jest mikser przypominający ten, jakim regulujemy natężenie dźwięku. W tym przypadku jednak, przesuwając suwak w jedną czy drugą stronę, dodajemy więcej czerwieni, żółci, magenty czy koloru niebieskiego. W bardziej rozbudowanej wersji tego narzędzia dokonuje się osobnej korekcji dla ciemnych, średnich i jasnych obszarów obrazka (shadow, midtones i highlights). Odcień, intensywność i nasycenie regulujemy innym korektorem - Hue/Saturation. Pozwala on na bardziej precyzyjne wymieszanie kolorów, ale jego stosowanie jest trudniejsze. Na podobnej zasadzie możemy zdjęcie rozjaśnić lub przyciemnić czy też wyregulować jego kontrast (menu Kolory/Dodaj/Jasność-Kontrast lub podobnie).

KROK 4 - Ostrość

Jeżeli zdjęcie wydaje się niezbyt ostre, jest na to inna rada - filtr Wyostrzanie (sharpen) - (Obraz/Wyostrz lub Filtr/Wyostrz). Narzędzie to miejscowo rozjaśnia jasne punkty i przyciemnia ciemne, pomijając fragmenty średnie, dzięki czemu mamy wrażenie ostrości. Jednak odbywa się to kosztem pogorszenia ogólnej jakości obrazu. Przy zbyt dużej czułości kontrastowane są również średnie tony i pojawia się tzw. mora, co wyraźnie widać przy powiększeniu. Jednak odpowiednie ustawienie parametrów filtru powoduje wydatną poprawę wyglądu naszego obrazka.



KROK 5 - Precz z "czerwonymi oczami"

Kolejnym utrapieniem fotografów-amatorów jest "efekt czerwonych oczu". Prawdopodobnie zna go każdy: osobom uwiecznianym na zdjęciach oczy lśnią hipnotyczną czerwienią, co jest uszczerbkiem może niewielkim, ale psującym efekt. I z tym problemem możemy sobie szybko poradzić. Jeżeli do retuszy używamy Microsoft Picture It!, Microsoft Photo Draw lub Ulead Photo Express, operacja sprowadza się do wskazania lub zaznaczenia "chorego" miejsca. Wystarczy określić finalny kolor tęczówki i po chwili nasz słodki niebieskooki bobasek ma oczy jak potrzeba. W programach bez takich "pomocników" naprawienie tej skazy jest tylko trochę trudniejsze. Wybieramy narzędzie Swobodnej Selekcji (freehand, custom lasso lub podobnie). Następnie ustawiamy podgląd na 400% narzędziem Powiększenie (zoom, symbol lupki) i zaznaczamy "zaczerwieniony" obszar, obrysowując go myszką.

Niektóre programy umożliwiają też utworzenie maski za pomocą krzywych Beziera (bezier curve tool, path tool lub point to point). Wówczas szparujemy obszar, przykładając kolejne punkty wielokąta, które po zamknięciu tworzą selekcję. Im więcej punktów, tym mniej kantów i ostrych linii. Utworzona w ten sposób selekcja ma tę zaletę, że można ją później edytować, przesuwając węzły, a także zaokrąglając proste między nimi. Innym rodzajem narzędzia maskującego jest Pędzelek Selekcji (mask brush tool), którym tworzymy selekcję, malując po obiekcie.

Część programów umożliwia stworzenie maski po przełączeniu dowolnego narzędzia malarskiego na tryb Selekcja (selection lub mask). Po zaznaczeniu obszaru przeznaczonego do retuszu, wybieramy inne narzędzie - pędzelek lub aerograf. Przy jego użyciu ustalamy przezroczystość, zmniejszając wartość Opacity w opcjach narzędzi lub - w innych programach - zwiększając wartość przezroczystości. Następnie pokrywamy maskę żądanym kolorem, np. szaroniebieskim. Aby poprawione w ten sposób oczy nie wyglądały sztucznie, możemy dorysować źrenicę.

KROK 6 - Skazy techniczne

Postępując w podobny sposób, można też pozbyć się skaz technicznych - miejscowych przebarwień, niepożądanych odbić światła czy rozdarć i zagięć (gdy skanujemy zdjęcie z papierowej odbitki). Lista operacji, jakich wymaga półprofesjonalny retusz zdjęć, jest dłuższa, lecz do zastosowań domowych możemy poprzestać na tych najprostszych.



KROK 7 - Efekty specjalne, czyli jak dorysować babci wąsy

Jeżeli obrazek wydaje nam się zbyt poważny, możemy nieco poeksperymentować i przerobić zdjęcie. Oczywiście, niekoniecznie chodzi o to, by dorysować babci wąsy. Każdy program do obróbki grafiki zawiera - poza standardowymi narzędziami typu pędzelek, ołówek i gumka - zestaw efektów specjalnych.

Część programów umożliwia także dołączenie zewnętrznych wtyczek (plug-inów). Jednym z ciekawych efektów jest Płaskorzeźba (emboss), pozwalająca na przekształcenie zwykłego obrazka z wakacji w płaskorzeźbę w metalu lub kamieniu. W bardziej rozbudowanej wersji tego filtra możemy tak zmieniać parametry, aby metal z aluminium stał się miedzią bądź srebrem, czy zwiększyć i zmniejszyć wypukłość. Równie efektownie może wyglądać zastosowanie efektu puzzli czy zawinięcia strony (page curl).

KROK 8 - Skalowanie

Po zretuszowaniu obrazu można przeskalować go do potrzebnych nam rozmiarów. Ma to znaczenie wówczas, gdy fotografia ma znaleźć się na stronie WWW. Posługujemy się wtedy menu Obraz/Wielkość lub Narzędzia/Obraz/Skaluj. W tych okienkach możemy określić wartość w pikselach lub procentach.

Skalując grafikę bitmapową, musimy liczyć się z pewną utratą jakości obrazu. Przy powiększeniu program będzie musiał dosztukować brakujące obszary między pikselami, przy pomniejszeniu zaś tracona jest część informacji o tonach i kolorystyce. "Nadprogramowe" piksele są natomiast usuwane.

Utrata jakości grafiki będzie szczególnie widoczna po wydrukowaniu zdjęcia. Internet bowiem jest nieco bardziej "wyrozumiały". Wyświetlane na ekranie grafiki nie wymagają tak dużej rozdzielczości, ludzkie oko nie będzie w stanie wychwycić zmian. Pamiętajmy przy tym, że ściąganie grafiki o dużej objętości trwa dłużej.



KROK 9 – Ramka

Na zakończenie naszej pracy za pomocą wtyczki Auto F/X Photo/Graphic Edges możemy w fantazyjny sposób przyciąć brzegi obrazka, tworząc nietypowe obramowanie. Ustawiając odpowiednie parametry, zmieniamy ostrość krawędzi, rozmiary wycięć, strukturę wycinka obrazu, a także kolor tła. Podobne efekty można uzyskać dzięki zestawom plug-inów Extensis Photo Tools. Przy ich użyciu łatwo stworzymy obramowania z wykorzystaniem elementów obrazu. Bogaty wybór obramowań zawiera Microsoft Picture It!


Teraz pozostaje tylko zapisanie efektu naszej pracy na dysku twardym i jego wydrukowanie.

KROK 10 - Drukujemy!

Nie należy się łudzić, że na zwykłej domowej drukarce atramentowej uda się nam uzyskać oszałamiające efekty. Jednak nawet najprostsze urządzenie można wykorzystać do naszych celów. Przede wszystkim trzeba zaopatrzyć się w papier przeznaczony do drukowania zdjęć, zwany potocznie fotograficznym. Warto przy tym zakupić papier zalecany przez producenta. Dzięki powłoce ze specjalnego tworzywa sztucznego tusz nie rozmazuje się podczas druku na papierze foto. Na zwykłym jest on zbyt szybko wchłaniany i rozmywa się, w wyniku czego obrazy tracą ostrość.



Przed kliknięciem na pole Drukuj warto też sprawdzić ustawienia opcji wydruku. Jeżeli sterownik urządzenia pozwala na wybór stopnia jakości, należy zaznaczyć najlepszy z nich. W zależności od oprogramowania będą to: Najlepszy, Prezentacyjny lub podobnie. Należy zadbać też o właściwą rozdzielczość. Zazwyczaj domyślny tryb 300 x 300 dpi jest wystarczający na ekranie, ale nie przynosi imponujących efektów na wydruku. Niestety, w przypadku większości tanich atramentówek właśnie taka rozdzielczość jest szczytem możliwości.

Większą szansę stwarzają drukarki termo sublimacyjne. Dobre rezultaty można osiągnąć już przy niskiej rozdzielczości - np. 100 x 300. Umożliwia to nietypowa metoda druku, która polega na stapianiu kilku folii w różnych kolorach na powierzchni specjalnego papieru. Zachodzi tu proces mieszania barw, a nie ich nanoszenia, jak w przypadku drukarek atramentowych.



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna