Autofokus



Pobieranie 450,87 Kb.
Strona5/19
Data01.03.2018
Rozmiar450,87 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19

FORMAT PLIKÓW TIFF


TIFF (Tagged Image File Format) jest uniwersalnym formatem zapisu plików obrazowych, rozpoznawalnym przez znakomitą większość komputerowych programów graficznych. Pliki zapisane w tym formacie mogą być kompresowane bezstratnie.
W tym formacie można zapisywać obrazy z 16 bitową rozdzielczością (wielowarstwowe, z przestrzeni barw CMYK). Z tego powodu jest to format powszechnie stosowany przy publikowaniu materiałów techniką drukarską.
Format JPEG pozwala na zapisanie jedynie 8-bitowej rozdzielczości obrazów jednowarstwowych, w przestrzeni barw RGB.
W aparatach cyfrowych wykorzystuje się jedynie rozdzielczość 8 bit/na kolor a to ze względu na czasochłonność obróbki plików i ich wielkość.
Dla celów profesjonalnych najlepszym formatem jest format RAW, czyli "surowy".

FORMAT (PROPORCJE) ZDJĘĆ


Proporcja zdjęć [aspect ratio] to stosunek szerokości do wysokości zdjęcia uzyskiwanego z aparatu fotograficznego.
Prawie wszystkie kompaktowe aparaty cyfrowe rejestrują obrazy w formacie 4:3, czyli szerokość zdjęcia wynosi 4 jednostki, wysokość 3 jednostki.
Jeżeli zlecimy wykonania odbitek w formacie oryginalnym, to dostaniemy zdjęcia o wymiarach 10x13cm.
10cm to typowa wysokość odbitki, jeszcze od czasów fotografii analogowej a obraz z aparatu cyfrowego powiększony do takiej wysokości ma 13,3 cm szerokości.
Nowe aparaty cyfrowe coraz częściej pozwalają robić zdjęcia w formacie 3:2 a nawet 16:9. Robiąc kompaktowym aparatem zdjęcie o formacie 3:2, nie wykorzystujemy całej matrycy a jedynie jej część o takim stosunku wymiarów. Podobne przy robieniu zdjęć o formacie 16:9.
Lustrzanki cyfrowe mają standardowo wymiary matryc o stosunku szerokości do wysokości 3:2 i takie, oczywiśćie, zdjęcia z nich otrzymujemy.
Format 16:9 wprowadzono by umożliwić oglądanie zdjęć na ekranach telewizorów panoramicznych, z pełnym wykorzystaniem ekranu.
Zaawansowany amator fotografii nie musi przejmować się formatem zdjęć, jakie daje aparat. Kilka minut obróbki w komputerze i kadrujemy (wycinamy) ze zdjęcia jego fragment o żądanym formacie.

Fotografia w podczerwieni


Światło widzialne jest falą elektromagnetyczną. Nie wnikając w szczegóły, własności fal elektromagnetycznych zależą od długości fali. Najmniejszą długość mają promienie kosmiczne, największą - fale radiowe.
Światło widzialne to fale elektromagnetyczne o długościach od 400 nm, widziane jako kolor fioletowy do 700 nm, które widzimy jako światło czerwone.
1nm (nanometr) = 1/1000 000 000 m, czyli jedna miliardowa metra.
Fale krótsze od 400 nm do nadfiolet a dłuższe od 700 nm to podczerwień. Ani jednych ani drugich oko ludzkie nie widzi.

Matryce typu CCD i CMOS używane w aparatach cyfrowych są czułe na podczerwień aż do długości fal około 1200 nm. Ta czułość na podczerwień stanowi pewien problem w aparatach tzw. konsumenckich, czyli przeznaczonych dla szerokiego grona zwykłych użytkowników. Obraz rejestrowany na matrycy, który ma zostać przetworzony na zdjęcie, jest bowiem "zakłócany" światłem podczerwonym. To zakłócenie polega na tym, że na zdjęciu pojawią się elementy, których oko ludzkie nie widzi, gdyż nie jest czułe na podczerwień. Dlatego w aparatach konsumenckich matrycę "przykrywa" się specjalnym materiałem nie przepuszczającym podczerwieni.


Zdjęcia wykonane w świetle podczerwonym są jednak bardzo przydatne w takich dziedzinach, jak kryminalistyka, czy archeologia. Artyści fotograficy wykorzystują zdjęcia w podczerwieni dla uzyskiwania efektów specjalnych.

Przypomnimy podstawowe fakty z fizyki. Każde ciało o temperaturze wyższej od 0 K (minus 273,16C) wypromieniowuje fale elektromagnetyczne o długości zależnej od jego temperatury. Zależność jest skomplikowana ale ogólnie - im wyższa temperatura, tym krótsze fale są emitowane.


Aparat fotograficzny czuły na promienie podczerwone pozwala wykonać zdjęcie przedmiotów oświetlonych tymi promieniami lub będących ich źródłem. Są więc dwa rodzaje fotografowania w podczerwieni. Wykonanie zdjęcia elementów niewidocznych dla oka ludzkiego Uzyskanie efektów specjalnych w wyniku rejestracji promieni podczerwonych odbitych od obiektów widocznych także w świetle widzialnym.

Rodzaj 1. jest wykorzystywany np. przez policję która przy użyciu kamer czułych na podczerwień (termowizyjnych) może z helikoptera lokalizować człowiek ukrywającego się w lesie. Kamery termowizyjne rejestrują bowiem promieniowanie podczerwone emitowane przez obiekty znajdujące się w polu widzenia. "Jasność" zarejestrowanego na zdjęciu obiektu zależy od jego temperatury. Tak więc sylwetka człowieka będzie jaśniejsza od otaczającej go ziemi. Tego typu fotografowanie nie wymaga oświetlania obiektów żadnym źródłem światła. Obiekty same są źródłem promieniowania podczerwonego rejestrowanego na zdjęciu.

Rodzaj 2. to fotografowanie obiektów oświetlonych źródłem promieniowania podczerwonego. Źródłem tego światła mogą być specjalne lampy ale też normalne światło dzienne ma składową podczerwieni. Jeżeli fotografując w dzień nałożymy na obiektyw specjalny filtr, który nie przepuszcza światła o długości fali krótszej od 700 nm, to zarejestrujemy obraz pochodzący od oświetlenia obiektów promieniowaniem podczerwonym.

Jedne z pierwszych aparatów cyfrowych dostępnych na rynku były czułe na podczerwień co, z punktu widzenia amatora fotografii, było wadą. W ostatnim okresie zainteresowanie fotografią w podczerwieni bardzo wzrosło wśród amatorów i te stare aparaty były poszukiwane przez nich. Co odważniejsi decydowali się na rozbieranie aparatu i usuwanie z matrycy filtru blokującego promieniowanie podczerwone, jako że matryca jako taka jest na podczerwień czuła. Taka operacja nie zawsze kończyła się pełnym sukcesem ale była konieczna, gdyż kupno aparatu specjalistycznego, przeznaczonego do robienia zdjęć w podczerwieni przekraczało możliwości finansowe przeciętnego amatora.

W styczniu 2007 Fujifilm wypuścił na rynek aparat FinePix IS-1 specjalnie przystosowany do zdjęć w podczerwieni a przeznaczony dla amatorów. Przewidywana cena (w USA) $1000,00. Można przypuszczać, że inne firmy pójdą za ich przykładem, co powinno zdecydowanie obniżyć cenę tego typu aparatów. Nie ma w nich bowiem nic specjalnego, co mogło by uzasadniać cenę wyższą od standardowego aparatu cyfroweg.

Głębia ostrości - dla zaawansowanych


Głębia ostrości to przedział odległości od aparatu fotograficznego, w którym obiekty fotografowane wyjdą ostre na zdjęciu. Jeżeli znajdziemy się na chodniku pełnym ludzi i zrobimy zdjęcie ustawiając ostrość na twarz osoby odległej o około 2,0m to twarze osób bliżej nas i tych zdecydowanie dalej będą mniej ostre. Efekt ten jest szczególnie wyraźny, jeżeli w naszym aparacie mamy teleobiektyw lub zoom ustawiony na najdłuższą ogniskową. Głębia ostrości omówiona już była ogólnie w naszym FOTOPORADNIKU, teraz przyjrzymy się temu zagadnieniu dokładniej.

W przypadku aparatu z bardzo dobrym obiektywem punkt S, na który nastawimy ostrość jest odwzorowany na matrycy (filmie) jako punkt. Wszystkie punkty położone bliżej i dalej niż S będą już odwzorowane na matrycy jako krążki o tym większej średnicy im dalej od punktu dobrej ostrości odsunięty jest odwzorowywany obiekt.




Rys.1. Schemat powstawania krążka rozproszenia dla punktu położonego dalej niż odległość dobrego ostrzenia.

Niebieska strzałka to obiektyw o ustawionej przysłonie P. Punkt fotografowany S w odległości s od obiektywu odwzorowuje się dokładnie jako ostry punkt na płaszczyźnie matrycy w odległości d od obiektywu.


Inny punkt SD umieszczony w odległości większej o DD od obiektywu odwzorowuje się na matrycy jako krążek o średnicy Kr a nie punkt. Mamy więc rozmycie ostrości, mocno przesadzone, dla celów dydaktycznych, na tym rysunku.

Analogiczna sytuacja wystąpi dla punktu SB umieszczonego nieco bliżej obiektywu - Rys.2. Punkt ten będzie również rozmyty do krążka o średnicy Kr. Krążek ten, będący nieostrym obrazem punktu, nazywa się krążkiem rozproszenia a jego średnica musi być na tyle mała, by na zdjęciu oglądanym gołym okiem wydawał się punktem.
Rys.2. Schemat powstawania krążka rozproszenia dla punktu położonego bliżej niż odległość dobrego ostrzenia.

Na odbitce określonego formatu ze zdjęć z tymi rozmytymi punktami ich średnica Ko będzie tyle razy większa od Kr, ile razy zostanie powiększone nasze zdjęcie z formatu matrycy do formatu odbitki.


Przyjmuje się, że oko ludzkie rozróżnia punkty o średnicy około 0,1mm, jeżeli patrzymy na nie z odległości dobrego widzenia, która wynosi od 35 cm do 45 cm. Tak więc punkty rozmyte na odbitce do średnicy około 0,1mm będziemy widzieli jako ostre, nie rozmyte. Jaka w takim razie może być średnica krążka rozmycia na matrycy, który na zdjęciu będzie widoczna jeszcze jako ostry punkt? To zależy od formatu matrycy w naszym aparacie.

Przeprowadzimy obliczenia dla popularnej w aparatach kompaktowych matrycy o symbolu 1/1.8'', która ma wymiary 7,18 x 5,32 mm. Przyjmiemy, że najbardziej popularnym formatem odbitek jest 15 x 10 cm a dla matryc o stosunku boków 4:3 jest to 13 x 10 cm. Dla otrzymania odbitki 13 x 10 cm z matrycy 7,18 x 5,32 mm musimy powiększyć zdjęcie 130mm / 7,18 mm = 18 razy. A więc na matrycy 1/1.8'' maksymalna średnica krążka rozproszenia, dająca jeszcze ostry obraz na zdjęciu, nie może być większa niż 0,1mm/18 = 0,006mm. Dla matryc o większych rozmiarach dopuszczalna średnica krążka rozproszenia będzie odpowiednio większa, gdyż otrzymanie odbitki o wymiarach 13 x 10cm będzie wymagało mniejszego powiększenia.




Rys.3 jest złożeniem Rys.1 i Rys.2 iumożliwia wyprowadzenie wzoru na głębię ostrości.

Przyjmując, że zaznaczony na rysunkach krążek rozproszenia Kr da na zdjęciu dopuszczalną dla oka ludzkiego średnicę Ko, przedmioty w odległościach


od    s - DB   do   s + DD
będą widoczna jako ostre, a dystans

(s + DD) - (s - DB) = DD + DB

będzie całkowitą głębią ostrości.

Posługując się podstawowym wzorem soczewkowym
1/x +1/y = 1/F
w którym x jest odległością przedmiotu a y odległością obrazu od obiektywu i F ogniskową, można wyprowadzić wzory na odległości DB i DD.
Pominiemy proste ale długie obliczenia i podamy gotowe wzory na głębie ostrości. DB = sKrP(s - F )/( F2 + KrP(s - F )) DD = sKrP(s - F )/( F2 - KrP(s - F ))

P jest w tych wzorach liczbą reprezentującą wartość przysłony. Dokładna analiza tych wzorów pokazuje, że głębia ostrości jest tym większa im krótsza jest ogniskowa obiektywu i im większa jest liczba P, czyli im mniejszy otwór przysłony ustawimy do robienia zdjęcia.
Przypomnijmy, że aparaty cyfrowe o matrycach mniejszych od klatki filmy formatu 35, mają ogniskową normalną, zwaną też standardową, tyle razy krótszą, ile razy przekątna matrycy jest krótsza od przekątnej klatki formatu 24x36mm.

Porównanie głębi ostrości aparatów o różnych romiarach matrycy, każdy z obiektywem o ogniskowej normalnej, pokazuje, że im mniejsze rozmiary matrych, tym większa głębia ostrości.

Jest to jedna z niedogodności aparatów o małej matrycy, szczególnie dokuczliwa dla zaawansowanych fotoamatorów, chcących uzyskiwać efekty specjalne poprzez wykorzystywanie małej głębi ostrości.

Korzystanie z przytoczonych tu wzorów było by kłopotliwe dla przeciętnego fotamatora. Podajemy więc adres strony www, na której znajduje się tzw. kalkulator głębi ostrości. Strona jest w języku angielskim ale nie powinno to być przeszkodą dla korzystania z owego kalkulatora przez Czytelnika znającego choćby kilka terminów anglojęzycznych z dziedziny fotografii.


Obliczanie głębi ostrości
Kalkulator wylicza też, obok przedziałów głębi ostrości, odległość hiperfokalną. Odległość hiperfokalna, to najbliższa od aparatu odległość dobrego ostrzenia, przy nastawieniu ostrości na nieskończoność.

Ustawienie odległości na odległość hiperfokalną daje największą, możliwą dla danych parametrów aparatu, głębię ostrości.


"Kalkulatorów" tego typu jest w sieci wiele ale ten polecany tutaj ma jedną wielką zaletę. Zamiast wyszukiwać w katalogach rozmiary matrycy danego aparatu, wprowadza się nazwę modelu. Strona ta otwiera się ze stopami (feet), jako jednostkami długości. Warto wybrać metry, bo do nich jesteśmy w Europie przyzwyczajeni.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna