Autofokus



Pobieranie 450,87 Kb.
Strona4/19
Data01.03.2018
Rozmiar450,87 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19

Filtr polaryzacyjny


Filtr polaryzacyjny, to płytka ze specjalnego materiału, która przepuszcza światło tylko o jednym kierunku polaryzacji. Jest on analogiem owej szczeliny w tekturze.

Chcemy sfotografować jezioro. Skrzące się refleksy światła spowodują, że pomiar ekspozycji będzie "zakłamany". Procesor ustawi takie parametry ekspozycji (przysłona, czas otwarcia mogawki), by owe refleksy było prawidłowo odwzorowane. Niestety, reszta elementów naszego zdjęcia wyjdzie zbyt ciemna.


Ale wiemy już, że światło odbite od wody jest (częściowo) spolaryzowane. Jeżeli teraz przed obiektywem umiścimy filtr polaryzacyjny i zaczniemy go obracać wokól osi, to zauważymy, że przy pewnej orientacji odbicia od wody zostaną moco stłumione. Zdjęcie zrobione z tak ustawionym filtrem nie będzie miało zbyt jasnych refleksów i ciemnego tła.

Taka sama sytuacja może wystąpić przy fotografowaniu różnego rodzaju obiektów silnie odbijających światło. Filtrem polaryzacyjnmu możemy "wygasić" refleksy zakłócające pomiar światła.


Zastosowanie filtra polaryzacyjnego daje doskonałe efekty przy fotografowaniu nieba z białymi obłokami. Odpowiednio ustawiony (obrócony) filtr wytłumia światło odbite od obłoków i błękit nieba wychodzi na zdjęciu bardziej nasycony.

Filtr polaryzacyjny liniowy i kołowy


Taki rodzaj filtra polaryzacyjnego, który omówiliśmy na przykladzie fali na sznurze, to filtr polaryzacyjny liniowy. Drugi typ filtra polaryzacyjnego to filtr polaryzacyjny kołowy.

Objaśnienie różnic między tymi filtrami przekracza potrzeby przeciętnego amatora fotografii. Trzeba jednak wiedzieć, że w przypadku fotografowania aparatem z automatycznym ustawianiem ostrości i ekspozycji, MUSIMY używać filtru polaryzacyjnego kołowego, gdyż liniowy zakłoci nam pomiar i odległości i ekspozycji.



Filtry w fotografii cyfrowej


Rola filtrów w fotografii cyfrowej jest taka sama, jak w fotografii analogowej, w której obraz rejestrujemy na filmie, czy kliszy - mają one przybliżyć sposób rejestrowania obrazu do tego, jak widzi go oko ludzkie. Innymi słowy - chcemy, by obraz na zdjęciu był możliwie bliski temu, co widzi człowiek.
Fotografia cyfrowa ma tę przewagę nad analogowa, że efekty działania wielu rodzajów filtrów można uzyskać metodą obróbki komputerowej. Problem w tym, że tak obróbka zajmuje często dziesiątki minut dla jednego zdjęcia, a założenie filtru to 20 do 30 sekund. Trzeba jednak wiedzieć jaki filtr nałożyć na obiektyw w danych warunkach oświetleniowych a to wymaga już bardzo dużej wiedzy i doświadczenia.

Jest kilka rodzajów filtrów, efektów działania których praktycznie nie da się zastąpić obróbką komputerową, lub jest to wyjątkowo trudne i czasochłonne.


Filtrem absolutnie nie do zastąpienia obróbką jest filtr polaryzacyjny.
Bardzo trudne do zastąpienia obróbką są też filtry połówkowe i połówkowe gradientowe. Filtr polaryzacyjny pozwala na wygaszenie odblasków od powierzchni niemetalowych i na przyciemnienie błękitu nieba. Doskonale nadaje się do fotografowania przedmiotów błyszczących, dających odblaski prześwietlające całe zdjęcie. Filtr połówkowy gradientowy stosowany jest do przyciemnienia połowy kadru, np. jasnego nieba. Stosowany głownie do zdjęć krajobrazu, kiedy mamy bardzo jasną górną część kadru i ciemną dolną. Trzecim rodzajem filtru koniecznym w pewnych sytuacjach jest filtr neutralny szary. Efektu działania filtru polaryzacyjnego nie da się zastąpić obróbka komputerową.

Efekt zastosowania filtru połówkowego gradientowego można uzyskać wykonując dwa zdjęcia identycznie tego samego krajobrazu, z dwoma różnymi ekspozycjami. Na jednym mamy prawidłowo naświetloną jasną część kadru (krótki czas naświetlania), na drugim - prawidłowo naświetloną ciemną część kadru. Następnie zdjęcia te nakładamy na siebie uzyskując efekt identyczny jak przy zastosowaniu filtru połówkowego gradientowego.


Technika taka wymaga jednak sporo wysiłku. Aparat musi być na statywie dobrej jakości a wyzwalanie zdalne lub samowyzwalaczem. Pomiędzy tymi dwoma ujęciami nie może nastąpić żadna zmiana w polu widzenia aparatu.Obydwa zdjęcia musza obejmować dokładnie ten sam obszar i zawierać dokładnie te same obiekty w polu widzenia. Inaczej, po ich nałożeniu będzie widoczne rozmazanie całego zdjęcia lub jego elementów.

Filtr neutralny szary potrzebny jest wówczas, gdy fotografujemy w bardzo jasnym świetle, w słoneczny dzień a chcemy uzyskać: małą głębię ostrości (musimy dać małą przysłonę - duży otwór), długi czas otwarcia migawki, by nastąpiło rozmycie sugerujące ruch obiektu fotografowanego.


Filtry korygujące kolory


Wszystkie filtry korygujące kolory mogą być łatwo zastąpione obróbką komputerową i dlatego ich stosowanie jest praktycznie zbyteczne w przypadku fotografii cyfrowej. Fotograficy wysokiej klasy stosują i takie filtry ale to już problemy profesjonalistów. W kolejnych częściach tego FOTPORADNIKA postaramy się dokładniej opisać metody użycia filtrów, szczególnie filtru polaryzacyjnego. Jest to bowiem zagadnienie dość trudne. Złe ustawienie się względem źródła światła powoduje, że filtr polaryzacyjny nie daje żadnego efektu.

FORMAT PLIKÓW JPEG


Format plików JPEG (Joint Photographic Experts Group) jest najpopularniejszym formatem, rozpoznawalnym przez praktycznie wszystkie programy graficzne. Pliki w formacie JPEG mogą być kompresowane od 10 do 20 razy w stosunku do nieskompresowango oryginału, bez wyraźnie widocznych zniekształceń.
Sekret takiego małego zniekształcenia tkwi w tym, że JPEG grupuje osobno informacje o kolorze i osobno o detalach geometrii a następnie kompresuje mocno kolory a znacznie mniej szczegóły geometryczne. Ponieważ oko ludzkie jest mniej czułe na kolory, nie zauważa silnej ich kompresji.
JPEG dodatkowo "rozdziela" duże elementy geometryczne od małych, kompresując silniej te duże. W efekcie duża kompresja nie jest tak zauważalna dla oka ludzkiego.

Wskazówki praktyczne


Edytując programem graficznym pliki JPEG należy unikać ich wielokrotnego zapisywania.
Każde kolejne zapisanie pliku w formacie JPEG nie zmniejsza wprawdzie jego rozmiarów ale wprowadza dodatkowe zniekształacenia. Dlatego edytując plik JPEG np. programem Adobe Photoshop należy zapisywać go w formacie PSD a dopiero na końcu, ostateczną postać obrazu zapisać jako JPEG.
Fotografując aparatem tworzącym pliki w formacie JPEG, najlepiej zapisywać je z najmniejszą komprasją, gdyż właśnie kompresja najbardziej zniekształaca obraz.

FORMAT RAW


Aparat cyfrowy rejestruje natężenie 3 podstawowych kolorów - RGB i zapisuje je jako liczby. Zależnie od rozdzielczości przetwornika analogowo cyfrowego, sa to liczby od 0 do 4095 - dla przetwornika 12 bitowego lub od 0 do 16383 - dla przetwornika 14 bitowego.
Zależnie od typu matrycy światłoczułej natężenie podstawowych kolorów jest rejestrowane w sąsiednich punktach - to w przypadku matrycy z filtrem Bayera lub w jednym punkcie matrycy typu FOVEON X3 ale na różnej głębokości.

Tak czy inaczej, dla każdego podstawowego koloru mamy zarejestrowane jego natężenie i położenie geometryczne tego punktu na matrycy.

Takie dane zarejestrowane w aparacie to dane typu RAW, czyli surowe. Nie można ich obejrzeć bez dość skomplikowanej i wielostopniowej obróbki komputerowej. Obróbka ta może być dokonana w aparacie za pomoca procesora aparatu i oprogramowania zapisanego w pamięci procesora.
Tak tez dzieje się w większości kompaktów. Plik RAW jest przetwarzany w obraz i zapisywany jako plik typu JPEG lub TIF.

Tak zapisanego obrazu nie można już za bardzo poprawić. To jak wywołany negatyw - można trochę korekt wprowadzić przy robieniu odbitki ale negatywu nie zmienimy.

Plik typu RAW to jak by naświetlony ale jeszcze nie wywołany negatyw. Jeżeli mamy taki plik zapisany w pamięci aparatu, to przenosimy go do komputera i teraz możemy go "obrabiać" odpowiednimi programami.
Ten proces obróbki jest pełną analogią do wywyoływania filmu i robienia odbitek.
Jest jednak bardzo istotna różnica między wywyływaniem filmu a procesem "wywoływania" pliku RAW.
Oryginalny plik RAW możemy mieć zapisany osobno, czyli "wywoływanie" programowe możemy wykonac dowolną ilość razy, zawsze startując od oryginału. Jest to czasochłonne, wymaga dużego doświadczenia w posługiwaniu się odpowiednimi programami ale daje OGROMNE możliwości, szczególnie artystom fotografikom.

Jak wspomnieliśmy, pliku RAW nie da się obejrzeć a robiąc zdjęcia chcemy zobaczyć natychmiast, jak ono wyszło. Dlatego aparaty wysokiej klasy zapisujące zarejestrowane obrazy w postacu plików RAW, równolegle przetwarzają jego kopię w format JPEG, co umożliwia fotografowi natychmiastowe obejrzenia na monitorze wykonanego zdjęcia.


Potem, w "ciemni cyfrowej", jak czasem nazywa się komputer z oprogramowaniem, może to zdjęcie udoakonalać, mając do dyspozycji plik RAW, czyli ów "niewywołany" negatyw.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna