Analiza Systemów Biznesowych



Pobieranie 1,63 Mb.
Strona5/8
Data24.02.2019
Rozmiar1,63 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

2. ANALIZA FUNKCJI

Na tym etapie modelujemy wymagania funkcjonalne, definiujemy funkcje, które system informatyczny musi realizować, aby spełniał swoje przeznaczenie. Określamy to, co dana firma robi lub powinna robić, czyli jej działania – funkcje. Celem takiej analizy jest stworzenie niezależnego od struktury organizacyjnej i mechanizmów jego realizacji modelu przedstawiającego potrzeby przedsiębiorstwa. Dzięki temu w łatwy sposób możemy modyfikować, rozwijać oparty na tym modelu system. Dobrze przeprowadzony etap modelowania funkcji przyczyni się do dokładnego poznania wymagań przed przystąpieniem do projektowania i wdrożenia systemu. Pozwoli to uniknąć problemów związanych z niezrozumieniem istoty tego, co jest wymagane.


2.1. Model hierarchii funkcji
Na co warto zwrócić uwagę jest to, że przy modelowaniu diagramów funkcji, przy projektowaniu i wymyślaniu hierarchii i dekompozycji funkcji cały czas pomijamy sprzętowy sposób realizacji funkcji, a jedynie skupiamy się na jej celu. To sprawia, że po kompletnej reorganizacji sprzętowej i organizacyjnej przedsiębiorstwa, diagram funkcji pozostanie nadal aktualny, gdyż przedstawia jedynie cele i zadania firmy, a nie sposób jej realizacji.

Warto również wspomnieć o celu tworzenia takiego diagramu. Otóż najważniejszymi celami tworzenia modelu funkcjonalnego przedsiębiorstwa jest dostarczenie dokładnego modelu potrzeb funkcjonalnych, który następnie zostanie wykorzystany jako szkielet potrzebny do opracowywania nowego systemu lub ulepszania już istniejących. Ale to nie wszystko, ponieważ model funkcjonalny pozwala na podejmowanie obiektywnych decyzji dotyczących różnych metod realizacji oraz umożliwia współistnienie z istniejącymi już systemami.



Mówiąc o modelu funkcjonalnym przedsiębiorstwa nie można pominąć aspektu, jakim jest dekompozycja funkcji. Jak sama nazwa wskazuje dekompozycja oznacza rozbijanie funkcji od bardziej ogólnych do bardziej szczegółowych. Można także powiedzieć, że funkcje bardziej szczegółowe muszą opisywać funkcję ogólną, której są rozwinięciem. Przykład dekompozycji przedstawiony został poniżej.

Naturalnym pojęciem łączącym się z dekompozycją jest pojęcie hierarchii funkcji. „Hierarchia funkcji stosowana jest do lokalizowania, konsolidacji i kontroli dużej liczby funkcji zdefiniowanych podczas procesu definiowania funkcji2

Należy wspomnieć, iż hierarchia funkcji rozpoczyna się od jednej funkcji zwaną funkcją główną. Jest to najwyżej umiejscowiona funkcja w hierarchii i na diagramie, charakteryzująca w najogólniejszym stopniu cele przedsiębiorstwa będące głównym założeniem modelowania funkcji biznesowych przedsiębiorstwa. Następnie funkcja główna zostaje rozbita w procesie dekompozycji na kilka bardziej szczegółowych funkcji, z których każda opisuje jeden zakres działania funkcji głównej. Każda z tych funkcji zostaje dalej rozbijana, aż do momentu uzyskania pełnej funkcjonalności modelu wraz z odpowiednim stopniem jego szczegółowości. Ostatni poziom jest tworzony przez funkcje atomowe.


Konstruowanie hierarchii jako ram dla funkcji przedsiębiorstwa jest przydatne z wielu powodów. Stanowi ona łatwy mechanizm dostępu do kolejnych funkcji i ułatwia kontrolę kompletności. Jest to również sposób kontroli jakości i spójności każdej funkcji przedsiębiorstwa. Na każdym poziomie hierarchii można sprawdzić czy poziom jest istotny i czy jest on kompletny2
Podczas omawiania diagramów funkcji zostało wspomnianych kilka rodzajów funkcji, którym warto się bliżej przyjrzeć, a nie zostały bliżej omówione. Poniżej przedstawione zostały krótkie definicje najważniejszych rodzajów funkcji:

  • funkcje atomowe – są to funkcje (tzw. „liście”) najniższego poziomu o największym stopniu szczegółowości.

  • funkcje elementarne – funkcje przedsiębiorstwa, które po rozpoczęciu muszą się zakończyć sukcesem, albo w przypadku niepowodzenia, wszystkie zmiany, jakie zostały przez nie wprowadzone, muszą zostać anulowane.

  • funkcje wspólne – takie funkcje przedsiębiorstwa, które pojawiają się w wielu miejscach hierarchii. Przy czym nie jest to redundancja funkcji, gdyż jest tylko jedna funkcja główna, a pozostałe są jedynie jej kopiami, stanowią mapę użycia tej samej funkcji w kilku miejscach hierarchii.

  • funkcja pełna – jest to taka funkcja, która zarówno ma funkcje podrzędne, jak i funkcję nadrzędną. Innymi słowy nie jest ani funkcją główną, ani także nie stanowi liścia w hierarchii.

Przy budowaniu diagramu hierarchii można spotkać się z różnymi rodzajami wyglądu wykresów. Podstawowymi modelami stosowanymi przy dekompozycji funkcji są następujące modele:
- Horyzontalny:

Układ bardzo przejrzysty, ale ze względu na szybkie tempo rozrastania się diagramu wszerz, stosowany zazwyczaj jedynie do dwóch lub trzech poziomów hierarchii funkcji.


- Wertykalny:

Układ często stosowany, gdyż bardzo przejrzyście pokazuje hierarchię funkcji składowych. Poprzez tendencję do szybkiego rozrastania się w pionie stosowany zazwyczaj efektywnie do dwóch poziomów zagnieżdżenia w hierarchii.


- Mieszany (Hybrydowy):

Układ ten jest układem poziomym, a jedynie ostatni poziom hierarchii jest w układzie pionowym. Jest to bardzo wygodne rozwiązanie przedstawienia graficznego hierarchii procesów, z uwagi na to, że poziom ostatni jest najbardziej rozbudowany i liczy najwięcej elementów. Zatem przedstawienie wykresu w postaci hybrydowej zabezpiecza graf przed nadmiernym rozrastaniem się zarówno w pionie jak i w poziomie.


- Horyzontalny dla zaznaczonego fragmentu

- Wertykalny dla zaznaczonego fragmentu



Dwa ostatnie układy są zdecydowanie najczęściej stosowane ze względu na swoją uniwersalność. Ich cechą charakterystyczną jest to, że w zależności od potrzeb, dowolny fragment wykresu poziomego możemy zamienić na pionowy ( na przykład wtedy, gdy liczy za dużo elementów i graf byłby za szeroki), a dowolny fragment wykresu pionowego na poziomy ( na przykład wtedy, gdy graf staje się za długi i chcemy go rozbudować poziomo). Gwarantuje to, że graf nawet bardzo rozbudowany będzie przejrzysty i czytelny.


Budowę modelu funkcji omówimy na przykładzie obsługi klientów firmy zajmującej się usługami ogrodniczymi. Hierarchia rozpoczyna się od funkcji, która wyraża cały zakres działania „Centrum ogrodniczego” nosi ona nazwę funkcji głównej (ang. Root Function) i znajduje się na najwyższym poziomie modelu. W tym wypadku jest to funkcja F0 – Obsługiwanie centrum ogrodniczego. Siedem funkcji poniżej pokazuje szczegółowe jej składowe. Zostaną one poddane procesowi dekompozycji na coraz mniejsze elementy zwane podfunkcjami.

Szczegółowość hierarchii wzrasta na niższych poziomach. Dzięki temu łatwiej jest zrozumieć kontekst danej funkcji, to co musi być wykonane, aby zrealizować funkcję nadrzędną. Takie postępowanie ułatwia także sprawdzenie kompletności.



Opis funkcji jest użyty do jednoznacznego określenia wymagań funkcjonalnych.

Funkcja F0 jest realizowana za pomocą 7 podfunkcji (F1-F7), które całkowicie ją opisują. Nic poza wykonaniem każdej z nich nie powinno być potrzebne, aby zrealizować funkcję główną (F0).



Po dokonaniu dekompozycji funkcji najwyższego poziomu do poziomu funkcji elementarnych otrzymamy następujące drzewo (w dwóch fragmentach):




1   2   3   4   5   6   7   8


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna