Analiza porownawcza systemów bankowych



Pobieranie 238,9 Kb.
Strona3/6
Data12.12.2017
Rozmiar238,9 Kb.
1   2   3   4   5   6

Ćwiczenia III


  1. Modele sektora bankowego – system anglosaski i kontynentalny

System anglosaski, czyli anglo-amerykański, zorientowany rynkowo. Wyodrębnił się w dobie kapitalizmu menedżerskiego i dominuje w fazie kapitalizmu instytucjonalnego. Opiera się na działalności rynków finansowych, gdzie zdobywane są środki finansowe.

Istotną rolę odgrywają tu banki specjalistyczne (inwestycyjne). Rola typowych banków sprowadza się, więc do minimum tj. do realizacji funkcji płatniczej, rozliczeniowej i do zaspokajania krótkoterminowego zapotrzebowania na pieniądz. Banki specjalistyczne (inwestycyjne) zajmują się bezpośrednim transferem oszczędności na rynek pieniężny i kapitałowy. Prowadzą one głównie operacje papierami wartościowymi. Inwestorzy lokują wolne środki pieniężne w papiery wartościowe za pośrednictwem banków inwestycyjnych, a nie komercyjnych.


Cechy systemu:

    • kluczowa rola rynku kapitałowego jako mechanizmu mobilizacji i alokacji zasobów finansowych w gospodarce oraz jako mechanizmu kontroli podmiotów gospodarczych; rynek kapitałowy jest w wypełnianiu tych funkcji niezależny i wolny od nacisku,

    • różnorodność instytucji pośrednictwa finansowego, w tym wyspecjalizowanych inwestorów instytucjonalnych, co stabilizuje funkcjonowanie rynków finansowych,

    • wyzwalanie innowacji finansowych, w tym nowych instrumentów i nowych typów transakcji,

    • wspieranie rozwoju małych i średnich podmiotów gospodarczych przez rynek kapitałowy (rozwinięty obrót poza giełdowy oraz aktywność towarzystw venture capital – fundusze podwyższonego ryzyka, funkcjonują w USA, fundusze emituje junk bonds – obligacje śmieciowe – które kupują klienci),

    • tendencja do formalizacji transakcji ekonomicznych.

Zalety:

    • nadanie kluczowej roli rynkom akcji i obligacji przedsiębiorstw,

    • sprzyjanie działaniu inwestorów,

    • pobudzanie innowacji finansowych.

Wady:

    • oparcie finansowe na anonimowym rynku papierów wartościowych,

    • częste zmiany papierów na rynku giełdowym, co oznacza krótkookresową perspektywę w procesach decyzyjnych,

    • duża formalizacja transakcji ekonomicznych.

Jak powstał system anglosaski?

Banki w USA nie mogły prowadzić operacji z papierami wartościowymi i w następstwie tego powstały wyspecjalizowane jednostki zajmujące się tego typu instrumentami finansowymi. Z kolei zniesienie administracyjnych barier funkcjonowania na rynku finansowym w USA np. zdjęcie zakazu prowadzenia działalności z papierami wartościowymi przez banki, zakazu maksymalnej stopy procentowej – deregulacja i liberalizacja – wpłynęły na powstanie bankowości globalnej. Przyszłość to banki globalne i lokalne – brak jest miejsca na banki pośrednie.


System kontynentalny, czyli bankowo zorientowany, reński, dawniej zwany niemiecko – japoński. Jest to model przeciwstawny do modelu anglosaskiego. W modelu tym, osią jest bank centralny i banki komercyjne pełniące zarówno funkcje monetarne systemu finansowego jak i funkcje kapitałowe, które w modelu anglosaskim realizowane są przez wyspecjalizowane instytucje finansowe oraz rynki papierów wartościowych.

System ten uważany jest za dość stabilny. Bank jest głównym źródłem pozyskiwania kapitału krótko- i długoterminowego. W modelu tym banki maja charakter uniwersalny, prowadzący zarówno działalność bankowości korporacyjnej (depozytowo - kredytowej) jak i działalność obszaru bankowości inwestycyjnej. Bank uniwersalny dokonuje wszystkich czynności bankowych – łączy transakcje depozytowe i kredytowe z transakcjami z zakresu papierów wartościowych i czynnościami emisyjnymi. Występują tu długotrwałe powiązania banków z korporacjami gospodarczymi, także w postaci wzajemnych związków kapitałowych, w następstwie, których powstają grupy finansowo – przemysłowe.


Cechy systemu:

    • długotrwałe powiązania miedzy bankiem a przedsiębiorstwami,

    • ubogi pakiet oferowanych instrumentów finansowych oraz opóźnienia we wprowadzaniu innowacji bankowych,

    • bank uniwersalny o dużej możliwości dywersyfikacji przychodów jest instytucją bardziej stabilna niż wyspecjalizowane instytucje finansowe,

    • mniejsza odporność na konkurencję ze strony instytucji niebankowych.

Zalety:

    • świadczą różne usługi – szeroka gama usług,

    • klient jest bardzo dobrze znany bankowi,

    • bank może być dla klienta lepszym doradcą,

    • bank może prowadzić bardziej elastyczna politykę cenową wobec klienta, gdyż może brać pod uwagę całość obsługi tego klienta,

    • bank może skuteczniej gromadzić zasoby pieniężne niż bank inwestycyjny i sprawniej dokonywać ich transformacji,

    • dzięki szerszemu wachlarzowi instrumentów może skutecznie skłaniać do oszczędzania,

    • finansowanie podmiotów odbywa się na podstawie indywidualnych umów kredytowych,

    • ma tu miejsce długoterminowe finansowanie miedzy bankiem a podmiotem gospodarczym, miedzy innymi przez krzyżowanie udziałów kapitałowych,

    • stymulowanie powstania dużych banków.

Wady:

    • niedostateczne dostosowanie wachlarza instrumentów finansowych jak to robią banki inwestycyjne,

    • opóźnienia we wprowadzaniu innowacji bankowych,

    • występuje mniejsza odporność na konkurencję ze strony instytucji parabankowych,

    • krytyka, że dokonywanie wszystkich operacji w jednym banku może być rozwiązywane kosztem słabszych klientów danego banku.

Za bankowością uniwersalna przemawiają fakty:

    • pozwala na utrzymanie stabilności systemu bankowego dzięki wszechstronności usług pieniężnych,

    • odbywa się efektywne działanie na rynku kapitałowym dzięki maksymalnemu wykorzystaniu źródeł kapitału, przy fakcie gęstej sieci oddziałów i przy zróżnicowanej ofercie łatwiej dokonywać transformacji ryzyka,

    • koszty promocji szerokiego wachlarza usług są niższe niż w bankowości inwestycyjnej i dzięki temu kompleksowy zestaw usług może być skonstruowany optymalnie zarówno dla klienta jak i dla banku.

  1. Współczesne przesłanki konwergencji systemów bankowych: procesy globalizacji i liberalizacji
Globalizacja

Współczesna bankowość w równym stopniu obejmuje globalne rynki finansowe, jaki i lokalne oraz narodowe systemy podatkowe. Jest, więc dualna i nie daje się sprowadzić do jednego tylko wymiaru narodowego lub ponadnarodowego. Uznaje, więc globalizację za część szerszego procesu obniżki kosztów pośrednictwa finansowego.

Globalizacja – to szybko postępująca integracja dotąd odrębnych krajowo rynków finansowych w jeden rynek ogólnokrajowy. Stąd istotnymi jej elementami są konsolidacja kapitałowo organizacyjna w sektorze bankowym oraz fuzje i przejęcia o zasięgu krajowym i ponad narodowym. Globalizacja współczesna to splot wielu procesów występujących równocześnie. Globalizację ekonomiczną można zdefiniować jako proces, w którym rynki i produkcje w różnych krajach staje się coraz bardziej współzależne.

Globalizacja polega głownie na integracji rynków krajowych. W banku oznacza ona obniżkę kosztów pośrednictwa finansowego. Widoczna jest ona przez konsolidację – fuzje i przejęcia międzynarodowe i krajowe.

Międzynarodowe standardy finansowe różnią się nie tylko forma, lecz również charakterem prawnym. Są to zarówno normy międzynarodowego prawa prywatnego oraz ustalania kontraktowe dominujących na rynku dostawców oprogramowania lub sprzętu, głównie informatycznego. Globalizacja i międzynarodowa standaryzacja usług finansowych ułatwia przewidywanie zachowań nieraz bardzo przestrzennie odległych uczestników gry rynkowej, ujednolicając ich zachowania, w tym również paniczne reakcje na domniemane lub faktyczne zagrożenia. W związku z globalizacją oraz stosowaniem nieuczciwych zasad konkurencji, wprowadzone są międzynarodowe standardy finansowe:

  • ZASADY – czyli „Podstawowe zasady efektywnego nadzoru bankowego” opracowywane przez KNB przy Banku Rozrachunków w Bazylei, „cele i zasady regulacji operacji papierami wartościowymi” wydawane przez IOSCO, „Podstawowe zasady systemowo ważnych systemów rozliczeniowych” wydawane przez Europejski Instytut Walutowy, czy też „Zasady nadzoru ubezpieczeniowego” uchwalane przez IAIS;

  • PRAKTYKI – zawierają instrukcje jak realizować zasady w praktyce np. standardy licencjonowania dla władz nadzorczych, czy dobra praktyka rachunkowości kredytowej;

  • METODYKI – zapewniają zgodność zebranych danych z wzorcami (opracowuje je Międzynarodowy Fundusz Walutowy);

  • KODEKS DOBREJ PRAKTYKI – to nowe źródło standardów międzynarodowych opracowywane głównie przez stowarzyszenia zawodowe;

  • POZOSTAŁE – czyli normy nieformalne, zwyczaje i sagi oraz tradycja (jest nią zarówno tajemnica bankowa, jak i etyka powiernika cudzego majątku) a także standardy finansowe, które mogą obejmować normy międzynarodowego prawa publicznego, prywatnego czy ustalenia kontraktowe.

Globalizacja i międzynarodowa standaryzacja usług finan­sowych ułatwia przewidywanie zachowań nieraz bardzo przestrzenie odległych uczestników gry rynkowej, ujedno­licając ich zachowania, w tym również paniczne reakcja na domniemane lub faktyczne zagrożenia.
Liberalizacja

Liberalizm pozwala na szeroki rozwój działalności bankowej na zagranicznych rynkach, przy równoczesnym wymogu nie ograniczania możliwości rozwojowych zagranicznych podmiotów na rynku krajowym. Jest ona przyspieszana przez rozwój internetu i usług teleinformatycznych. Liberalizacja rynków finansowych oznacza wycofanie się z obrony rynku krajowego przed obecnością zagranicznych usługodawców. Liberalizacja rynków finansowych jest wiec tożsama z rozwojem trans granicznego świadczenia usług. Liberalizacja przepływów kapitałowych tworzy przesłanki do istotnego obniżenia kosztów transakcyjnych w szczególności kosztów pośrednictwa finansowego.

Impulsy szybszej liberalizacji, czyli istota liberalizacji:

  • wprowadza wymienialność pieniądza (swoboda wymiany walut);

  • umożliwia swobodny przepływ kapitału;

  • obniża koszty transakcji;

  • umożliwia rozwój trans granicznego świadczenia usług (świadczenie usług ponad granicami).

Wzorce trans granicznej konkurencji na rynku usług finansowych, czyli wzorce liberalizacji umożliwiają one elastyczność systemu bankowego:

    1. dotyczące usługobiorcy

      • polega na trans granicznym świadczeniu usług finansowych np. przez zezwolenie, by usługobiorca zawierał umowę kredytową z bankiem poza granicami kraju lub by dokonywał zakupu za granicą papierów wartościowych i ubezpieczenia;

      • usługobiorca sam przekracza granice i korzysta tam z usług instytucji finansowych;

    2. dotyczące usługodawcy

  • polega na komercyjnej obecności zagranicznego usługodawcy w kraju usługobiorcy w formie przedstawicielstw, oddziałów lub zależnej bankowej spółki akcyjnej;

  • polega na tym, że osoba fizyczna świadcząca koncesjonowane usługi finansowe czasowo przebywa na terenie kraju usługobiorcy aby jej świadczyć bez konieczności ponownego potwierdzania jej kwalifikacji i prawa do swobodnej przedsiębiorczości.

Typy rozwoju usług trans granicznych:

1 – typ trans granicznego świadczenia usług pobudzony przez podaż – uwzględnia fakt, że istnieje wymienialność walut, która umożliwia bankom prezentowanie swojej oferty poza krajowe rynki. Banki emitując obligacje, akcje mogą je sprzedawać odbiorcom zagranicznym jak i same nabywać papiery wartościowe na rynkach eurowalutowych, czyli rozliczać się za transakcje w USD czy EUR, które nie stanowią ich walut krajowych.

2 – typ trans granicznego świadczenia usług ciągnionych przez popyt – wynikają z nowego zapotrzebowania na usługi bankowe np. oferowanie kompleksowej obsługi finansowo – księgowej, czy usługi internetowe. Przykładem takich usług jest też „private banking”, a więc obsługa bankowa ludzi zamożnych. Zamożni klienci oczekują od banku np.:

  • bezwzględnej dyskrecji;

  • niekwestionowanych wysokich kompetencji;

  • sprawnej obsługi;

  • poczucia bezpieczeństwa;

  • prowadzenia rachunku;

  • planowania finansowego wzrostu ich zamożności;

  • administrowania i ochrony rodzinnego majątku.

Popyt tej grupy klientów jest zaspokajany przez banki zagraniczne, które do tej oferty dodają doradztwo finansowe. Osoby o wysokim potencjale finansowym potrzebują specjalnej, nieustannej obsługi.

Kanały dystrybucji usług trans granicznych;

1 – tworzenie oddziałów banków zagranicznych – tworzenia takich oddziałów poprawia prowadzenie rozliczeń międzybankowych wszelkich transakcji trans granicznych obywateli danego kraju. Rozliczenia trans graniczne przy pomocy wspólnego dla wszystkich banków danego kraju oddziału zagranicznego prowadzi do znacznej obniżki kosztów oraz kontroli ryzyka realizacji rachunków.

2 – sprzedaż bezpośrednia i jej rozwój – możliwa jest ona dzięki automatyzacji obsługi rachunków bankowych (użycie kart płatniczych, kredytowych), automatyzacji obsługi czeków (paski magnetyczne na czekach podróżnych), a także dzięki rozwojowi internetu. Zaletą takiej sprzedaży jest możliwość przeprowadzenia operacji bankowych w kraju czy za granicą (usługi trans granicznej) niezależnie od czasu i miejsca przebywania usługobiorcy i usługodawcy.

Na pozycję konkurencyjną w warunkach swobody trans granicznego świadczenia usług wpływają takie czynniki, jak:

  • koszt pozyskania funduszy i kapitałów;

  • doświadczenie konkurencyjne;

  • innowacyjność i jakość strategicznego zarządzania;

  • stan nadzoru w kraju macierzystym;

  • wielkość banku;

  • pozycja polityczna w relacjach z rządem;

  • stan zadłużenia zagranicznego kraju;

  • obecność na rynku krajowym korporacji ponad narodowych;

  • wielkość rynku krajowego.

Reakcje banków (postawy) na nasilenie regionalnej integracji gospodarczej i globalizacji rynków finansowych:

Wybór odpowiedniej strategii działania jest inny dla każdego banku. Banki mniejsze chętnie przybierają postawę obserwatora, banki większe zaś postawę pioniera (cecha wielkości banku). Dla pionierów czas planu strategicznego wynosi 15 lat natomiast dla działaczy jedynie 4 lata (horyzont planu strategicznego).



1 – postawa analityka (61%) – bank stara się zachować kompetencje w oferowaniu stałego zestawu produktów, zmieniając ich zestaw systematycznie i rozważnie, zachowując na rynku pozycje drugą pod względem konkurencyjności mierzonej produkt do produktu;

2 – postawa obronna (25%) – bank realizując ją stara się odkryć niszę rynkową z relatywnie stałą liczbą klientów oraz ofertą produktów;

3 – postawa pioniera (7%) – stosując tą strategię bank pragnie być zawsze pierwszy na rynku z nowym produktem, dodając jednocześnie do swojej oferty coraz to nowe innowacje produktowe. Strategia ta prowadzi do tego, że wszyscy są konkurentami tych banków, co uniemożliwia im osiągnięcie opłacalnego udziału w rynku.

4 – postawa działacza (7%) – bank stosując tę strategię reaguje na wydarzenia na rynku od przypadku do przypadku. Bankowi brakuje jednak spójnej strategii produktowej i rynkowej. Bank nie walczy agresywnie o udział w rynku, lecz przemieszcza się tam, gdzie konkurencja go akceptuje i pozwala przeżyć.

Rywalizacja systemów;

Kontynentalny (reński, niemiecko – japoński) – wykorzystuje długi okres rachunku ekonomicznego. Państwo przez bank centralny odgrywa w nim kluczową rolę i kontroluje ruchy kapitału krótkoterminowego.

Anglosaski (anglo - amerykański) – giełda stanowi w nim instytucjonalne i główne źródło pozyskania kapitału z krótkookresowym horyzontem rachunku ekonomicznego. Występuje głownie w Stanach Zjednoczonych, uważa się że jest bardziej efektywny gdyż utrzymuje tendencje rozwojowe w gospodarce w warunkach powstania nowych miejsc pracy i spadku bezrobocia.



1   2   3   4   5   6


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna