7. pułk lotnictwa bombowo-rozpoznawczego (plbr) Historia



Pobieranie 5,35 Mb.
Strona1/130
Data02.11.2017
Rozmiar5,35 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   130



3. PUŁK UŁANÓW WIELKOPOLSKICH 17. Pułk Ułanów Wielkopolskich im. Króla Bolesława Chrobrego
7. PUŁK LOTNICTWA BOMBOWO-ROZPOZNAWCZEGO (PLBR)

Historia. Utworzony pod nazwą 7. Samodzielny Pułk Lotnictwa Bombowców Nurkujących (7 SPLBN) na lotnisku Leźnica Wielka k. Łęczycy na podstawie rozkazu dowódcy Wojska Polskiego nr 019 z 22 I 1946 oraz rozkazu dowódcy Polskich Sił Powietrznych z 24 I 1946. Pierwszymi samolotami nowo powstałej jednostki było 10 słynnych bombowców nurkujących Pe-2, 1 UPe-2 do szkolenia lotn. oraz 1 samolot łącznikowy Po-2. Do obsługi i zaopatrzenia 7 SPLBN przydzielono 7. Batalion Obsługi Lotniska, którego nr zmieniono na 39 w 1950. 6 III, po ukończeniu szkół lotn. w ZSRR, przybyła grupa pierwszych pilotów w stopniu chorążego, a 21 X następna grupa pol. pilotów, którzy po ukończeniu szkoły lotn. w ZSRR odbyli dalsze szkolenie w Oficerskiej Szkole Lotniczej (OSL) w Dęblinie. 31 VII na miejsce oficerów radz. do pułku trafiło wielu specjalistów, a także personel techn. tuż po ukończeniu 2. Wojskowej Szkoły Mechaników Lotniczych (WSML) w Wolsku. 21 VIII dowódcą pułku został ppłk pil. obs. S. Ścibior.

Rok 1947 był przełomowy w organizacji i kształtowaniu się pełnej obsady etatowej. W marcu ustalono nową 3-eskadrową strukturę, włączając w skład pułku pododdział 7. Batalionu Obsługi Lotniska. Przystąpiono do szkolenia rozpoznawczego, organizując etatowy klucz rozpoznawczy. Do zadań załóg latających w ramach pułku należało: rozpoznanie działań przeciwnika; rozmieszczenie przednich linii jego obrony, rejonów stanowisk ogniowych i pododdziałów; wykonanie fotografii lotn.; sporządzanie i przekazywanie meldunków o wynikach rozpoznania.

W czasie szkolenia lotn. każda załoga miała przydzielony samolot, za który wraz z obsługą techn. była odpowiedzialna. W tym samym roku pułk, mimo trwającego szkolenia lotn., wziął udział w defiladzie z okazji 600-lecia m. Bydgoszcz. W 1947 jednostkę przeniesiono z lotniska Leźnica Wielka do Poznania, na znane wszystkim hist. lotnisko Ławica (stąd 7 I 1919 wystartowały pierwsze samoloty z biało-czerwonymi szachownicami). W tym czasie obowiązki dowódcy pułku pełnił ppłk pil. C. Mankiewicz (przez 2 miesiące), którego następcą był mjr pil. W. Pniewski. 30 III 1947 na rynku m. Łęczyca odbyła się uroczystość przekazania przez przedstawicieli miejscowej ludności pierwszego sztandaru ufundowanego przez społeczeństwo ziemi łęczyckiej. W 1948 dokonano zmiany nazwy pułku z 7 SPLBN na 7. Pułk Lotnictwa Bombowców Nurkujących (7 PLBN). Pod koniec 1949 pułk otrzymał nowy typ samolotu bombowego – Tu-2, na którym rozpoczęło się intensywne szkolenie lotn. oraz loty w kooperacji z Marynarką Wojenną oraz związków taktycznych wojsk lądowych. Ustabilizowany w latach 1946-49 proces szkolenia lotn. został później poważnie zakłócony. Złożyło się na to wiele przyczyn, m.in. przebazowanie pułku w październiku 1950 z lotniska Ławica w Poznaniu do Malborka i wydzielenie z pułku doświadczonego personelu latającego i techn. do formowania dowództwa 15. Dywizji Lotnictwa Bombowego (DLB) oraz 33. i 35. Pułku Lotnictwa Bombowego.

W 1951 dokonano reorganizacji lotnictwa bombowego, związanej z sytuacją polit. na świecie. Rozkazem organizacyjnym MON nr 0036 Org. z 7 IV 1951 została utworzona 15. Dywizja Lotnictwa Bombowego w Malborku. W jej skład wchodziły następujące jednostki: 7. Pułk Lotnictwa Bombowego (PLB), 33. Pułk Lotnictwa Bombowego, 35. Pułk Lotnictwa Bombowego – od grudnia 1952, 68. Kompania Łączności, 46. Polowe Warsztaty Remontowe (PWR). 7 PLBR wchodził w skład 15. Brygady Lotnictwa Bombowego (BLB) do 1963, kiedy to rozwiązano dywizję.

W 1952, wraz z wejściem do eksploatacji w lotnictwie pol. samolotów odrzutowych bombowców typu Ił-28, nastąpił zwrot w sposobie szkolenia oraz wykorzystaniu do nowych zadań bojowych tego typu samolotów. Do uzbrojenia jednostki dodano samoloty Ił-28 w wersji bombowej, rozpoznawczej (Ił-28R) oraz szkolnej (SIł-28). Pojawiła się też potrzeba przystosowania innych służb do obsługi całkiem nowych urządzeń służących do zabezpieczania i ubezpieczania lotów. Wraz z wyposażeniem lotnictwa bombowego w samoloty IŁ-28 sprowadzono nowoczesny sprzęt umożliwiający działania w różnych warunkach. Były to: naziemne urządzenia radiolokacyjne, środki ubezpieczenia lotów, elektroniczne przyrządy kontrolno-pomiarowe, części zamienne.

W poł. stycznia 1953 w pułku rozpoczęto praktyczne szkolenie pilotów w powietrzu. Pierwszym przeszkolonym do lotów na nowym typie samolotu był mjr pil. J. Paździor. W 1953, dzięki dużemu zaangażowaniu całej kadry pułku, samoloty w sile eskadry wzięły udział w defiladzie nad Katowicami z okazji 22 VII, podczas której nastąpiła pierwsza publiczna prezentacja nowych samolotów. W tym czasie pułk przenoszony był z lotniska w Malborku, przez Bydgoszcz, na lotnisko Warszawa Bemowo, a następnie Modlin. Do pułku przybyła nowa grupa pilotów, w związku z tym podstawowym zadaniem tego okresu było szkolenie młodych pilotów, doskonalenie się w lotach bez widoczności (po przyrządach) oraz loty na trasach na dużej wysokości i loty w nocy.

13 VII 1954 na stanowisko dowódcy pułku został wyznaczony por. pil. J. Wójcik. Dziewięć dni później samoloty pułku wzięły udział w defiladzie lotn. z okazji obchodów święta odzyskania niepodległości. Załogi bombowców doskonaliły swoje umiejętności w powietrzu, zwracając uwagę na szkolenie w trudnych warunkach atmosferycznych w dzień i w nocy. Jednocześnie w OSL w Dęblinie rozpoczęło się szkolenie pilotów na samolotach bombowych. Pierwsza grupa po promocji przybyła do pułku w lipcu 1956. 8 X 1956 pułk otrzymał nowy sztandar, który został nadany przez Radę Państwa. Wręczył go ówczesny szef Sztabu Wojsk Lotniczych i OPLOK gen. W. Kadanazowicz, przyjął w imieniu pułku dowódca mjr J. Wójcik. Od 8 X 1956 do 31 XII 1999 stanowił on własność 7 PLBR. Poprzedni sztandar, otrzymany w Łęczycy, trafił do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

4 VII 1957 to jedna z najważniejszych dat w historii pułku, gdyż wtedy powrócił on na ziemię wielkopolską, gdzie realizuje swoje zadania szkoleniowe do dziś, wykorzystując jako bazę lotnisko Powidz. W latach 1959-60 7 PLB brał udział w wielu zawodach i szkoleniach organizowanych przez ówczesne Dowództwo Wojsk Lotniczych (DWL), osiągając przy tym wysokie oceny. Dyrektywą MON nr 0086 z 26 X 1962 rozformowano 15. Dywizję Lotnictwa Bombowego i 1-10 IV 1963 przystąpiono do organizacji 7. Brygady Lotnictwa Bombowego (7 BLB). W strukturze organizacyjnej brygady znajdowały się wtedy 4. eskadry lotn. Operacyjnie dowództwu 7 BLB podporządkowano 3. Pułk Zaopatrzenia, 17. Dywizjon Dowodzenia Lotami i Polowe Warsztaty Lotnicze. Proces formowania brygady zakończono 1 IX 1963.

Od 1960, wraz z rozpoczęciem obchodów 1000-lecia istnienia państwa pol., pułk oprócz szkolenia lotn. i wykonywania stawianych zadań bojowych brał udział w corocznych defiladach lotn., podczas których prezentował różne szyki. Do najbardziej znanych należą: „Romb”, zaprezentowany przez 28 Ił-28 podczas przelotu nad polami Grunwaldu 17 VII 1960 (szyk ten powtórzono nad Warszawą w 1964), oraz „Orzeł”, który został utworzony przez 33 Ił-28 z BLB i 33 PLB podczas defilady lotn. 22 VII 1966 nad Warszawą z okazji 1000-lecia istnienia Polski. Do wykonania tej bardzo trudnej figury wytypowano najlepsze załogi wspomnianych jednostek. O trudności jej wykonania może świadczyć jej długość – 340 m, przy przewyższeniu między samolotami wynoszącym nie więcej niż 8 m – oraz to, że podczas przygotowania „Orła” wykonano 500 lotów w czasie 450 godzin. Nigdy więcej nie utworzono podczas defilad lotn. tego szyku.

W latach 70. nastąpiła reorganizacja, w wyniku której już wcześniej, bo w 1968, rozwiązano 33 PLB, a sprzęt i ludzie zostali wcieleni do 7 BLB. W 1973 7 BLB przemianowano na 7. Brygadę Lotnictwa Rozpoznania Operacyjnego (7 BLRO), by w 1976 zmienić nazwę na 7. Brygadę Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego (7 BLBR). 30 XII 1977 skończyło się szkolenie lotn. na samolotach Ił-28 (wraz z oddaniem sterownicy z Ił-28 do sali tradycji) i rozpoczął się okres samolotów naddźwiękowych nowej generacji Su-20.

W styczniu 1974 pierwsza grupa kadry 7 BLBR, złożona z pilotów i techników obsługi naziemnej, udała się do Krasnodaru w ZSRR na szkolenie na nowym typie samolotu. 26 IV 1974 po raz pierwszy na lotnisku powidzkim wylądowało 6 samolotów Su-20, w wersji M2, o czerwonych dwucyfrowych numerach 01, 02, 03, 04, 05, 06, które rok później zmieniono na 4-cyfrowe numery od 4241 do 4246. Do szkolenia przerzucono z Bydgoszczy „szparkę” Su-7U o nr. 331 oraz SbLim-2 o nr. 234. Samoloty Su-20 od momentu przylotu z ZSRR wzbudzały przez długie lata ogromne zainteresowanie, potęgowane zakazem rozpowszechniania o nich jakichkolwiek informacji. Po raz pierwszy zostały zademonstrowane szerokiej publiczności podczas przelotu nad Warszawą w trakcie defilady z okazji 22 VII w 1974. Były to nowe samoloty z tzw. zerowym resursem, prosto od producenta. Docelowo Polska zakupiła 26 samolotów tego typu, uzupełnionych w 1977, po rozbiciu się nru 4201, o 27. samolot z nrem bocznym 7125. Cyfry 7125 oznaczają odpowiednio: 7 – rok przybycia samolotu do jednostki (1977), 1 – kwartał roku (pierwszy), 2 – miesiąc (luty), 5 – ostatnią cyfrę nru płatowca. Poszczególne cyfry malowane były początkowo po obu stronach kadłuba kolorem czerwonym (całe samoloty malowano wówczas na srebrno), a po drugim remoncie w zakładach w Baranowiczach kolorem żółtym (samoloty malowane były wówczas w kamuflaż składający się z trzech kolorów). Znany jest jeden przypadek odstępstwa od tego schematu malowania – był nim samolot o nrze bocznym 6136, którego technik, bardzo dobrze znany w kręgach pol. lotnictwa wojsk., w celu szybkiej identyfikacji własnego samolotu w czasie lotów pomalował cyfry na kolor biały, uzupełniając je czerwonymi obwódkami.

Su-20 latały nieprzerwanie w barwach 7 PLBR aż do uroczystego ich pożegnania 27 II 1997 (rozkaz o wycofaniu z eksploatacji nr 9/97 Dowódcy 4 KL w Poznaniu), podczas którego nastąpiło przekazanie miniatury samolotu do sali tradycji jednostki oraz drążka do sali tradycji ówczesnego 4. Korpusu Lotniczego w Poznaniu. Lotniskiem docelowym ostatnich 11 Su-20 była Bydgoszcz. W okresie eksploatacji samolotów Su-20 piloci jednostki brali udział m.in. w bardzo mocno w tym czasie nagłaśnianych ćwiczeniach wojsk byłego Układu Warszawskiego pod kryptonimem „Tarcza”. W 1976 ppłk pil. Z. Jankowski z BLBR został przeniesiony wraz z mjrem pil. M. Hermaszewskim do centrum szkolenia kosmicznego na Bajkonurze w celu przygotowania do wspólnego lotu w kosmos z Rosjanami w ramach programu „Interkosmos”.

Zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego Nr 029/Org. z 15 VIII 1976 przeformowano 7 BLBR. Wynikało to z nowych zadań, które lotnictwo miało do wykonania po uzyskaniu nowoczesnych samolotów. Piloci wykonywali wszystkie zadania przewidziane w instrukcjach, w tym zastosowanie bojowe na poligonach.

10 X 1982 nastąpiła zmiana nazwy z 7 BLBR na 7. Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego (PLBR), pod którą znany był do dnia rozwiązania jednostki – 31 XII 1999.

W 1984 wprowadzono na wyposażenie lotnictwa pol. nowy samolot (określany jako „supertechnika”) bojowy Su-22M4 i szkolno-bojowy Su-22UM3K. Szkolenie na nowych samolotach odbywało się już z wykorzystaniem samolotów Su-22, które zastąpiły wysłużone Su-7. Tak jak Su-20, jest to samolot o zmiennym kącie skosu skrzydła, przeznaczony do zadań myśliwsko-bombowych oraz przystosowany do lotów z prędkością naddźwiękową na małych wysokościach. Wszystkie samoloty Su-22, które są użytkowane w pułkach myśliwsko-bombowych, były składane i oblatywane w Powidzu. Od 1986, wraz z utworzeniem 3. eskadry lotn., stały się stałym elementem lotniska Powidz.

W 1987 nastąpiła kolejna reorganizacja w Wojskach Lotniczych. Samodzielny dotychczas 7 PLBR został podporządkowany 2. Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego (DLMB) w Pile, w skład której wchodzi z 6. Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego (PLMB) z Piły i 45. Pułk Lotnictwa Szkolnego z Babimostu. W miejsce rozwiązanego 3. Pułku Zaopatrzenia powołano batalion zaopatrzenia, a 17. Dywizjon Dowodzenia Lotami przekształcono w batalion łączności i ubezpieczenia lotów, które podporządkowano 7 PLBR.

Przez cały okres istnienia pułk brał udział w wielu ćwiczeniach, szkoleniach i pokazach. Od 1989, tj. od otwarcia Polski na zachód, pułk wizytowało wiele oficjalnych delegacji wojsk. i państw. Pierwsza oficjalna wizyta odbyła się 17 X 1990, w jej trakcie po raz pierwszy pokazano tzw. wyjście spod uderzenia eskadry. Od 1990 częstymi gośćmi są oficerowie państw NATO, wśród nich Inspektor Sił Powietrznych Niemiec – gen. por. Kuebart (28 VII 1992), Szef Sztabu Sił Powietrznych Francji – gen. armii V. Lanata (19 V 1992), Dowódca Sił Powietrznych USA w Europie – gen. R.C. Oaks (8 VII 1993), Dowódca Sił Powietrznych NATO w Europie – gen. H. Hawley (IX 1995) oraz weterani Polskich Sił Powietrznych (PSP) w Wielkiej Brytanii, m.in. ppłk pil. W. Gnyś (17 VIII 1998). W maju 1995 grupa samolotów oraz pilotów i techników wylądowała na lotnisku w Satenas na zaproszenie Lotnictwa Wojsk. Szwecji. Rok później samoloty Saab J37 Viggen z jednostki F7 w Satenas złożyły rewizytę w 7 PLBR. W latach 1990-99 kadra wraz ze sprzętem pułku wzięła udział m.in. w lądowaniu w ramach szkolenia lotniczego na Drogowym Odcinku Lotniskowym w Kliniskach oraz pod Wrześnią, Zlotach Dowódców organizowanych co roku przez Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (WLOP), we wszelkiego typu pokazach lotn., m.in. z okazji Dnia Lotnictwa Polskiego. W 1997 pułk wziął czynny udział w zabezpieczaniu pobytu papieża Jana Pawła II, jego pielgrzymki po Polsce oraz przybycia 7 prezydentów na mszę koncelebrowaną przez Ojca św. w Gn. Ukoronowaniem historii 7 PLBR był jego udział w pierwszym pol.-amer. ćwiczeniu lotn., które odbyło się we wrześniu 1997 pod kryptonimem „Orli Szpon 97” (Eagle’s Talon). Baza Powidz była centralnym miejscem pobytu amer. sił powietrznych. 24-28 V 1999 pułk brał udział w ćwiczeniu „Ocelot 99” organizowanym przez dowództwo WLOP. W ćwiczeniu uczestniczyły wydzielone siły powietrzne: Czech, Francji, Niemiec oraz wydzielone siły WLOP, Marynarki Powietrznej RP i Wojsk Lądowych. Na bazie lotniska Powidz utworzono Dowództwo Międzynarodowego Skrzydła Lotn. Celem ćwiczenia było podniesienie na wyższy poziom interoperacyjności PSP i Sił Powietrznych NATO. Ciężka praca wszystkich ludzi, związana z codziennym funkcjonowaniem jednostki, poparta wieloma wyrzeczeniami oraz kosztem własnego zdrowia i życia rodzinnego, została zauważona przez decydentów i nagrodzona. Za całokształt zasług i realizację postawionych zadań, pomimo coraz trudniejszej sytuacji w wojsku pol. (pułk jako jedyny wylatał w 1999 ponad 4000 godzin), dowódca 7 PLBR płk pil. L. Cwojdziński otrzymał z rąk Prezesa Rady Ministrów RP „Znak honorowy Sił Zbrojnych RP”, natomiast mjr pil. T. Mikutel – jeden z sześciu „Buzdyganów ’99”, przyznawanych przez kapitułę pod patronatem tygodnika „Polska Zbrojna”. Swoją pracą udowodnił, że pol. piloci – dzięki swojemu poświęceniu, talentom i umiejętnościom – dorównują, a nawet przewyższają w wielu sytuacjach najlepszych pilotów świata.

Na podstawie obiektów, sprzętu oraz stanów osobowych rozwiązanego 7 PLBR utworzono 21. Bazę Lotniczą oraz 6. i 7. Eskadrę Lotnictwa Taktycznego, które przejęły tradycje poprzedniej jednostki i wcześniej rozwiązanego 6. Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego.



21 I 2000 skończyła się trwająca 54 lata historia jednej z najbardziej znanych jednostek lotn. w Polsce i za granicą, ukrywającej się przez wiele lat pod nrem 1462 – 7 PLBR, którego bazą przez ostatnie 43 lata było lotnisko w Powidzu, znane wielu ludziom nie tylko z hałasu startujących i lądujących samolotów, ale również z pięknego położenia wśród kompleksu jezior Wielkopolski. Jako tło pożegnalnej zbiórki wykorzystano elementy tradycyjnie lotn. – samoloty Su-22M4, będące na wyposażeniu rozwiązywanej jednostki, oraz dodające całości kolorytu lotn. środki bojowe, ustawione przez fachowców od uzbrojenia przed jednym z samolotów. Na miejsce zbiórki przybył dowódca 2. Brygady Lotnictwa Taktycznego w Poznaniu płk dypl. pil. Z. Smutniak, który przyjął meldunek od ostatniego dowódcy 7 PLBR, płka dypl. pil. L. Cwojdzińskiego. W trakcie zbiórki odczytano rozkaz ministra obrony o rozwiązaniu jednostki. Po słowach podziękowania za całokształt działalności nastąpiło uroczyste pożegnanie sztandaru 7 PLBR, który został przekazany do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Przez 54 lata istnienia pułku przewinęły się przez niego niemal 3 pokolenia żołnierzy.

Nazwy. 7. Samodzielny Pułk Bombowców Nurkujących (22 I 1946-1 XII 1950), 7. Pułk Lotnictwa Bombowego (1 XII 1950-15 V 1963), 7. Brygada Lotnictwa Bombowego (15 V 1963-10 II 1973), 7. Brygada Lotnictwa Rozpoznania Operacyjnego (10 II 1973-15 VIII 1976), 7. Brygada Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego (15 VIII 1976-15 X 1982), 7. Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego (15 X 1982 do rozwiązania).

Dyslokacje. Leźnica Wielka (22 I 1946-12 IV 1947), Poznań Ławica (12 IV 1947-24 X 1950), Malbork (24 X 1950-4 IV 1952), Bydgoszcz (4 IV 1952-8 IV 1953), Warszawa Bemowo (8 IV-8 X 1953), Modlin (8 X 1953-4 VII 1957), Powidz (4 VII 1957 do rozwiązania).

Sprzęt. Samoloty bojowe: Pe-2FT, Tu-2, Ił-28, Ił-28R/E, Ił-14, Su-20, Su-22M4; samoloty szkolne: Po-2, Upe-2, UTB-2, Uił-28, Jak-12, SU-7U, TS-11; Su-22UM3K, SBLim-2.

Dowódcy. Ppłk pil. M. Bażenow (22 I-23 VIII 1946), ppłk pil. S. Ścibor (23 VIII 1946-11 IX 1947), ppłk pil. C. Mankiewicz (11 IX-21 XI 1947), płk pil. W. Pniewski (21 XI 1947-28 XII 1948), ppłk pil. M. Bortnikow (28 XII 1948-08 VII 1953), mjr pil. A. Jemielin (8 VII 1953-23 VIII 1954), kpt. pil. J. Wójcik (23 VIII 1954-30 IX 1959), ppłk pil. J. Ładoga (30 IX 1959-4 I 1960), kpt. pil. J. Knyszewski (4 I 1960-29 VIII 1962), mjr pil. I. Hejda (29 VIII 1962-24 IV 1963), ppłk pil. J. Ładoga (24 IV 1963-15 IV 1964), płk pil. J. Wójcik (15 IV 1964-23 VIII 1973), płk pil. J. Adamie (23 VIII 1973-24 IX 1975), ppłk pil. M. Paszowski (24 IX 1975-28 VII 1977), ppłk pil. J. Kania (28 III 1977-3 X 1984), mjr pil. T. Kuziora (3 X 1984-21 X 1986), płk pil. C. Śledzik (21 X 1986-2 XI 1989), ppłk pil. B. Sasim (2 XI 1989-22 IX 1991), ppłk pil. K. Adamczak (22 IX 1991-22 IV 1996), płk pil. L. Cwojdziński (22 IV 1996-21 I 2000).

Emblematy. Najbardziej znany to malowana od 1990 (do 1995) na wszystkich samolotach 7 PLBR „uskrzydlona siódemka” autorstwa płka B. Sasima, ówczesnego dowódcy pułku. Składa się on z niebieskiej „uskrzydlonej siódemki” (skrzydełka w kolorze białym) oraz wizerunku bomby (w kolorze zielonym) na przedłużeniu dolnej części siódemki. Ten sam emblemat został wpisany w oficjalne godło 7 PLBR, składające się dodatkowo z tła w kształcie koła (w kolorze brązowym), z białą obwódką i białym napisem „Princit Vincit” – szybszy zwycięża. Oba emblematy malowane były na wszystkich samolotach Su-20 i Su-22, będących w latach 1990-95 na stanie jednostki. „Siódemkę” malowano tylko po lewej stronie kadłuba, przed i powyżej klap przeciwpompażowych, natomiast godło – po obu stronach statecznika pionowego, u jego podstawy. „Siódemkę” wydano w formie odznak okolicznościowych. Ponadto w 2. eskadrze 7 PLBR latały dwa TS-11 „Iskra” o nr. bocznych 1802 i 1616 z namalowanym w 1990 emblematem białego orła z bombą w szponach na żółtym kole. Godło to opracował i wykonał st. chor. sztab. H. Oleszczuk. Również on namalował płomienie ognia na części nosowej TS-11 o nr. 1614. W maju 1988, z okazji organizowanego przelotu samolotów 3. eskadry do byłej Czechosłowacji na wspólne ćwiczenia, zostało opracowane godło eskadry, którego formę zaproponowali kpt. Magrian i mjr M. Musielski, a wykonawcą projektu i pierwszego szkicu była żona – chor. K. Gadomskiego. Godłem tym był „lisek chytrusek”. Namalowano je na wszystkich samolotach 3. eskadry na lewej stronie kadłuba, poniżej nieruchomej części kabiny. Ponieważ wykonano to bez zgody przełożonych, decyzją tych ostatnich godła te zostały zamalowane. Jedyny znany „lisek” namalowany na Su-22 zachował się (do pierwszego remontu w Wojskowych Zakładach Lotniczych Bydgoszcz) na samolocie nr 3201, który w tym czasie wykonywał loty w 8 PLMB w Mirosławcu. W wyniku późniejszych ruchów samolotów między 7 PLBR i 8 PLMB pozostał w nim na stałe. W 1991, po otrzymaniu zgody od ówczesnego dowódcy pułku, płka K. Adamczaka, i po namowie kolegów, st. chor. A. Peszko opracował projekt nowego godła eskadry, w którym gł. elementem był „lisek”; ponadto wykonał szablony i namalował je na samolotach o nr. 3203, 3305, 3306, 3407, 3508, 3509, 3710, 3811, 3812, 102 i 707 (będących na stanie eskadry), na lewej stronie kadłuba, między nieruchomą częścią kabiny a pierwszą cyfrą nr. samolotu. Godło to jest całkowicie nową formą – jego gł. elementem jest lisek trzymający w łapkach bombę, umieszczony na tle rzym. trójki. W późniejszym czasie w pułku, po wycofaniu z eksploatacji samolotów Su-20, można było spotkać samoloty z różnymi emblematami i godłami jednostek używających samolotów Su-22.

Malowanie. Samoloty Su-20 w pierwszym okresie eksploatacji w pułku malowane były całe na srebrno (H11 lub H191), po drugim remoncie w zakładach remontowych w Baranowiczach (w byłym ZSRR) w kolorach kamuflażowych. Oglądając samoloty Su-20, można dojść do wniosku, że przy ich malowaniu nie istniał ustalony schemat. Tę odmienność w położeniu kamuflażu można porównać do różnorodności schematów ułożenia pasków na zebrach. Mimo to zauważalne były 3 schematy kolorystyczne kamuflaży nanoszonych na Su-20: górne powierzchnie: zielony (H80), jasnooliwkowy (86); jasnobrązowy (H110), ciemnozielony (H117), brązowy (H133); jasnozielony (H117), jasnozielony (H120), jasnobrązowy (H118); dolne powierzchnie: błękitny (H65) lub jasnoniebieski (H122); elementy podwozia i wnęki: jasnoszary (H64), z czasem przechodzący w szary (H147); anteny i wystające elementy radiowe: zielony (H2); felgi kół: zielony (H80).

Samoloty Ił-28 malowane były według schematu używanego w lotnictwie bombowo-rozpoznawczym w latach 1952-77. Wszystkie powierzchnie zewn. malowano kolorem srebrnym (H11 lub H191) lub aluminium (H56), felgi kół – zielonym (F80), elementy szybkiej identyfikacji (w formie kolorowych końcówek stateczników i skrzydeł), w zależności od przynależności do eskadry lub pułku – czerwonym (H60), żółtym (H69) lub zielonym (H2 lub H80).

Fabrycznie nowe samoloty Su-22 miały na górnych powierzchniach naniesiony kamuflaż ciemnooliwkowozielony (H149), zielony (H105), brązowy (H62), ziemisty (H119); na dolnych powierzchniach – błękitny (H65) lub jasnoniebieski (H122); na elementach podwozia i wnęki – jasnoszary (H64), z czasem przechodzący w szary (H147), w niektórych przypadkach nawet czarny (H33; samolot 3710 przed remontem); na antenach i wystających elementach radiowych – zielony (H2); na felgach kół – zielony (H80).

Samoloty trafiające do pułku po remoncie w WZL-2 w Bydgoszczy malowane były bez zachowania schematu kamuflażu, a zestaw kolorów zmieniał się w zależności od egzemplarza. Charakterystyczną cechą samolotów latających w 7 PLBR były żółte cyfry nr. bocznych, które niejednokrotnie przemalowywano na samolotach będących wcześniej na stanie innych pułków.



Numery boczne samolotów Su-20. 1974: 01, 02, 03, 04, 05, 06; 1976: 4241 (spadł w Dolińcu), 4242, 4243, 4244, 4245, 4246, 6130, 6131, 6132, 6134, 6135, 6136, 6137, 6138, 6250, 6251, 6252, 6253, 6254, 6255, 6256, 6259, 6262, 6263, 6264, 6265; 1977: 4242, 4243 (spadł), 4244, 4245, 4246, 6130, 6131, 6132, 6134, 6135, 6136, 6137 (kapotował – Oleśnica), 6138, 6250, 6251, 6252, 6253, 6254, 6255, 6256, 6259, 6262, 6263 (spadł w Oleśnicy), 6264, 6265, 7125; 1997: 6135, 6136, 6138, 6250, 6252, 6255, 6256, 6259, 6262, 6264, 6265.

Samoloty Su-22M4 – stan na grudzień 1991: 3201 – Mirosławie od 1990, 3205, 3306, 3407, 3508, 3509, 3710, 3811, 3812.

Samoloty Su-22UM3K – stan na grudzień 1991: 102, 201, 306, 508, 707.

Samoloty latające w ramach 7 PLBR przez ostatnie 54 lata doczekały się swoich miniatur w skali 1:72, wśród nich: Su-22M4 firmy Pantera ze schematem malowania samolotu nr 3812 z 3. eskadry lotn. 7 PLBR; Su-22M4/R firmy Pantera ze schematem malowania samolotu nr 3710 z 3. eskadry lotn. 7 PLBR; Su-22M4 firmy Italeri ze schematem malowania samolotu 3407 z 3. eskadry lotn. 7 PLBR; Su-20 firmy Pantera ze schematem samolotów nr 6136 z 1. eskadry lotn. 7 PLBR oraz nr 7125 z 2. eskadry lotn. 7 PLBR; Su-20R firmy Pantera ze schematem malowania samolotu nr 6252 z 2. eskadry lotn. 7 PLBR; Su-20 firmy SK ze schematem malowania samolotu nr 4245 z 2. eskadry lotn. 7 PLBR; Ił-28 firmy Airfix ze schematem malowania samolotu nr 40 z 15 DLB. W sklepach modelarskich można dokupić wiele dodatków uzupełniających modele, do których należą elementy Eduarda i Parta, elementy żywiczne Aire’a i Extra Tech, elementy uzbrojenia Energii oraz kalkomanie HDL.



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   130


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna