1/ kryzys legitymizacji władzy i państwa; 2/ spadek frekwencji wyborczej



Pobieranie 35,54 Kb.
Data07.01.2018
Rozmiar35,54 Kb.

WYKŁAD I


PAŃSTWO I POSPOLITYKA
Czy demokracja liberalna jest najlepszym ustrojem politycznym?

DIAGNOZA STANU DEMOKRACJI
Demokracja, jako forma rządów/ system polityczny, w dotychczasowym rozumieniu, się wyczerpała (zdegenerowała).
Objawy:

1/ kryzys legitymizacji władzy i państwa;

2/ spadek frekwencji wyborczej;

3/ wzrost znaczenia manipulacji społeczeństwami, socjotechnika wyborcza, public relations rządów a rzeczywiste rządzenie;

4/ oligarchizacja partii politycznych, „partie wodzowskie” („partie personalne”), zależność wybieranego przedstawiciela od kierownictwa partii politycznej, parlamentarne przetargi polityczne, uchwalanie ustaw w celu realizacji interesów partykularnych, a nie dla dobra wspólnego;

5/ kryzys przywództwa – spadek politycznej aktywności obywateli (depolityzacja); indywidualizm i konsumpcjonizm jako modele życia jednostki.


PAŃSTWO – możliwe definicje:


  • jako organizacja społeczna

  • jako organizacja polityczna

  • jako władza państwowa

  • jako organizacja suwerenna

  • jako organizacja terytorialna

  • jako organy państwowe


WYKONYWANIE WŁADZY PAŃSTWOWEJ



  • LUD jako suweren:


- umowa społeczna
- władza konstytuująca a władza konstytuowana
- demokracja bezpośrednia a demokracja pośrednia
- fikcja prawna demokracji przedstawicielskiej J.J. Rousseau
- demokracja konstytucyjna

WSPÓLCZESNA FORMA WYKONYWANIA WŁADZY PRZEZ LUD – demokracja deliberatywna


Czym jest demokracja deliberatywna?
DEMOKRACJA DELIBERATYWNA (termin użyty po raz pierwszy przez Josepha Bessette’a w 1980 r. w artykule „Delibeative Democracy; The Majority Principle in republican Governement)
Cel demokracji deliberatywnej:

usprawiedliwienie lub legitymizacja decyzji podejmowanych przez obywateli i ich przedstawicieli.


Cechy demokracji deliberatywnej:

1/ obywatele i ich przedstawiciele prezentują racje, jakich jednostki, które chcą uczciwie współpracować, nie mogą, kierując się rozsądkiem, odrzucić;

2/ prezentowane racje powinny być zrozumiałe i dostępne dla wszystkich obywateli;

3/ raz podjęte decyzje zobowiązują na pewien czas, demokracja deliberatywna to nie pokazowe seminarium, lecz procedura podejmowania decyzji;

4/ proces podejmowania decyzji ma charakter dynamiczny.

5/ zasada ostrożności (ograniczania się) w razie pojawienia się kontrowersji moralnych.


Definicja demokracji deliberatywnej:

Jest to forma rządów, w której wolni i równi obywatele (oraz ich przedstawiciele) legitymują decyzje w trakcie procesu polegającego na wzajemnym prezentowaniu racji, jakie są dla wszystkich do zaakceptowania i zarazem są powszechnie zrozumiałe. Postępują tak w celu osiągnięcia konkluzji i podjęcia decyzji, które obowiązują w danym momencie wszystkich obywateli, ale mogą podlegać krytyce w przyszłości.



PYTANIA:

1/ granice dopuszczalnej debaty w demokracji;

2/ charakter debaty, rozróżnienie rozmowy prywatnej i debaty publicznej, minimalistyczna koncepcja demokracji negatywnej;

3/ uciążliwy i powolny proces podejmowania decyzji w demokracji deliberatywnej;

4/ o czym można deliberować w debacie publicznej? Kwestia prawa do prywatności.


KRYTYKA:

1/ brak wystarczającego zainteresowania obywateli sprawami publicznymi;

2/ „polaryzacja grupowa”

3/ procesy wpływu społecznego; „kaskadowy” model kształtowania opinii publicznej: homogeniczne grupy, w których deliberacja prowadzi do wyeliminowania czynników krytycznych są radykalnie niestabilne, zdolne do przyjmowania opcji radykalnych, nieuzasadnionych argumentacją – wynik „dynamiki grupy” – badania Carla Sunsteina 2000.


  1. dewastacja sfery publicznej: wpływ mediów, „upartyjnienie” parlamentów, lobbing, przetargi polityczne przy podejmowaniu decyzji.

  2. niebezpieczeństwa demokracji deliberatywnej: talenty retoryczne niektórych uczestników i nadmiar argumentów.

  3. deliberacja nie może legitymizować wszystkich decyzji (wypowiedzenie wojny, operacje tajne).

  4. wymóg racjonalności uczestników – kryteria wykluczania, stopniowalność racjonalności? Kto ustala reguły deliberacji?

  5. domniemanie, że obywatele nie będą się w deliberacji publicznej kierowali bezstronnością i rozumnością = domniemanie, że będą to czynić.

  6. ludzie nieracjonalni nie przyjmują siły argumentów, tylko argument siły.

  7. jak możliwa jest instytucjonalizacja odpowiednich procedur i założeń komunikacyjnych dotyczących funkcjonowania administracji publicznej? – model administracji responsywnej



Przyczyny konieczności zmiany modelu administracji publicznej:

1/ zwrot kulturowy ku wartościom postmaterialistycznym – 1977 Roman Inglehart „Silent Revolution”;

2/ brak zaufania do instytucji publicznym, rozczarowanie klasycznym, weberowskim modelem administracji, koniec monopoli państwa narodowego;

3/ wzrost potrzeby uczestnictwa publicznego powiązany ze wzrostem poziomu wykształcenia obywateli, mobilnością społeczeństwa, rozwojem technologii informacyjnych


PRAKTYKA:
1/ partycypacja polityczna – formy:

  • zachowania wyborcze,

  • referenda,

  • lobbing,

  • nieposłuszeństwo obywatelskie,

  • przynależność do partii politycznych, organizacji społecznych,

  • strajki, pikiety, demonstracje, formy dialogu społecznego

2/ partycypacja publiczna (community participation): angażowanie obywateli w działanie agend administracyjnych; Każdy mechanizm stworzony intencjonalnie po to, by włączał zwykłych ludzi lub ich reprezentantów w administracyjny proces podejmowania decyzji.



METODY:

1/ komentowanie: możliwość składania pisemnych komentarzy do prezentowanych przez agendy administracyjne projektów legislacyjnych;

2/ ławy obywatelskie (1996 Highway and Trasportation Department stan Nowy Meksyk badania sondażowe opinii publicznej, co do planowanego systemu drogowego;) i konferencje obywateli (po raz pierwszy 1987 Dania udział w podejmowaniu decyzji przez Danish Board of Technology) podobne 1977 USA National Institute of Health

3/ wiece publiczne;

4/ elektroniczne wiece publiczne (do 4000 uczestników), stowarzyszenie AmericaSpeaks metoda tzw. 21 st Century Town Meeting, uczestnicy rozdzielani na 10 osobowe grupy + moderator, deliberacja poprzedzona informowaniem uczestników; decyzje przy pomocy joysticków, wyniki poszczególnych grup agregowane w czasie rzeczywistym. Wykorzystane po raz pierwszy w ramach projektu Listening to the City – projekt zagospodarowania dolnego Manhattanu po atakach na WTC. Uzupełnione 2 tygodniowym dialogiem prowadzonym online z uczestnictwem 818 osób podzielonych na 26 grup roboczych. WYNIK: odrzucenie 6 propozycji urzędników i stworzenie 6 nowych zaaprobowanych przez obywateli.

5/ badanie opinii publicznej;

6/ negocjacyjne tworzenie regulacji;

7/ konferencje zgody ( 10 – 16 uczestników nie posiadających wiedzy co do przedmiotu regulacji, panel z uczestnictwem ekspertów);

8/obywatelskie komitety doradcze: USA regulacja w prawie federalnym, 1972 Federal Advisory Committee Act; około 1000;

9/ grupy fokusowe;

10/ visioning;


DEMOKRACJA ELEKTRONICZNA – udoskonalenie demokracji przedstawicielskiej

Lewis A. Friedland: „koncepcja demokracji elektronicznej oznacza radykalnie nową formę praktyki demokratycznej zmodyfikowaną przez nowe technologie informacyjne”

Martin Hagen: „elektroniczna demokracja to każdy demokratyczny system polityczny, w którym używa się komputerów i sieci komputerowych do realizacji podstawowych funkcji procesu demokratycznego, takich jak informowanie i komunikacja, artykulacja i agregacja interesów oraz proces decyzyjny (zarówno w sensie dyskusji, jak i w głosowaniu”.
Narzędzia komunikacji:

1/ jednokierunkowe – strony internetowe;

2/ czat i e-mail;

3/ blog


4/ e-voting głosowanie elektroniczne (telewizyjne platformy cyfrowe, telefonia, Internet)

5/ i-voting (głosowanie internetowe)

A/ Internet Voting at the Polling Place

B/ Remote Internet Voting

Pierwsze zastosowanie głosowania elektronicznego 11 marzec 2000 r. stan Arizona wyłanianie kandydata na Prezydenta USA z Partii Demokratycznej

2002 Wielka Brytania dwa obwody wyborcze Liverpool i trzy w Sheffield – Internet, SMSy, wykorzystanie kiosków informacyjnych (infomatów) i kart mikroprocesorowych do identyfikacji wyborców.

2000 – 2005 Genewa, Neuchatel, Zurych

przykład 18 kwiecień 2004 r kanton Genewa gmina Carouge referendum lokalne wykup kina

ponad 9 tysięcy uprawnionych frekwencja 44 % 3978 osób.

-głosowanie w lokalu wyborczym – 4,8 %

- Internet – 25, 9 %

- głosowanie korespondencyjne – 69, 3 %



ESTONIA – 26 – 28 luty 2007 r parlamentarne prawybory elektroniczne aktywna karta identyfikacyjna (ID-cart) – 3,5 % uprawnionych; 4 marzec 2007 r. wybory parlamentarne dwa rozwiązania, internet – 30275 osób na 940 tys. wyborców.






©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna